#1
Ik geloof niet in anti-depressiva.
Stel jij bent arts, wat zou jij dan adviseren aan een patient die zwaar depressief is en zelfmoord gedachtes heeft?.
Wetende dat er een wachtlijst is voor theraphie.
Antidepressiva
296 antwoorden
71 weergaven
18-5-2026
Stel jij bent arts, wat zou jij dan adviseren aan een patient die zwaar depressief is en zelfmoord gedachtes heeft?.
Wetende dat er een wachtlijst is voor theraphie.
#2
Beiden kloppen denk ik maar denk dat depressieve mensen sneller naar drugs grijpen dan omgekeerd.
Er gebruiken nou eenmaal veel mensen AD, en daar zitten natuurlijk ook drugsgebruikers tussen.
Nee dat is natuurlijk onzin. Hier wordt er over middelen openlijk gesproken waardoor het hier een makkelijker te bespreken onderwerp is. In 2018 hebben meer dan 1,4 miljoen mensen in NL benzo's gehad. Antidepressiva 1,1 miljoen NL'ers.
Schrik je van he![:wink:]()
Het zal best wel zo zijn dat mensen met een depressie gemiddeld wat sneller naar drugs grijpen. Voor mij persoonlijk was dit niet het geval, ik heb eerder minder drugs dan meer drugs gebruikt sinds die periode. Ik begon om een heel andere reden (interesse vooral) ooit met bepaalde middelen.
Ik kan me wel vinden in het antwoord van @Mezelf, er wordt hier waarschijnlijk meer (open) over gepraat. Ook buiten dit forum om hebben veel mensen psychische problemen, maar de stigmatisering leidt ertoe dat je dit vaak niet hoort.
#3
Herken me hier ook wel in. Tijdens perioden van meer intense depressie trok niets mij meer aan, had ik nergens meer interesse voor, inclusief drugs. En de verkenning van drugs kwam altijd juist vanuit een enthousiasme, vanuit me al goed voelen. Ik ben ook voornamelijk van de psychedelica en daar begin ik echt niet aan als ik me echt depressief voel.Het zal best wel zo zijn dat mensen met een depressie gemiddeld wat sneller naar drugs grijpen. Voor mij persoonlijk was dit niet het geval, ik heb eerder minder drugs dan meer drugs gebruikt sinds die periode. Ik begon om een heel andere reden (interesse vooral) ooit met bepaalde middelen.
Vanuit me gewoon wat minder happy voelen wel vaak drugs gedaan om dat wat te verlichten...
#4
Je krijgt antidepressivia voorgeschreven, maar omdat deze pas 3 a 4 maahden gaan werken pas,krijg je daarbij een pam.Dan is het de bedoeling dat als het eenmaal werkt,met de pam te stoppen.maar ja.......
#5
Dan gebeurt er weer wat in je leven en hop pak maar een pil
#6
Wa ist leven toch eigenlijk makkelijk he.Dan gebeurt er weer wat in je leven en hop pak maar een pil
#7
Dit herken ik zeer zeker. 'In het diepst van de nacht' zegt het me allemaal maar niks. Maar in dat laatste zinnetje herken ik mezelf ook. Ik voel mijn donkere episodes heel goed aankomen, en dan helpt een MDMA tripje mij er soms zelfs helemaal uit. Effe hoofd leeg en vooral rust in het hoofd. Kan helend werken... Het gaat er dan wel om hoe je het gebruikt. Op die momenten beschouw ik MDMA ook als een soort van 'begeleider' (zoals psychedelica dat kunnen zijn), die mij doet inzien dat er nog heel wat rust in mij zit. Daarnaast is de setting en de eventueel andere aanwezigen ook van groot belang.Herken me hier ook wel in. Tijdens perioden van meer intense depressie trok niets mij meer aan, had ik nergens meer interesse voor, inclusief drugs. En de verkenning van drugs kwam altijd juist vanuit een enthousiasme, vanuit me al goed voelen. Ik ben ook voornamelijk van de psychedelica en daar begin ik echt niet aan als ik me echt depressief voel.
