Je hebt het zelf al over stemmen.
Ik had het zelf over veel meer vormen van
political engagement dan alleen stemmen.
De rest van de vier jaar doet men net alsof jij als kiezer alles ondersteunt wat die parlementariër doet.
Want ook hierop heb je invloed. Als je iets belangrijk vindt, kun je daar gewoon op aansluiten. Je kunt direct als inwoner fracties en zelfs ministers aanschrijven en het gesprek aangaan. Je kunt ook via lokale takken van de partijen hier invloed op uit oefenen. Je kunt je ook aansluiten bij een partij en op die manier de opinie meten en beinvloeden. Etc.
JA dit kost moeite. Maar als je die moeite niet wil doen, kun je denk ik ook niet alleen maar blijven gapen en stampen bij de tenenkrommende standpunten van veel partijen. Ja, ik ben ook verontwaardigd over de houding van de politiek, maar ik trek niet per definitie in twijfel waar deze uit voortkomt.
Je hebt het over het burgerinitiatief (uit 2015!!!!!) van Tim Hofman. Weet je wat je met een burgerinitiatief kan? Een onderwerp agenderen. Dat betekent dat er een debat over gevoerd
moet worden. Dat is dus gebeurd en daar is heel duidelijk uit gebleken wie wel en wie niet openstaan voor een progressiever drugsbeleid:
Kamer spreekt over decriminaliseren xtc
29 juni 2016, burgerinitiatief - Met slechts een paar xtc-pillen op zak zou je niet meteen een strafblad moeten krijgen, vindt Spuiten en Slikken. Het programma zette dit onderwerp daarom op de Kameragenda.
Het op zak hebben van meer dan één xtc-pil voor eigen gebruik bij een festival of feest kan al tot een aantekening op je strafblad leiden. En dat levert soms weer belemmeringen op bij het verkrijgen van een verklaring omtrent het gedrag (vog). Het BNN-programma Spuiten en Slikken verzamelde daarom ruim 40.000 handtekeningen om dit onderwerp op de Kameragenda te zetten. Namens de initiatiefnemers bepleit Tim Hofman in de Kamer het decriminaliseren van xtc-bezit. Als drugsgebruik niet in de taboehoek gedrukt wordt en er goede mogelijkheden zijn om pillen te testen, kan decriminaliseren bijdragen aan het reduceren van problemen, vinden de indieners.
Bij CDA, VVD en PVV geen steun voor burgerinitiatief
"Het lijkt wel alsof drugsgebruik steeds vanzelfsprekender wordt", vindt Van Helvert (CDA). Hij meent dat die normalisering heeft bijgedragen aan een toename van gezondheidsincidenten en gezondheidsschade. Daarom wil hij eerder een strikter dan een soepeler harddrugsbeleid. Ook Van Oosten (VVD) "wil geen land waarin xtc-gebruik normaal wordt gevonden", mede vanwege de verwevenheid met de zware criminaliteit. Xtc is als harddrug gekwalificeerd en valt daarom onder de Opiumwet. Dat maakt het voor De Graaf (PVV) simpel: "Houd je aan de wet of deal met de eventuele nadelige consequenties". Maar de werkelijkheid is dat mensen pillen gebruiken, en daar kunnen we niet omheen, merkt Volp (PvdA) op.
Voorlichting en rechtsbijstand moeten in ieder geval op orde zijn
Volgens Bergkamp (D66) is drie pillen een geschikte maat voor een normale gebruikershoeveelheid. Repressie werkt in haar ogen juist averechts en maakt het alleen maar gevaarlijker. Jongeren nemen bijvoorbeeld meerdere pillen tegelijk of ze durven niet naar de EHBO als het misgaat. Met Volp en Van Tongeren (GroenLinks) pleit Bergkamp ook voor voldoende testmogelijkheden. Als mensen hun pillen kunnen laten testen, gaat daar een preventieve werking van uit. Van Nispen (SP) benadrukt dat mensen die worden gepakt met te veel pillen, fatsoenlijke rechtsbijstand moeten krijgen: "De advocaat moet een volwaardige plaats hebben op een festival".
