#1
Slaap je wel zoals normaal s’nachts?
Nee, ik moet er vaker uit om te plassen en heb ook last van nachtzweten bij mijn bovenbenen.
Lig enorm veel te draaien omdat ik meer pijn voel nu.
Antidepressiva
296 antwoorden
107 weergaven
18-5-2026
Nee, ik moet er vaker uit om te plassen en heb ook last van nachtzweten bij mijn bovenbenen.
Lig enorm veel te draaien omdat ik meer pijn voel nu.
#2
Je moet er even doorheen ben ik bang... Hopelijk wordt het straks allemaal beter met behandeling bij de fysio.Nee, ik moet er vaker uit om te plassen en heb ook last van nachtzweten bij mijn bovenbenen.
Lig enorm veel te draaien omdat ik meer pijn voel nu.
Vergeet ook niet dat je een speedverslaving hebt overwonnen hè. Je bent sterk!
#3
Je moet er even doorheen ben ik bang... Hopelijk wordt het straks allemaal beter met behandeling bij de fysio.
Vergeet ook niet dat je een speedverslaving hebt overwonnen hè. Je bent sterk!
Tuurlijk kom ik hier wel door heen 😊💪
Syl-power in the houseeee 😄👌
#4
Momenteel Sertraline en Trazodone, maar het plan is om ze allemaal af te bouwen.
2 weken geleden gestopt met Mirtazapine en eergisteren zowel Sertraline als Trazodone gehalveerd (met doktersoverleg uiteraard).
Slik ook nog wat anders maar zolang ik van de antidepressiva ben is het allemaal wel goed zo.
2 weken geleden gestopt met Mirtazapine en eergisteren zowel Sertraline als Trazodone gehalveerd (met doktersoverleg uiteraard).
Slik ook nog wat anders maar zolang ik van de antidepressiva ben is het allemaal wel goed zo.
#5
Vandaag de ad afgebouwd van 90 mg naar 60 mg.
Zit dus nu op de helft van mijn normale dosis.
Nu week op 60 mg blijven en dan overstappen naar prozac 60 mg.
Voel me onrustig en heb weer zon gevoel van spanningen in mijn buik.
Merk ook dat ik mijn spieren weer onbewust aan het aanspannen ben.
Zo voelt mijn rug, schouders, nek en benen weer stijf aan.
Dit zijn de lichamelijke klachten die ik heb door mijn ptss.
Zo heb ik jaren geleefd, mijn lichaam vol spanningen en onrustig.
Ik merk dat dit ook door werkt op mijn geest.
De angst en allertheid voor het " wat kan er gaan gebeuren" is duidelijk aanwezig.
Mijn gedachten zijn ook meer weer bij de gebeurtenissen met mijn ex.
Ik laat het over me heen komen, ik heb het al die jaren zo volgehouden dus dit moet ook lukken.
Met wel als verschil nu dat ik clean ben.
Heb huis schoongemaakt, afval weg gebracht en mails verstuurd.
Zojuist heb ik vast het avond eten klaar gemaakt.
Door dat mijn lichaam zich weer onbewust steeds aanspant doet mijn hele lijf zeer.
Dus nu ik mijn taken gedaan heb voor vandaag ga ik zo lekker ff afleiding zoeken door mijn serie te kijken op netflix. 😊
Zit dus nu op de helft van mijn normale dosis.
Nu week op 60 mg blijven en dan overstappen naar prozac 60 mg.
Voel me onrustig en heb weer zon gevoel van spanningen in mijn buik.
Merk ook dat ik mijn spieren weer onbewust aan het aanspannen ben.
Zo voelt mijn rug, schouders, nek en benen weer stijf aan.
Dit zijn de lichamelijke klachten die ik heb door mijn ptss.
Zo heb ik jaren geleefd, mijn lichaam vol spanningen en onrustig.
Ik merk dat dit ook door werkt op mijn geest.
De angst en allertheid voor het " wat kan er gaan gebeuren" is duidelijk aanwezig.
Mijn gedachten zijn ook meer weer bij de gebeurtenissen met mijn ex.
