#1
Ik neem Wellbutrin/Bupropion.
Antidepressiva
296 antwoorden
34 weergaven
18-5-2026
#2
Zojuist gesprek gehad bij de psychiater over mijn ad.
Ik heb aangegeven dat ik sowieso denk dat de dosis te hoog is.
Ik voel me kwa emoties zo afgevlakt dat er geen verschil zit in verschillende emoties die er zijn.
Het gene waar ik het meest mee zit is de enorme vermoeidheid.
De psychiater heeft nu voorgesteld om vanaf morge van 120 mg naar 90 mg te gaan.
Naar een week van 90 mg naar 60 mg.
Na een week op 60 mg helemaal te stoppen met de duloxetine.
Ik start dan met Prozac wat ook niet hoger word dan 60 mg.
Ik reageer erg traag door de duloxetine.
Dit veroorzaakt steeds vaker ruzies tussen mijn dochter en mij.
Ze zegt mij iets, maar tegen de tijd dat het bij mij binnendringt is zij kwaad op mij.
Wamt zegt ze dan, ik negeer haar gewoon.
Ik heb geprobeerd uit te leggen dat ik dit niet bewust doe maar wat ik ook zeg het heeft geen nut.
Dan zit ik er ff zwaar door heen en sluit mezelf op in mijn slaapkamer.
Van mij hoeft het dan niet meer.
Ik vind het best spannend de afbouw.
Mijn doel is natuurlijk een leven zonder ad.
Het is mij voorgeschreven als ondersteuning in mijn herstel in combine met theraphie.
Mijn theraphie ligt al maanden stil, en ik kan pas half aug het weer oppakken.
Ik heb aangegeven dat ik sowieso denk dat de dosis te hoog is.
Ik voel me kwa emoties zo afgevlakt dat er geen verschil zit in verschillende emoties die er zijn.
Het gene waar ik het meest mee zit is de enorme vermoeidheid.
De psychiater heeft nu voorgesteld om vanaf morge van 120 mg naar 90 mg te gaan.
Naar een week van 90 mg naar 60 mg.
Na een week op 60 mg helemaal te stoppen met de duloxetine.
Ik start dan met Prozac wat ook niet hoger word dan 60 mg.
Ik reageer erg traag door de duloxetine.
Dit veroorzaakt steeds vaker ruzies tussen mijn dochter en mij.
Ze zegt mij iets, maar tegen de tijd dat het bij mij binnendringt is zij kwaad op mij.
Wamt zegt ze dan, ik negeer haar gewoon.
Ik heb geprobeerd uit te leggen dat ik dit niet bewust doe maar wat ik ook zeg het heeft geen nut.
Dan zit ik er ff zwaar door heen en sluit mezelf op in mijn slaapkamer.
Van mij hoeft het dan niet meer.
Ik vind het best spannend de afbouw.
Mijn doel is natuurlijk een leven zonder ad.
Het is mij voorgeschreven als ondersteuning in mijn herstel in combine met theraphie.
Mijn theraphie ligt al maanden stil, en ik kan pas half aug het weer oppakken.
#3
Hey @Syl , 60mg is sws de maximale dosis. Dus best een stevige, zal je wel voelen (in de goede zin).
Haast iedereen vindt een afbouw spannend, maar je moet je echt focussen op het goede!
Je gaat misschien weer écht voelen en energie krijgen (dan wel niet te hoog in de Prozac gaan, zou ik zeggen...).
En blijf rustig. Kan je je hulpverleners ook niet eens bellen of zo?
Hoe dan ook, ik ken het, je komt hier echt door!!!
Haast iedereen vindt een afbouw spannend, maar je moet je echt focussen op het goede!
Je gaat misschien weer écht voelen en energie krijgen (dan wel niet te hoog in de Prozac gaan, zou ik zeggen...).
En blijf rustig. Kan je je hulpverleners ook niet eens bellen of zo?
Hoe dan ook, ik ken het, je komt hier echt door!!!
