In deze post bespreek ik zeer persoonlijke en vrij heftige ervaringen m.b.t. eetproblematiek, automutilatie/zelfbeschadiging en mijn terugval met drugs. Als dit onderwerpen zijn die heel gevoelig liggen en je mogelijk richting een slechte gedachtenstroom sturen, sla deze dan voor nu best even over en lees het op een later moment als je er dan nog behoefte aan hebt,
Hallo iedereen,
Voor mensen die mij niet kennen: hieronder vind je een paar korte feiten die handig zijn om de update die ik zal geven wat beter te begrijpen, maar vragen mogen natuurlijk alsnog gesteld worden.
Spoiler
PSYCHIATRISCHE VOORGESCHIEDENIS
BEHANDELINGEN
- therapeutisch: 9
ambulant: 7
klinisch: 2
medicamenteus: 20
Het is een tijdje geleden dat ik nog een update gegeven heb. Er is in een korte tijd zo uitzonderlijk veel nare shit gebeurd, dat ik dacht dat het me misschien zou helpen om het van mij af te schrijven. Dit gaat een lange update zijn, waarin ik op zeer persoonlijk niveau onderwerpen ga bespreken die mogelijk ongewenste gevoelens en/of gedachten aanwakkeren. Voordat ik ga beginnen: eerst voor de lol gewoon een formulering in wiskundige kwantoren. Voor de nerds onder ons: ik ben heel benieuwd wat jullie hiervan maken. Lees wel eerst de rest van de post, want anders denk ik niet dat je heel dicht in de buurt gaat komen van wat mijn idee erachter was.
∀t ∈ N : S(t) ≡ Σ
deel 1: eetstoornisterugval
Vlak voordat ik opgenomen werd in november 2024, had ik een BMI van 16 (wat voor mijn doen heel positief was). Ik was echt vastberaden om genoeg van die bijvoedingdrankjes te drinken en voor de tweede keer in mijn leven (eerste keer was toen ik 19 was) op een gezond gewicht te zitten.
Nooit had ik gedacht dat het moment er zou komen, maar eindelijk kon ik naar mezelf in de spiegel kijken en denken "wow, ik heb gewoon vet op mijn gezicht en... het ziet eruit zoals het eruit hoort te zien, wtf." Wat al helemaal leip was, was dat ik ook ineens enigszins een beetje ass en tiet gekregen had, wat ik letterlijk nooit in mijn leven had eerder.
2024-10: BMI van 16,0
2025-02: BMI van 18,4
Ik kan echt niet benadrukken hoe gestoord groot het verschil was in hoe ik mezelf zag, hoe ik me in mijn lichaam voelde, het feit dat de tig lichamelijke kwaaltjes, waar ik dagelijks last van had toen ik zo weinig woog, als sneeuw voor de zon verdwenen waren. Ik dacht: "Holy shit, this is it. Ik heb gewoon geen eetstoornis meer." Ik was hier heilig van overtuigd, want iedere keer als ik in de spiegel keek, zag ik slechts ééń ding en dat is dat ik er "objectief' beter uitzag dan voordat ik op dat punt gekomen was.
2025-02: Ging met ontslag en belandde direct weer in een depressie. Ik deed geen fuck, kwam niet buiten, mijn acne werd zo erg dat ik op een gegeven moment gewoon nog weigerde om naar buiten te gaan, omdat ik me zo'n gedrocht voelde. Acne-medicatie gekregen uiteindelijk, maar de eerste 3 weken werd het erger (dat hoort) en ik weet nog dat ik zoveel dagen gejankt heb erom. Ik was super veel filmpjes aan het kijken over mensen die dan naar de dokter gaan met een super heftige huidziekte, gewoon gefilmd en alles. Ik kon alleen maar denken: "Er is serieus gewoon echt iets goed mis in mijn hoofd met dat ik letterlijk niet eens naar buiten ga om zoiets miniscuuls, terwijl deze mensen gewoon iedere dag de deur uit gaan, naar hun werk, chillen met vrienden of wat dan ook." Als iemand me eenmaal naar buiten geforceerd heeft, dan trek ik het wel, zolang ik niet per ongeluk in een spiegel kijk, maar als je het aan mij overlaat dan komt er gewoon geen einde aan. Ik ben echt wanhopig voor een oplossing. Mijn psycholoog heeft speciaal voor mij een bepaalde module aangeschaft die gericht is op het aanpakken van morfodysfore stoornis (wanneer dat probleem op de voorgrond ligt). Ik heb morgen een sessie met hem en ben heel benieuwd wat eruit komt.