Ik laat het over me heen komen, ik heb het al die jaren zo volgehouden dus dit moet ook lukken.
Met wel als verschil nu dat ik clean ben.
Heb huis schoongemaakt, afval weg gebracht en mails verstuurd.
Zojuist heb ik vast het avond eten klaar gemaakt.
Door dat mijn lichaam zich weer onbewust steeds aanspant doet mijn hele lijf zeer.
Dus nu ik mijn taken gedaan heb voor vandaag ga ik zo lekker ff afleiding zoeken door mijn serie te kijken op netflix. 😊
#6
Die week op je halve dosis ga je waarschijnlijk wel voelen ja.Vandaag de ad afgebouwd van 90 mg naar 60 mg.
Zit dus nu op de helft van mijn normale dosis.
Nu week op 60 mg blijven en dan overstappen naar prozac 60 mg.
Voel me onrustig en heb weer zon gevoel van spanningen in mijn buik.
Merk ook dat ik mijn spieren weer onbewust aan het aanspannen ben.
Zo voelt mijn rug, schouders, nek en benen weer stijf aan.
Dit zijn de lichamelijke klachten die ik heb door mijn ptss.
Zo heb ik jaren geleefd, mijn lichaam vol spanningen en onrustig.
Ik merk dat dit ook door werkt op mijn geest.
De angst en allertheid voor het " wat kan er gaan gebeuren" is duidelijk aanwezig.
Mijn gedachten zijn ook meer weer bij de gebeurtenissen met mijn ex.
Ik laat het over me heen komen, ik heb het al die jaren zo volgehouden dus dit moet ook lukken.
Met wel als verschil nu dat ik clean ben.
Heb huis schoongemaakt, afval weg gebracht en mails verstuurd.
Zojuist heb ik vast het avond eten klaar gemaakt.
Door dat mijn lichaam zich weer onbewust steeds aanspant doet mijn hele lijf zeer.
Dus nu ik mijn taken gedaan heb voor vandaag ga ik zo lekker ff afleiding zoeken door mijn serie te kijken op netflix. 😊
Maar ik hoop dat de Prozac je wat rust brengt.
Je kan dit. blijf het tegen jezelf zeggen.
Je komt er wel!
#7
Mijn ervaring met antidepressiva was dat deze mij vreetbuien gaven en dat ik meer dopamine van eten kreeg.
Maar dit is geen oprechte fix voor het probleem van depressie. Tis zoals zoveel in de medische wereld "symptoom bestrijding"
Als ik terug kijk in mijn leven dan is de enige fix op depressie "Leven"
Ga leven. Ga doen wat je moet doen. Vertrouw jezelf en het universum en ga!
Wees een spongebob, niet een octo.
Alsof ga leven en vertrouw op jezelf zeggen tegen iemand met een depressie wél een ‘oprechte fix‘ is. Nogal een open deur niet waar. :’) Dit is nu net wat met een depressie niet lukt. Als het zo makkelijk was, dan was depressie überhaupt niet zo’n groot probleem in onze samenleving.
Vind dit in dezelfde categorie vallen als mensen die zeggen ‘zie het eens wat meer van de zonnige kant’, ja ehhhhh, no shit Sherlock. Zo vermoeiend en soms ronduit kwetsend, dat soort (ongetwijfeld wel goed bedoelde) opmerkingen. Hierdoor voelen velen die aan mentale problemen lijden zich niet serieus genomen, het klinkt bagatelliserend. Alsof je loopt te zeuren en er zelf voor kiest om je zo te voelen.
Antidepressiva die op serotonine werken (SSRI’s, SNRI’s) staan erom bekend gewichtstoename te kunnen geven door meer hongergevoel.
#8
Ik neem nu bupropion, want door citalopram kon ik niet normaal klaarkomen tijdens de sex, en met bupropion heb ik die bijwerking niet.
Bevalt het? Ik ben zelf aardig tevreden over bupropion. Het voelt veel natuurlijker en minder zwaar in de bijwerkingen dan de ‘normale’ antidepressiva (dus de serotoninewerkers om ze zo maar even te noemen). Voor mij was het echt een oplossing om mijn therapie beter te kunnen benutten en werk weer te kunnen oppakken, het geeft net die boost.
