heel erg lang verhaal
Oordeel?Als ik mijn AD stop wordt de wereld pikzwart en vervormt de perceptie van de werkelijkheid op een verschrikkelijke manier. Misschien zouden jullie dat eens moeten voelen alvorens met je oordeel te komen.
Nog meer metafysisch gewauwel voor je dan: De intentie die je de wereld in stuurt komt altijd bij je terug. Misschien voorzichtiger zijn met wat je iemand toewenst.Ach, ik ben te lief en principieel hierin. Wat mij betreft verdienen jullie zo'n ervaring gewoon.
Oordeel?
Ik loop het grootste deel van mijn leven met depressie, dus misschien moet jij niet te gauw oordelen. Wil niet zeggen dat ik weet wat jij doormaakt, maar ik praat zeker niet licht over depressie.
Nog meer metafysisch gewauwel voor je dan: De intentie die je de wereld in stuurt komt altijd bij je terug. Misschien voorzichtiger zijn met wat je iemand toewenst.
Dan moet je mij toch eens vertellen wat er niet klopt aan mijn visie op mijn eigen situatie. Depressie komt opvallend veel in de familie van mijn moeders kant voor. Aangezien ik weet dat genen invloed kunnen hebben op biochemische processen en mijn eerste episode geen concrete reden lijkt te hebben zie ik erfelijkheid als de meest waarschijnlijke oorzaak. De andere, psychologische oorzaak is in mijn ogen net zo valide.
Een mens heeft geen directe invloed op de systemen die in de hersenen de niveau's van neurotransmitters reguleren. Als deze dus uit balans zijn zonder een externe psychologische oorzaak dan heb je een zeer vervelend probleem.
Aan mensen die dit niet willen geloven heb ik de vraag of ze ook aan psychotische mensen vragen om er ff over heen te stappen. Of bij een MDMA "dinsdagdip", ff de schouders eronder, denk die serotonine omhoog! 🤪
Karma en gerechtigheid trekken mij ook aan. Karma bestaat helaas niet, voorbeelden te over van mensen die zijn weggekomen met de meest verschrikkelijke dingen. En mocht karma toch bestaan dan zal dit ook medshamers en mensen die levensbeschouwingen opdringen treffen 😈
Nou, ho ho... iemand een depressie toewensen gaat wel heel ver.
Ik gaf nog hierboven aan:Dan moet je mij toch eens vertellen wat er niet klopt aan mijn visie op mijn eigen situatie. Depressie komt opvallend veel in de familie van mijn moeders kant voor. Aangezien ik weet dat genen invloed kunnen hebben op biochemische processen en mijn eerste episode geen concrete reden lijkt te hebben zie ik erfelijkheid als de meest waarschijnlijke oorzaak. De andere, psychologische oorzaak is in mijn ogen net zo valide.
Een mens heeft geen directe invloed op de systemen die in de hersenen de niveau's van neurotransmitters reguleren. Als deze dus uit balans zijn zonder een externe psychologische oorzaak dan heb je een zeer vervelend probleem.
Aan mensen die dit niet willen geloven heb ik de vraag of ze ook aan psychotische mensen vragen om er ff over heen te stappen. Of bij een MDMA "dinsdagdip", ff de schouders eronder, denk die serotonine omhoog! 🤪
Ze zei dat het beter is als we zo dicht mogelijk bij onszelf leven. Niet dat medicatie per se fout is.
Natuurlijk is het niet zo simpel dat dit gezien moet worden als vervanging van medicatie.
Weggekomen in dat leven misschien ja. Als je gelooft dat je gedrag in dit leven helemaal geen verdere consequenties heeft, tja dat is aan ieder voor zich om te geloven wat hij/zij daarvan denkt.Karma en gerechtigheid trekken mij ook aan. Karma bestaat helaas niet, voorbeelden te over van mensen die zijn weggekomen met de meest verschrikkelijke dingen. En mocht karma toch bestaan dan zal dit ook medshamers en mensen die levensbeschouwingen opdringen treffen 😈
En zo ben ik van mening dat juristen op zn minst een tijdelijke ervaring van een concentratiekamp verdienen, ik vind je redenatie helemaal niet zo ver gezocht.Ik zal het iets duidelijker aangeven: Mensen die medshamen verdienen op zn minst een tijdelijke ervaring van wat men in een depressie voelt.
Eerst de ogen uitsteken en dan voor de keel gaan, geneuzel over vergeving en verwerking leid nergens toe tenzij je een perfect mens bent. De enige echte manier om te vergeven is door te overstijgen, lekker die woede kanaliseren en dat is nodig ook. Je wilt geen klappen uitdelen uit impuls, dat is namelijk een teken van zwakte. Alexander de Grote probeerde zijn goddelijkheid te bewijzen door genocide te plegen tegen de Feniciërs, je zult dus beter moeten doen als hem. Jezelf verzwakken met rustgevende medicatie is eigenlijk ook al een teken van zwakte.Maar ik ben gevoelig voor dingen die ik als onrecht zie.
