Deel je inzicht!

Waarom neem je dit nou toch altijd persoonlijk op @8️⃣6️⃣?

Ik heb het erover dat wij allen iets veel groters en mooiers zijn dan we denken. Het gaat er niet om dat de ene beter mediteert dan de andere. Wat is dat nou voor rare competitieve instelling... Ik voel een diepe interesse/fascinatie ergens voor en wil dat graag delen. Dat is alles wat het is.

Het gaat helemaal niet over mij en mijn skills of whatever (wtf, hoe kom je er ook op...) , het gaat over het feit dat je (iedereen) je perceptie op deze manier in een oogwenk kunt switchen/veranderen en dan op een andere manier kijken. En dat je dit voor jezelf kunt doen middels zelf experimenteren, niet middels aannemen/geloven van wat een ander zegt.

8️⃣6️⃣ zei:

Vooralsnog heb je een lichaam nodig om uberhaupt bewust te kunnen zijn.

Klik om te vergroten...

En dat is nou precies hetgeen dat je in twijfel kunt stellen en testen voor jezelf, door even die aanname opzij te leggen.


Voor mij is het een diepe vreugde om over deze dingen na te denken en te praten. Het is een van de dingen waar ik het meeste van houdt om te doen. Om onze werkelijkheid op deze manier te onderzoeken en dat te delen met anderen. Als jij je daar door aangevallen voelt, dan ga je toch lekker ergens anders kijken joh? Ongelofelijk dat we hier al jaren steeds weer over in conflict moeten zitten... Richt je gewoon op je eigen interesses als je hier helemaal niets mee hebt... Mochten er veel meer zo over denken als jou en mijn gedachten niet op prijs stellen, dan kan ik er beter over nadenken hier te vertrekken, want dan heeft het weinig zin. Maar naar mijn idee zitten hier wel een stuk of wat mensen die ook graag nadenken over dit soort dingen.

@Mindless
Ik heb wel degelijk wat met deze dingen, maar ik mag er niet over discussieren van jou?

Ik vind dat je te veel preker bent, dat is het hem denk ik.

“The way of acceptance and spiritual freedom is found not by going somewhere but in going, and the stage where its happiness can be known is now, at this very moment, at the very place where you happen to stand. It is in accepting fully your state of soul as it is now, not in trying to force yourself into some other state of soul which, out of pride, you imagine to be a superior and more advanced state. It is not a question of whether your present state is good or bad, neurotic or normal, elementary or advanced; it is a question of what it is. The point is not to accept it in order that you may pass on to a “higher” state, but to accept because acceptance in itself is that “higher” state, if such it may be called.”


Excerpt From
The Meaning of Happiness
Alan Watts
This material may be protected by copyright.

een sativa roken doet wonderen in dat geval.

@Iffness
Dat is zo waar.

Ik merk bij mezelf dat ik vaak veel weerstand tegen mijn voortdurende lichamelijke kwalen heb. Dat ik probeer daar voorbij te komen eigenlijk. Voorbij de pijn en het ongemak. En dat ik zo dan vaak rond loop met die weerstand, met het niet accepteren van de situatie nu en het fantaseren over een situatie waar ik vrij ben van die pijn. Maar als je pijn of andere klachten hebt en tegelijk een diepe weerstand daartegen, dan kun je gauw bitter worden en dat is geen pretje voor jezelf maar ook niet voor je omgeving.

