#1
Snap ik. Het begon bij mij ook met acceptatie van de dingen waarvan ik kon beredeneren dat acceptatie behulpzaam zou zijn. Maar de echte hardnekkige dingen daar kom ik pas achter als ik ze verdraag zonder er op te reageren. De reactie verbloemt als het ware de oorzaak. En de reactie is bij mij vaak hetgeen dat het alleen maar erger maakt, en in zommige gevallen zelfs hetgeen dat lijden initieert.Ik denk dat accepteren een beter woord is. Verdragen betekent volgens mij niet noodzakelijk dat je iets ook accepteert of het ergens mee bent. Meditatie is accepteren wat en wie je bent met al je gebreken, je verleden, enz.
Ik accepteer mijn gedachten, mijn lijden, mijn illusies klinkt volgens mij anders en beter dan ik verdraag iets.