DrugsForum.nl

Oeff..Lang verhaal en ik kan weinig nieuws toevoegen aan wat al niet is opgemerkt hier of aan advies gegeven. Maar eerlijk gezegd denk en vrees ik ook dat je niet veel meer van deze relatie moet verwachten. Eerder getoonde gedragspatronen lijken niet gewijzigd en zullen zich gaan herhalen in de nabije toekomst.

Ik heb het allemaal zelf ook meegemaakt vele jaren geleden met een ex die veertien maanden opgenomen is geweest in De Viersprong in Halsteren. De opname was mislukt en we probeerden toch even wanhopig door te gaan. Maar het ging echt niet meer en dat deed echt pijn.. Toch was er geen andere en betere oplossing denkbaar, maar dat is allemaal achteraf gezien. Ik zag dat toen niet.

Mindless zei:

Dat moet flink lastig zijn voor jou(?)

Klik om te vergroten...

Heel lastig voor ons om om te gaan met elkaars gebreken.
Je hebt blijkbaar binnen het narcisme ook weer allemaal verschillende varianten.

Want ons heeft "gered" zijn toch de systeem gesprekken die wij hebben gehad en het niet meer samenwonen. Ik ben heel gelukkig met een LAT relatie en ik denk niet dat ooit mede door mijn borderline nog met iemand samen zou willen of kunnen wonen. @Ei-Salade misschien een oplossing voor jou?

sharonfox zei:

Want ons heeft "gered" zijn toch de systeem gesprekken die wij hebben gehad en het niet meer samenwonen. Ik ben heel gelukkig met een LAT relatie en ik denk niet dat ooit mede door mijn borderline nog met iemand samen zou willen of kunnen wonen. @Ei-Salade misschien een oplossing voor jou?

Klik om te vergroten...

Ja dit hadden we maanden geleden al besloten, helaas is de woningmarkt behoorlijk schaars zoals zo goed als iedereen weet.

Therapie is pas begonnen voor haar, ik heb nogsteeds niets kunnen vinden/aangenomen kunnen worden.

Ei-Salade zei:

Misschien niet de juiste plek om het de droppen want het gaat niet over drugs maar gedrag.
Echter ben ik niet actief en bekend op andere forums dus probeer het hier.

Ik sta op het punt de relatie stop te zetten omdat continue de grens niet gerespecteerd word zowel van mij als haar eigen grens, continue iedere dag gaat het eroverheen.
Maar hoe kan ik verwachten van iemand met Borderline dat de persoon niet over de grens gaat?

Ook laatst bij haar therapie sessie gevraagd waarom ze me vaak pusht om middelen te gaan gebruiken, het antwoord was dat ik saai en niet leuk ben nuchter.
Dit is zeer toxisch kun je wel zeggen.
Dit vermoeden had ik al langer, maar wat me nogal in m'n hart steekt is het feit dat ze ervan bewust is dat ik zo nuchter mogelijk leven wil leiden en ik word hier niet in gesteund, sterker nog ze verergert het voor haar eigen tijdelijke gewin.
Hierdoor is mijn vertrouwen eigenlijk wel verdwenen, dit was de laatste druppel.

We zitten al een tijd in de irritatie's naar elkaar sinds het samen wonen, liefde is sporadisch aanwezig maar vooral is het naar elkaar wijzen en vergelijken, elkaar pijn doen in woorden en sinds laatste paar weken bereik ik agressie levels die ik sinds de basisschool niet meer gehad heb.
Dit kan mij in de problemen brengen.
Ook het feit dat zij zich zo naar de klote rookt dat we al weken apart slapen van elkaar omdat ze als een zeehond zich kapot hoest dag en nacht wat ik niet kan aanzien omdat ze destructief is en mijn irritatie zo hoog zit met dat gehoest heel de dag en ook keihard, tis niet alsof je je even verslikt dat ik gedachten krijg haar wat aan te doen omdat het zo hoog zit. Ik begin steeds meer grenzen te verliezen door dit gedoe.

Los van dit, de manipulaties en het niet serieus nemen van mijn punten die ik aankaart en ook vaak gezegd heb dat ik zo niet meer verder wil worden niet gehoord en vaak aan de kant geschoven of ik word weer zodanig beïnvloed/gemanipuleerd dat ik weer een kans geef.
Weer grens verleggen dus
Al ben ik continue duidelijk erover dat het stopt, word ik nog een soort van uitgelachen ook van "je kunt me toch niet op straat gooien" "je bent niets zonder mij" "ik ga niet weg"
Het liegen van haar over situaties thuis en dat ik dan van schoonouders een heel verdraaid verhaal krijg en dat zij hun overtuigd heeft over dat ik weer de boosdoener was en het liet escaleren en zij mij partijdig gaan lastigvallen met eenzijdige informatie is ook voor mij onbegrijpelijk.

