Haha, misschien in een volgend leven danBij die mug ging het al niet helemaal goed, bij de edele stilte ging het compleet mis.
Pas pour moi.
Samadhi is inderdaad een heel diepe focus die allerlei liefdevolle welwillendheid met zich meebrengt. Dat komt omdat die liefde al in ons zit, maar dat we daarvan steeds afgeleid worden door allerlei ((zelf)kritische) gedachten. Als je geest zeer gefocust is dan komen die gedachten niet meer op, waardoor er ruimte onstaat voor kalmte en liefdevolle welwillendheid. Die bewustzijnsstaat wordt ook dikwijls 'gelijkmoedigheid' genoemd, omdat je gevoel (gemoedstoestand) steeds kalm en liefdevol blijft ongeacht de omstandigheid. Je gemoedstoestand blijft dan gelijk.Ik heb het vanmorgen opgezocht en het schijnt samhadi te heten. Wat dat omschrijft ervoer ik ook.
Thnx voor de verhelderende uitleg en wat je zegt klopt helemaal...was inderdaad een gevoel wat je graag vast wil houden maar maar iets besloot dat het wel weer mooi was geweest. Maar het was een hele bijzondere ervaring iig. Ik merkte vandaag inderdaad dat het langzaam minder werd, althans in stond vanmorgen als herboren op en merkte tot nu nog steeds wel een bepaalde kalmte. Ik zie dit onbewuste gebeuren wel als een teken dat ik na 5 jaar het toch weer moet gaan oppakken. Het bevrijd zijn van dat lijden wat ik echt elke dag wel ervaar v anwege ptss is daarin wel het uitgangspunt. Nu heb ik er geen moeite voor hoeven doen en hoop dat als ik het mediteren doorzet dat dat in enige mate blijft. De enige keren dat ik deze kalmte de afgelopen 20 iaar heb ervaren is onder invloed geweest. Van drugs of benzos maar tot op zekere hoogte. Stoer van mijn brein dat dat zonder middelen nog een niveautje hoger kan hahaSamadhi is inderdaad een heel diepe focus die allerlei liefdevolle welwillendheid met zich meebrengt. Dat komt omdat die liefde al in ons zit, maar dat we daarvan steeds afgeleid worden door allerlei ((zelf)kritische) gedachten. Als je geest zeer gefocust is dan komen die gedachten niet meer op, waardoor er ruimte onstaat voor kalmte en liefdevolle welwillendheid. Die bewustzijnsstaat wordt ook dikwijls 'gelijkmoedigheid' genoemd, omdat je gevoel (gemoedstoestand) steeds kalm en liefdevol blijft ongeacht de omstandigheid. Je gemoedstoestand blijft dan gelijk.
Het kan inderdaad heel aangenaam om zo'n ervaring te hebben. Een valkuil is helaas wel dat je de neiging kunt krijgen om dat fijne gevoel vast te houden. Dat is een valkuil omdat het je nooit lukt. Alles is eindig, dus ook je fijne liefdevolle welwillendheid. Het is dus onvermijdelijk dat je je ook weer wat minder fijn gaat voelen. Toch is het mogelijk om je steeds vaker zo kalm en liefdevol te voelen. Maar daar zul je voor moeten oefenen. Zodra je een diepe staat van focus bereikt kun je dat weer meemaken.
Dit is waarom er bij de retraîte eerst vijf dagen anapana-meditatie wordt gedaan. Zodat je geest heel kalm en gefocust is, waardoor je beter kan waarnemen dat alles tijdelijk is. Alles is onbestendig.
Ik denk in brede zin dat ik dankzij mijn tripervaring wel bekend ben met introspectie. Voor sommigen kan het heel confronterend zijn om jezelf tegen te komen. Ik vind dat confronterende juist leuk en dat zie ik als een gunstige gelegenheid om meer over mezelf te weten te komen.
Zo'n welwillende, nieuwsgierige, houding helpt zeker wel bij de meditatie, en voornamelijk op de momenten dat het lastig wordt. Maar ik zal niet zeggen dat je zo'n houding specifiek door psychedelica automatisch krijgt. Ik denk eerder dat het andersom is. Mensen die het leuk vinden om de confrontatie met hun eigen denken aan te gaan, die zijn meer geneigd om psychedelica te gebruiken.