Net zoals er verschillen zijn in levensbeschouwing zijn er ook verschillen in wat men als 'beschaafd' beoordeeld.Ik ga het beschaafd houden maar ik vind jouw post met afstand een van de meest respectloze en domme uitingen die ik hier ben tegen gekomen.
Die moest ik even googlen. Ik hou mij niet bezig met een anti-meds beweging, dit zijn opvattingen die voortkomen uit een bredere levensbeschouwing waar ik voornamelijk na veel trippen en mediteren steeds meer over na ben gaan denken en meer naar ben gaan leven. Dat ik liever zou zien dat er minder medicatie wordt gebruikt bouwt voort op het streven "zo dicht mogelijk bij ons ware zelf leven in volledige zelfacceptatie" vanuit een non-dualistische invalshoek.Symptoombestrijding kan een prima oplossing zijn. Sterker nog, soms kan het nalaten ervan bij bijv. pijnbestrijding voor ondraaglijk lijden zorgen.
Het zou me niks verbazen als je bij Narconon van Scientology deze kwaadaardige onzin hebt opgepikt.
Dit is niet wat ik zeg, ik zeg "verdraag de dinsdagdip, erváár de dinsdagdip." Ook de negatieve gevoelens moeten gevoeld worden. Zijn ze daarmee weg? Nee. Kun je die gevoelens door ze volledig te accepteren wel anders gaan waarnemen? Mogelijk wel.Of bij een MDMA "dinsdagdip", ff de schouders eronder, denk die serotonine omhoog! 🤪
Zeker. In de praktijk is het bijna onmogelijk om altijd, overal en in alle omstandigheden alleen maar te doen wat we zelf willen. Een belangrijk principe is ook dat je rekening houdt met de ander, en soms botst dat wel eens met eigen wensen in deze persoon. Hierin probeer ik een balans te vinden, maar het blijkt eigenlijk dat er veel meer mogelijk is dan ik dacht. Ik heb mij zelf bijna mijn hele leven aangepast, in de zin van, ik gedroeg mij naar wat er van mij verwacht werd. Een monogaam huwelijk, netjes studeren, netjes werken, geen rare uitspattingen, mijn soms controversionele mening voor me houden en ervoor zorgen dat ik aardig gevonden werd. Ik werd er ongelukkig van.Niet al het gedrag wat voortkomt uit geestelijke problemen is wenselijk en/of nuttig. Zo zet ik bijv. mijn preoccupaties even opzij bij mensen die ik (nog) niet ken of waarvan ik weet dat ze er geen interesse in hebben. Dat kost mij weinig aan energie en verbetert de interactie met de wereld. Jij noemt het conformeren maar het is pragmatisme en gezond verstand.
Dat is nou net het principe van mijn invalshoek: ik ervaar dat al. Want jij bent - IN MIJN OPVATTING - net zo zeer mijzelf als dat ik mijzelf ben. Alle fragmentaties komen - NAAR MIJN IDEE - uiteindelijk allemaal weer bij elkaar, en ik zal - ZOALS IK HET ZIE - exact jouw leven ervaren, niet 'alsof', maar 'daadwerkelijk'. Daarom kan ik niet anders dan het beste voor jou - mijzelf willen. En bedoel ik het dus echt niet slecht. Jij vindt medicatie voor jouzelf de beste oplossing, misschien is dat juist, ik kan immers nu niet exact voelen wat jij voelt. Ik denk wel dat problemen/onopgeloste gevoelens/niet-geleerde lessen niet weggaan door symptoombestrijding, en dat die dus in andere levenscycli terugkomen, net zo lang tot ze zijn opgelost. Dat wil ik niet voor jou, dat wil ik niet voor mezelf, en daarom denk ik dat er hoe dan ook ooit een moment zal moeten komen dat het leed ervaren moet worden. Hoe verschrikkelijk dat leed ook moge zijn. Ikzelf geloof niet meer in 'domme pech' en denk dat alles een reden heeft. Om het positieve te ervaren moet ook het negatieve worden ervaren, etc.Ach, ik ben te lief en principieel hierin. Wat mij betreft verdienen jullie zo'n ervaring gewoon.
Ik ben het met het meeste van je post eens, maar vraag me toch af waarom je het zo ziet dat je alle levens zult moeten ervaren. Dit kwam in je 5-MeO report ook al naar voren. Is het niet zo, dat dat allemaal in de illusie valt? Waarom niet richten op thuiskomen naar jezelf, je essentie, waar leed niet bestaat?Dat is nou net het principe van mijn invalshoek: ik ervaar dat al. Want jij bent - IN MIJN OPVATTING - net zo zeer mijzelf als dat ik mijzelf ben. Alle fragmentaties komen - NAAR MIJN IDEE - uiteindelijk allemaal weer bij elkaar, en ik zal - ZOALS IK HET ZIE - exact jouw leven ervaren, niet 'alsof', maar 'daadwerkelijk'. Daarom kan ik niet anders dan het beste voor jou - mijzelf willen. En bedoel ik het dus echt niet slecht. Jij vindt medicatie voor jouzelf de beste oplossing, misschien is dat juist, ik kan immers nu niet exact voelen wat jij voelt. Ik denk wel dat problemen/onopgeloste gevoelens/niet-geleerde lessen niet weggaan door symptoombestrijding, en dat die dus in andere levenscycli terugkomen, net zo lang tot ze zijn opgelost. Dat wil ik niet voor jou, dat wil ik niet voor mezelf, en daarom denk ik dat er hoe dan ook ooit een moment zal moeten komen dat het leed ervaren moet worden. Hoe verschrikkelijk dat leed ook moge zijn. Ikzelf geloof niet meer in 'domme pech' en denk dat alles een reden heeft. Om het positieve te ervaren moet ook het negatieve worden ervaren, etc.
