#1
Gisteren iets bijzonders meegemaakt. Een zweverig verhaal maar je kent me.
Ik doe dit normaal nooit maar omdat ik zo'n last van mijn nek en bovenrug had, had ik gisteren een heel klein beetje wiet genomen voordat ik een stukje ging wandelen. Dit haalde de scherpste randjes van de pijn af, zodat ik wat makkelijker liep. Omdat het haze was, begon ik ondanks dat het heel weinig was na te denken over het bestaan. Toen herinnerde ik me een uitspraak van iemand waarvan ik vergeten ben wie dat was maar een of ander spiritueel iemand. Diegene zei iets in de trant van "imagine you are a pair of eyeballs, floating in space". Dus ik dat doen en tot mijn verbazing was er ineens een heel groot kwalitatief verschil in ervaring tussen dat en mijn normale beleving. Ik kon ook makkelijk wisselen tussen beiden. Mijn normale beleving is toch meestal dat ik als een volledig lichaam over straat loop door de buitenwereld. Met elke stap voel ik de zwaartekracht op me werken en mijn kwaaltjes zoals rugpijn en dergelijke zijn elk moment pijnlijk duidelijk. Maar in oogbal-modus was alles kwalitatief compleet anders. Nu zweefde ik als het ware door een zee van visuele ervaring terwijl ik helemaal geen lichaam had. Dit klinkt ingrijpend maar toch voelde ik die zwaarte en ook die pijn die ik normaal heb niet. En wat merk je zonder dat eigenlijk van je lichaam? Alles was licht en zorgeloos. En er was het besef dat met moeite door het leven gaan een keuze is.
Zo heb ik de hele tijd kunnen wisselen tussen dat perspectief en het normale, om te zien wat de verschillen waren. Op een gegeven moment toen ik in oogbal-modus zat begon de kerkklok verderop in het centrum te luiden en ik was daar compleet in sync mee. Elke stap die ik zette correspondeerde met een slag van de kerkklok en ik was er 1 mee. Alles is gemaakt van geluid, alles is letterlijk muziek. Een enorme grijns verscheen op mijn gezicht want ik wist: dit is echt. Breng het bewustzijn naar binnen, eventueel met een trucje zoals voorstellen dat je een paar oogballen bent, en je komt op een plek waar je vanuit een totaal ander perspectief naar de wereld kijkt. Niets is wat het lijkt. Toen ik over een voetgangersbrug liep verscheen de volle maan van achter een flatgebouw en we keken elkaar aan. Een immense vreugde overviel me...
Heb je pijn? Is elke stap een opgave? Lijkt het leven een grote sleur? Breng dan het bewustzijn terug naar binnen. Stop met een wereld buiten jezelf te fantaseren. Reduceer jezelf tot een paar onzichtbare ogen zonder lastig zwaar lichaam eraan vast en zie hoe alles verandert. Je zult uit automatisme terugkomen naar je oude manier van kijken, maar breng jezelf daar steeds van terug naar deze lichte, compleet zorgeloze manier van kijken. Wat je verteld is, is niet waar. De wereld is niet wat het lijkt. De wereld is hoe jij jezelf ziet. Geen drugs benodigd, al maakte dat klein beetje wiet het denk ik wel wat makkelijker voor mij.![:wink:]()
Ik doe dit normaal nooit maar omdat ik zo'n last van mijn nek en bovenrug had, had ik gisteren een heel klein beetje wiet genomen voordat ik een stukje ging wandelen. Dit haalde de scherpste randjes van de pijn af, zodat ik wat makkelijker liep. Omdat het haze was, begon ik ondanks dat het heel weinig was na te denken over het bestaan. Toen herinnerde ik me een uitspraak van iemand waarvan ik vergeten ben wie dat was maar een of ander spiritueel iemand. Diegene zei iets in de trant van "imagine you are a pair of eyeballs, floating in space". Dus ik dat doen en tot mijn verbazing was er ineens een heel groot kwalitatief verschil in ervaring tussen dat en mijn normale beleving. Ik kon ook makkelijk wisselen tussen beiden. Mijn normale beleving is toch meestal dat ik als een volledig lichaam over straat loop door de buitenwereld. Met elke stap voel ik de zwaartekracht op me werken en mijn kwaaltjes zoals rugpijn en dergelijke zijn elk moment pijnlijk duidelijk. Maar in oogbal-modus was alles kwalitatief compleet anders. Nu zweefde ik als het ware door een zee van visuele ervaring terwijl ik helemaal geen lichaam had. Dit klinkt ingrijpend maar toch voelde ik die zwaarte en ook die pijn die ik normaal heb niet. En wat merk je zonder dat eigenlijk van je lichaam? Alles was licht en zorgeloos. En er was het besef dat met moeite door het leven gaan een keuze is.
Zo heb ik de hele tijd kunnen wisselen tussen dat perspectief en het normale, om te zien wat de verschillen waren. Op een gegeven moment toen ik in oogbal-modus zat begon de kerkklok verderop in het centrum te luiden en ik was daar compleet in sync mee. Elke stap die ik zette correspondeerde met een slag van de kerkklok en ik was er 1 mee. Alles is gemaakt van geluid, alles is letterlijk muziek. Een enorme grijns verscheen op mijn gezicht want ik wist: dit is echt. Breng het bewustzijn naar binnen, eventueel met een trucje zoals voorstellen dat je een paar oogballen bent, en je komt op een plek waar je vanuit een totaal ander perspectief naar de wereld kijkt. Niets is wat het lijkt. Toen ik over een voetgangersbrug liep verscheen de volle maan van achter een flatgebouw en we keken elkaar aan. Een immense vreugde overviel me...
Heb je pijn? Is elke stap een opgave? Lijkt het leven een grote sleur? Breng dan het bewustzijn terug naar binnen. Stop met een wereld buiten jezelf te fantaseren. Reduceer jezelf tot een paar onzichtbare ogen zonder lastig zwaar lichaam eraan vast en zie hoe alles verandert. Je zult uit automatisme terugkomen naar je oude manier van kijken, maar breng jezelf daar steeds van terug naar deze lichte, compleet zorgeloze manier van kijken. Wat je verteld is, is niet waar. De wereld is niet wat het lijkt. De wereld is hoe jij jezelf ziet. Geen drugs benodigd, al maakte dat klein beetje wiet het denk ik wel wat makkelijker voor mij.