Daarnaast heb ik tijdens mijn psychedelische trips enkele keren een ego-dood meegemaakt. Dat is ook nuchter mogelijk met vipassana, maar dan gebeurt het meestal alleen bij zeer gevorderde beoefenaars. Zo'n moment dat je je zelfbesef compleet verliest is zeer bepalend voor je kijk op de realiteit. In de vipassana-meditatie is het uiteindelijke doel om je te gaan realiseren dat alles in de realiteit bestaat uit veranderlijke processen, die dus ook weer ophouden. Het wereldschokkende voor veel mensen is dat hun identiteit als 'jezelf' ook volledig bestaat uit losse, tijdelijke, processen, die weliswaar een zekere samenhang vertonen, maar desalniettemin los van elkaar staan als bewegende delen. In die zin bestaat er geen vaste 'ik', maar slechts een verzameling van eindige processen (anatta). Een ego-dood is een van de stadia die nodig is om je dit ten volle te gaan beseffen.
Als gevorderd tripper heb ik dit al enkele keren meegemaakt, waardoor ik die theorie intuïtiever begrijp.
Wel is het zo dat psychedelica verwarring veroorzaken bij die ervaring. De voornaamste valkuil daarvan is dat je achteraf verkeerde conclusies kunt gaan trekken op basis van je verwarde ervaring. Dan kan het bijvoorbeeld voorkomen dat je het diepe inzicht wat je hebt opgedaan gaat zien als De Waarheid met Hoofdletters. Zo'n opvatting kan juist weer een belemmering zijn voor de vipassana omdat het een cognitieve conditionering is die je juist zult moeten leren loslaten.
Interessant.Ik heb toevallig vannacht echt iets heel leips meegemaakt aangaande meditatie. Ik heb dit vroeger wel vaak gedaan maar nooit de 'ultieme' staat bereikt zeg maar.
Vannacht kwam ik ineens , niet bewust ik zat nieuws te lezen in bed en deed even mijn ogen dicht, in een hele diepe meditatie staat terecht. Ik voelde mijn pijnappelklier tintelen leek het. Ik kreeg ineens een vredig gevoel wat ik met bijvoorbeeld xtc geeneens behaald heb. Ik was gewoon nuchter overigens. Ik bekeek de wereld vanaf een afstandje en vroeg mij in die staat ad
F wat het gevolgen van de oorlogen zouden zijn of waar de wereld naar toe ging, en kreeg toen een nog vrediger gevoel. Dit hield zo denk ik een minuut of 10 aan, mijn belevingsgevoel was alsof het uren duurde. Toen ik mijn ogen weer open deed zag ik een heel klein bolletje licht even hangen en weg bewegen om mijn kast heen (room divider). Vanmorgen toen ik wakker werd voelde ik mij als herboren. Ik begrijp er nog steeds vrij weinig van. Ik heb het vanmorgen opgezocht en het schijnt samhadi te heten. Wat dat omschrijft ervoer ik ook.
Het is echt zo vreemd hoe dat ging ik las iets over Trump en kreeg een zwaar irritatie , boos / woede gevoel over wat die allemaal uitspookt met zn matties en ineens kwam ik in die staat terecht. Leip!
Die laatste zin van het einde van jouw retraite, bevrijd van het lijden is ook wat ik nu ervaar. Want daar zat ik een paar dagen heel zwaar in. Slecht slapen ook.
Het lokt dysforie uit.Ik ben nog wel benieuwd naar je slechte ervaring hiermee eigenlijk. Niet om je te overtuigen, hoor. Want als het je niet helpt dan lijkt me inderdaad dat je er niet mee doorgaat. Maar ik vind het wel interessant om ook wat andere dingen te horen over hoe mensen het ervaren.
Het lokt dysforie uit.
Ik word onrustig, daarna prikkelbaar, chagrijnig en iets dat dicht tegen agressiviteit aanligt.
Vroeger ooit eens een 'brain machine' geprobeerd met dezelfde reacties plus angst.
Meditatie is redelijk populair in m'n vriendenkring dus af en toe proberen ze me na lang aandringen weer eens over te halen om iets te proberen.
Maar volgens mij is het doel van meditatie niet dat je de behoefte krijgt om de mevrouw met de 'rustgevende' stem te wurgen.
Op ASMR doe ik het juist bijzonder goed en herken ik wel een aantal dingen uit dit topic.
Joh?De oplettende drugsforummer heeft waarschijnlijk al opgemerkt dat ik niet meer zo actief ben hier.
Da's nou karma 😂Joh?
Net nou ik de deur uit moet, een weekendje weg = vrijwillig forumloos, komt ie aankakken.
