Er zijn namelijk ook wat dingen waarvoor ik het nog eens wil proberen maar aan de andere kant besef ik ook dat het waarschijnlijk toch niet lang op een manier gaat waardoor ik me kan aarde in m'n woning en voortdurend geconfronteerd ga worden met achterlijk gedrag.
Voorbeeld: hier bij mij thuis gaat het door mijn ziekte ook niet lekker.
Er is professionele hulp betrokken bij mijn hele gezin.
Kan dat ook in jullie situatie? Heb je dat eens uitgezocht?
En dan bedoel ik bv niet stichtingen, maar echt goede prof's die weten over welke ziektebeelden ze het hebben EN niet veroordelend maar JUIST verbindend werken.
Toch vind ik omdat we al best een tijd bij elkaar zijn en we wel zwaardere tijdens gekend hebben.
Is liefde gewoon niet iets wat op en neer gaat en ik me maar even door de dip moet trekken?
Merk nu ik een aantal dagen alleen ben dat hetweer behoorlijk wennen is en ik nu ook wel van de grond komt, echter voelt het totaal niet compleet, eenzaam en waarvoor ga ik nu verder?
Tuurlijk.
Liefde gaat altijd op en neer.
Mensen die zeggen dat het altijd perfect gaat geloof ik niet.
Maar ik denk dat bij jullie de combi van haar ziekte en jouw ziekte de grondslag ligt. Dat is een andere insteek.
Ik zal de laatste zijn die zegt dat het niet kan en ik ben altijd voor kansen.
Maar denk wel dat jullie het niet alleen samen kunnen.
Maar als ik de ruimte niet krijg die ik nodig heb, weet ik zeker wat mijn keuze gaat zijn en dit geldt ook voor het toxische gedeelte.
Je weet heel goed (waarvoor respect) wat je nodig hebt.
En dat zou je moeten uitspreken nar een prof mijn inziens.
Als je er goed over na heb gedacht op den duur en wel echt voor open staat.