#1
In de comments staat een timestamp.
Persoonlijkheidsstoornissen
200 antwoorden
47 weergaven
18-5-2026
In de comments staat een timestamp.
#2
Leef zelf met ADHD mixed with ASPD. Geloof me wanneer ik zeg, dat dit niet iets is om gefascineerd over te zijn.
Zonder therapie zat ik hier nou niet te typen.
Wel, de draadstarter heeft zelf ADD en liep bvb vandaag de muren weer op van zijn gedoe.
Dus?
#3
Zijn wel heftige verhalen hier.
Mijn vriendin heeft schizofrenie en anti sociale stoornis met adhd. Nooit zijn we echt over de streep gegaan in de zin van een delict of iets dergelijks.
Maar als ik sommige verhalen hoor met dezelfde of identieke diagnoses doet het wel even zeer. We hebben ondertussen 4 jaar en het bevalt ons beide met mindere momenten, maar goed dat is in elke relatie wel.
Ik heb ook aardig wat "stoornissen" en daardoor passen onze puzzelstukjes juist op een positieve manier in mekaar. Zolang we beide onze grens bewaken en blijven communiceren komt het altijd goed tussen ons.
Je bent in de eerste en allerbelangrijkste plaats mens, hè. Een diagnose is door ons mensen ook maar gedefinieerd aan de hand van een aantal kenmerken die afwijken van de norm en op basis van de mate waarin iemand en/of zijn/haar omgeving daar last van ondervindt. Wanneer iemand dan voldoende hokjes aanvinkt noemen we zoiets een afwijking/stoornis (weliswaar niet zomaar gebaseerd op bullshit, want psychiatrie, psychologie etc. zijn niet voor niets sinds jaar en dag serieuze vakgebieden). Maar wat al dan niet als een stoornis wordt beschouwd, dat bedenken wij als soort zelf. Zo simpel is het dan ook weer wel.
Als jullie als menselijke puzzelstukjes bij en in elkaar passen, elkaar aanvullen, grenzen stellen, gelukkig zijn. Prachtig toch? Wat doen die labels er dan nog toe? Iedereen heeft mindere momenten - label of niet. Als jullie relatie er niet onder lijdt, wat is dan het probleem? Geniet ervan dat jullie het geluk hebben gehad elkaar te vinden. Geniet samen van de mooie mensen die jullie zijn. 💕
Met deze positieve afsluiter gaat de Olifant slapen. Nighty night. 🌜💫⭐
#4
Ik vermoed dat dit de crux ervan is. Hier heb ik mij sowieso altijd al aan geërgerd: hoe sterk dingen door een lens van: 'hoe goed past het binnen wat wij maatschappelijk wenselijk achten' wordt gezien.Even nog antwoord op je andere vraag in dit topic. Iemand met ADHD kan juist heel veel (in de ogen van anderen ‘overdreven’) aandacht en focus hebben als iets zijn/haar interesse heeft. Daarom heb ik die ‘deficit’ in de naam, dus een zogenaamd tekort aan aandacht, altijd een beetje ongepast gevonden. Iemand met ADHD heeft in feite helemaal geen aandachtstekort. De aandacht is alleen anders gericht en gereguleerd dan wat men als “normaal” beschouwt, zeg gerust: maatschappelijk wenselijk acht. Ik zou ‘attention dysregulation’ een veel logischere benaming vinden dan ‘attention deficit’. Ik snap eigenlijk niet hoe dit blijkbaar nog steeds niet is doorgedrongen in de psychiatrie, terwijl de terminologie redelijk recent nog is aangepast (ADD —> ADHD-I, etc. - overigens vind ik de nieuwe indeling in drie subtypes hoewel ik het inhoudelijk wel kan begrijpen, in spreektaal vooral erg verwarrend dus ik gebruik die termen niet).
Je ziet het bijvoorbeeld ook met introvertie. Mensen die dit hebben (zoals ik) hebben waarschijnlijk wel ervaring met dat de maatschappij jouw "afwijking" als een soort hindernis ziet. Als iets om te overkomen. Want als iedereen gelijk getrokken wordt, zal de maatschappij het beste functioneren, lijkt de gedachte te zijn. Terwijl je in werkelijkheid gewoon wat anders in elkaar steekt.
Ook met je eens dat die "deficit" niet een goede omschrijving ervan lijkt als de aandacht er wel is, maar moeilijk gefocust kan worden. En ja die nieuwe ADHD-I term vind ik het ook weer minder duidelijk maken.