#4
Hey @Syl , 60mg is sws de maximale dosis. Dus best een stevige, zal je wel voelen (in de goede zin).
Haast iedereen vindt een afbouw spannend, maar je moet je echt focussen op het goede!
Je gaat misschien weer écht voelen en energie krijgen (dan wel niet te hoog in de Prozac gaan, zou ik zeggen...).
En blijf rustig. Kan je je hulpverleners ook niet eens bellen of zo?
Hoe dan ook, ik ken het, je komt hier echt door!!!
Mijn psychiater belt mij over 2 weken.
Daarna is ze 3 weken op vakantie.
Zodra ze terug is heb ik weer een afspraak bij haar.
Mocht er in tussentijd iets zijn kan ik gewoon bellen en krijg ik andere psycholoog.
Ik kijk er wel naar uit om af te bouwen.
We zullen zien hoe het zal gaan 😊
#5
Ik gebruik sinds anderhalve maand paroxetine.
Ik snap dat sommige mensen hier het grijpen naar een AD zien als een zwaktebod, of als onnodig en ik heb zelf eigenlijk die mening ook altijd gehad. De eerste keer is dit mij 20 jaar geleden aangeboden en ik heb dat altijd geweigerd. Deels omdat ik horrorverhalen had gehoord dat je er een kasplantje van zou worden op emotioneel vlak. Deels omdat ik vrij veel medische ellende meegemaakt heb waar ik geen invloed op kon uitoefenen, waardoor het enige wat ik kon doen om terug te vechten het weigeren van AD was.
Ik ben nu 36 en ik heb al zolang als ik me kan herinneren last van ptss en lange periodes van depressie. 3 jaar geleden ongeveer heb ik besloten dat een nieuwe poging ging doen om hulp te zoeken, nadat ik mijn hele jeugd al bij diverse instellingen gelopen had zonder succes.
Ik ben nu 15 maanden in behandeling, waarbij ik wekelijkst EMDR sessies ben ondergaan. Gelukkig ben ik daar nu sinds 2 weken mee klaar, maar een paar maanden geleden begon ik steeds meer last van de depressiviteit te krijgen, ik gleed steeds verder naar de afgrond. Ik begon open te staan voor mijn emoties, maar daar zat 36 jaar ellende opgeslagen wat eruit kwam. Hierom toch besloten om hierbij ondersteuning van een AD te nemen. Niet als wondermiddel, maar zodat ik verder kan werken met cognitieve gedragstherapie en psychomotoren therapie zonder dat ik steeds verder de afgrond in ga, terwijl ik leer mijn emoties te herkennen en op een gezonde manier te kanaliseren.
Wanneer ik deze skills aangeleerd heb, kan ik de medicatie gaan afbouwen zodat ik het volledig op eigen benen kan. De werking bij mij is perfect op dit moment. Ik voel me niet afgevlakt, maar de momenten dat ik normaal compleet in paniek zou raken, of ik in een neerwaardse spiraal van negatieve emoties terecht kwam (wat op het laatst meerdere malen per dag gebeurde), kan ik dat nu een stuk beter opvangen. Als ik depressie zou vergelijken met een rugzak van 100kg aan negatieve emoties die ik bij alles wat ik moet doen moet meedragen, zorgt de AD er nu voor dat zie rugzak nog meer 25kg weegt. Het lost het probleem niet op, maar zorgt er wel voor dat het weer behapbaar wordt, zodat ik gewoon in staat ben een normaal leven te leiden.
Ik ben een zwaar tegenstander van AD aan mensen voorschrijven en ze daarna aan hun lot overlaten. Maar in een setting als de mijne, waarbij ik 1-2x per week ook therapie heb, ben ik compleet om. Ik snap beide kanten van de discussie in deze thread heel goed, maar ik ben toch enorm blij dat ze bestaan en ondersteuning kunnen bieden.