Vanuit me gewoon wat minder happy voelen wel vaak drugs gedaan om dat wat te verlichten...
#8
MDMA ook wel gebruikt om die rust in mezelf te vinden, maar tijdens mijn latere gebruik daarvan begon ik last van dipjes te krijgen en als je al wat down bent en dan iets gebruiken waar je je naderhand mogelijk nog minder door voelt (al is het alleen maar lichamelijk) is niet zo handig. Ik gebruikte MDMA meestal op dezelfde manier als psychedelica: introspectief. Hele mooie ervaringen mee gehad die vaak de normale MDMA high ver voorbij gingen en heel veel betekenis hadden. Dat ving dan de geestelijke crash ook op. En 6-APB wauw... Nog beter was dat. 8 uren lang super helder, vrij van gedachten en constant een stabiele lichte euforie. Helaas waren die katers nog erger voor me.Dit herken ik zeer zeker. 'In het diepst van de nacht' zegt het me allemaal maar niks. Maar in dat laatste zinnetje herken ik mezelf ook. Ik voel mijn donkere episodes heel goed aankomen, en dan helpt een MDMA tripje mij er soms zelfs helemaal uit. Effe hoofd leeg en vooral rust in het hoofd. Kan helend werken... Het gaat er dan wel om hoe je het gebruikt. Op die momenten beschouw ik MDMA ook als een soort van 'begeleider' (zoals psychedelica dat kunnen zijn), die mij doet inzien dat er nog heel wat rust in mij zit. Daarnaast is de setting en de eventueel andere aanwezigen ook van groot belang.
#9
Gelukkig heb ik - tot nu toe - weinig last van die katers. Dat introspectieve herken ik ook. Heeft waarschijnlijk te maken met mijn vroegere ervaringen met psychedelica. Als ik uit een 'slecht' moment wil geraken met MDMA, dan is het ook steeds alleen, met zeer weinig licht of gesloten ogen, en met zo min mogelijk geluid. Op die manier beleef ik de 'trip' ook min of meer psychedelisch. Naar binnen toe, waar geen gedachten maar rust vertoeven...MDMA ook wel gebruikt om die rust in mezelf te vinden, maar tijdens mijn latere gebruik daarvan begon ik last van dipjes te krijgen en als je al wat down bent en dan iets gebruiken waar je je naderhand mogelijk nog minder door voelt (al is het alleen maar lichamelijk) is niet zo handig. Ik gebruikte MDMA meestal op dezelfde manier als psychedelica: introspectief. Hele mooie ervaringen mee gehad die vaak de normale MDMA high ver voorbij gingen en heel veel betekenis hadden. Dat ving dan de geestelijke crash ook op. En 6-APB wauw... Nog beter was dat. 8 uren lang super helder, vrij van gedachten en constant een stabiele lichte euforie. Helaas waren die katers nog erger voor me.
Best interessant dit allemaal!
#10
Ik neem Wellbutrin/Bupropion.
#11
Zojuist gesprek gehad bij de psychiater over mijn ad.
Ik heb aangegeven dat ik sowieso denk dat de dosis te hoog is.
Ik voel me kwa emoties zo afgevlakt dat er geen verschil zit in verschillende emoties die er zijn.
Het gene waar ik het meest mee zit is de enorme vermoeidheid.
De psychiater heeft nu voorgesteld om vanaf morge van 120 mg naar 90 mg te gaan.
Naar een week van 90 mg naar 60 mg.
Na een week op 60 mg helemaal te stoppen met de duloxetine.
Ik start dan met Prozac wat ook niet hoger word dan 60 mg.
Ik reageer erg traag door de duloxetine.
Dit veroorzaakt steeds vaker ruzies tussen mijn dochter en mij.