Gisteren zat ik zoals zo vaak dat ongemak te voelen. Stiekem met het idee om het weg te krijgen, maar ik maak mezelf vaak wijs dat dat niet zo is, dat ik het echt volledig accepteer. En zo ontstaat dan een soort pseudo-spiritualiteit die mentaal is, maar niet echt wordt gevoeld. Want de waarheid is, dat ik die pijn weg wil hebben. Ik vecht in het moment zelf dus tegen de pijn. Maar toen realiseerde ik me op een moment iets cruciaals, namelijk dat ik nooit succesvol zal zijn hierin. Ik zag het. Ik zal nooit middels weerstand tegen pijn of ongemak of wat dan ook vrijkomen van datgene, waardoor weerstand dus absoluut zinloos is. "Resistance is futile" ging er nog door mijn hoofd. Door dit in te zien viel mijn weerstand even compleet weg en was er direct een echte acceptatie van de pijn. En die acceptatie doordrong op zo'n manier de pijn dat het voor mij helemaal geen pijn meer was. Want wat is pijn doordrongen van gelukzaligheid? In ieder geval geen pijn meer. Maar het was niet dat 'ik' de acceptatie deed, het was alleen dat weerstand vanzelf wegviel, omdat gezien werd dat weerstand simpelweg absoluut zinloos is. Ik was in zo'n staat van gelukzaligheid dat ik de gehele dag door flashbacks hiervan kreeg waarin het leek alsof ik licht onder invloed van mdma was, maar dan zonder dat kunstmatige gevoel.

Maar ik lieg als ik zeg dat ik niet weer teruggevallen ben in weerstand sindsdien. In het weer voorbij pijn willen zijn. Toch, ik zie het als immens waardevol om te hebben gezien dat 'ik' het niet kan doen. Dat ik altijd zal falen als ik probeer voorbij pijn te komen. En dat echte acceptatie iets is dat gewoon gebeurt en niet van mij komt. Ik moest gisteren ook nog denken aan iets dat een spirituele "meester" (haat dat woord) genaamd Mooji eens zei: "Fall into the arms you cannot see". Dat is exact wat het was. Want de geest houdt graag vast aan zijn weerstand en stelt zich voor dat er iets verschrikkelijks gebeurt als losgelaten wordt. Dat als je je achterover laat vallen je gespietst wordt door scherpe stekels of iets dergelijks. Maar dat is helemaal niet wat er gebeurt als de controle/weerstand voor een moment losgelaten wordt. In plaats daarvan is het alsof je achterover valt in een zacht kussen dat zachter wordt hoe dieper je je erin laat vallen. Als een complete omarming van liefde zelf.

Ik zat er gisteren aan te denken dit voor me te houden, maar kan het nu toch weer niet laten dit hier neer te typen... Tegelijk realiseer ik me dat ik echt moet oppassen met mijn opvattingen over spiritualiteit. Het is zo makkelijk om dit allemaal slechts intellectueel te maken. Als je het vastgrijpt, dan doodt je het eigenlijk.

Leeftijd zegt echt vrij weinig, ik ben nu 35 en ik dacht dat ik dat zou gaan leren van de ouderen. Maar ik besef me nu pas, wat een oen ben ik, dat ik zoveel leer van alles en iedereen altijd overal, die jaren zijn een grapje van de kosmos. Dank voor degene die "the Egg" hier geplaatst heeft ooit.
Die ultieme mindfuck heeft me nooit meer losgelaten!

Als we met zijn allen DELEN, hebben we met z'n allen meer dan genoeg. Als we met zijn allen alles voor onszelf willen houden, hebben we met z'n allen te weinig.

Mindless zei:

Ik zat er gisteren aan te denken dit voor me te houden, maar kan het nu toch weer niet laten dit hier neer te typen...

Klik om te vergroten...