#5
Interessant topic over het brein.
Ik heb een hersenkraker en wie weet
Ik heb al jarenlang een hyperarousal.
Na behandeling is dat wel goed gezakt.
Maar tast op den duur hyperarousal ook de hersenen zelf aan?
Niet zo zeer de werking, maar de structuur ... waardoor ze minder gaan werken.
Ik heb een hersenkraker en wie weet
Ik heb al jarenlang een hyperarousal.
Na behandeling is dat wel goed gezakt.
Maar tast op den duur hyperarousal ook de hersenen zelf aan?
Niet zo zeer de werking, maar de structuur ... waardoor ze minder gaan werken.
#6
Heel lief bericht, mij doen die diagnoses niet heel veel. Wel handig om te hebben i.v.m hulp krijgen wanneer nodig. Ik kijk ook niet naar labels, t paste wel bij het topic dacht ik.Je bent in de eerste en allerbelangrijkste plaats mens, hè. Een diagnose is door ons mensen ook maar gedefinieerd aan de hand van een aantal kenmerken die afwijken van de norm en op basis van de mate waarin iemand en/of zijn/haar omgeving daar last van ondervindt. Wanneer iemand dan voldoende hokjes aanvinkt noemen we zoiets een afwijking/stoornis (weliswaar niet zomaar gebaseerd op bullshit, want psychiatrie, psychologie etc. zijn niet voor niets sinds jaar en dag serieuze vakgebieden). Maar wat al dan niet als een stoornis wordt beschouwd, dat bedenken wij als soort zelf. Zo simpel is het dan ook weer wel.
Als jullie als menselijke puzzelstukjes bij en in elkaar passen, elkaar aanvullen, grenzen stellen, gelukkig zijn. Prachtig toch? Wat doen die labels er dan nog toe? Iedereen heeft mindere momenten - label of niet. Als jullie relatie er niet onder lijdt, wat is dan het probleem? Geniet ervan dat jullie het geluk hebben gehad elkaar te vinden. Geniet samen van de mooie mensen die jullie zijn. 💕
Met deze positieve afsluiter gaat de Olifant slapen. Nighty night. 🌜💫⭐
Verder ben ik het helemaal eens met jouw bericht! Wij beseffen heel goed dat het aan de maatschappij ligt en trekken ons niet heel veel van aan. Etiquette kunnen wel beter, maar daar gaat ze binnenkort mee aan de slag.
#7
Ja, ikzelf ben ook heel introvert en er word regelmatig op sociale plekken gevraagd of ik het wel naar m'n zin heb, of proberen ze me ongevraagd enthousiast te maken en dan zeg ik vervolgens dat ik introvert ben en me goed vermaak met luisteren en kijken. En soms word er raar opgekeken of voelen zij zich afgestoten.Je ziet het bijvoorbeeld ook met introvertie. Mensen die dit hebben (zoals ik) hebben waarschijnlijk wel ervaring met dat de maatschappij jouw "afwijking" als een soort hindernis ziet. Als iets om te overkomen. Want als iedereen gelijk getrokken wordt, zal de maatschappij het beste functioneren, lijkt de gedachte te zijn. Terwijl je in werkelijkheid gewoon wat anders in elkaar steekt.
De maatschappij zou juist goed functioneren als we met verschillende gedachten en uitvoering zouden samenwerken. Dan kom je op allerlei unieke ideeën. Niet dat elk idee dan zal slagen, maar dat is nergens.
Wat mij ook op valt dat wanneer je introvert bent, en je hebt een nieuwe baan dat ze dan liever de extraverte aannemen omdat die "meer" betrokkenheid toont. Echter valt die persoon alleen maar meer op.
#8
Ik ken die fascinatie heel goed begrijpenIk heb dat hier denk ik al aangehaald, maar ik ben al van jongsaf geïnteresseerd in "mentale afwijkingen". Zoals psychopathie, anti social personality disorder, borderline, u kent ze wel...
Twee van de beste voorbeelden van het eerste zijn Jimmy Savile en Ted Bundy. Natuurlijk zijn niet alle psychopaten moordenaars en necrofielen, maar kijk naar die valse charme, dat blijven lullen, dat manipuleren, dat soms naar boven komen van de ware, agressieve, persoonlijkheid.
