Jij claimt vanuit spirituele overwegingen tegen orgaandonatie te zijn. Je legt niet uit waar precies het probleem voor jou zit maar komt met weer een andere claim dat de "westerse" cultuur een problematische visie op de dood heeft maar je laat uitleg over wat de link met orgaandonatie is achterwege.
Vermoedelijk is jouw overtuiging dat het gebruik van donormateriaal getuigt van een gebrek aan respect voor de doden. Als dat zo is, zeg dit dan eerlijk en verdedig je overtuiging.
Ik ben misschien een zeurhoofd maar dit is toch een forum waarop je discussies gewoon kan verwachten? En hoe kan deze discussie in hemelsnaam off-topic zijn in dit forumonderwerp?
Nou, vooruit om het maar even af te sluiten:
De in mijn ogen problematische visie van het westen, is dat er weinig tot geen aandacht wordt gegeven aan de spirituele, de onstoffelijke dimensie: de ziel en dieper: de essentie. Wat voor naam je het ook wilt geven: dat wat niet gelimiteerd is aan dit tijdelijke lichamelijke bestaan. Daar houden we ons hier doorgaans tijdens ons leven weinig, meestal helemaal niet mee bezig en wat betreft het naderen van de dood maar zeer oppervlakkig. En ook al zijn we niet het lichaam, we hechten ons eraan, we identificeren ons ermee. Wie zegt dat als het lichaam (hersen)dood is, dat de ziel zich direct los heeft gemaakt van het lichaam? En dat is nou juist hetgene dat bepaalde in westerse ogen misschien "primitieve" samenlevingen beweren dat niet direct gebeurt: de ziel heeft tijd nodig om zich los te maken van het lichaam. Bij de ene persoon misschien meer dan bij de ander. Daarom laten deze beschavingen het lichaam vaak veel langer liggen dan wij hier doen. En wordt het lichaam intact gehouden.
Respect speelt er ook in mee, maar het is vooral de overgang die de ziel van het stoffelijke naar het onstoffelijke moet maken. De "ziel" is een soort vehikel tussen beide. Althans, zo kijken vele meer traditionele beschavingen er tegenaan.
Soms beweren ontvangers van organen dat ze zich anders voelen na een transplantatie. Sommigen zelfs dat ze gedachten of karaktereigenschappen van de donor over hebben genomen. Dit klinkt nogal 'out there' voor de gemiddelde westerse mindset, omdat wij het lichaam in de regel als een fysiek materieel ding zien. Maar in andere echt traditionele samenlevingen kijken mensen vaak veel meer naar de werkelijkheid als een energetisch iets. Alles is gemaakt van energie en informatie. En het onstoffelijke en het "stoffelijke" zijn dus verbonden middels de ziel.
De vraag is dan, is het een goed idee om al vlug na de fysieke dood organen uit een lichaam te nemen? Is er een volledige ontkoppeling, direct na de fysieke dood?
Dit is waar het wat mij betreft hoofdzakelijk om gaat. En je wereldbeeld zal hier waarschijnlijk bepalend in zijn. Voor sommigen zal dit waarschijnlijk complete onzin zijn. Maar wat als het dat niet is? Wat als we zoals
@Flualhamdulillam hierboven ook al zei hier in het westen een te materialistische kijk op het leven hebben gekregen? Dat we daarom denken: lichaam dood, ik ook dood.