Ze zegt mij iets, maar tegen de tijd dat het bij mij binnendringt is zij kwaad op mij.
Wamt zegt ze dan, ik negeer haar gewoon.
Ik heb geprobeerd uit te leggen dat ik dit niet bewust doe maar wat ik ook zeg het heeft geen nut.
Dan zit ik er ff zwaar door heen en sluit mezelf op in mijn slaapkamer.
Van mij hoeft het dan niet meer.
Ik vind het best spannend de afbouw.
Mijn doel is natuurlijk een leven zonder ad.
Het is mij voorgeschreven als ondersteuning in mijn herstel in combine met theraphie.
Mijn theraphie ligt al maanden stil, en ik kan pas half aug het weer oppakken.
Ik heb aangegeven dat ik sowieso denk dat de dosis te hoog is.
Ik voel me kwa emoties zo afgevlakt dat er geen verschil zit in verschillende emoties die er zijn.
Het gene waar ik het meest mee zit is de enorme vermoeidheid.
De psychiater heeft nu voorgesteld om vanaf morge van 120 mg naar 90 mg te gaan.
Naar een week van 90 mg naar 60 mg.
Na een week op 60 mg helemaal te stoppen met de duloxetine.
Ik start dan met Prozac wat ook niet hoger word dan 60 mg.
Ik reageer erg traag door de duloxetine.
Dit veroorzaakt steeds vaker ruzies tussen mijn dochter en mij.
Ze zegt mij iets, maar tegen de tijd dat het bij mij binnendringt is zij kwaad op mij.
Wamt zegt ze dan, ik negeer haar gewoon.
Ik heb geprobeerd uit te leggen dat ik dit niet bewust doe maar wat ik ook zeg het heeft geen nut.
Dan zit ik er ff zwaar door heen en sluit mezelf op in mijn slaapkamer.
Van mij hoeft het dan niet meer.
Ik vind het best spannend de afbouw.
Mijn doel is natuurlijk een leven zonder ad.
Het is mij voorgeschreven als ondersteuning in mijn herstel in combine met theraphie.
Mijn theraphie ligt al maanden stil, en ik kan pas half aug het weer oppakken.
#12
Hey @Syl , 60mg is sws de maximale dosis. Dus best een stevige, zal je wel voelen (in de goede zin).
Haast iedereen vindt een afbouw spannend, maar je moet je echt focussen op het goede!
Je gaat misschien weer écht voelen en energie krijgen (dan wel niet te hoog in de Prozac gaan, zou ik zeggen...).
En blijf rustig. Kan je je hulpverleners ook niet eens bellen of zo?
Hoe dan ook, ik ken het, je komt hier echt door!!!
Haast iedereen vindt een afbouw spannend, maar je moet je echt focussen op het goede!
Je gaat misschien weer écht voelen en energie krijgen (dan wel niet te hoog in de Prozac gaan, zou ik zeggen...).
En blijf rustig. Kan je je hulpverleners ook niet eens bellen of zo?
Hoe dan ook, ik ken het, je komt hier echt door!!!
#13
Hey @Syl , 60mg is sws de maximale dosis. Dus best een stevige, zal je wel voelen (in de goede zin).
Haast iedereen vindt een afbouw spannend, maar je moet je echt focussen op het goede!
Je gaat misschien weer écht voelen en energie krijgen (dan wel niet te hoog in de Prozac gaan, zou ik zeggen...).
En blijf rustig. Kan je je hulpverleners ook niet eens bellen of zo?
Hoe dan ook, ik ken het, je komt hier echt door!!!
Mijn psychiater belt mij over 2 weken.
Daarna is ze 3 weken op vakantie.
Zodra ze terug is heb ik weer een afspraak bij haar.
Mocht er in tussentijd iets zijn kan ik gewoon bellen en krijg ik andere psycholoog.
Ik kijk er wel naar uit om af te bouwen.