Ik snap dat sommige mensen hier het grijpen naar een AD zien als een zwaktebod, of als onnodig en ik heb zelf eigenlijk die mening ook altijd gehad. De eerste keer is dit mij 20 jaar geleden aangeboden en ik heb dat altijd geweigerd. Deels omdat ik horrorverhalen had gehoord dat je er een kasplantje van zou worden op emotioneel vlak. Deels omdat ik vrij veel medische ellende meegemaakt heb waar ik geen invloed op kon uitoefenen, waardoor het enige wat ik kon doen om terug te vechten het weigeren van AD was.
Ik ben nu 36 en ik heb al zolang als ik me kan herinneren last van ptss en lange periodes van depressie. 3 jaar geleden ongeveer heb ik besloten dat een nieuwe poging ging doen om hulp te zoeken, nadat ik mijn hele jeugd al bij diverse instellingen gelopen had zonder succes.
Ik ben nu 15 maanden in behandeling, waarbij ik wekelijkst EMDR sessies ben ondergaan. Gelukkig ben ik daar nu sinds 2 weken mee klaar, maar een paar maanden geleden begon ik steeds meer last van de depressiviteit te krijgen, ik gleed steeds verder naar de afgrond. Ik begon open te staan voor mijn emoties, maar daar zat 36 jaar ellende opgeslagen wat eruit kwam. Hierom toch besloten om hierbij ondersteuning van een AD te nemen. Niet als wondermiddel, maar zodat ik verder kan werken met cognitieve gedragstherapie en psychomotoren therapie zonder dat ik steeds verder de afgrond in ga, terwijl ik leer mijn emoties te herkennen en op een gezonde manier te kanaliseren.
Wanneer ik deze skills aangeleerd heb, kan ik de medicatie gaan afbouwen zodat ik het volledig op eigen benen kan. De werking bij mij is perfect op dit moment. Ik voel me niet afgevlakt, maar de momenten dat ik normaal compleet in paniek zou raken, of ik in een neerwaardse spiraal van negatieve emoties terecht kwam (wat op het laatst meerdere malen per dag gebeurde), kan ik dat nu een stuk beter opvangen. Als ik depressie zou vergelijken met een rugzak van 100kg aan negatieve emoties die ik bij alles wat ik moet doen moet meedragen, zorgt de AD er nu voor dat zie rugzak nog meer 25kg weegt. Het lost het probleem niet op, maar zorgt er wel voor dat het weer behapbaar wordt, zodat ik gewoon in staat ben een normaal leven te leiden.
Ik ben een zwaar tegenstander van AD aan mensen voorschrijven en ze daarna aan hun lot overlaten. Maar in een setting als de mijne, waarbij ik 1-2x per week ook therapie heb, ben ik compleet om. Ik snap beide kanten van de discussie in deze thread heel goed, maar ik ben toch enorm blij dat ze bestaan en ondersteuning kunnen bieden.
#6
De titel van dit topic doet echt pijn aan mijn ogen. Kan dit worden aangepast? 🤓 @Mezelf of @Eik of @Roze Olifant ✌️✌️✌️
#7
Speciaal voor alle "taalnazi's" & "spelling-autisten" op het forum heb ik de titel even aangepast. Kan hij je nu bekoren?!De titel van dit topic doet echt pijn aan mijn ogen. Kan dit worden aangepast? 🤓 @Mezelf of @Eik of @Roze Olifant ✌✌✌
#8
Ja sorry ik kan ook zo een taal nazi zijn. Terwijl ik zelf ook niet foutloos NL typ. (Dus lekker hypocriet) Vooral dat “me” ipv mijn of m’n. Me huis, me auto... Doet me gewoon zeer als ik het lees of hoor hahahaha.Speciaal voor alle "taalnazi's" & "spelling-autisten" op het forum heb ik de titel even aangepast. Kan hij je nu bekoren?!![:wink:]()
Of hun ipv zij.. “Ja maar hun doen dat ook.” Neeeeee ZIJ doen dat ook.
OMG, ik stel me aan...