Ik ben blij dat je het hier neer hebt gezet. Het is precies wat ik soms ook ervaar!
Ik denk ook echt dat dit de weg is naar minder pijn, of in ieder geval, een andere pijnbeleving. Door dus juist niet te willen dat het weggaat.
Door de pijn volkomen te accepteren en omarmen (en dus niet alleen maar tegen jezelf te zeggen dat je het omarmt! Maar dat je het echt met heel je hart verwelkomt, doorvoelt, doorleefd), valt alle negativiteit eromheen weg en ontstaat er een soort intense vrede en kort daarop zelfs gelukigzaligheid door het mogen ervaren. Soms voel ik in die momenten dankbaarheid dat ik dit in zijn volledigheid en met die intensiteit mag voelen omdat ik dit blijkbaar zo gewild heb en ik nu de kans krijg, en het volledig binnenkomt. Dan voelt het inderdaad precies als steeds dieper achterover vallen in iets wat eerst hard en ruw leek maar laagje voor laagje steeds zachter wordt. En dan doet pijn geen pijn meer. Want óók pijn is om te zetten in liefde.
Ik ervaar dit af en toe, als ik in alle rust met mijn ogen dicht ga zitten en 'in' die pijn ga zitten. En deze dan niet tegenhou maar juist heel bewust binnen laat komen, zonder het te beoordelen, zonder het proberen af te zwakken, zodat ik het in alle vezels kan voelen. Maar het doel mag nooit 'geen/minder pijn' zijn, dan is het immers geen acceptatie meer. En dat is het lastige, want ook al wil ik zelf graag geloven dat ik het helemaal accepteer, stiekem wil ik toch gewoon het liefst dat het weggaat.

Als je eenmaal dit besef hebt, is het wel makkelijker om het vaker op deze manier te gaan beleven is mijn ervaring. Ik kom makkelijker 'daar'. Maar alleen tijdens die momenten van meditatie en als ik dus oprecht niet die intentie van pijnvermindering heb. Het geeft dan ook een lange liefdevolle afterglow, tot het dagelijks leven me weer opslokt. En het duurt nooit lang voordat dat gebeurt helaas. Soms zou ik me echt gewoon een paar weken willen afzonderen in een hutje op de hei en dan alleen maar mediteren om te kijken wat het me brengt. Die afleidingen van het dagelijks leven zorgen ervoor dat mijn innerlijke leefwereld ondersneeuwt.

NiandraLades zei:

Ik ben blij dat je het hier neer hebt gezet. Het is precies wat ik soms ook ervaar!
Ik denk ook echt dat dit de weg is naar minder pijn, of in ieder geval, een andere pijnbeleving. Door dus juist niet te willen dat het weggaat.
Door de pijn volkomen te accepteren en omarmen (en dus niet alleen maar tegen jezelf te zeggen dat je het omarmt! Maar dat je het echt met heel je hart verwelkomt, doorvoelt, doorleefd), valt alle negativiteit eromheen weg en ontstaat er een soort intense vrede en kort daarop zelfs gelukigzaligheid door het mogen ervaren. Soms voel ik in die momenten dankbaarheid dat ik dit in zijn volledigheid en met die intensiteit mag voelen omdat ik dit blijkbaar zo gewild heb en ik nu de kans krijg, en het volledig binnenkomt. Dan voelt het inderdaad precies als steeds dieper achterover vallen in iets wat eerst hard en ruw leek maar laagje voor laagje steeds zachter wordt. En dan doet pijn geen pijn meer. Want óók pijn is om te zetten in liefde.
Ik ervaar dit af en toe, als ik in alle rust met mijn ogen dicht ga zitten en 'in' die pijn ga zitten. En deze dan niet tegenhou maar juist heel bewust binnen laat komen, zonder het te beoordelen, zonder het proberen af te zwakken, zodat ik het in alle vezels kan voelen.

Klik om te vergroten...

Het is een hele intieme bezigheid om zo met je pijn bezig te zijn. En het kost echte moed om daar dieper in te gaan. Dit is belangrijk om te beseffen denk ik. Spiritualiteit op deze manier is niet slechts meer een vrolijk peace and love ding meer, maar je wordt op een gegeven moment een soort krijger. Niet iemand die wil vechten, maar iemand die beseft dat er geen andere weg is dan angst rechtstreeks confronteren. En zo moet je jezelf ook beschouwen geloof ik. Als een spiritueel krijger/krijgster. Het geeft je de kracht om de diepere lagen van je weerstand te doordringen.