Verkrijging vog meestal geen probleem
De vrees van de indieners van het burgerinitiatief voor moeilijkheden bij het verkrijgen van een verklaring omtrent gedrag, zijn volgens minister Van der Steur (Veiligheid en Justitie) niet geheel terecht. Hij benadrukt dat de verstrekking van vog's maatwerk is. Er wordt altijd rekening gehouden met het doel waarvoor de vog afgegeven moet worden. Volgens de minister wordt in 99,65% van de gevallen de vog gewoon toegewezen. Omdat jongeren "in de startfase van hun professionele leven" zitten, wordt er voor jongeren tot 23 jaar bovendien een terugkijktermijn van twee in plaats van vier jaar gehanteerd.
29 juni 2016, burgerinitiatief - Met slechts een paar xtc-pillen op zak zou je niet meteen een strafblad moeten krijgen, vindt Spuiten en Slikken. Het programma zette dit onderwerp daarom op de Kameragenda.
www.tweedekamer.nl
Uit zo’n geagendeerd debat kunnen nieuwe wetsvoorstellen of moties komen. Dat dat niet gebeurt betekent niet dat het kabinet of de politiek het maar naast zich neerleggen: ze zijn het er gewoon niet mee eens. Dat is in dit geval niet eens gebeurt, er zijn wel degelijk moties ingediend:
https://www.tweedekamer.nl/kamerstukken/stemmingsuitslagen/detail?id=2016P11202&did=2016P11202
Maar let wel: het zijn nu net de 3 partijen die sinds 2015 aan de macht zijn (geweest)/komen die hier het zwaarst op tegen zijn. Dat lees je ook heel duidelijk terug in het hierboven genoemde citaat en de stemverhoudingen op de moties. Alleen de afgelopen 2 jaar heeft D66 hun stempel kunnen drukken op een progressievere banadering. En met resultaat (wietexperiment, mdma inzetten in psychiatrie).
Eens zien hoe ze daar voor bedankt zijn………
En hoe je het ook wendt of keert: ook dit gaat NIET over de wetswijziging waar we het in dit topic over hebben.
Klinkt dus een beetje alsof jij je menig allang hebt opgemaakt, en alleen kijkt naar die kant van het verhaal. Dat is gewoon een heel enkelzijdige benadering. Verder heb je mijns inziens zeker gelijk over de lage mate van inwonersbetrokkenheid in de totstandkoming van beleid, zo ook ons drugsbeleid. Voorop staat dat het pas iets heel recents is dat hier meer behoefte aan is. Voorheen was er namelijk meer vertrouwen in onze overheid en politiek om deze beslissingen te maken. Gelukkig wordt er nu op nationaal en lokaal niveau gewerkt aan een wettelijke verankering om dit te verplichten. Daarnaast wordt gewerkt aan beleid om participatie GOED uit te voeren. Want sorry... Zomaar een referendum? Denk je echt dat inwoners meer en voldoende geinformeerd zijn om dergelijke beslissingen te maken? Uit onderzoek en uit de praktijk blijkt van niet. En wat heel veel inwoners vergeten met participatie:
participatie is niet het krijgen van gelijk. Dat jij als voorstander van drugs deze mening draagt, samen met en de 40doezoe+ mensen van het burgerinitiatief, zegt precies helemaal niets over de rest van de 17millie+ mensen die ook in Nederland wonen. Dan kun je een referendum houden, een burgerberaad bijeenroepen, whatever you like, maar Nederland heeft nogsteeds een conservatieve houding tegenover drugs. Dus dan kun je als voorstander wel balen van de uitkomst, maar dat betekent niet per definitie dat er iets fout is gedaan met de mate van raadpleging van het volk. En dat was mijn belangrijkste punt van mijn bijdrage hiervoor: we kunnen wel blijven janken over de politiek die de wetenschap en de behoefte van een deel van de inwoners niet volgen, maar ze vertegenwoordigen wel degelijk de mening van het overgrote deel van de rest van Nederland. En net zo als dat ik maar te dealen heb met dat een groot deel van de Nederlanders toch een kutracist blijkt te zijn, kan ik datzelfde ook hier zeggen over het drugsbeleid. De meeste mensen zijn nu eenmaal slecht geinformeerde en bekrompen angsthazen als het aankomt op drugs.
