hallo allen
ik was even in twijfel of ik wel nog zou posten aangezien jullie zoveel goede adviezen geven en ik er niks mee doen
mijn uiteindelijk doel van dit alles is het geen wat ik vroeger als zelfbescherming uit kon schakelen weer compleet uit te schakelen genaamd emoties ik kan en wil het niet aangaan
vandaar de ook soms hoge doseringen in de hoop dat het iets in me hersenen (voor tijdelijk dan ) compleet kapotmaakt waardoor ik geen emoties meer voel (en nee ook geen blijdschap )
het spreekwoordelijke hart van steen zoals ik vroeger deed hoop ik weer te kunnen bewerkstellingen als is het voor nu
normaal wordt ik helemaal emotioneel na drugs gebruiken (1 dopje per dag staat op het flesje : lees ah joh maakt mij het uit en nam zo gelijk 2 dopjes men wat vies )
alleen nu eindelijk deels dan werd ik wakker en voelde ik compleet niks (in ieder geval veel minder als hiervoor) void leegte empty shell
Ik begrijp de drang om te dissociëren/af te sluiten van je gevoel, maar dit is uitstel van het onder ogen komen ervan en niet alleen dat, maar ook het groter maken van de shit waar je straks doorheen moet en zal gaan.
En daar nog bovenop: je begint duidelijk al wel deels in te zien dat hiervan vluchten de oplossing niet is. Je begrijpt de punten die hier gemaakt worden, wat betekent dat je bewuster wordt. Dat is een goed iets, maar meer bewustzijn betekent ook dat je je geestelijke pijn en jezelf voorliegen intenser beleeft. En dit bewustwordingsproces zal niet stoppen, maar doorgaan. En nogmaals, dat is hartstikke goed. Maar tegelijkertijd zal het ook moeilijker en moeilijker worden om je ogen te sluiten voor je pijn. De weerstand tegen je pijn zal de ervaring van die pijn intenser maken.
What you resist, persists. Oftewel: je weerstand tegen iets, houdt datzelfde iets in stand.
Vaak is onze voorstelling van hoe het zal zijn om iets te doorvoelen vele malen erger dan het daadwerkelijk doen. Ik ga ook weer niet tegen je liegen: jarenlang jezelf verdoven en daarna de confrontatie aangaan met je onderdrukte gevoelens gaat niet fijn voelen. Maar tegelijkertijd: met volledige aandacht naar je gevoelens kijken is niet zo erg als je nu waarschijnlijk denkt. De "truc" zit hem in het volledige aandacht gedeelte: met aandacht, geduld en als het lukt: met liefde naar je gevoel kijken, is de kracht hebben om dat te doen.
De echte verschrikking en het echte lijden is wat je nu doet: er weg van proberen te kijken. Het volledig onder ogen komen ervan daarentegen kan máximaal zeer oncomfortabel voelen. De voorwaarde is dan wel dat je er ook echt direct naar kijkt en niet met een half oog. En je kunt dus leren dat oncomfortabele gevoel te accepteren: diep te doorvoelen. Zoals
@New Dawn hierboven: de enige weg eruit, is recht erdoorheen.
Je hebt de "tools" tot je beschikking, maar dat is pas op het moment dat je niet meer probeert weg te kijken van wat je niet wilt zien. Je leert je vermogen om te gaan met je gevoel pas kennen op het moment dat je gericht gaat voelen. Als je gericht met volledige aandacht kijkt, snij je door de pijn heen als een heet mes door boter. Er is dan géén lijden. Al het lijden ligt in de weerstand tégen voelen. Maar wederom: dit moet gepraktiseerd worden. Hierover na gaan denken doet niets. Je moet daadwerkelijk stoppen met wegkijken en beginnen toe te laten: voelen.
Ergens weet je dat je er doorheen moet, toch?