We zullen zien hoe het zal gaan 😊
#14
Ik gebruik sinds anderhalve maand paroxetine.
Ik snap dat sommige mensen hier het grijpen naar een AD zien als een zwaktebod, of als onnodig en ik heb zelf eigenlijk die mening ook altijd gehad. De eerste keer is dit mij 20 jaar geleden aangeboden en ik heb dat altijd geweigerd. Deels omdat ik horrorverhalen had gehoord dat je er een kasplantje van zou worden op emotioneel vlak. Deels omdat ik vrij veel medische ellende meegemaakt heb waar ik geen invloed op kon uitoefenen, waardoor het enige wat ik kon doen om terug te vechten het weigeren van AD was.
Ik ben nu 36 en ik heb al zolang als ik me kan herinneren last van ptss en lange periodes van depressie. 3 jaar geleden ongeveer heb ik besloten dat een nieuwe poging ging doen om hulp te zoeken, nadat ik mijn hele jeugd al bij diverse instellingen gelopen had zonder succes.
Ik ben nu 15 maanden in behandeling, waarbij ik wekelijkst EMDR sessies ben ondergaan. Gelukkig ben ik daar nu sinds 2 weken mee klaar, maar een paar maanden geleden begon ik steeds meer last van de depressiviteit te krijgen, ik gleed steeds verder naar de afgrond. Ik begon open te staan voor mijn emoties, maar daar zat 36 jaar ellende opgeslagen wat eruit kwam. Hierom toch besloten om hierbij ondersteuning van een AD te nemen. Niet als wondermiddel, maar zodat ik verder kan werken met cognitieve gedragstherapie en psychomotoren therapie zonder dat ik steeds verder de afgrond in ga, terwijl ik leer mijn emoties te herkennen en op een gezonde manier te kanaliseren.
Wanneer ik deze skills aangeleerd heb, kan ik de medicatie gaan afbouwen zodat ik het volledig op eigen benen kan. De werking bij mij is perfect op dit moment. Ik voel me niet afgevlakt, maar de momenten dat ik normaal compleet in paniek zou raken, of ik in een neerwaardse spiraal van negatieve emoties terecht kwam (wat op het laatst meerdere malen per dag gebeurde), kan ik dat nu een stuk beter opvangen. Als ik depressie zou vergelijken met een rugzak van 100kg aan negatieve emoties die ik bij alles wat ik moet doen moet meedragen, zorgt de AD er nu voor dat zie rugzak nog meer 25kg weegt. Het lost het probleem niet op, maar zorgt er wel voor dat het weer behapbaar wordt, zodat ik gewoon in staat ben een normaal leven te leiden.
Ik ben een zwaar tegenstander van AD aan mensen voorschrijven en ze daarna aan hun lot overlaten. Maar in een setting als de mijne, waarbij ik 1-2x per week ook therapie heb, ben ik compleet om. Ik snap beide kanten van de discussie in deze thread heel goed, maar ik ben toch enorm blij dat ze bestaan en ondersteuning kunnen bieden.
Ik snap dat sommige mensen hier het grijpen naar een AD zien als een zwaktebod, of als onnodig en ik heb zelf eigenlijk die mening ook altijd gehad. De eerste keer is dit mij 20 jaar geleden aangeboden en ik heb dat altijd geweigerd. Deels omdat ik horrorverhalen had gehoord dat je er een kasplantje van zou worden op emotioneel vlak. Deels omdat ik vrij veel medische ellende meegemaakt heb waar ik geen invloed op kon uitoefenen, waardoor het enige wat ik kon doen om terug te vechten het weigeren van AD was.
Ik ben nu 36 en ik heb al zolang als ik me kan herinneren last van ptss en lange periodes van depressie. 3 jaar geleden ongeveer heb ik besloten dat een nieuwe poging ging doen om hulp te zoeken, nadat ik mijn hele jeugd al bij diverse instellingen gelopen had zonder succes.