Perfecte timing.
Welkom terug.![:hearteyes:]()
Mooi!Sindsdien ben ik een stuk beter geworden in het loslaten van gevoelens als aversie, onrust, of twijfel. En dat is wel een goede skill om te hebben in het leven! Ik kan het dus ook aan anderen aanraden, zelfs al kost het de nodige knie- en rugpijn.
Karma gaat meer over je reactiepatronen (sankara) die weer terugkomen. Dus als je flink hebt zitten tieren op de k#tfile waar je in zat, dan in de kans groter dat je volgende keer weer niet relaxt reageert op file.Mooi!
Het karma van m'n reisgenoten is niet zo goed, de een staat in de file en de ander heeft vertraging met de trein.
Haha ja dit is heel herkenbaar. Maar het is net precies een beetje de kunst om daar weerstand aan te bieden en niet naar die gedachtes en gevoelens te luisteren. Aanschouwen, benoemen en loslaten.(want dan werd ik onrustig en zakte de motivatie).
Ik kom er door mijn drukke bestaan ook niet meer aan toe. Het werd voor mij een van de vele dingen die moeten. 40 uur werken, 2-3 keer per week naar een meeting (avondvullend programma), stappen schrijven, huishouden doen en dat alles doordeweeks zodat ik in het weekend naar mijn vriend kan.Inmiddels heb ik het voornemen om elke dag een half uur te mediteren. Dat blijft doorzetten en je hebt er de nodige discipline voor nodig. Maar de voordelen zijn zodanig dat het zich dubbel en dwars terugbetaalt in allerlei bespaarde energie-verspilling (omdat je je dan druk loopt te maken over allerlei dingen, terwijl je geest ook gewoon lekker rustig kan zijn) ^^
Mooi! Ik miste je al. Het Boeddhistische pad is fantastischDe oplettende drugsforummer heeft waarschijnlijk al opgemerkt dat ik niet meer zo actief ben hier. Dat komt omdat ik me op wat andere zaken in het leven ben gaan richten. Een van die dingen is vipassana: een vorm van meditatie die gericht is op het vergroten van je (zelf)inzicht. Daarbij gaan mensen dikwijls tien dagen lang zitten om te mediteren. Dat kan behoorlijk psychedelisch worden doordat je focus zo verschuift dat je anders naar de realiteit gaat kijken. Daarom leek het me leuk om die drugsvrije ervaring nog eens met jullie te delen.
De eerste keer dat ik van vipassana hoorde is al ruim tien jaar geleden. Vrienden van mij gingen een 10-daagse stilteretraîte doen in Thailand die ze vipassana noemden. Het kwam erop neer dat ze tien dagen lang op een meditatiekussen gingen zitten om meer over zichzelf te leren. Bij terugkomst zeiden ze "@Neo-Shulginist, dat is echt iets voor jou!".
"Dank je de koekoek, dacht ik." De mensen die mij beter kennen weten dat ik vrij bewegelijk ben en daarom ook nooit stil zit. Bovendien ben ik vrij tegendraads en eigenwijs. Dus tien dagen lang stil zitten omdat een of andere wijsgeer dat opdraagt klonk voor mij zo'n beetje als de hel op aarde.
Tot ik me vorig jaar wat meer in meditatie en het boeddhisme begon te verdiepen. Ik volgde een vierdelige cursus boeddhisme, waarbij ook een meditatiedag zat. Die dag was voor mij heel bijzonder, omdat ik daar dhyana ervaarde. Dat is een zeer ontspannen bewustzijnsstaat waarbij je geen gedachten meer hebt, ontzettend rustig bent, maar je alsnog volledig wakker en helder bent. Ik wist niet wat me overkwam. Ik kende wel een gevoel van bliss, zoals je dat bij MDMA kan hebben of na de seks of iets dergelijks. Maar dan was ik ook altijd bedwelmd, verdoofd, of doezelig. Dit was heel anders. Ik was hartstikke energiek en geconcentreerd, maar ik was ook compleet willoos, als in, ik hoefde niks meer. Alles was goed, ook als ik even een half uur helemaal niks ging zitten doen. En dat gevoel had ik zelf opgewekt! Gewoon, door een tijdje op mijn ademhaling te letten.
Daarom besloot ik afgelopen december om me in te schrijven bij een 10-daagse vipassana in Drenthe.
