#1
Wow da's wel andere koek en wist niet dat je in dergelijke behandeling zat.KORTE UPDATES
- Ik ben aangenomen voor de klinische traumabehandeling. Dit zal in januari plaatsvinden.
- Drugsgebruik gaat goed, op alcohol na. Ik heb heel veel de neiging om te drinken, omdat sociaal contact anders "te saai" is. Klinkt lullig, maar als ik nuchter ben dan moet ik gewoon genoeg mentaal gestimuleerd worden om niet gek te worden van mijn eigen hoofd. Nuchter chillen doet dat op dit moment gewoon niet meer en dat is echt heel erg kut. Daarom zit ik ook veel vaker dan voorheen alleen thuis, want dan weet ik zeker dat ik mezelf genoeg kan afleiden. Verlangens naar drugs worden steeds sterker en heroïne/methamfetamine halen denk ik steeds vaker aan. Hetzelfde geldt voor automutileren. Heb dat al maanden niet meer gedaan, maar ik ben bang dat ik dat toch weer ga doen als het zo slecht blijft gaan of zelfs nog slechter wordt.
- Naast dat het met mij kut gaat, gaat het ook kut met bijna alle mensen die dicht bij me staan en met mensen die ik voorheen vaak zag, dus dat helpt ook niet mee.
- M'n venlafaxinedosis gaat van 187,5mg naar 225mg.
@Nihilist88 m'n antwoorden zijn nogal lang, dus ik antwoord even in dit topic op je citaten.
Ik heb ook een lange tijd 200mg geslikt (en abrupt mee gestopt). Toen ik weer in behandeling was zei m'n psychiater dat quetiapine vanaf 400mg ook een antidepressieve werking heeft en aangezien quetiapine me best goed beviel in het verleden (en ik geen benzodiazepinen meer wilde slikken voor slaap) besloot ik om er opnieuw mee te beginnen en het op te bouwen naar 400mg. Ik zit nu 11 maanden op deze dosis en het bevalt me zeer goed. Helaas is het echter ook gebleken dat wanneer ik het 1 dag vergeet te slikken, ik me ook enorm snel weer depressief en suïcidaal begin te voelen, dus dit afbouwen naar 0mg zie ik niet zo snel gebeuren, ook al wil ik het wel. Ik slik momenteel namelijk 7 pillen per dag en het is echt wel merkbaar aan m'n lichaam dat het echt niet niets is wat ik nu slik. Ik ben ook best wel bang om parkinsonisme te kregen van alle shit die ik nu heb, of dat m'n cognitie permanent schade oploopt. Ik weet niet hoe reëel het is dat ik hier last van ga krijgen als ik het jaren blijf slikken, maar zonder ik gewoon echt niet te doen voor mij momenteel en ik zie ook simpelweg geen toekomst voor me waarin ik niks meer slik.
Bekijk bijlage 54970
Idealiter ben ik in de toekomst van alles af, behalve de lisdexamfetamine. Het is heel evident gebleken dat lisdexamfetamine slikken me aanzienlijk gelukkiger maakt dan zonder het te slikken, dus als ik daardoor wat jaren van m'n leven moet inleveren, dan is dat maar zo.
De promethazine dacht ik eerst wel van af te kunnen, maar nu merk ik dat in slaap komen met promethazine altijd lukt en met quetiapine + venlafaxine alleen is dat niet zo, maar het is niet zo dat ik echt niet zonder de promethazine kan. Ik moet de promethazine sowieso afbouwen vanwege een klinische traumatherapie die ik ga volgen en het afbouwen is heel makkelijk, dus dat scheelt al wel iets.
Over de quetiapine en venlafaxine: ja, geen idee. Het gaat momenteel zo slecht dat de venlafaxine juist omhoog gaat en ik vanaf vandaag 225mg ga slikken. Ik heb tot nu toe 1 SSRI (escitalopram) 2SNRI's (mirtazapine) en een DNRI (bupropion) geslikt. Escitalopram en mirtazapine opbouwen ging prima, maar na 9 maanden was ik met beide medicijnen abrupt gestopt, aangezien ik het idee had dat het letterlijk niets deed, ook al slikte ik van beide de hoogste dosis. Bupropion was zo'n nachtmerrie dat ik dat volgens mij niet eens een week of volgehouden heb door de bijwerkingen. En dan heb je venlafaxine...
Ik ben opgenomen geweest om o.a. venlafaxine op te bouwen. Ik slikte toen 400mg quetiapine, 37,5-112,5mg venlafaxine en 5mg ivabradine (bètablokker). Iedere keer dat ik de gelegenheid kreeg om het te hebben over mijn medicatie, zei ik dat ik z.s.m. van de venlafaxine af wilde en mijn lisdexamfetamine terug wilde. Ik ging door een hel. Mijn hele persoonlijkheid was niets meer van terug te zien en mijn mond werd zo extreem droog van de venlafaxine, dat m'n mondhoeken zo vaak kapot gingen dat ik maandenlang donkere littekens bij mijn mondhoeken heb gehad.
Bekijk bijlage 54969
Ik was constant moe, extreem gedemotiveerd, werd antisociaal en met de dag werd ik suïcidaler. Ik keer ging ik na het avondeten na mijn kamer en stond ik op het punt om in slaap te vallen, wat nergens op sloeg, want ik had gewoon geslapen de nacht ervoor. Dat was echt de druppel voor mij en toen heb ik m'n benen opengesneden, in de hoop dat ik daar wat wakkerder van werd (en dat werkte). Heb het nooit gezegd tegen de begeleiding daar, want dan zou ik naar huis gestuurd worden en was ik nog veel verder van huis, ironisch genoeg.
Na 5 weken werd ik ontslagen uit het ziekenhuis en had ik afgesproken dat ik het nog één week zou slikken en dat het dan afgebouwd zou worden, aangezien toekomstige psychiaters dan niet moeilijk zouden kunnen doen over dat ik venlafaxine niet écht de kans zou hebben gegeven. Dit ging echter anders dan gedacht en in plaats van dat ik besloot om het af te bouwen, wilde ik het ophogen nog één kans geven, want alle bijwerkingen waren weg en ik merkte eigenlijk wel iets van een positief effect in mijn stemming, al was het onmogelijk om te controleren of dat vooral door de venlafaxine kwam of niet.
Mijn dosisverloop was: 37,5 - 75 - 112,5 (veel te snel opgebouwd, ik ging helemaal bad) - 75 - 112,5 - 150 (vrij snel erna, maar dit ging goed) - 187,5 - 225. Het was echt een achtbaan en mocht ik ooit nog veranderen van antidepressivum, dan ga ik dat echt niet thuis doen, want dat gaat niet goed komen denk ik.
Alvast veel sterkte en goede moed.
Zeer begrijpelijk dat je van die venlafaxine vanaf wil, heeft toch veel bijwerkingen, vooral lichamelijk dan.