Ik ben nu 15 maanden in behandeling, waarbij ik wekelijkst EMDR sessies ben ondergaan. Gelukkig ben ik daar nu sinds 2 weken mee klaar, maar een paar maanden geleden begon ik steeds meer last van de depressiviteit te krijgen, ik gleed steeds verder naar de afgrond. Ik begon open te staan voor mijn emoties, maar daar zat 36 jaar ellende opgeslagen wat eruit kwam. Hierom toch besloten om hierbij ondersteuning van een AD te nemen. Niet als wondermiddel, maar zodat ik verder kan werken met cognitieve gedragstherapie en psychomotoren therapie zonder dat ik steeds verder de afgrond in ga, terwijl ik leer mijn emoties te herkennen en op een gezonde manier te kanaliseren.
Wanneer ik deze skills aangeleerd heb, kan ik de medicatie gaan afbouwen zodat ik het volledig op eigen benen kan. De werking bij mij is perfect op dit moment. Ik voel me niet afgevlakt, maar de momenten dat ik normaal compleet in paniek zou raken, of ik in een neerwaardse spiraal van negatieve emoties terecht kwam (wat op het laatst meerdere malen per dag gebeurde), kan ik dat nu een stuk beter opvangen. Als ik depressie zou vergelijken met een rugzak van 100kg aan negatieve emoties die ik bij alles wat ik moet doen moet meedragen, zorgt de AD er nu voor dat zie rugzak nog meer 25kg weegt. Het lost het probleem niet op, maar zorgt er wel voor dat het weer behapbaar wordt, zodat ik gewoon in staat ben een normaal leven te leiden.
Ik ben een zwaar tegenstander van AD aan mensen voorschrijven en ze daarna aan hun lot overlaten. Maar in een setting als de mijne, waarbij ik 1-2x per week ook therapie heb, ben ik compleet om. Ik snap beide kanten van de discussie in deze thread heel goed, maar ik ben toch enorm blij dat ze bestaan en ondersteuning kunnen bieden.
#15
De titel van dit topic doet echt pijn aan mijn ogen. Kan dit worden aangepast? 🤓 @Mezelf of @Eik of @Roze Olifant ✌️✌️✌️
#16
Speciaal voor alle "taalnazi's" & "spelling-autisten" op het forum heb ik de titel even aangepast. Kan hij je nu bekoren?!De titel van dit topic doet echt pijn aan mijn ogen. Kan dit worden aangepast? 🤓 @Mezelf of @Eik of @Roze Olifant ✌✌✌
#17
Ja sorry ik kan ook zo een taal nazi zijn. Terwijl ik zelf ook niet foutloos NL typ. (Dus lekker hypocriet) Vooral dat “me” ipv mijn of m’n. Me huis, me auto... Doet me gewoon zeer als ik het lees of hoor hahahaha.Speciaal voor alle "taalnazi's" & "spelling-autisten" op het forum heb ik de titel even aangepast. Kan hij je nu bekoren?!![:wink:]()
Of hun ipv zij.. “Ja maar hun doen dat ook.” Neeeeee ZIJ doen dat ook.
OMG, ik stel me aan...
#18
Beste Atwa,Ik gebruik sinds anderhalve maand paroxetine.
Ik snap dat sommige mensen hier het grijpen naar een AD zien als een zwaktebod, of als onnodig en ik heb zelf eigenlijk die mening ook altijd gehad. De eerste keer is dit mij 20 jaar geleden aangeboden en ik heb dat altijd geweigerd. Deels omdat ik horrorverhalen had gehoord dat je er een kasplantje van zou worden op emotioneel vlak. Deels omdat ik vrij veel medische ellende meegemaakt heb waar ik geen invloed op kon uitoefenen, waardoor het enige wat ik kon doen om terug te vechten het weigeren van AD was.
