Deel je inzicht!

Waar ik op uit was is dat die woorden niet beschrijven wat het is.
Beeld denken? visualiseren? Beide refereren na iets dat je met een oog doet, maar wanneer ik mij iets inbeeld dan is er geen beeld

Ik kan een hele scene van mezelf inbeelden dat ik een vuur stook in een houtstoof. Maar het is niet een beeld. Het is alsof ik een scene uit de realiteit in mijn gedachte afspeel zonder kleur of ruimte. Het is niet te beschrijven in woorden.

Nu kun je natuurlijk overal een woord voor verzinnen, maar als iets niet gegrond is in de realiteit dan heb je geen referentie punt binnen de realiteit waar je communicatie partner betekenis uit kan halen. Nu is de geest natuurlijk iets dat iedereen heeft en dus zou je jezelf als referentie punt kunnen gebruiken, maar mensen ervaren blijkbaar dat visualiseren al verschillend per persoon dus tja.

@Martinus
Ik zag laatst iets waarin duidelijk werd dat verschillende mensen zich dingen op heel verschillende manieren voorstellen. Ik was hier best wel "geschokt" door, want ik had aangenomen dat onze ervaringen als mens zijnde veel meer op elkaar leken.

Als er bijvoorbeeld door iemand wordt gezegd, stel je een strand voor, met daarachter een blauwe zee, palmbomen, enzovoorts. Dan blijken veel mensen dat dus letterlijk voor zich te zien. Dat heb ik zelf dus niet. Ik zie helemaal geen zee, maar ik construeer middels gedachten toch een soort "beeld". Geen beeld eigenlijk, maar meer een cluster van gedachten aan alle specifieke elementen van zo'n dergelijke strand scène/setting.

Ik ben dus in die zin blijkbaar niet visueel ingesteld, maar mentaal. Toch, in het donker of met ogen dicht zie ik dan wel weer gauw echt dingen. Patronen en kleuren en dergelijke. Maar dat zijn niet de dingen die ik me voorstel, maar die er gewoon zijn. Ook tripmiddelen neigen er gek genoeg dan weer naar heel visueel te zijn bij mij, terwijl ik dus geen beeld denker ben. Maar ook hier zijn dit niet de dingen die ik me voorstel, maar die er ineens zijn, zonder dat ze van mij lijken te komen.

Ik ervaar een visuele hallucinatie totaal anders dan inbeelding. Het inbeelden is bij mij heel vluchtig en iets dat ik niet vast kan houden. Het is een beeld dat in een fractie van een seconde komt en gaat. Maar die fractie van een seconde is wel genoeg om alle benodigde informatie er uit te halen.
Hallucinaties zijn visueel, ik "zie ze" als ik mijn ogen dicht heb in de duisternis of met open ogen in de wereld om mij heen. Ze hangen soort van rond en hebben hun eigen leven.

Ik weet niet waar ik mezelf moet classificeren, ik ben wel eens getest en ik weet dat mijn ruimtelijk inzicht wel een van mijn sterktepunten is, maar als ik mensen hoor beschrijven dat ze echt dingen voor zich zien en het in hun hooft manipuleren, dan denk ik wel eens hoe moet ik me dat voorstellen.

Maar ja, misschien dat sommige mensen een totaal andere manier van inbeelding hebben dat net zo goed werkt of zelfs beter dan de mijne, ik weet het niet omdat ik moeilijk buiten mijn eigen hooft kan kijken. Of misschien beschrijft iedereen hetzelfde maar hebben we allemaal een andere kijk er op.

Volgens mij beschrijft niet iedereen hetzelfde. Veel mensen zien letterlijk een strand voor zich in kleuren/vormen als ze dat wordt gevraagd zich voor te stellen. Ik zie dat helemaal niet.

Nothing is yours untill you share it.

Niet mijn eigen inzicht, maar ik zag een paar dagen geleden een video van Francis Lucille en hij had een prachtig trucje om te zien of je jezelf geïdentificeerd hebt met je lichaam, of niet. Helaas kan ik de specifieke video niet terugvinden, maar het is toch heel simpel:

Hij stak zijn onderarm omhoog en begon daarna zijn hand van links naar rechts te draaien en van rechts naar links, etc. Hij zei toen, het is voor iedereen overduidelijk om te zien dat de hand heen en weer beweegt. We denken niet 'ik' beweeg naar links en rechts. Het is onze hand die beweegt van links naar rechts en vice versa.

