Je ziet heel vaak normale(?) vrouwen helemaal weg zwijmelen bij de verschrikkelijkste mannen. Zelfs als ze weten wat ze gedaan hebben of juist als ze weten wat ze gedaan hebben. Mannen die in de gevangenis zitten: seriemoordenaars, misbruikers. En die dan liefdesbrieven ontvangen van die vrouwen.
Bijzonder.
Ik herken hier gelukkig zelf niets in.
Ik kan in een film de ‘villain’/gestoorde mannelijke antagonist vaker nog wel sort of sexy/aantrekkelijk vinden, interessant(er) dan de good guy, dit had ik als kind al bij tekenfilms. Dus ik snap gevoelsmatig dan ergens misschien nog wel waar dit vandaan komt. Zeker als-ie er goed uitziet, en tegelijkertijd lekker weird-fout is.
Maar bij mij beperkt zich dat 100% tot fictieve situaties. Als ik weet dat het niet geacteerd/geen fictie is, als een persoon dus echt zo is, valt die aantrekking van een bad guy voor mij in zijn geheel weg. In werkelijkheid moet ik hier niks van hebben. Integendeel. Iemand kan ‘objectief’ nog zo knap zijn, als ik iemands persoonlijkheid lelijk vind, zie ik dat eerste ook niet meer. Zou ook nooit seks kunnen hebben met een duidelijk ‘slechte’ persoon, hoe ontzettend knap op papier of goed in bed dan ook.
Ik val op empathische, lieve, intelligente, goede mannen. Ik heb ook nooit kunnen begrijpen waarom sommige vriendinnen keer op keer weer in diezelfde valkuil lopen om op foute kerels te vallen die niet goed voor ze zijn. En dan hebben ze een keer een i.m.o. echt toffe vent te pakken, en dan is-ie ineens ‘te lief/zachtaardig’ of iets dergelijks. Dan denk ik: NEE! Hij is niet te soft! Je hebt eindelijk iets fatsoenlijks beet! Je vorige dates waren egoïstische eikels! Of zelfs ronduit narcisten. Maar ja, ik moet voorzichtig zijn met mijn reacties dan altijd, want het is niet aan mij. En als het er niet is, de aantrekking, is het er niet. Maar zo zonde.
Troost: bij lange na niet alle vrouwen zijn dus zo. 😄
Dat vrouwen (serie)moordenaars brieven schrijven is een extreme versie hiervan en vind ik hartstikke gestoord. Zeer verwerpelijk zelfs. Bah.