Geen seksuele stoornissen ten gevolge van de medicatie is inderdaad ook een voordeel.
#9
Die zijn pas volgend jaar weer. Misschien ben je er dan alweer van af. Het is de bedoeling om AD tijdelijk te slikken tijdens je therapie om te herstellen. Neem je weer speed als je hersteld bent toch.Ik voel me gewoon het zelfde als met de citalopram, alleen geen seksuele bijeerkingen.
Enigste klote is dat je met deze anti depressiva geen pep mag nemen.. word nog wat als de festivals etc weer beginnen.
#10
Ik voel me gewoon het zelfde als met de citalopram, alleen geen seksuele bijeerkingen.
Enigste klote is dat je met deze anti depressiva geen pep mag nemen.. word nog wat als de festivals etc weer beginnen.
Ik neem er persoonlijk gewoon af en toe speed bij moet ik eerlijk zeggen, misschien een heel slecht voorbeeld voor dit forum. :’) Het is niet aangeraden, maar het wordt ook regelmatig bij AD(H)D samen voorgeschreven met methylfenidaat of dexamfetamine. Dat zijn niet direct enorm gevaarlijke combinaties. Wel opletten, je hebt te maken met twee stimulanten. Ik ga het zeker niet adviseren natuurlijk.
@De Dunne: Dat medicatie bij depressie slechts heel kort geslikt zou moeten worden is niet echt waar. Na een eerste depressieve episode wordt vaak een jaar aangeraden, maar na een tweede episode (die helaas bij 50 procent optreedt) is dat al twee of drie jaar. Het idee hierachter is dat de depressie zelf vaak meer fysieke en mentale schade aanricht dan de medicatie. De meesten willen op een bepaald moment zelf proberen te stoppen. Het zijn geen pretpillen. Maar het is dus helemaal niet erg om het wat langer te gebruiken als het goed helpt. Dit wordt per situatie bekeken met een arts.
#11
Is bupropion een stimulant ja? Ik heb zelf ook adhd, maar merk er niet dat ik er rustiger van word ofzo.Ik neem er persoonlijk gewoon af en toe speed bij moet ik eerlijk zeggen, misschien een heel slecht voorbeeld voor dit forum. :’) Het is niet aangeraden, maar het wordt ook regelmatig bij AD(H)D samen voorgeschreven met methylfenidaat of dexamfetamine. Dat zijn niet direct enorm gevaarlijke combinaties. Wel opletten, je hebt te maken met twee stimulanten. Ik ga het zeker niet adviseren natuurlijk.En als er epilepsie in je familie zou voorkomen is het sowieso voorzichtig wezen.
@De Dunne: Dat medicatie bij depressie slechts heel kort geslikt zou moeten worden is niet echt waar. Na een eerste depressieve episode wordt vaak een jaar aangeraden, maar na een tweede episode (die helaas bij 50 procent optreedt) is dat al twee of drie jaar. Het idee hierachter is dat de depressie zelf vaak meer fysieke en mentale schade aanricht dan de medicatie. De meesten willen op een bepaald moment zelf proberen te stoppen. Het zijn geen pretpillen. Maar het is dus helemaal niet erg om het wat langer te gebruiken als het goed helpt. Dit wordt per situatie bekeken met een arts.
#12
Dat kan zeker waar zijn. Maar je zegt het zelf al: het is bedoeld tijdelijk te gebruiken, de ene misschien een jaar de ander langer.Ik neem er persoonlijk gewoon af en toe speed bij moet ik eerlijk zeggen, misschien een heel slecht voorbeeld voor dit forum. :’) Het is niet aangeraden, maar het wordt ook regelmatig bij AD(H)D samen voorgeschreven met methylfenidaat of dexamfetamine. Dat zijn niet direct enorm gevaarlijke combinaties. Wel opletten, je hebt te maken met twee stimulanten. Ik ga het zeker niet adviseren natuurlijk.En als er epilepsie in je familie zou voorkomen is het sowieso voorzichtig wezen.