Ze is vanaf vandaag 2 weken op vakantie alleen.
Dit zie ik als kans om tot mezelf te komen en eerlijk te gaan kijken wat ik wil en nodig heb.
Ik ben vandaag toch op de conclusie gekomen dat het beter is voor mijn gezondheid dat ik het beëindig.
Maar... Nu komen de herinneringen, gevoelens en pijn naar voren waardoor ik nog hoop blijft houden dat het goed komt. Maar dit pad heb ik al vaker gelopen door het toch weer te proberen en dit loopt altijd slecht af. Ik heb dus nog maar één keuze en dat is voor mijzelf kiezen, hoe pijnlijk en jammer het ook is.

Het probleem wat ik heb is dat ik niet aan mezelf kan werken want zij neemt (on)bewust alle capaciteiten die ik beschik af door het dagelijkse stennis wat we hebben en dit gaat al zo lang door dat ik al te lang stil sta en niet ben waar ik wil zijn. De focus is weg, ik ben verwijderd van mezelf en trek dit echt niet langer meer.
Alle energie die zij van me vraagt wat duidelijk ook niet genoeg is voor haar door mijn tekortkomingen is het ook voor mij duidelijk dat we het hierom beter kunnen laten gaan.

Het is onmogelijk voor mij (en ik denk ook van haar) om op ons zelf te focussen en de problematiek die wij ervaren op te lossen zolang we niet apart wonen en of de relatie word gestopt.

Toch doet het enorm veel sinds ik hier echt een streep achter wil zetten.
Twijfels borrelen op, door de goede herinneringen, leuke momenten en bijzondere momenten.
Ik heb nog nooit zoveel gehuild in 10 jaar omdat ik het eigenlijk niet wil, maar weet dat het niet anders meer kan. Dit word of een delict voor mij, zij verwond. Of ik ga ten onder aan m'n eigen gedrag.

Na haar vakantie zal het erop uitlopen dat ik waarschijnlijk onder druk gezet ga worden door haar ouders en haarzelf om haar niet de woning uit te zetten. Jammer voor haar/hun want dat gaat gebeuren. Al moet de politie komen.
De verantwoordelijkheid word ook iedere keer bij mij gelegd dat ze geen alternatief heeft om te slapen/wonen. Maar d'r ouders hebben een groot genoeg huis dus dat zoeken ze zelf maar uit waar zij gaat verblijven, is mijn probleem ook helemaal niet maar ze laten mij iedere keer het gevoel krijgen alsof het wèl zo is.

Heeft iemand ervaring/tips waarmee ik kan praten in PM over hoe ermee te leren omgaan.

Klik om te vergroten...

Kies voor jezelf. Deze bullshit hoef je echt niet mee te leren omgaan. Dit is giftig gedrag.

Volg je hart! Ik vind je openhartigheid in ieder geval bewonderenswaardig. Veel liefde van mij jou kant op.

Belangrijke vraag @Ei-Salade (misschien heb ik het antwoord over het hoofd gezien):

Denk je dat jouw alohol en ander verdovende middelen fors minder zal zijn als je weg bent bij haar? Of ben je "gewoon" ook wel een liefhebber van bv bier

Ei-Salade zei:

Ik ben het allemaal eens met dat ik niet verantwoordelijk ben.

En ja, m'n spanning stijgt wel. Vooral onbewust, merk dat ik vandaag namelijk veel alcohol heb gekocht, en mij kennende gaat dit op

Klik om te vergroten...

Mijn advies in deze zeer moeilijke situatie is om zo lang mogelijk niet aan die alcohol te beginnen!!
Alcohol lost nooit iets op, je krijgt alleen maar ellende die als een boemerang weer terugkomt na een schijnbare verlichting van de problemen.....blijf in vredesnaam van de drank af!
Het is erg belangrijk om nuchter de problemen aan te vechten.
Onder invloed zijn maakt dat je fouten kunt gaan maken die je niet meer kunt herstellen en dat je met een rotgevoel straks achter moet blijven...
Niet doen dus!
Je moet nu geen middelen gebruiken !

Binnenkort schrijf ik update.
Nu geen plek voor in het hoofd om het goed te kunnen.

Daar ben ik ook benieuwd naar

Ei-Salade zei:

Binnenkort schrijf ik update.
Nu geen plek voor in het hoofd om het goed te kunnen.

Klik om te vergroten...

Cliffhanger

Ei-Salade zei:

Binnenkort schrijf ik update.
Nu geen plek voor in het hoofd om het goed te kunnen.

Klik om te vergroten...

Alle sterkte toegewenst, je zit in een moeilijke situatie....

Ik weet niet goed waar en hoe ik beginnen moet.
We leven nu als huisgenoten zoals een studentenhuis, wèl nog fysieke affectie maar verder houd ik het op afstand.
Ook omdat ik dit nodig heb om verder te gaan en het in de hand te houden.