In dat licht valt me op dat je zegt dat mensen vanuit jusitite en veiligheid er terecht hard in zitten.
Nee, ik zei dat ik het vanuit hun POV een terecht punt vind. Het is natuurlijk ook frustrerend dat als je als uitvoeringsorganisatie de opdracht hebt drugscriminaliteit tegen te gaan, je niet kunt optreden tegen deze mensen omdat er toevallig een molecuul meer of minder of anders is. Feit dat het tegengaan van deze criminaliteit op deze manier niet effectief is, staat los van de huidige discussie.
Verder gaat je verhaal rondom throughput en output legitimacy ook over het
algehele Nederlandse drugsbeleid. En ik denk dat je daar helemaal gelijk in hebt, en veel (linkse en progressieve!) politici gebruiken regelmatig dezelfde argumenten. Helaas is het beleid geschreven in een heel andere politiek maatschappelijke context, in een heel andere tijd. Hier heb je ooit al eens een heel mooi informatieve post over geschreven. Zou dus inderdaad niet gek zijn om dit te herzien, zeker nu internationaal ook veel aan het veranderen is mbt drugsbeleid. Maargoed, ik heb niet de hoop dat dat ook maar een beetje staat te gebeuren in de huidige extreem rechts conservatieve politiek waarin we nu varen. Maar bovenal: dat is helemaal niet het beleid dat nu ter discussie ligt, zoals ik hierboven en in mijn vorige post ook al zei. Dus
chapeau van D66 dat ze dit ideologische punt toch wilden maken, maar het maakt nu vooralsnog weinig uit.
De huidige wetswijziging berust zich wel degelijk op wetenschappelijk onderzoek en/maar is ook aangesloten op de huidige opiumwet. Ook in de wetenschappelijke onderbouwing is te lezen: er zijn weinig RC gebruikers/misbruikers dus het is maar de vraag wat je ermee wint voor de volksgezondheid. Wat je er wél mee wint, is dat er een “maas in de wet” wordt gesloten die voor handhaving dus wel degelijk veel kan betekenen. Het algemene doel wordt überhaupt niet gehaald, maar nu is het huidige (al ddan niet slechte) beleid slecht uit te voeren.
Dan nog even over de WODC-affaire en alles wat je daaraan kunt relateren. Tuurlijk lopen er bij de overheid niet alleen maar mensen rond met de beste intenties. Zeker niet hogerop bij de ministeries: de werkdruk en de haantjes-cultuur is hier hoog en dat kan ook invloed hebben op beleid en uitvoering. We hebben hier velen recente voorbeelden van. Vergeet niet dat de overheid de grootste werkgever is he. Waar de meeste Nederlanders werken dus… zou heeeeeeel knap en heeeeeel bijzonder zijn als hier alleen maar ‘mensen die deugen’ werken. Ik heb het echter al vaker gezegd: de mensen die ik ken doen dat wel oprecht vanuit de juiste beweegredenen en met de beste bedoelingen.
En daarnaast zie ik, juist ook in dit voorbeeld, een gezonde democratie: er zijn klokkenluiders, die niet altijd gehoord worden binnen de organisatie en dus naar de media stappen. Onafhankelijke onderzoeksjournalistiek brengt dit derhalve wel aan het licht. Precies zoals een gezonde democratie functioneert. Ik zou mee meer zorgen maken over het feit dat de twee partijen met de grootste winst de NPO willen
cutten, wat vervolgens ook een heel groot deel van die onafhankelijke onderzoeksjournalistiek kan gaan beperken. En dat zijn maar een van de 1029759194 punten uit het PVV programma die de democratie en rechtstaat kunnen gaan ondermijnen.