@De Dunne: Dat medicatie bij depressie slechts heel kort geslikt zou moeten worden is niet echt waar. Na een eerste depressieve episode wordt vaak een jaar aangeraden, maar na een tweede episode (die helaas bij 50 procent optreedt) is dat al twee of drie jaar. Het idee hierachter is dat de depressie zelf vaak meer fysieke en mentale schade aanricht dan de medicatie. De meesten willen op een bepaald moment zelf proberen te stoppen. Het zijn geen pretpillen. Maar het is dus helemaal niet erg om het wat langer te gebruiken als het goed helpt. Dit wordt per situatie bekeken met een arts.
Ik vind sowieso, dus niet alleen naar jou, dat men toch AD niet juist gebruikt. Men gebruikt het omdat je mentale problemen hebt. AD regelt dat je brein weer goed gaat werken. Als je dan regelmatig een drug gaat nemen die ook invloed heeft op je neurotransmitters, dopamine of serotonine, zit je de werking van je AD in de weg. Je ontregelt de boel die je juist wil regelen met de AD. Snap je mijn punt? Ik vind het onverstandig dat velen hier wel AD gebruiken maar bijna gewoon door gaan met hun normale drugsgebruik. Dat werkt gewoon niet. AD gebruik is veel te normaal geworden
Ik ben misschien iets té anti AD hoor maar ik ben echt overtuigd dat het vaak echt niet juist wordt gebruikt. Je wil graag beter worden, dan zul je (bepaalde) drugs gewoon moeten laten staan.
Ik vind het niet verantwoord. Maar dat is mijn persoonlijke mening.
#13
Ik snap je ergens wel. Het wordt nog steeds iets té makkelijk voorgeschreven. Maar daar zijn redenen voor. Één van die redenen zijn de huisartsen. Mensen komen met hun klachten meestal eerst bij de huisarts terecht. Die huisarts kent hen waarschijnlijk goed, en bedoelt het ook goed, maar hij is geen psychiater. Doorverwijzen van patiënten met psychische klachten gebeurt simpelweg te weinig. Daarnaast is een huisarts vooral opgeleid om somatische problemen op te lossen door medicatie en/of rust voor te schrijven. Spijtig genoeg behandelen ze daardoor mensen met psychische klachten ook zo. Wat rust en een pilletje en alles komt goed. En dat lukt vaak ook wel, maar mensen komen zo moeilijker tot therapie, waardoor afbouwen of stoppen met AD vermoeilijkt wordt. Ik denk dat huisartsen daardoor één van de wortels van het probleem vormen, van een generatie die aan de pillen zit.Dat kan zeker waar zijn. Maar je zegt het zelf al: het is bedoeld tijdelijk te gebruiken, de ene misschien een jaar de ander langer.
Ik vind sowieso, dus niet alleen naar jou, dat men toch AD niet juist gebruikt. Men gebruikt het omdat je mentale problemen hebt. AD regelt dat je brein weer goed gaat werken. Als je dan regelmatig een drug gaat nemen die ook invloed heeft op je neurotransmitters, dopamine of serotonine, zit je de werking van je AD in de weg. Je ontregelt de boel die je juist wil regelen met de AD. Snap je mijn punt? Ik vind het onverstandig dat velen hier wel AD gebruiken maar bijna gewoon door gaan met hun normale drugsgebruik. Dat werkt gewoon niet. AD gebruik is veel te normaal geworden
Ik ben misschien iets té anti AD hoor maar ik ben echt overtuigd dat het vaak echt niet juist wordt gebruikt. Je wil graag beter worden, dan zul je (bepaalde) drugs gewoon moeten laten staan.
Ik vind het niet verantwoord. Maar dat is mijn persoonlijke mening.
@Roze Olifant, ik volg je betoog volledig, maar er zitten wel degelijk hiaten in het systeem.
