Ik vraag me ook vaak af of wel wel bij elkaar passen en voel me de laatste tijd ook vaak niet blij. Ik weet niet of dat door mijn relatie komt, doordat ik zelf niet lekker in mijn vel zit, doordat werk eigenlijk even te veel is of een combi van dit alles. Ik besef me heel goed dat de perfecte partner niet bestaat en dan komt hij wel het meest in de buurt.
We wonen samen, bijna een jaar nu. Dat vond ik ook moeilijk in het begin. We maken wel toekomst plannen en dat is ook wat ons verbindt, ik wil heel graag kinderen, met hem, ooit. Ik denk dat hij een fantastische vader zal zijn en hij wil ook graag kinderen met mij, ooit.
Dit is een hele goede vraag en nu ik erover nadenk is dit misschien wel precies wat er aan de hand is.. Ik ben eigenlijk nog niet klaar voor een serieuze relatie, maar ik zie mezelf wel met hem oud worden. En ik wil heel graag dat ik wel 'volwassen' genoeg ben om de verantwoordelijkheden die horen bij een serieuze relatie aan te kunnen. Al mijn vrienden kopen huizen, krijgen babies etc. etc, en ik wil niet de 'eeuwige' losbol zijn die maar niet kan settelen. En tegelijkertijd wil ik ook daadwerkelijk iets met hem opbouwen en uiteindelijk ook kinderen etc. Dus rationeel wil ik het huisje boompje beestje verhaal, maar onder invloed beklemt dat idee me inderdaad ontzettend.
Het is niet zozeer dat ik er een duidelijke behoefte aan heb, ik hecht er gewoon geen waarde aan als het gebeurt. Vanuit dat perspectief, zou ik het ook makkelijk kunnen opgeven. Het levert me namelijk niets op door met een ander te gaan, ik hecht er geen waarde aan en ik voel me er alleen maar ontzettend klote over als het gebeurt. Daarnaast durf ik er (niet meer) eerlijk over te zijn tegenover mijn vriend dus ontstaat er een leugen die ineens tussen ons instaat, wat meer afstand creëert.
Samenvattend, moet ik er gewoon mee kappen want ik maak mezelf ongelukkig en ik doe hem onnodig pijn. Ik denk veel na over of we wel bij elkaar passen en of onze relatie op de lange termijn houdbaar is. Maar doordat ik er zoveel overna denk, komen de negatieve kanten van onze relatie voor mij onder een vergrootglas, waardoor alles heel zwaar en moeilijk wordt en ik overal aan ga twijfelen. Zo ontstaat er een vicieuze cirkel, waarin ik de relatie voor mezelf 'beklemmend' maak... Daar moet ik dus eigenlijk mee stoppen, als ik de ongedwongenheid weer terug wil krijgen. Maar dat komt natuurlijk van twee kanten, want ik kan duizend dingen opnoemen die ik fantastisch vind aan mijn vriend, maar soms heb ik het idee dat we niet helemaal op dezelfde frequentie zitten. Juist daarom is het misschien soms beklemmend, hij draagt mij op handen en heeft een hart van goud. Ik ga nooit meer iemand vinden die zijn hart zo op de juiste plek heeft als hij. Maar daardoor voel ik me altijd wel 'minder' dan hij en heb ik het gevoel dat hij iemand verdient die beter is voor hem dan ik (wat op dit forum ook heel duidelijk bevestigd wordt).