#9
Beste Atwa,Ik gebruik sinds anderhalve maand paroxetine.
Ik snap dat sommige mensen hier het grijpen naar een AD zien als een zwaktebod, of als onnodig en ik heb zelf eigenlijk die mening ook altijd gehad. De eerste keer is dit mij 20 jaar geleden aangeboden en ik heb dat altijd geweigerd. Deels omdat ik horrorverhalen had gehoord dat je er een kasplantje van zou worden op emotioneel vlak. Deels omdat ik vrij veel medische ellende meegemaakt heb waar ik geen invloed op kon uitoefenen, waardoor het enige wat ik kon doen om terug te vechten het weigeren van AD was.
Ik ben nu 36 en ik heb al zolang als ik me kan herinneren last van ptss en lange periodes van depressie. 3 jaar geleden ongeveer heb ik besloten dat een nieuwe poging ging doen om hulp te zoeken, nadat ik mijn hele jeugd al bij diverse instellingen gelopen had zonder succes.
Ik ben nu 15 maanden in behandeling, waarbij ik wekelijkst EMDR sessies ben ondergaan. Gelukkig ben ik daar nu sinds 2 weken mee klaar, maar een paar maanden geleden begon ik steeds meer last van de depressiviteit te krijgen, ik gleed steeds verder naar de afgrond. Ik begon open te staan voor mijn emoties, maar daar zat 36 jaar ellende opgeslagen wat eruit kwam. Hierom toch besloten om hierbij ondersteuning van een AD te nemen. Niet als wondermiddel, maar zodat ik verder kan werken met cognitieve gedragstherapie en psychomotoren therapie zonder dat ik steeds verder de afgrond in ga, terwijl ik leer mijn emoties te herkennen en op een gezonde manier te kanaliseren.
Wanneer ik deze skills aangeleerd heb, kan ik de medicatie gaan afbouwen zodat ik het volledig op eigen benen kan. De werking bij mij is perfect op dit moment. Ik voel me niet afgevlakt, maar de momenten dat ik normaal compleet in paniek zou raken, of ik in een neerwaardse spiraal van negatieve emoties terecht kwam (wat op het laatst meerdere malen per dag gebeurde), kan ik dat nu een stuk beter opvangen. Als ik depressie zou vergelijken met een rugzak van 100kg aan negatieve emoties die ik bij alles wat ik moet doen moet meedragen, zorgt de AD er nu voor dat zie rugzak nog meer 25kg weegt. Het lost het probleem niet op, maar zorgt er wel voor dat het weer behapbaar wordt, zodat ik gewoon in staat ben een normaal leven te leiden.
Ik ben een zwaar tegenstander van AD aan mensen voorschrijven en ze daarna aan hun lot overlaten. Maar in een setting als de mijne, waarbij ik 1-2x per week ook therapie heb, ben ik compleet om. Ik snap beide kanten van de discussie in deze thread heel goed, maar ik ben toch enorm blij dat ze bestaan en ondersteuning kunnen bieden.
Je zegt het correct: 'ondersteuning bieden'. Het mag nooit een oplossing op zich worden, en moet altijd gepaard gaan met therapie. Eens je je wat beter voelt gaan 'de juiste' dokters dan vanzelf je AD afbouwen. Depressie is een ziekte als een ander. En je laat de plakker ook niet jarenlang op je wondjes zitten, toch? Eens er een korstje op zit kan je best zonder... En onthoud dat gevoel dat je nu hebt. Als je ooit weer in een diepe put tuimelt weet je dat de AD er is om je dat extra zetje te geven in de opstart van je behandeling.
En wat betreft die 'kamerplantjes': ten eerste zijn de meeste AD tegenwoordig niet meer zo vol van bijwerkingen als vroeger (al is het soms wat zoeken naar het juiste AD). Daarnaast bén je vaak ook een 'kamerplantje' als je depressief bent, niet? En daar wil je dan toch uit? Ik ben zeker geen voorstander van hoe ze tegenwoordig gebruikt en voorgeschreven worden, maar denk maar aan je rugzak, mocht je weer twijfelen...