Wat betreft het druggebruik door mensen die AD nemen, het volgende: welke arts geeft zijn of haar patiënten advies rond druggebruik?? Op psychonautwiki staat hier en daar een waarschuwing, à ls je daar al gaat kijken. Je moet dus alles zelf uitzoeken en dat weet of doet niet iedereen. Mensen zijn vaak ook te Beschaamd om het zelf te vragen. Drempelvrees. Misschien een idee om folders te maken met informatie rond veilig druggebruik icm medicatie... Ik ben zelf psychiatrisch patiënt, en ik slik ook medicijnen, maar ik heb flink mijn huiswerk gemaakt. En wat een opgave was me dat! Nu heb ik toevallig een stel hersens en flink wat koppigheid meegekregen, maar feit is en blijft dat veel mensen denken 'als de dokter niet zei dat het niet mocht, dan mag het gewoon'... Of mensen gaan richting trial & error, wat verstrekkende gevolgen kan hebben. Hoe je het ook draait of keert, AD 'doen' iets met je hoofd. Het zijn drugs. In de Engelse taal maken ze zelfs geen onderscheid tussen medicijnen en drugs. Die interageren sws met de rest dat je erin steekt.
#14
Is bupropion een stimulant ja? Ik heb zelf ook adhd, maar merk er niet dat ik er rustiger van word ofzo.
Het is een milde psychostimulans inderdaad, het remt de heropname van dopamine en noradrenaline net als bijvoorbeeld methylfenidaat, alleen doet bupropion het op een veel lichtere manier. Ik vind het zelf ook niet werken voor focus, daar zijn de stimulerende eigenschappen te soft voor, maar ik word er wel rustiger en meer geordend van. Het wordt heel zelden voorgeschreven bij AD(H)D als de meer reguliere medicatie niet goed bevalt. Ik weet toevallig dat 8.6 het naar tevredenheid nam voor ADHD.
Ik merk fysiek/bewust nu na maanden niks meer van de Wellbutrin 300 mg behalve een soms bittere smaak in m’n mond (volgens de psych een zeldzamere bijwerking) maar de eerste week dat ik ermee startte (150 mg) had ik wel degelijk stimulantachtige bijwerkingen. Niet kunnen slapen, beetje opgejaagd, wat hogere bloeddruk, in het begin zelfs lichte kaakspanning en de eerste twee dagen wat vergrote pupillen. Stabiliseerde gelukkig snel want dat vond ik wel wat ongemakkelijk, haha. Had toen met m’n tante en oom afgesproken in de stad en voelde me toch een beetje gedrogeerd.
Ik kwam toen van duloxetine af, dus het kan ook zijn dat de bijwerkingen van de bupropion erger waren door de afbouw van dat andere middel.
Wel apart dat jij geen bijwerkingen hebt gemerkt.
#15
Depressie is een ware hell. Wens het niemand toe, en mensen denken er veels te makkelijk over.
#16
Dat kan zeker waar zijn. Maar je zegt het zelf al: het is bedoeld tijdelijk te gebruiken, de ene misschien een jaar de ander langer.
Ik vind sowieso, dus niet alleen naar jou, dat men toch AD niet juist gebruikt. Men gebruikt het omdat je mentale problemen hebt. AD regelt dat je brein weer goed gaat werken. Als je dan regelmatig een drug gaat nemen die ook invloed heeft op je neurotransmitters, dopamine of serotonine, zit je de werking van je AD in de weg. Je ontregelt de boel die je juist wil regelen met de AD. Snap je mijn punt? Ik vind het onverstandig dat velen hier wel AD gebruiken maar bijna gewoon door gaan met hun normale drugsgebruik. Dat werkt gewoon niet. AD gebruik is veel te normaal geworden
Ik ben misschien iets té anti AD hoor maar ik ben echt overtuigd dat het vaak echt niet juist wordt gebruikt. Je wil graag beter worden, dan zul je (bepaalde) drugs gewoon moeten laten staan.
Ik vind het niet verantwoord. Maar dat is mijn persoonlijke mening.