NiandraLades zei:

Maar het doel mag nooit 'geen/minder pijn' zijn, dan is het immers geen acceptatie meer.

Klik om te vergroten...

Nee, geen geheime agenda meer...

Ik merk heel erg dat de implicaties van deze manier van kijken zijn, dat ik niet meer tegen mezelf zal kunnen liegen. Geen kleine dingetjes meer die ik in het donker houd om ze niet te hoeven zien. En dat is soms moeilijk voor mij.

NiandraLades zei:

En dat is het lastige, want ook al wil ik zelf graag geloven dat ik het helemaal accepteer, stiekem wil ik toch gewoon het liefst dat het weggaat.

Klik om te vergroten...

Maar wat je van dit soort ervaringen leert denk ik, is dat we niets hoeven te veranderen aan onze mening (in dit geval: ik wil dat de pijn weggaat). Die mening is nou eenmaal het feit. Die heb je, daar kun je ook niks aan doen. Waar het om gaat is die "plek" vinden waar echte acceptatie over je heen komt. Het is niet iets dat je doet. Het overkomt je gewoon, omdat je op die plek bent van de stilte in de storm. Positieloos en zonder mening, maar compleet lucide.

NiandraLades zei:

Als je eenmaal dit besef hebt, is het wel makkelijker om het vaker op deze manier te gaan beleven is mijn ervaring. Ik kom makkelijker 'daar'. Maar alleen tijdens die momenten van meditatie en als ik dus oprecht niet die intentie van pijnvermindering heb. Het geeft dan ook een lange liefdevolle afterglow, tot het dagelijks leven me weer opslokt. En het duurt nooit lang voordat dat gebeurt helaas. Soms zou ik me echt gewoon een paar weken willen afzonderen in een hutje op de hei en dan alleen maar mediteren om te kijken wat het me brengt. Die afleidingen van het dagelijks leven zorgen ervoor dat mijn innerlijke leefwereld ondersneeuwt.

Klik om te vergroten...

Ja, de uitdagingen van het dagelijks leven zijn andere koek dan het comfortabel in je huisje zitten mediteren. Kleine stapjes helpen mij wel. Niet teveel op het einddoel concentreren maar dingen net even anders, bewuster aanpakken en dan ook trots op mezelf zijn daarover. Het vertrouwen vergroten in die kracht die groter is dan mij en die mijn realiteit kan vormen.

In de hemel kun je biervulkanen en een stripperfabriek vinden. In de hel trouwens ook, maar daar is het bier bedorven en hebben alle strippers een geslachtsziekte.

psycel zei:

In de hemel kun je biervulkanen en een stripperfabriek vinden. In de hel trouwens ook, maar daar is het bier bedorven en hebben alle strippers een geslachtsziekte.

Klik om te vergroten...

RAmen!

In een perfecte wereld, is leven zinloos.

Mezelf zei:

In een perfecte wereld, is leven zinloos.

Klik om te vergroten...

Ik heb wel eens zitten nadenken over wat perfectie inhoud. Wat bij mij naar boven kwam is dat zoiets is als 2 door 3 delen.
Je krijgt een oneindige uitkomst. Of je zou kunnen zeggen. Er is geen uitkomst van die som omdat hij nooit ophoud. Hij gaat eindeloos door.

Dat idee krijg ik ook met het achterna zitten van perfectie. Je komt iedere keer een kleiner stapje dichterbij, maar omdat de stapjes kleiner worden kun je oneindig veel stappen maken dus kom je nooit op je bestemming.

Dat is wat perfectie zo mooi maakt. Het houd je voor altijd bezig.

Martinus zei:

Ik heb wel eens zitten nadenken over wat perfectie inhoud. Wat bij mij naar boven kwam is dat zoiets is als 2 door 3 delen.
Je krijgt een oneindige uitkomst. Of je zou kunnen zeggen. Er is geen uitkomst van die som omdat hij nooit ophoud. Hij gaat eindeloos door.