Het is heel erg lastig op deze manier en kan even niet in woorden brengen hoe en wat. Het is best ingewikkeld, los hiervan gaat het wel prima.
Veel minder contact en meer rust.

Kan het kort zeggen : alles is zo dubbel.
Min en plus, oppassen dat m'n hoofd in de wolken gaat lopen.
Heb wel hoop dat het goed gaat komen als ik deze afstand houd

Het is misschien allemaal een beetje veel nu, maar ik denk dat het wel echt belangrijk is om ook de fysieke affectie te ontwijken, dit kan niet alleen voor jezelf dubbele signalen afgeven maar ook naar haar

Ik vraag me idd ook af hoe zij een huis gaat zoeken, hier moet ze ook actief mee bezig zijn anders gaat de situatie niet veranderen

Mocht je nog n keer het gesprek aangaan met haar schoonouders kan je dan zorgen dat er iemand onpartijdig bij is? Ik heb het idee omdat zij haar ook niet in huis willen dat hier geen eerlijke oplossing is uitgekomen. Ook zal ik sws zo veel mogelijk bandjes knippen, je wil niet afhankelijk zijn van de ouders van je ex en daarom zou ik nogsteeds stappen zetten om dat budgetbeheer ergens anders te krijgen.

Ik hoop dat je het allemaal maar weet te combineren en vol te houden, je zit in een lastige veeleisende situatie en ik wens je veel sterkte toe 💪💪

Ei-Salade zei:

wèl nog fysieke affectie

Klik om te vergroten...

Wat versta jij hieronder?

Ik heb lang geleden eens met een ex noodgedwongen in een appartement moeten wonen. We hadden toen allebei een eigen slaapkamer. Koken deed zij bv om 17u en ik om 18u. En TV kijken deed de een in de woonkamer en de ander op de laptop bv. Was echt drama, maar al met al leefde we zo wel goed gescheiden. Moet wel zeggen dat het een groot appartement was.

Leven jullie ook een beetje zo?
Of nog samen aan tafel, samen in bed etc?

Ei-Salade zei:

We leven nu als huisgenoten zoals een studentenhuis, wèl nog fysieke affectie maar verder houd ik het op afstand.

Klik om te vergroten...

Ik dacht precies hetzelfde als een paar anderen bij ‘ fysieke affectie’ ..Wat versta je daar precies onder? Lijkt me gezien de omstandigheden niet verstandig om samen een bed te delen bijvoorbeeld. Zelfs alleen maar knuffelen zou ik al te intiem vinden wat heel makkelijk tot meer kan leiden wat je denk ik beter niet kunt doen..Het is allemaal oh zo vertrouwd en verleidelijk maar kan snel de hele gecompliceerde situatie aanzienlijk verslechteren.

Als je echt de relatie wil verbreken, dan is in wezen elkaar onder ogen komen en gesprekken voeren, al teveel.
Laat staan elkaar knuffelen en het bed delen.
Als jullie twee nog zo met elkaar omgaan dan zal de hele kwestie alleen maar moeilijker gaan worden.
Uit elkaar is uit elkaar. En voorzover ik het gelezen heb, heb ik de indruk dat jij er nog veel te gevoelig in staat....niet doen, dat knuffelen dus!
Ga, als je tenminste echt wil verbreken, elkaar uit de weg zoveel mogelijk....

Kordie zei:

Wat versta jij hieronder?

Ik heb lang geleden eens met een ex noodgedwongen in een appartement moeten wonen. We hadden toen allebei een eigen slaapkamer. Koken deed zij bv om 17u en ik om 18u. En TV kijken deed de een in de woonkamer en de ander op de laptop bv. Was echt drama, maar al met al leefde we zo wel goed gescheiden. Moet wel zeggen dat het een groot appartement was.

Leven jullie ook een beetje zo?
Of nog samen aan tafel, samen in bed etc?

Klik om te vergroten...

Zo leven we nu

De Zandman zei:

Uit elkaar is uit elkaar. En voorzover ik het gelezen heb, heb ik de indruk dat jij er nog veel te gevoelig in staat....niet doen, dat knuffelen dus!
Ga, als je tenminste echt wil verbreken, elkaar uit de weg zoveel mogelijk....

Klik om te vergroten...

Ja dit klopt. Helaas door de woonsituatie kan ik de verleiding niet intoon houden.

Ik wil heel graag er een streep achter zetten maar in de situatie zoals die nu is lukt dit niet volledig. Dit is echt vervelend.

Het gaat pas veranderen als jij actie onderneemt, @Ei-Salade.

Daar moet je wel klaar voor zijn.

Hulp gevraagd : Relatie vriendin met Borderline, ikzelf ASS

Een reactie plaatsen