Bij aankomst in het meditatiecentrum kreeg ik meteen een rondleiding. Ik had een gedeelde kamer, ik kreeg een eigen plek aan de eettafel, en in de meditatiezaal kreeg ik ook een vaste plek aangewezen. Bovendien werden me de leefregels uitgelegd. Ik mocht niet doden (ook geen mug), niet stelen, geen seksuele handelingen verrichten, ik mocht niet liegen, geen drugs gebruiken, en bovendien mocht ik vanaf de eerste groepsmeditatie niet meer praten.
De 'edele stilte', zoals ze het noemen, wordt bewaard zodat studenten zich volledig kunnen richten op hun eigen spirituele ontwikkeling. Praten met andere mensen leidt namelijk af van hetgeen je daar komt doen. Door sociale interacties sluipen er allerlei reactiepatronen in, en de bedoeling is nou juist om al je normale gedragingen 10 dagen lang volledig los te laten om zo te ervaren hoe jij nou eigenlijk in elkaar steekt.
Elke dag had een strikte dagindeling, met ruim 7 uur meditatie per dag. We begonnen om 04:30 uur met de eerste meditatie. Daarna volgde een lezing van de leraar over het boeddhisme, waarna we gingen ontbijten. Er waren ook check-ins, waarbij je de leraar één vraag kon stellen. En verder dus heel veel meditaties van steeds een uur, waarna je even kon pauzeren.
Toen ik bij de eerste groepsmeditatie ging zitten dacht ik gelijk "kut". Ik had mijn eigen meditatiekussen niet meegenomen omdat ze zeiden dat ze er daar meer dan genoeg hadden. Maar hun kussens waren heel oncomfortabel, dus ik had al binnen een paar minuten rug- en kniepijn. En ik moest nog tien dagen!
De eerste dagen kon ik dus maar niet lekker zitten. Ik probeerde steeds een houding te vinden die nog enigszins vol te houden was. Daardoor was ik steeds aan het verzitten en dat leidde nogal af van de meditatie. Bovendien werden mijn rug en knie steeds pijnlijker. Om het vol te houden begon ik mijn ademhalingen te tellen. Ik had uitgerekend dat een meditatiesessie ongeveer 600 ademhalingen duurde. Zo probeerde mezelf erdoorheen te slepen: "nu nog 599 ademhalingen, nog 598, 597 (..)"
Totdat de meditatieleraar aan het einde van de tweede dag tegen me zei dat ik moest stoppen met het tellen van ademhalingen. Dat was weer een -cognitief- reactiepatroon waarbij ik de realiteit probeerde te ontsnappen. En de bedoeling was nou juist om de aandacht enkel en alleen bij de ademhaling te houden.
Toen hij dat zei sprongen de tranen in mijn ogen. Want hoe in godsnaam moest ik deze hel dan nog 7 dagen volhouden?!
Diezelfde avond ging de lezing over De Vijf Belemmeringen voor meditatie. Dat zijn gemoedstoestanden die je afleiden, bestaande uit: 1) aversie, 2) verlangen, 3) doezeligheid, 4) rusteloosheid, en 5) twijfel. De leraar legde uit dat je kunt leren om die gemoedstoestanden te herkennen, en vervolgens los te laten. Daarvoor kon je simpelweg een "bingokaart" gebruiken. Elke keer als je afgeleid raakte kon je dan tegen jezelf zeggen "1!", of "4!", als je respectievelijk aversie of rusteloosheid ervaarde.
De volgende ochtend ging ik er toch weer voor zitten, en het bleek dat deze techniek fantastisch goed werkte. Zo leerde ik dus op de derde dag dat je gevoelens zoals verlangens of rusteloosheid gewoon kunt loslaten door ze simpelweg te benoemen, en je dan weer te focussen op hetgeen jij belangrijk vindt.
Zo ontstond dus mijn eerste diepe inzicht, waar ik sindsdien enorm veel voordelen van ervaar!
Het bleek dat ik vooral last had van rusteloosheid, en (zintuigelijk) verlangen naar een comfortabele zithouding. Dat hing niet alleen samen met de ongemakkelijke meditatiekussens. Nee, die rusteloosheid zat ook in die manier waarop ik met de kussens omging!
Vanaf die dag ging het een stuk beter met mijn meditatie. Ik kon steeds langer stil zitten, en ik kon me daardoor ook veel beter concentreren op de meditatie.
In de pauzes was ik daardoor ook enorm relaxt. Ik zat vaak gewoon een uur lang voor het raam naar buiten te staren, een beetje vogeltjes en wolkjes kijken, zonder me een seconde te vervelen of ergens aan te storen. Ik begon het steeds fijner te vinden daar.