Kunnen jullie die fascinatie begrijpen?
ik zelf ben ook altijd geïnteresseerd in hoe het brein werkt en hoe mensen beslissingen kunnen nemen die een ander niet eens kan bedenken
ik kijk de docu’s over waargebeurde crime op Netflix altijd als eerst
#9
Is letterlijk uit de voorstelling van Lebbis, geniale man is dat.Je zou het niet verwachten, maar de meest walgelijke figuren kunnen ontzettende chameurs zijn. Ze winden je zo om je vinger. Dat is niet raar, en zeker niet iets om je voor te schamen. (en ik zeg niet dat jij dat doet hoor je schamen het was een voorbeeld)
Ken je nog Dirk Scheringa nog? Met zijn hele DSB schandaal, dat hij dan uit mocht gaan leggen bij die ene talkshow? En dan mensen achteraf alsnog zeggen: "Oh, het was eigenlijk een hele sympathieke vent'.
NATUURLIJK IS HET EEN SYMPATHIEKE VENT! WANT ALS JE EEN LUL BENT, IS HET BEHOORLIJK LASTIG OM MENSEN OP TE LICHTEN!
Sorry, er moest iets uit blijkbaar.
#10
Haha ja ik hoopte dat iemand dat herkende 😁 wel helaas vergeten copyright erbij dus sorry voor het niet vermeldenIs letterlijk uit de voorstelling van Lebbis, geniale man is dat.
En ik deel uit respect en om jullie te laten lachen van mijn helden der komedie
#11
Omdat de video in de openingspost niet meer beschikbaar is.
De "grap" is dat de interviewer, Dobson (die bekend was voor zijn harde anti porno standpunten) niet eens doorheeft dat Bundy ook hem zit te manipuleren dat het een lieve lust is.
#12
Ik heb de docu over Ted bundy gezien waarin hij werd geïnterviewd in de gevangenis
Omdat de video in de openingspost niet meer beschikbaar is.
De "grap" is dat de interviewer, Dobson (die bekend was voor zijn harde anti porno standpunten) niet eens doorheeft dat Bundy ook hem zit te manipuleren dat het een lieve lust is.
daar probeerde hij op het laatst iedereen om de tuin te leiden door te zeggen dat hij tot zijn daden kwam door porno
#13
Ik heb de docu over Ted bundy gezien waarin hij werd geïnterviewd in de gevangenis
daar probeerde hij op het laatst iedereen om de tuin te leiden door te zeggen dat hij tot zijn daden kwam door porno
Wel dat is deze docu
#14
Zou het misschien zinvol zijn deze twee onderwerpen te scheiden?
Eén onderwerp voor persoonlijkheidsstoornissen en de problemen die daarmee gepaard gaan en een ander voor seriemoordenaars, die vaak een persoonlijkheidsstoornis hebben, maar anders zijn dan gewone mensen met persoonlijkheidsstoornissen
Eén onderwerp voor persoonlijkheidsstoornissen en de problemen die daarmee gepaard gaan en een ander voor seriemoordenaars, die vaak een persoonlijkheidsstoornis hebben, maar anders zijn dan gewone mensen met persoonlijkheidsstoornissen
#15
Wut.Nice guy syndroom denk ik. Een vrouw wil dat een man een gevaarlijk randje heeft. Zit al honderden duizenden jaren in de biologie. Voor bescherming. Alleen is dit geen randje meer, maar door en door kwaadaardig en gevaarlijk.
We gaan ook even totaal voorbij aan het feit dat deze mensen heel goed zijn in manipulatie van geliefden.
De biologie trekt ons misschien aan tot sterke mannen. Of assertieve. Maar wat we nu mog merken van die biologie zijn slechts impulsen, we zijn veel verder door geëvolueerd en gesocialiseerd waardoor we daar niet meer gehoor aan te hoeven geven. Hence ook dat voortplanting niet meer het hoogst haalbare is in veel moderne samenlevingen.
Alle man-vrouw verhoudingen terugredeneren naar de oerbiologie doet geen recht aan het soort dat we inmiddels zijn.
En inderdaad ook dit. Veel van die vrouwen hebben zelf iets van een stoornis of trauma waar dit gedrag uitvoortkomt.Deze vrouwen hebben zeker problemen, sommigen willen media-aandacht, anderen hebben het helpersyndroom (in Hamburg werd een therapeut verliefd op een sadistische seriemoordenaar en hielp hem ontsnappen, echt gek), de derde voelt zich gevleid als iemand veilig in de gevangenis zit en dan hij zal niet van haar weglopen of haar bedriegen.