Ja, ik snap je punt. Ik raad het ook niet aan. Mijn persoonlijke ervaring is dat de AD die ik neem prima samengaat met de middelen die ik sporadisch (!) gebruik. Het is niet alsof ik dagelijks of wekelijks drugs gebruik. Zeker voor tripmiddelen is er geen contra-indicatie en die werken voor mij ook therapeutisch. Ik kies ervoor om het te blijven doen, en ook om de AD te gebruiken, want die helpt me. Mijn psychiater weet dat ik dit soms doe trouwens, ben er eerlijk over.
Dus jawel, ik begrijp wat je bedoelt, maar ik kies ervoor om het zo te doen en dit gaat goed voor mij. Het gaat stukken beter met mij dan maanden geleden.
#17
Ik snap je ergens wel. Het wordt nog steeds iets té makkelijk voorgeschreven. Maar daar zijn redenen voor. Één van die redenen zijn de huisartsen. Mensen komen met hun klachten meestal eerst bij de huisarts terecht. Die huisarts kent hen waarschijnlijk goed, en bedoelt het ook goed, maar hij is geen psychiater. Doorverwijzen van patiënten met psychische klachten gebeurt simpelweg te weinig. Daarnaast is een huisarts vooral opgeleid om somatische problemen op te lossen door medicatie en/of rust voor te schrijven. Spijtig genoeg behandelen ze daardoor mensen met psychische klachten ook zo. Wat rust en een pilletje en alles komt goed. En dat lukt vaak ook wel, maar mensen komen zo moeilijker tot therapie, waardoor afbouwen of stoppen met AD vermoeilijkt wordt. Ik denk dat huisartsen daardoor één van de wortels van het probleem vormen, van een generatie die aan de pillen zit.
@Roze Olifant, ik volg je betoog volledig, maar er zitten wel degelijk hiaten in het systeem.
Wat betreft het druggebruik door mensen die AD nemen, het volgende: welke arts geeft zijn of haar patiënten advies rond druggebruik?? Op psychonautwiki staat hier en daar een waarschuwing, à ls je daar al gaat kijken. Je moet dus alles zelf uitzoeken en dat weet of doet niet iedereen. Mensen zijn vaak ook te Beschaamd om het zelf te vragen. Drempelvrees. Misschien een idee om folders te maken met informatie rond veilig druggebruik icm medicatie... Ik ben zelf psychiatrisch patiënt, en ik slik ook medicijnen, maar ik heb flink mijn huiswerk gemaakt. En wat een opgave was me dat! Nu heb ik toevallig een stel hersens en flink wat koppigheid meegekregen, maar feit is en blijft dat veel mensen denken 'als de dokter niet zei dat het niet mocht, dan mag het gewoon'... Of mensen gaan richting trial & error, wat verstrekkende gevolgen kan hebben. Hoe je het ook draait of keert, AD 'doen' iets met je hoofd. Het zijn drugs. In de Engelse taal maken ze zelfs geen onderscheid tussen medicijnen en drugs. Die interageren sws met de rest dat je erin steekt.
Ik ken de hiaten goed, ik ben psycholoog. Daarnaast ervaringsdeskundige met depressie.
Wel een interessante discussie, maar ik heb nu helaas niet de tijd om er diep verder op in te gaan (werk), kom misschien later nog eens terug. Wat ik wel nog even wil zeggen - lees het topic nog eens na, want ik heb dit al toegelicht - is dat ik geen ambassadeur ben voor AD, ik pleit er niet voor of wat dan ook. Ik zie de nadelen én de voordelen. Ik word alleen wat moe van het feit dat er een groep is tegenover wie je het altijd lijkt te moeten ‘verdedigen’. Alsof het niet al kut genoeg is om depressief te zijn word je steeds bekritiseerd, alsof je een of andere slappeling bent die het niet alleen wil doen. Ben daar af en toe goed klaar mee.
Anyway, ik ga mezelf in dit topic niet nog eens volledig herhalen, beetje zinloos. ^^ Je reactie ging hier ook niet echt over.
P.S.: Helemaal eens met het feit dat de huisarts moet doorverwijzen (gebeurde in mijn geval ook netjes) en dat de psychiater betere voorlichting moet geven!