Terug naar mijn bed-rot-era: aan wat ik at was ook perfect te zien hoe ik eraan toe was. Ik at bijna iedere dag hetzelfde: een halve pizza met dikke korst, een volle spuitbus slagroom op een bord (ja, zonder iets verder), soms een hele appeltaart en hier en daar af en toe was extra's. Like idgaf, ik voelde me fucking kut en was treating myself a bit, totdat ik plots dacht "Ah joh, doe eens gek, eens zien hoeveel ik nu weeg."
CONTEXT
In het verleden heb ik vaak terugvallen gehad, maar geen enkele terugval heeft langer geduurd dan 2,5 dag. Dat was simpelweg gewoon niet mogelijk, omwille van de lichamelijke pijn die ik ervan krijg. Het aantal keer dat ik huilend in bed lag, smekend aan mijn huisgenoot of hij a.u.b. iets voor mij kon maken, wat dan ook, omdat ik na 24-36 uur niets gegeten (en waarschijnlijk ook nauwelijks gedronken te hebben)... die keren kan ik niet meer op twee handen tellen. Misschien lees je dit en denk je "Nou, gelukkig maar dat het bij die 2 dagen bleef en dat je wel hebt moeten luisteren naar de behoeften van je lichaam." Inderdaad, daar ben ik zeer blij mee geweest. Ik dacht in die dagen altijd "Dit houd ik makkelijk x dagen vol," maar iedere keer had ik het mis; iedere keer, tot nu.
2025-06: Ik had me een maandje niet gewogen en het gewicht waar ik toen op zat kon ik accepteren, maar wat ik zag toen ik mezelf na een maand weer woog; dat gevoel kan ik echt met geen enkel ander gevoel vergelijken. Als ik nu een poging doe om het te beschrijven, dan zou ik zeggen dat het begon met ongeloof, pure shock en volledige afvlakking. Ik zag dat getal, was al maandenlang aan het eten wat ik wilde, maar nu was het klaar en wel meteen. Ik ben toen per direct gestopt met vast voedsel eten. Viel ik af? Ja? Ben ik letterlijk 3 weken non-stop alleen maar binnen geweest met non-stop buikpijn, misselijkheid, duizeligheid? Ja. Ik denk dat ik nog nooit extreem uitgebreid ben geweest over alle gezondheidsklachten waar ik jarenlang mee ronggelopen heb, niet wetende dat het door mijn extreem lage BMI kwam, maar dag na merkte ik al dat de klachten weer terug begonnen te komen. Naast de buikpijnshit, ging ik ook 8 tot 10x naar de wc vanwege diaree, ik werd licht in mijn hoofd bij het opstaan, ik begon nare sensaties te krijgen in de buurt van mijn hart, die niet dringend genoeg waren om niet meteen een ambulance te bellen, maar zeker merkbaar genoeg om te stellen dat dat meer dan waarschijnlijk een gevolg geweest is van het blijven afvallen.
2025-07: Zoals ik al zei duren mijn "anorexia-eras" vrijwel nooit langer dan 2 á 3 dagen, maar inmiddels zijn we 7 weken verder en ben ik zodanig veel afgevallen dat mijn huisarts letterlijk tegen mij zei "Het is echt niet dat wij je niet willen helpen, maar aangezien je een vrij berucht verleden hebt met vaak niet naar afspraken komen bij de huisarts (wat deels waar is hoor, maar het heeft echt niet alleen aan mij gelegen, maar goed, ik snap zijn punt), durven we momenteel eigenlijk niet de verantwoordelijkheid te nemen over de zorg rondom je sondevoeding. Hij zei erna dat het niet zo is dat ik het helemaal niet ga krijgen, maar het gaat gewoon langer duren, omdat het nu niet direct via de huisarts gaat maar via een hele omweg. Dat is gewoon echt fucking klote, want ik wíl aankomen, maar het lúkt me gewoon niet om meer te eten. Ik loop vast. Hij zei erbij dat het wel echt belangrijk is dat ik nu niet nog meer ga afvallen, maar iemand, zeg me, hoe moet ik dat in vredesnaam doen als denken aan eten, bezig zijn met eten, eten proeven, eten ruiken voor mij allemaal onveilig voelt.
Ik had gewild dat eten gewoon iets was dat automatisch ging, zoals ademen, niet iets wat je in moet plannen, moet bereiden, moet kopen. Misschien dat ik wel geen eetstoornis gehad zou hebben als ik ergens geboren was waar ik daadwerkelijk genot zou kunnen halen uit alles wat met eten te maken heeft. Het maken ervan, maar ook het hele communitygedeelte dat erbij komt kijken. Dat heb ik in mijn eigen leven nooit gekend, behalve op een manier dat de hele avond plots verziekt was, omdat de volwassenen zich niet normaal konden gedragen.