Maar daarna bewoog hij zijn hoofd op een zelfde manier van links naar rechts en merkte op dat we hierbij vaak wél denken 'ik' beweeg naar links of rechts. In dat geval hebben we onszelf geïdentificeerd met ons hoofd. We lokaliseren ons bewustzijn ín ons hoofd. Het resultaat is dat we ons nu als het hoofd (en de rest van het lichaam, want dat zit vast aan het hoofd ) in een (3D) wereld wanen. Maar je kunt zien dat het in werkelijkheid niet jijzelf is die heen en weer draait, maar het hoofd. Natuurlijk, het is lastiger dan met je hand, want je ogen zitten niet in je hand maar in je hoofd, maar alsnog blijft het hetzelfde principe.

Zo'n subtiele verandering in perceptie, met enorme implicaties... Identificatie met je hoofd=ik ben in de wereld. Geen identificatie met je hoofd=ik ben niet in de wereld. In de wereld, uit de wereld, in de wereld, uit de wereld, in de wereld, uit de wereld... Mijn god, de gehele mensheid denkt in een wereld te zitten door deze kleine misperceptie... Wat tegelijkertijd weer volkomen begrijpelijk is, want het verschil tussen identificatie en geen identificatie is zó subtiel... Maar tegelijkertijd weer compleet voor het zicht en niet verborgen...

Ik ga 1p-lsd doen op de 22ste mei e, dat gaat 300ug zijn.

Maar wat kun je met de kennis of je jezelf identificeer met je lichaam?

Martinus zei:

Maar wat kun je met de kennis of je jezelf identificeer met je lichaam?

Klik om te vergroten...

Jezelf bevrijden van de identificatie met het lichaam. Zien dat het bewustzijn dat jouw ervaring ziet helemaal niet in het lichaam zit en dat het lichaam niet in een wereld zit. En dat dus alle limitaties die we lijken te hebben helemaal niet van toepassing zijn op ons bewustzijn.

Het is maar de 1ste van 2 stappen, maar een cruciale stap. Je kunt de aard van bewustzijn niet onderzoeken zolang je geïdentificeerd bent met je lichaam. Allereerst moet je die switch maken. Dit is denk ik ook wat er misgaat bij heel veel meditatie. Mensen denken dat ze als het lichaam zitten te mediteren. Maar doe je dat, dan maak je je bewustzijn dus gelimiteerd en kun je de ware aard ervan niet onderzoeken en ervaren. Die ware aard van precies dat bewustzijn dat je bent is er een van absolute vrijheid, eeuwigheid, oneindigheid, onmetelijke diepe vrede, ongelimiteerde intelligentie, onvoorwaardelijke liefde, etc. Maar dat is niet meteen evident als je nog maar net die switch naar de echte positie van bewustzijn hebt gemaakt. Die switch is de eerste (cruciale) stap, daarna pas begint het ontdekken van die ware aard. En daardoor lijkt het in eerste instantie ook niets voor te stellen. Je switched van bewustzijn gelokaliseerd in je hoofd naar bewustzijn dat daarbuiten staat, maar je denkt so what... Het lijkt betekenisloos in eerste instantie. Maar dat is omdat het nog maar de eerste stap is. Daarna moet een verkenning van dat niet lokale bewustzijn plaatsvinden, door te blijven als dat niet lokale bewustzijn en niet jezelf terug te identificeren met je hoofd/lichaam.

Het is werkelijk het grootste geheim dat helemaal geen geheim is...

@Mindless
En daarmee suggereer je dat jij beter kan mediteren dan een ander? Dat jij beter dan een ander je bewustzijn kan onderzoeken?

Ik vind het wel grappig. Je hersenskronkels maken je van alles wijs terwijl jij denkt dat het je onderbewustzijn is die tegen je praat.

Vooralsnog heb je een lichaam nodig om uberhaupt bewust te kunnen zijn.

Waarom neem je dit nou toch altijd persoonlijk op @8️⃣6️⃣?

Ik heb het erover dat wij allen iets veel groters en mooiers zijn dan we denken. Het gaat er niet om dat de ene beter mediteert dan de andere. Wat is dat nou voor rare competitieve instelling... Ik voel een diepe interesse/fascinatie ergens voor en wil dat graag delen. Dat is alles wat het is.

Het gaat helemaal niet over mij en mijn skills of whatever (wtf, hoe kom je er ook op...) , het gaat over het feit dat je (iedereen) je perceptie op deze manier in een oogwenk kunt switchen/veranderen en dan op een andere manier kijken. En dat je dit voor jezelf kunt doen middels zelf experimenteren, niet middels aannemen/geloven van wat een ander zegt.