Op de vijfde dag schakelden we over op een andere meditatietechniek. Tot dan toe deden we anapana, wat gericht is op het kalmeren van de geest. Op dag vijf gingen we eindelijk vipassana doen, wat gericht is op het vergaren van inzicht in de werkelijkheid der dingen.
Bij vipassana doe je een soort 'bodyscan' waarbij je systematisch van boven naar beneden elk lichaamsdeel onderzoekt: wat voel ik daar? Zodra je alle lichaamsdelen hebt gehad verschuif je de focus naar het lichaam in zijn geheel, om alles tegelijkertijd te voelen.
Het boeddhistische idee achter vipassana is dat alles in de realiteit veranderlijk is (anicca). Je lichaam staat bijvoorbeeld in constante uitwisseling met de lucht. Je ademt in, en zuurstofatomen verspreiden zich via het bloed door heel je lichaam, waar ze allerlei reacties aangaan. Zo blijft geen enkele cel in je lijf hetzelfde. Alles is constant in beweging.
Het gekke is dus dat je dit rechtsreeks kunt ervaren tijdens de vipassana-meditatie. Als je goed let op de gevoelens -in welk lichaamsdeel dan ook- dan zul je inzien dat die gevoelens constant veranderen. Soms voel je een tinteling, wat uit een constante verandering van heel kleine puntjes bestaat. Maar ook gevoelens als warmte, druk, of pijn blijken constant aan te zwellen, weg te ebben, plotseling op te komen, of ineens te verdwijnen. Echt alles is veranderlijk! Alles is anicca.
De eerste keer dat ik tijdens de bodyscan de aandacht verschoof van losse lichaamsdelen naar het lichaam in zijn geheel werd ik compleet weggeblazen door een overweldigende hoeveelheid van sensaties. Ik kon mijn hart voelen kloppen, maar ik voelde ook mijn bloedvaten uitdijen in allerlei lichaamsdelen achter elkaar. Zo kon ik letterlijk de bloedsomloop door mijn lichaam voelen stromen. Ik had allerlei tintelingen die in zichzelf heel snel veranderde. Ik voelde de pijn in mijn rug en knie steeds langzaam opkomen en wegebben. Ik voelde mijn trui rusten op mijn schouders, en ik voelde de warmte van mijn eigen handen op mijn knieën.
Na zo'n halve minuut dit te hebben ervaren, moest ik echt even de focus verschuiven naar mijn ademhaling. Het was zo'n intens gevoel dat ik het gewoon even niet meer kon handelen. Mijn mind was compleet blown.
Na negen dagen te hebben gemediteerd, mochten we weer langzaam wennen aan de normale wereld. Daarom werd het edele stilzwijgen doorbroken, en mochten we dus weer praten met andere studenten. Dat was zowel heel leuk, als ontzettend overweldigend. Door de meditatie waren we allemaal supergevoelig geworden voor prikkels. Tegelijkertijd hadden we ook een intens gevoel van liefdevolle welwillendheid ontwikkeld. Ondanks dat we al die tijd niet hadden gesproken, voelden we ons enorm betrokken bij elkaar (metta). Dat leidde direct tot een veelheid aan heel diepe gesprekken over hoe iedereen zich voelde en wat we allemaal hadden geleerd over onszelf en de realiteit. Al snel moest ik me even terugtrekken op mijn kamer. Gewoon omdat alle gesprekken en indrukken even te intens waren.
Uiteindelijk hadden we op dag 10 nog een paar meditaties, voordat we weer allemaal naar huis gingen. Ik kreeg een lift aangeboden van iemand die me graag naar huis reed, en op de terugweg hebben we nog allerlei diepe gesprekken gehad.
Ik ging met een enorm opgelucht gevoel naar huis. Niet omdat de 10-daagse retraîte eindelijk voorbij was. Maar omdat ik me super ontspannen voelde, bevrijd van het lijden wat me normaal gesproken bezighield. Ik was lekker rustig, en kon enorm genieten van simpele dingen zoals het gevoel van de wind die langs je huid strijkt.
Sindsdien ben ik een stuk beter geworden in het loslaten van gevoelens als aversie, onrust, of twijfel. En dat is wel een goede skill om te hebben in het leven! Ik kan het dus ook aan anderen aanraden, zelfs al kost het de nodige knie- en rugpijn.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."