Ik ben nu 36 en ik heb al zolang als ik me kan herinneren last van ptss en lange periodes van depressie. 3 jaar geleden ongeveer heb ik besloten dat een nieuwe poging ging doen om hulp te zoeken, nadat ik mijn hele jeugd al bij diverse instellingen gelopen had zonder succes.
Ik ben nu 15 maanden in behandeling, waarbij ik wekelijkst EMDR sessies ben ondergaan. Gelukkig ben ik daar nu sinds 2 weken mee klaar, maar een paar maanden geleden begon ik steeds meer last van de depressiviteit te krijgen, ik gleed steeds verder naar de afgrond. Ik begon open te staan voor mijn emoties, maar daar zat 36 jaar ellende opgeslagen wat eruit kwam. Hierom toch besloten om hierbij ondersteuning van een AD te nemen. Niet als wondermiddel, maar zodat ik verder kan werken met cognitieve gedragstherapie en psychomotoren therapie zonder dat ik steeds verder de afgrond in ga, terwijl ik leer mijn emoties te herkennen en op een gezonde manier te kanaliseren.
Wanneer ik deze skills aangeleerd heb, kan ik de medicatie gaan afbouwen zodat ik het volledig op eigen benen kan. De werking bij mij is perfect op dit moment. Ik voel me niet afgevlakt, maar de momenten dat ik normaal compleet in paniek zou raken, of ik in een neerwaardse spiraal van negatieve emoties terecht kwam (wat op het laatst meerdere malen per dag gebeurde), kan ik dat nu een stuk beter opvangen. Als ik depressie zou vergelijken met een rugzak van 100kg aan negatieve emoties die ik bij alles wat ik moet doen moet meedragen, zorgt de AD er nu voor dat zie rugzak nog meer 25kg weegt. Het lost het probleem niet op, maar zorgt er wel voor dat het weer behapbaar wordt, zodat ik gewoon in staat ben een normaal leven te leiden.
Ik ben een zwaar tegenstander van AD aan mensen voorschrijven en ze daarna aan hun lot overlaten. Maar in een setting als de mijne, waarbij ik 1-2x per week ook therapie heb, ben ik compleet om. Ik snap beide kanten van de discussie in deze thread heel goed, maar ik ben toch enorm blij dat ze bestaan en ondersteuning kunnen bieden.
Je zegt het correct: 'ondersteuning bieden'. Het mag nooit een oplossing op zich worden, en moet altijd gepaard gaan met therapie. Eens je je wat beter voelt gaan 'de juiste' dokters dan vanzelf je AD afbouwen. Depressie is een ziekte als een ander. En je laat de plakker ook niet jarenlang op je wondjes zitten, toch? Eens er een korstje op zit kan je best zonder... En onthoud dat gevoel dat je nu hebt. Als je ooit weer in een diepe put tuimelt weet je dat de AD er is om je dat extra zetje te geven in de opstart van je behandeling.
En wat betreft die 'kamerplantjes': ten eerste zijn de meeste AD tegenwoordig niet meer zo vol van bijwerkingen als vroeger (al is het soms wat zoeken naar het juiste AD). Daarnaast bén je vaak ook een 'kamerplantje' als je depressief bent, niet? En daar wil je dan toch uit? Ik ben zeker geen voorstander van hoe ze tegenwoordig gebruikt en voorgeschreven worden, maar denk maar aan je rugzak, mocht je weer twijfelen...
#19
Ik herken het volledig! En ik ben dan ook nog een Belg!!!Ja sorry ik kan ook zo een taal nazi zijn. Terwijl ik zelf ook niet foutloos NL typ. (Dus lekker hypocriet) Vooral dat “me” ipv mijn of m’n. Me huis, me auto... Doet me gewoon zeer als ik het lees of hoor hahahaha.
Of hun ipv zij.. “Ja maar hun doen dat ook.” Neeeeee ZIJ doen dat ook.
OMG, ik stel me aan...![:tearsofjoy:]()
#20
Ik heb citalopram en mirtazapine gehad on het verleden