8️⃣6️⃣ zei:

Vooralsnog heb je een lichaam nodig om uberhaupt bewust te kunnen zijn.

Klik om te vergroten...

En dat is nou precies hetgeen dat je in twijfel kunt stellen en testen voor jezelf, door even die aanname opzij te leggen.


Voor mij is het een diepe vreugde om over deze dingen na te denken en te praten. Het is een van de dingen waar ik het meeste van houdt om te doen. Om onze werkelijkheid op deze manier te onderzoeken en dat te delen met anderen. Als jij je daar door aangevallen voelt, dan ga je toch lekker ergens anders kijken joh? Ongelofelijk dat we hier al jaren steeds weer over in conflict moeten zitten... Richt je gewoon op je eigen interesses als je hier helemaal niets mee hebt... Mochten er veel meer zo over denken als jou en mijn gedachten niet op prijs stellen, dan kan ik er beter over nadenken hier te vertrekken, want dan heeft het weinig zin. Maar naar mijn idee zitten hier wel een stuk of wat mensen die ook graag nadenken over dit soort dingen.

@Mindless
Ik heb wel degelijk wat met deze dingen, maar ik mag er niet over discussieren van jou?

Ik vind dat je te veel preker bent, dat is het hem denk ik.

“The way of acceptance and spiritual freedom is found not by going somewhere but in going, and the stage where its happiness can be known is now, at this very moment, at the very place where you happen to stand. It is in accepting fully your state of soul as it is now, not in trying to force yourself into some other state of soul which, out of pride, you imagine to be a superior and more advanced state. It is not a question of whether your present state is good or bad, neurotic or normal, elementary or advanced; it is a question of what it is. The point is not to accept it in order that you may pass on to a “higher” state, but to accept because acceptance in itself is that “higher” state, if such it may be called.”


Excerpt From
The Meaning of Happiness
Alan Watts
This material may be protected by copyright.

een sativa roken doet wonderen in dat geval.

@Iffness
Dat is zo waar.

Ik merk bij mezelf dat ik vaak veel weerstand tegen mijn voortdurende lichamelijke kwalen heb. Dat ik probeer daar voorbij te komen eigenlijk. Voorbij de pijn en het ongemak. En dat ik zo dan vaak rond loop met die weerstand, met het niet accepteren van de situatie nu en het fantaseren over een situatie waar ik vrij ben van die pijn. Maar als je pijn of andere klachten hebt en tegelijk een diepe weerstand daartegen, dan kun je gauw bitter worden en dat is geen pretje voor jezelf maar ook niet voor je omgeving.

Gisteren zat ik zoals zo vaak dat ongemak te voelen. Stiekem met het idee om het weg te krijgen, maar ik maak mezelf vaak wijs dat dat niet zo is, dat ik het echt volledig accepteer. En zo ontstaat dan een soort pseudo-spiritualiteit die mentaal is, maar niet echt wordt gevoeld. Want de waarheid is, dat ik die pijn weg wil hebben. Ik vecht in het moment zelf dus tegen de pijn. Maar toen realiseerde ik me op een moment iets cruciaals, namelijk dat ik nooit succesvol zal zijn hierin. Ik zag het. Ik zal nooit middels weerstand tegen pijn of ongemak of wat dan ook vrijkomen van datgene, waardoor weerstand dus absoluut zinloos is. "Resistance is futile" ging er nog door mijn hoofd. Door dit in te zien viel mijn weerstand even compleet weg en was er direct een echte acceptatie van de pijn. En die acceptatie doordrong op zo'n manier de pijn dat het voor mij helemaal geen pijn meer was. Want wat is pijn doordrongen van gelukzaligheid? In ieder geval geen pijn meer. Maar het was niet dat 'ik' de acceptatie deed, het was alleen dat weerstand vanzelf wegviel, omdat gezien werd dat weerstand simpelweg absoluut zinloos is. Ik was in zo'n staat van gelukzaligheid dat ik de gehele dag door flashbacks hiervan kreeg waarin het leek alsof ik licht onder invloed van mdma was, maar dan zonder dat kunstmatige gevoel.