#10
Ik herken het volledig! En ik ben dan ook nog een Belg!!!Ja sorry ik kan ook zo een taal nazi zijn. Terwijl ik zelf ook niet foutloos NL typ. (Dus lekker hypocriet) Vooral dat “me” ipv mijn of m’n. Me huis, me auto... Doet me gewoon zeer als ik het lees of hoor hahahaha.
Of hun ipv zij.. “Ja maar hun doen dat ook.” Neeeeee ZIJ doen dat ook.
OMG, ik stel me aan...![:tearsofjoy:]()
#11
De titel van dit topic doet echt pijn aan mijn ogen. Kan dit worden aangepast? 🤓 @Mezelf of @Eik of @Roze Olifant ✌✌✌
Speciaal voor alle "taalnazi's" & "spelling-autisten" op het forum heb ik de titel even aangepast. Kan hij je nu bekoren?!![:wink:]()
Ja sorry ik kan ook zo een taal nazi zijn. Terwijl ik zelf ook niet foutloos NL typ. (Dus lekker hypocriet) Vooral dat “me” ipv mijn of m’n. Me huis, me auto... Doet me gewoon zeer als ik het lees of hoor hahahaha.
Of hun ipv zij.. “Ja maar hun doen dat ook.” Neeeeee ZIJ doen dat ook.
OMG, ik stel me aan...![:tearsofjoy:]()
Hoezo, niks mis met antidepresivia toch? Nah, het stoorde mij ook.
#12
Weer een trigger minder, thanks😆Speciaal voor alle "taalnazi's" & "spelling-autisten" op het forum heb ik de titel even aangepast. Kan hij je nu bekoren?!![:wink:]()
#13
Heel hypocriet, i know... Minpuntje van MIJ!Ik herken het volledig! En ik ben dan ook nog een Belg!!!![:tearsofjoy:]()
#14
Zijn we tegenwoordig al perfectionisten als we graag correct Nederlands zien? Een zorgelijk iets als dat echt de heersende opvatting wordt... Het is gewoon storend zo'n verkeerde titel, daar hoef je toch geen perfectionist of autist voor te zijn.en wellicht voor het algemeen beeld van de Nederlandse taal (zou jammer zijn als die verloedert; het is echt storend voor perfectionisten).
Ik begrijp het hele 'grammar nazi' fenomeen ook niet. Als ik iets verkeerd zeg, word ik daar graag op gewezen, dan kan ik het corrigeren en in het vervolg goed doen.
#15
Maar nee, hun hebben altijd gelijk!Heel hypocriet, i know... Minpuntje van MIJ!
#16
Ik zou als ik met de prozac gestart ben weer een medicatie gaan slikken voor de pijnzenuw.
Deze zat wel in de deluxetine.
Ondanks de pijn nu weer veel meer aanwezig is ga ik dit niet doen.
Ik ga eerst afwachten wat ik met fysio bereikt krijg. 😊
Deze zat wel in de deluxetine.
Ondanks de pijn nu weer veel meer aanwezig is ga ik dit niet doen.
Ik ga eerst afwachten wat ik met fysio bereikt krijg. 😊
#17
De pijn ga je wel nog even voelen. Ik weet niet of hetzelfde is met Oxycodone als met je ad. Maar met Oxycodone kruipt die stof tussen je botten, rugwervels en etc. Daarom dat de lichamelijke pijn soms maanden duurt voor het volledige uit je systeem is. Nu ik denk met anti-depressiva dat dit niet zo is maar misschien eens handig om te vragen aan je dokter.Vandaag de ad afgebouwd van 90 mg naar 60 mg.
Zit dus nu op de helft van mijn normale dosis.
Nu week op 60 mg blijven en dan overstappen naar prozac 60 mg.
Voel me onrustig en heb weer zon gevoel van spanningen in mijn buik.