Maar ze zijn allemaal op de een of andere manier verstoord
Maar “vrouwen willen mannen die hun beschermen en dus seriemoordenaars” nah not so much. De meeste vrouwen zijn als de dood voor dergelijke types. Veel vrouwen wordt het ook hun dood.
Nou, dit dus. Heel heftig om te lezen meid, en ik vind dat je jezelf te hard aanpakt in de rest van je bericht. De schuld ligt niet bij jou❤️ En een domme keuze? Had je altijd een keuze? Was de keuze niet al gemaakt voor je deze patronen kon inzien? Werd er op je ingespeeld…?Ik heb ooit een relatie gehad met iemand die TBS heeft. 🙈
1.5 jaar later eindigde het in huiselijkgeweld. (Goh verassend he)
#16
Thankss. 🌸Nou, dit dus. Heel heftig om te lezen meid, en ik vind dat je jezelf te hard aanpakt in de rest van je bericht. De schuld ligt niet bij jou❤️ En een domme keuze? Had je altijd een keuze? Was de keuze niet al gemaakt voor je deze patronen kon inzien? Werd er op je ingespeeld…?
Ik vind niet dat ik mezelf te hard aanpak
Ik had ten alle tijde de keuze om eerder weg te kunnen gaan maar deed dat niet.
Ik denk ook niet dat het aan mij ligt ofzo dat hij mij iets heeft aangedaan. En dat ik schuldig ben aant iets.
Ik ben alleen verantwoordelijk voor mij eigen keuzes/gedrag.
#17
Wat ik voornamelijk wou zeggen: iemand die over zich heen laat lopen is waarschijnlijk voor velen niet zo aantrekkelijk, zeker als ze al ervaring hebben met mannen die dat niet doen.Wut.
We gaan ook even totaal voorbij aan het feit dat deze mensen heel goed zijn in manipulatie van geliefden.
De biologie trekt ons misschien aan tot sterke mannen. Of assertieve. Maar wat we nu mog merken van die biologie zijn slechts impulsen, we zijn veel verder door geëvolueerd en gesocialiseerd waardoor we daar niet meer gehoor aan te hoeven geven. Hence ook dat voortplanting niet meer het hoogst haalbare is in veel moderne samenlevingen.
Het hoeft ook niet meteen echt gevaarlijk te zijn, maar een beetje een 'edge' hebben, in plaats van een soort deurmat zijn.
Ik weet niet. Aan de oppervlakte zijn we veranderd, in de kern lopen er nog veel dezelfde processen.Alle man-vrouw verhoudingen terugredeneren naar de oerbiologie doet geen recht aan het soort dat we inmiddels zijn.
#18
Zou het misschien zinvol zijn deze twee onderwerpen te scheiden?
Eén onderwerp voor persoonlijkheidsstoornissen en de problemen die daarmee gepaard gaan en een ander voor seriemoordenaars, die vaak een persoonlijkheidsstoornis hebben, maar anders zijn dan gewone mensen met persoonlijkheidsstoornissen
Nee, voor mij niet. Het was niet de bedoeling van er een "kijk, iedereen met een persoonlijkheidsstoornis is hard van het padje af" draad van te maken.
Een Schizotypische persoonlijkheidsstoornis is niet de meest bekende: Symptomen zijn zwaar achterdochtig zijn en constant angstig. In gezelschap voelt zo iemand zich niet op zijn gemak.
Interessante informatie hierover kun je hier lezen: https://www.psyq.nl/persoonlijkheidsstoornis/schizotypische-persoonlijkheidsstoornis
#19
Ik ken genoeg mensen ( mijn ex schoolgenoten van 1 van de beste scholen in Kiev🤣) die in TBS zatten door te gewelddadige acties, de meerderheid van hun zijn normale fatsoenlijke burgers, 1 van is de held van Oekraine geworden. Letterlijk.Soms maakt een mens( ik in dit geval) domme keuzes. En geloofde ik teveel in het beeld van hem wat ik in mijn hoofd had.
#20
Ik vermoed dat dit de crux ervan is. Hier heb ik mij sowieso altijd al aan geërgerd: hoe sterk dingen door een lens van: 'hoe goed past het binnen wat wij maatschappelijk wenselijk achten' wordt gezien.