Maar ik lieg als ik zeg dat ik niet weer teruggevallen ben in weerstand sindsdien. In het weer voorbij pijn willen zijn. Toch, ik zie het als immens waardevol om te hebben gezien dat 'ik' het niet kan doen. Dat ik altijd zal falen als ik probeer voorbij pijn te komen. En dat echte acceptatie iets is dat gewoon gebeurt en niet van mij komt. Ik moest gisteren ook nog denken aan iets dat een spirituele "meester" (haat dat woord) genaamd Mooji eens zei: "Fall into the arms you cannot see". Dat is exact wat het was. Want de geest houdt graag vast aan zijn weerstand en stelt zich voor dat er iets verschrikkelijks gebeurt als losgelaten wordt. Dat als je je achterover laat vallen je gespietst wordt door scherpe stekels of iets dergelijks. Maar dat is helemaal niet wat er gebeurt als de controle/weerstand voor een moment losgelaten wordt. In plaats daarvan is het alsof je achterover valt in een zacht kussen dat zachter wordt hoe dieper je je erin laat vallen. Als een complete omarming van liefde zelf.

Ik zat er gisteren aan te denken dit voor me te houden, maar kan het nu toch weer niet laten dit hier neer te typen... Tegelijk realiseer ik me dat ik echt moet oppassen met mijn opvattingen over spiritualiteit. Het is zo makkelijk om dit allemaal slechts intellectueel te maken. Als je het vastgrijpt, dan doodt je het eigenlijk.

Leeftijd zegt echt vrij weinig, ik ben nu 35 en ik dacht dat ik dat zou gaan leren van de ouderen. Maar ik besef me nu pas, wat een oen ben ik, dat ik zoveel leer van alles en iedereen altijd overal, die jaren zijn een grapje van de kosmos. Dank voor degene die "the Egg" hier geplaatst heeft ooit.
Die ultieme mindfuck heeft me nooit meer losgelaten!

Als we met zijn allen DELEN, hebben we met z'n allen meer dan genoeg. Als we met zijn allen alles voor onszelf willen houden, hebben we met z'n allen te weinig.

Mindless zei:

Ik zat er gisteren aan te denken dit voor me te houden, maar kan het nu toch weer niet laten dit hier neer te typen...

Klik om te vergroten...

Ik ben blij dat je het hier neer hebt gezet. Het is precies wat ik soms ook ervaar!
Ik denk ook echt dat dit de weg is naar minder pijn, of in ieder geval, een andere pijnbeleving. Door dus juist niet te willen dat het weggaat.
Door de pijn volkomen te accepteren en omarmen (en dus niet alleen maar tegen jezelf te zeggen dat je het omarmt! Maar dat je het echt met heel je hart verwelkomt, doorvoelt, doorleefd), valt alle negativiteit eromheen weg en ontstaat er een soort intense vrede en kort daarop zelfs gelukigzaligheid door het mogen ervaren. Soms voel ik in die momenten dankbaarheid dat ik dit in zijn volledigheid en met die intensiteit mag voelen omdat ik dit blijkbaar zo gewild heb en ik nu de kans krijg, en het volledig binnenkomt. Dan voelt het inderdaad precies als steeds dieper achterover vallen in iets wat eerst hard en ruw leek maar laagje voor laagje steeds zachter wordt. En dan doet pijn geen pijn meer. Want óók pijn is om te zetten in liefde.
Ik ervaar dit af en toe, als ik in alle rust met mijn ogen dicht ga zitten en 'in' die pijn ga zitten. En deze dan niet tegenhou maar juist heel bewust binnen laat komen, zonder het te beoordelen, zonder het proberen af te zwakken, zodat ik het in alle vezels kan voelen. Maar het doel mag nooit 'geen/minder pijn' zijn, dan is het immers geen acceptatie meer. En dat is het lastige, want ook al wil ik zelf graag geloven dat ik het helemaal accepteer, stiekem wil ik toch gewoon het liefst dat het weggaat.

Als je eenmaal dit besef hebt, is het wel makkelijker om het vaker op deze manier te gaan beleven is mijn ervaring. Ik kom makkelijker 'daar'. Maar alleen tijdens die momenten van meditatie en als ik dus oprecht niet die intentie van pijnvermindering heb. Het geeft dan ook een lange liefdevolle afterglow, tot het dagelijks leven me weer opslokt. En het duurt nooit lang voordat dat gebeurt helaas. Soms zou ik me echt gewoon een paar weken willen afzonderen in een hutje op de hei en dan alleen maar mediteren om te kijken wat het me brengt. Die afleidingen van het dagelijks leven zorgen ervoor dat mijn innerlijke leefwereld ondersneeuwt.