#18
Snap je punt hier zeker. Zomaar even gewoon over je depressie heen stappen doe je doorgaans niet.Alsof ga leven en vertrouw op jezelf zeggen tegen iemand met een depressie wél een ‘oprechte fix‘ is. Nogal een open deur niet waar. :’) Dit is nu net wat met een depressie niet lukt. Als het zo makkelijk was, dan was depressie überhaupt niet zo’n groot probleem in onze samenleving.
Vind dit in dezelfde categorie vallen als mensen die zeggen ‘zie het eens wat meer van de zonnige kant’, ja ehhhhh, no shit Sherlock. Zo vermoeiend en soms ronduit kwetsend, dat soort (ongetwijfeld wel goed bedoelde) opmerkingen. Hierdoor voelen velen die aan mentale problemen lijden zich niet serieus genomen, het klinkt bagatelliserend. Alsof je loopt te zeuren en er zelf voor kiest om je zo te voelen.
Antidepressiva die op serotonine werken (SSRI’s, SNRI’s) staan erom bekend gewichtstoename te kunnen geven door meer hongergevoel.
Maar toch denk ik dat @Martinus wel gelijk heeft. Depressie is denk ik heel vaak een kwestie van niet je hart volgen. Niet het leven leiden dat je diep van binnen eigenlijk wilt leiden. Het betekent ook niet dat dit in één keer moet gaan. Dit kan ook in (kleine) stapjes. En zelfs dan is dit is vaak ook vreselijk uitdagend/moeilijk...
#19
Enigste bijwerking dat ik heb is een droge mond. Verder volgens mij niet echt iets.Het is een milde psychostimulans inderdaad, het remt de heropname van dopamine en noradrenaline net als bijvoorbeeld methylfenidaat, alleen doet bupropion het op een veel lichtere manier. Ik vind het zelf ook niet werken voor focus, daar zijn de stimulerende eigenschappen te soft voor, maar ik word er wel rustiger en meer geordend van. Het wordt heel zelden voorgeschreven bij AD(H)D als de meer reguliere medicatie niet goed bevalt. Ik weet toevallig dat 8.6 het naar tevredenheid nam voor ADHD.
Ik merk fysiek/bewust nu na maanden niks meer van de Wellbutrin 300 mg behalve een soms bittere smaak in m’n mond (volgens de psych een zeldzamere bijwerking) maar de eerste week dat ik ermee startte (150 mg) had ik wel degelijk stimulantachtige bijwerkingen. Niet kunnen slapen, beetje opgejaagd, wat hogere bloeddruk, in het begin zelfs lichte kaakspanning en de eerste twee dagen wat vergrote pupillen. Stabiliseerde gelukkig snel want dat vond ik wel wat ongemakkelijk, haha. Had toen met m’n tante en oom afgesproken in de stad en voelde me toch een beetje gedrogeerd.
Ik kwam toen van duloxetine af, dus het kan ook zijn dat de bijwerkingen van de bupropion erger waren door de afbouw van dat andere middel.
Wel apart dat jij geen bijwerkingen hebt gemerkt.
#20
Snap je punt hier zeker. Zomaar even gewoon over je depressie heen stappen doe je doorgaans niet.
Maar toch denk ik dat @Martinus wel gelijk heeft. Depressie is denk ik heel vaak een kwestie van niet je hart volgen. Niet het leven leiden dat je diep van binnen eigenlijk wilt leiden. Het betekent ook niet dat dit in één keer moet gaan. Dit kan ook in (kleine) stapjes. En zelfs dan is dit is vaak ook vreselijk uitdagend/moeilijk...
Ja, hier kan ik me wel in vinden.
Maar het lúkt soms niet om het leven te leiden dat je graag zou willen, om allerlei uiteenlopende en individuele redenen, als dat zo jaren doorgaat terwijl je wel je best doet, dan is depressie soms niet te voorkomen. Overigens komt depressie ook voor bij mensen die in principe hun gewenste leven leiden.
Sorry voor mijn beetje felle toon over dit onderwerp, het is een persoonlijke frustratie hoe zwart-wit er vaak geoordeeld wordt door mensen, maar dit is hier op dit moment niet perse aan de orde.