Dat idee krijg ik ook met het achterna zitten van perfectie. Je komt iedere keer een kleiner stapje dichterbij, maar omdat de stapjes kleiner worden kun je oneindig veel stappen maken dus kom je nooit op je bestemming.

Dat is wat perfectie zo mooi maakt. Het houd je voor altijd bezig.

Klik om te vergroten...

Zeker mooi uiteen gezet. Zo is imperfectie natuurlijk net zo mooi

8️⃣6️⃣ zei:

Eigenlijk ben ik best wel een lul die te veel met mijzelf en mijn denkbeelden bezig ben en mijn denkbeelden dan boven anderen plaats omdat ik denk dat ik de absolute waarheid in pacht heb terwijl dat uiteraard niet zo is. En dan stoot ik mensen af, maak ruzie en verwaarloos ik vriendschappen en raak ik verder en verder van mezelf verwijderd.

Klik om te vergroten...

Respect dat je dat toegeeft. En niet dat ik erboven sta want ik heb er zelf ook een handje van soms.

Mindless zei:

Mooi!

Ik denk er ook zo over. Drugs zijn slechts hulpmiddelen om tot iets onderliggends te komen dat echt is.

En zit je in een bepaalde staat van liefde, dan kunnen mensen om je heen soms niet anders dan daarin meegaan, nuchter of niet. En dat willen we denk ik vaak ook, want dat onderliggende is uiteindelijk de aard van ons allemaal. (Al kun je je er hevig tegen verzetten)

Klik om te vergroten...

Truee mann👌🏼

Op een dag schreef Albert Einstein op het bord:
9x1 = 9
9 x2 = 18
9 x 3 = 27
9 x 4 = 36
9 x 5 = 45
9 x 6 = 54
9 x 7 = 63
9 x 8 = 72
9 x 9 = 81
9x10 = 91
In de klas lachte iedereen hem uit vanwege zijn fout op het einde.
Albert Einstein wachtte tot iedereen stil was en legde uit:
′′ Hoewel ik de eerste 9 vragen goed heb beantwoord, heeft niemand me gefeliciteerd. Maar toen ik een fout maakte, lachte iedereen me uit. Dat betekent dat de samenleving ondanks onze vele successen onze kleinste fout zal noteren en er plezier van zal hebben. ′′ ′′
′′ Laat een eenvoudige kritiek je dromen niet vernietigen. Alleen degenen die niets doen, maken geen fouten ′′

Zonder te lijden word je nooit een leider.

Mijn inzicht van vrij onlangs, of liever iets wat me is toevertrouwd, een boodschap die bedoeld is voor iedereen maar die ik echt nodig had om te 'horen': je (ge)vecht (is) nooit alleen.

Tijdens eens van mijn rare dromen van de afgelopen dagen (zie mijn topic over het detoxen) hoorde ik dat nummer van de Drie J's (ik heb echt niets met die groep): 'Je gevecht is nooit alleen.' Ook toen ik opstond bleef het een paar keer in mijn hoofd opkomen. Vervolgens zet ik even later de tv aan waarop een herhaling van HLF8 te zien was, waar een of ander stel een cover deed van..je raadt het al: 'Je gevecht is nooit alleen'. Mooi lied maar ik verstond niet zo goed wat ze zongen, dus de songtekst maar eens opgezocht en toen ik dat las, brak ik. Het was gewoon echt wat ik nodig had.

Ik ben vrij spiritueel opgevoed en, voor sommigen misschien ongeloofwaardig, een soort van 'ongecontroleerd' (ik weet even niet hoe ik het anders moet omschrijven) heldervoelend en helderhorend. Ik ben op zich wel wat gewend op dit vlak. Maar tijdens de maanden dat ik onder de pillen zat is het een soort van weg geweest. Vandaar ook dat dit me zo raakte, denk ik.

Goed bezig @8️⃣6️⃣ met al je voornemens dit jaar. Veel succes!💪