NiandraLades zei:

Ik ben blij dat je het hier neer hebt gezet. Het is precies wat ik soms ook ervaar!
Ik denk ook echt dat dit de weg is naar minder pijn, of in ieder geval, een andere pijnbeleving. Door dus juist niet te willen dat het weggaat.
Door de pijn volkomen te accepteren en omarmen (en dus niet alleen maar tegen jezelf te zeggen dat je het omarmt! Maar dat je het echt met heel je hart verwelkomt, doorvoelt, doorleefd), valt alle negativiteit eromheen weg en ontstaat er een soort intense vrede en kort daarop zelfs gelukigzaligheid door het mogen ervaren. Soms voel ik in die momenten dankbaarheid dat ik dit in zijn volledigheid en met die intensiteit mag voelen omdat ik dit blijkbaar zo gewild heb en ik nu de kans krijg, en het volledig binnenkomt. Dan voelt het inderdaad precies als steeds dieper achterover vallen in iets wat eerst hard en ruw leek maar laagje voor laagje steeds zachter wordt. En dan doet pijn geen pijn meer. Want óók pijn is om te zetten in liefde.
Ik ervaar dit af en toe, als ik in alle rust met mijn ogen dicht ga zitten en 'in' die pijn ga zitten. En deze dan niet tegenhou maar juist heel bewust binnen laat komen, zonder het te beoordelen, zonder het proberen af te zwakken, zodat ik het in alle vezels kan voelen.

Klik om te vergroten...

Het is een hele intieme bezigheid om zo met je pijn bezig te zijn. En het kost echte moed om daar dieper in te gaan. Dit is belangrijk om te beseffen denk ik. Spiritualiteit op deze manier is niet slechts meer een vrolijk peace and love ding meer, maar je wordt op een gegeven moment een soort krijger. Niet iemand die wil vechten, maar iemand die beseft dat er geen andere weg is dan angst rechtstreeks confronteren. En zo moet je jezelf ook beschouwen geloof ik. Als een spiritueel krijger/krijgster. Het geeft je de kracht om de diepere lagen van je weerstand te doordringen.

NiandraLades zei:

Maar het doel mag nooit 'geen/minder pijn' zijn, dan is het immers geen acceptatie meer.

Klik om te vergroten...

Nee, geen geheime agenda meer...

Ik merk heel erg dat de implicaties van deze manier van kijken zijn, dat ik niet meer tegen mezelf zal kunnen liegen. Geen kleine dingetjes meer die ik in het donker houd om ze niet te hoeven zien. En dat is soms moeilijk voor mij.

NiandraLades zei:

En dat is het lastige, want ook al wil ik zelf graag geloven dat ik het helemaal accepteer, stiekem wil ik toch gewoon het liefst dat het weggaat.

Klik om te vergroten...

Maar wat je van dit soort ervaringen leert denk ik, is dat we niets hoeven te veranderen aan onze mening (in dit geval: ik wil dat de pijn weggaat). Die mening is nou eenmaal het feit. Die heb je, daar kun je ook niks aan doen. Waar het om gaat is die "plek" vinden waar echte acceptatie over je heen komt. Het is niet iets dat je doet. Het overkomt je gewoon, omdat je op die plek bent van de stilte in de storm. Positieloos en zonder mening, maar compleet lucide.

NiandraLades zei:

Als je eenmaal dit besef hebt, is het wel makkelijker om het vaker op deze manier te gaan beleven is mijn ervaring. Ik kom makkelijker 'daar'. Maar alleen tijdens die momenten van meditatie en als ik dus oprecht niet die intentie van pijnvermindering heb. Het geeft dan ook een lange liefdevolle afterglow, tot het dagelijks leven me weer opslokt. En het duurt nooit lang voordat dat gebeurt helaas. Soms zou ik me echt gewoon een paar weken willen afzonderen in een hutje op de hei en dan alleen maar mediteren om te kijken wat het me brengt. Die afleidingen van het dagelijks leven zorgen ervoor dat mijn innerlijke leefwereld ondersneeuwt.

Klik om te vergroten...

Ja, de uitdagingen van het dagelijks leven zijn andere koek dan het comfortabel in je huisje zitten mediteren. Kleine stapjes helpen mij wel. Niet teveel op het einddoel concentreren maar dingen net even anders, bewuster aanpakken en dan ook trots op mezelf zijn daarover. Het vertrouwen vergroten in die kracht die groter is dan mij en die mijn realiteit kan vormen.

In de hemel kun je biervulkanen en een stripperfabriek vinden. In de hel trouwens ook, maar daar is het bier bedorven en hebben alle strippers een geslachtsziekte.