Ok, ik wil gerust meegaan in de gedachtegang dat er altijd wel 'iets' is dat de trigger vormt. Zelfs al zit dat soms heel erg diep vanbinnen. Toch weet ik - uit eigen ervaring - dat het echt wel kàn dat er (zo goed als dan) geen aanleiding is. Ik sta op tijdens een normale week, op een normale dag, en zonder enige aanleiding voel ik mij wegzakken in een diepe depressie. Die kan een paar uur tot een paar maanden aanhouden, en gaat dan vanzelf weer weg. Ik heb een bipolaire stoornis. Dat betekent puur fysiek dat er problemen zijn in 'mijn bovenkamer', en dat depressies of manieën écht komen opzetten uit het niets. Niet altijd, maar soms wel. Maakt dat mijn depressies dan minder échte depressies? Ik denk het niet. Maar ik volg je voor 99% van de gevallen, dat er wel degelijk 'iets' speelt bij de val...Ik geloof er zeker niet in dat het uit het niets komt. Het kan dan lijken alsof het uit het niets komt, maar heel veel van wat wij zijn zit in het onderbewuste. Voordat je iets denkt, voelt en doet is er al een heel proces waar je zelf niet bewust van bent. Werk je niet aan bewustwording van alle processen die in jou omgaan, dan zullen deze jou saboteren al voordat je er iets aan kunt doen.
En in mijn ogen zijn dergelijke "fysieke depressies" vaak toch oorspronkelijk ontstaan vanuit de geest (psychosomatisch) en dan "uitgehard" tot lichamelijke patronen/kwalen dus. Ook het zoeken in het verleden van iemand naar de oorzaak van een kwaal is imo lang niet altijd afdoende om het probleem op te lossen. Vanaf een bepaald punt moet je over naar genezing op spiritueel niveau. Dan helpt graven in het verleden niet meer, maar alleen nog maar het in direct contact komen met de eigen essentie, waarbij je in dat proces je onderbewuste door je heen laat komen en stukje bij beetje oplost, zonder dat je per se concreet weet hoe dat daar is gekomen en wat de betekenis ervan is op persoonlijk vlak. Het enige dat telt is terugkeren naar het essentiële bewustzijn dat alreeds altijd zonder kwalen is.
Allemaal slechts mijn mening maar natuurlijk, gebaseerd op mijn eigen ervaring.
Hoeft niet per se het beste te zijn om te doen op de lange termijn.
Ik had ook dingen kunnen gaan slikken met mijn levenslange terugkerende problemen met depressie en concentratie. Dat had mij vast en zeker geholpen op de korte termijn. Maar nu kan ik zelfstandig zonder middelen met die problemen dealen.
Wil mezelf en mijn problemen niet vergelijken met een ander, daar gaat het niet om en dat heeft ook geen zin. Maar als iets helpt, is dat niet per se het beste wat je kunt doen voor jezelf. Je kunt het jezelf ook moeilijker maken op de lange termijn.
Zoals ik het heb meegemaakt in mijn directe omgeving liep het juist extreem slecht af door die bijwerkingen. Twee keer een suïcide poging bij twee verschillende mensen.
Later heeft EMDR die beide mensen veel meer geholpen omdat ipv chemicaliën in te gooien gericht therapie werd toegepast op de trauma's die zij hebben meegemaakt.
Ik zie het als een quick fix omdat het alleen op de achtergrond wat in je hersenen veranderd waardoor je anders op triggers reageert. Ik ontken zeker niet dat het werkt.
Ik heb er m'n twijfels bij of het juist is om dat te bestrijden met nog meer chemicaliën. Heb het 2 keer mis zien gaan.
Een oplossing die ik heb toegepast zien worden is onder andere EMDR. Maar nogmaals ik ben geen arts dus geen idee verder, dat verschilt enorm per case.
Daar heb je zeker een punt. Mijn ervaring ermee is gewoon zeer negatief dus dat vertroebeld mijn mening sowieso.Vervelend dat je het twee keer mis hebt zien gaan, maar de bijwerking ‘suïcidaliteit’ (die inderdaad in de bijsluiter staat) is erg zeldzaam. N = 2 zegt uiteindelijk weinig, hoe naar ook voor deze mensen. Natuurlijk moet het gebruik van dit soort medicatie strikt opgevolgd worden, en dit soort ernstige bijwerkingen zijn vanzelfsprekend niet acceptabel. Dat is echter geen reden om alle gebruik van antidepressiva over diezelfde kam te scheren.
EMDR is inderdaad een zeer effectieve therapie, maar vooral bij trauma’s.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."