deel 2: zelfbeschadigingterugval
Ik was iets meer dan 400 dagen clean van automutileren. De laatste keer dat ik terugviel, was volgens mij niet eens omdat er iets gebeurd was (kort ervoor wel ja, maar inmiddels waren er al 2 of 3 weken verstreken). 't Is was in ieder geval niet echt een memorabel moment voor me. Een heel groot deel van de tijd heb ik niet eens meer overwogen om te gaan snijden. Ik weet eigenlijk niet hoe dat komt, want ik heb me behoorlijk klote gevoeld in de maanden na mijn op een na laatste terugval. Had het nog één keer overwogen toen ik in de kliniek zat en iemand waar ik smoorverliefd op was me uit het niets had geghostet. Mijn vriendinnen hebben toen heel de avond zitten bellen met de afdeling om te zeggen dat ze zich heel erg druk om me maakten. Dat was heel lief. Uiteindelijk heb ik toen ook niks gedaan en ben ik gaan slapen.
2025-07: Ik had gesneden, omdat ik me heel boos had gemaakt tijdens een ruzie en gewoon iets moest doen om mezelf te kalmeren. Had gesneden, maar dat hielp niet, want naar mijn mening was het "niet diep genoeg." In plaats van nog eens eroverheen gaan, heb ik het gelukkig maar gewoon gelaten voor wat het was, tot een paar dagen later.
2025-08: Dit is de eerste keer in mijn leven dat ik niet meer exact helder voor ogen heb wat exact de reden was dat ik weer begon te snijden. Ik ben meer dan zeker dat het te maken heeft met het feit dat ik 9 of 10 pillen van 10mg norflurazepam opgemaakt heb ik minder dan een week tijd, De tweede clue die ik heb is dat ik een chat aan het teruglezen was van diezelfde klootzak die mij eerder geghost had (we hadden elkaar een paar dagen geleden voor het eerst na een tijd weer gezien). Hoewel het samenzijn met hem super leuk was, waren de berichten die hij mij achteraf stuurde buitengewoon bizar, die zat echt op een alternatieve tijdlijn of zo met z'n kop. Alles wat hij mij de afgelopen maanden heeft aangedaan, hoeveel pijn hij mij wel niet gedaan heeft, het feit dat hij mij zo fucking leip heeft weten te krijgen dat ik o,a, door hem ook opgenomen geweest ben vorig jaar; het was complete projectie en dat was, godzijdank, het moment al mijn positieve gevoelens voor hem volledig weg waren. Alas, daar stopt het niet. Wat ik denk dat er toen gebeurd is, is dat alle opgekropte woede naar hem toe van het afgelopen jaar in één keer naar boven kwam, ik een mes gepakt heb waarvan ik wist dat ik daar amper druk op hoefde te zetten en 't was gedaan, voelde als niets. Ik deed m'n ogen open en ik was versteend, Ik denk niet dat ik er verder wat over wil zeggen. Ik durfde geen hulpdiensten te bellen, want 1) als ik zou worden afgewezen voor hulp in deze situatie, dan had dit verhaal een heel ander einde gehad en 2) ik wist ook überhaupt niet waar ik heen had moeten bellen buiten naar 112. Het was 04:30, ik kon niet meer normaal nadenken, aangezien ik niet eens iets van verband in huis had, had ik het gapende gat maar gewoon dichtgeplakt met een soort pleisterplakband... Heb morgen een afspraak in het ziekenhuis, dus ik hoop dat zij iets kunnen betekenen voor mij schadebeperking, maar ik betwijfel het.
deel 3: benzodiazepineterugval
Hier hoef ik niet al te lang over te lullen, maar als ik de 24e geen andere woning heb gevonden, dan ben basically gewoon dakloos. Ben al maanden aan het zoeken naar plekken, Had eigenlijk iets gevonden, zonder wachtij nota bene, maar omdat het aanvragen van de indicatie zo hoerelang duurt en ik ook nog eens afgewezen zou kunnen worden (geen idee waarom, maar het kan), ben ik gewoon zo gestrest dat ik niet eens rust kan halen uit in mijn bed filmpjes kijken. Ik word gek, daarom ben ik weer begonnen met benzodiazepinen bestellen. Had eerst 10x 10mg norflurazepam en nu 15x 1mg desmethylflurazepam. Geen idee hoe lang ik daarmee ga kunnen doen. Zodra ik weer enige woonzekerheid heb, is de kans dat ik dit benzodiapinegebruik voortzet ook meteen veel kleiner. Op een vlak waarbij stabiliteit ervaren essentieel is dat niet hebben en daarbovenop ook nog eens lichamelijk en mentaal ziek zijn kan ik gewoon niet. Het lukt me denk ik steeds om het verder uit te stellen, die grens, maar op dit moment heb ik echt de kracht niet meer.
Als je nog steeds aan het lezen bent: dankjewel. Ben blij dat ik het hier kwijt kan.
![:blackheart:]()