Merk ook dat ik mijn spieren weer onbewust aan het aanspannen ben.
Zo voelt mijn rug, schouders, nek en benen weer stijf aan.
Dit zijn de lichamelijke klachten die ik heb door mijn ptss.
Zo heb ik jaren geleefd, mijn lichaam vol spanningen en onrustig.
Ik merk dat dit ook door werkt op mijn geest.
De angst en allertheid voor het " wat kan er gaan gebeuren" is duidelijk aanwezig.
Mijn gedachten zijn ook meer weer bij de gebeurtenissen met mijn ex.
Ik laat het over me heen komen, ik heb het al die jaren zo volgehouden dus dit moet ook lukken.
Met wel als verschil nu dat ik clean ben.
Heb huis schoongemaakt, afval weg gebracht en mails verstuurd.
Zojuist heb ik vast het avond eten klaar gemaakt.
Door dat mijn lichaam zich weer onbewust steeds aanspant doet mijn hele lijf zeer.
Dus nu ik mijn taken gedaan heb voor vandaag ga ik zo lekker ff afleiding zoeken door mijn serie te kijken op netflix. 😊
De pijn die je al hebt zal je mee moeten leren leven. Maar daarvoor kan je nu al de juiste hulp bij krijgen zelf zonder medicatie. Je moet ook denken dat we op het medisch standpunt al veel geëvolueerd zijn. Dus ik denk wel dat er verschillende therapieën zijn die je kunnen helpen.
Vergeet niet dat je ook al clean bent van een speedverslaving
De laatste loodjes wegen altijd het zwaarst maar voor er zonneschijn moet zijn moet het eerst donderen en regen.
#18
Elke ochtend een flinke koude douche, en daarna een uur naakt rondlopen of dansen.Stel jij bent arts, wat zou jij dan adviseren aan een patient die zwaar depressief is en zelfmoord gedachtes heeft?.
Wetende dat er een wachtlijst is voor theraphie.
#19
Elke ochtend een flinke koude douche, en daarna een uur naakt rondlopen of dansen.
Dat klinkt wel super lekker inderdaad.
Dat zou erg goed kunnen doen.
Ik vrees alleen dat na dat uur naakt rondlopen of dansen ik dan weer opnieuw dit ritueel zal moeten afleggen.
Wie weet lukt het mij in de toekomst om dit te kunnen doen zonder ad en er gelukkig em voldaan bij te voelen. 😊
#20
De pijn ga je wel nog even voelen. Ik weet niet of hetzelfde is met Oxycodone als met je ad. Maar met Oxycodone kruipt die stof tussen je botten, rugwervels en etc. Daarom dat de lichamelijke pijn soms maanden duurt voor het volledige uit je systeem is. Nu ik denk met anti-depressiva dat dit niet zo is maar misschien eens handig om te vragen aan je dokter.
De pijn die je al hebt zal je mee moeten leren leven. Maar daarvoor kan je nu al de juiste hulp bij krijgen zelf zonder medicatie. Je moet ook denken dat we op het medisch standpunt al veel geëvolueerd zijn. Dus ik denk wel dat er verschillende therapieën zijn die je kunnen helpen.
Vergeet niet dat je ook al clean bent van een speedverslaving
De laatste loodjes wegen altijd het zwaarst maar voor er zonneschijn moet zijn moet het eerst donderen en regen.
Dank je wel!! 😘❤
De pijn die ik voel is van mijn darmen, bekken en onderrug.
Nu ze de oorzaak hebben gevonden van waarsch al deze klachten neem ik het nu voor lief.
Ik krijg 28 juli mijn eerste fysio voor mijn bekkenkanteling.
Ik heb goede hoop dat ik uiteindelijk hierdoor verlost zal worden van mijn pijnklachten.
Ik ben er erg positief in en heb weer goede hoop gekregen.
Deze pijn door sta ik wel wetende dat er hulp aan komt dmv fysio. 😊