Dit is helaas waar, zeker als het om autisme, ADHD maar ook andere vormen van neurodivergentie gaat. Neurodivergent zijn staat helemaal niet gelijk aan het hebben van een psychologische aandoening (zoals bijvoorbeeld een angst- of stemmingsstoornis wel is), dat zijn verschillende dingen. Wel ontstaan psychologische problemen bij een groot deel van de neurodivergente mensen secundair. Als jouw neurocognitief functioneren afwijkt van de dominante neurotypische maatschappelijke normen, dan wordt er over het algemeen weinig rekening met je gehouden en dan is het leven vanzelfsprekend niet zelden van kinds af aan een aaneenschakeling van (subtielere of minder subtiele) afwijzing en uitsluiting. ‘Want je bent niet goed genoeg. Je past niet in het one-size-fits-all maatschappelijke plaatje dat we voor ons eigen gemak alvast maar voor iedereen bedacht hebben.’
Dus ben je toevallig op de wereld gezet als een kromme komkommer, succes. Maakt verder geen reet uit of en hoe je in een uiteindelijke salade zou kunnen smaken. We hebben nou eenmaal besloten dat we geen kromme komkommers motten, die gaan de mislukt/niet-verkoopbaar-bak in. Dus doe even normaal en wees gewoon recht, oké, zoals het een waardige komkommer betaamt.
Erg zwart-wit neergezet, maar dit is cru gezegd wat er gebeurt met een grote groep mensen. Zonde, in de eerste plaats voor de individuele personen, maar ook voor de maatschappij. Er is gelukkig vooruitgang, maar we moeten echt toe naar een maatschappij waarin de diversiteit van mensen positiever wordt gewaardeerd en ingezet. Niet perse altijd even simpel, maar het kan zeker beter.
Je ziet het bijvoorbeeld ook met introvertie. Mensen die dit hebben (zoals ik) hebben waarschijnlijk wel ervaring met dat de maatschappij jouw "afwijking" als een soort hindernis ziet. Als iets om te overkomen. Want als iedereen gelijk getrokken wordt, zal de maatschappij het beste functioneren, lijkt de gedachte te zijn. Terwijl je in werkelijkheid gewoon wat anders in elkaar steekt
Klopt, ook dit ben ik helemaal met je eens. Jammer en onfair. Extraversie wordt teveel overgewaardeerd en introversie veel te zeer ondergewaardeerd. Je ziet dit continu terug, in vacatureteksten (ze zoeken een pro-actieve, assertieve verbinder of netwerker die er niet voor terugdeinst zichzelf te laten zien/op de voorgrond te treden, blablabla), op de werkvloer zelf, in het sociale leven, overal. Ik vind het ook typisch hoe er dan van die gezegden zijn, het vroegere ‘Kinderen die vragen worden overgeslagen’ (it’s a lie) of ‘Brutalen hebben de halve wereld’, nou, brutalen hebben minimaal 90% van de wereld, lol.
In Nederland is dit nog extra sterk het geval. Hier vinden we het op de een of andere manier extreem belangrijk dat iemand zich duidelijk laat zien en horen. Ik heb een aantal jaar in België gewerkt en in die tijd ben ik er nooit actief op aangesproken dat ik niet assertief genoeg ben en niet genoeg initiatief neem, terwijl ik dat in Nederland standaard tijdens iedere stage die ik ooit heb gelopen als belangrijkste kritiekpunt kreeg. Uiteindelijk waren het ook wel in België vaak de meer aanwezige, extraverte collega’s die de grotere kansen en posities aangeboden kregen. Maar er werd daar - in ieder geval in de functie die ik toen had - stilzwijgend geaccepteerd dat ik op het werk gewoon wat meer een volgend, ‘op de achtergrond’-persoon was, ik werd helemaal niet gepusht om dat te veranderen. Super relaxt vond ik dat aan die cultuur (er waren ook genoeg nadelen hoor, maar dat terzijde).
Ik ben door mijn ouders opgevoed met een best wel prominent aanwezige onderliggende waarde ‘bescheidenheid siert’ (even los van het introversie/extraversie-spectrum, ik zit rond het midden maar wel duidelijk meer aan de kant van introversie). Maar hoewel ik dat een sympathieke en idealistische manier van denken en opvoeden vind, is het toch niet echt hoe de tegenwoordige maatschappij meestal werkt jammer genoeg.