Okee laten we even dit concrete voorbeeld nemen dan:
Volgens de Opiumwet is het tripmiddel een 'onacceptabel risico voor de volksgezondheid', maar daar is eigenlijk geen onderzoek naar gedaan.
www.vice.com
DMT werd automatisch verboden omdat het op een Amerikaanse lijst van psychoactieve stoffen stond, zonder dat er debat over werd gevoerd in de Tweede Kamer, en zelfs zonder dat er überhaupt een publieke autoriteit bestond die risicobeoordelingen van drugs kon doen.
Wetenschappers werken met ayahuasca omdat het relatief veilig is (binnen de juiste setting), en omdat er grote positieve effecten worden genoemd door mensen die het gebruiken.
Toch mag de Santo Daime kerk geen ayahuasca gebruiken als sacrament voor hun religieuze ceremonies (ondanks vrijheid van religie als mensenrecht), omdat je er hallucinaties van krijgt (wat nou juist het punt is), omdat je er hartkloppingen van kunt krijgen (wat op zichzelf geen enorm probleem is), maar bovenal omdat de Opiumwet stelt dat de werkzame stof DMT een onaanvaardbaar risico voor de volksgezondheid oplevert (wat dus nooit formeel getoetst is).
De CU vult dat nog verder aan door een amendement in te dienen voor het stofgroepenverbod om andere 'hallucinerende' (dus niet hallucinogene?) middelen te verbieden.
Maar dan moet ik maar vertrouwen hebben in zulke politici en ambtenaren dat zij hun werk zorgvuldig doen? Ik zie niet zo goed waarom eigenlijk.
En ook hier: de huidige ambtenaren hebben helemaal niets te maken gehad met de totstandkoming van de Opiumwet in de vorige eeuw of het feit dat DMT daar (onterecht) opstaat... Ze hebben ook niet de bevoegdheid om zomaar met een nieuw drugsbeleid naar voren te komen ofzo. Dat moet op basis van bestuurlijke opdrachten. Dus: waarom zou je ze dan wel in twijfel trekken?
Met de politiek zit dat net anders. Hoewel de huidige politici natuurlijk ook niet veel invloed op de opiumwet of het verbod op DMT hebben gehad, hebben zij dat ten eerste nú wel en zijn zij ten tweede institutioneel ook verantwoordelijk voor het beleid van hun voorgangers. Maar hoezo zouden zij niet zorgvuldig te werk zijn gegaan, als het gewoon hun achterban is die de mening “drugs zijn slecht” draagt? En ik geef toe, de politiek heeft hier (zeker in de vorige eeuw) ook een bijdrage aangeleverd. Vooral de Amerikaanse. Maar het is niet alleen de politiek aan te rekenen en het zegt ook niets over hun zorgvuldigheid als je het mij vraagt... Daarnaast: er zijn dus gewoon politici die zich WEL beroepen op een beter drugsbeleid gericht op regulatie of het decriminaliseren van gebruikers. We stemmen gewoon niet op ze. Nay - we demoniseren ze.
Je hoeft mij echt niet te overtuigen van het feit dat de opiumwet achterhaald is of dat de war on drugs een averechts effect heeft. Ik heb nooit anders gedacht. Dat is ook helemaal niet wat ik met mijn verhaal duidelijk probeer te maken. Sterker nog, ik probeer duidelijk te maken dat er anderen zijn wie je hiervan zult moeten overtuigen. Want als de publieke opinie niet verandert, zal de politieke houding niet veranderen, en zal het beleid niet veranderen.
Maar helaas heb je ook je hand nog niet in de pot gedaan. Niemand heeft dat gedaan. Dus zijn jullie vooral hard aan het roepen en niets aan het veranderen.
