welke klinieken vonden jullie het beste?

mocht ik ooit weer terugvallen, dan laat ik me ook opnemen, dan heb ik mezelf wel bewezen dat ik echt gewoon niet alleen clean kan blijven .. maar van wat ik zo hier gelezen heb ... mijn god .. nu is terugvallen toch minder mogelijk geworden, gewoon doordat ik nu lees hoe het eraan toe gaat in zulke tenten.

je wordt door het afkicken al afgebroken genoeg door jezelf en die koude kalkoen en zoals ik het lees, helpen ze je maar wat graag nog even extra afgebroken te worden in zo'n kliniek.

het zal zn nut hebben waarschijnlijk, maar persoonlijk ben ik meer van de positieve opbouw en mensen zo sterker maken, ipv mensen af te hakken en ze zo eerst te breken voor ze evt sterker mógen worden, zoals bij een kliniek...

over positieve opbouw gesproken, sliep alweer dagen slecht en had er zo'n last van dat ik gisteren zelfs tramadol genomen had, waar ik gelukkig nix van merkte en dus ook al helemaal niet van sliep, maar nu na een leuk avondje sjetten was ik gewoon achter mn flaptoppjoetertje op de bank in slaap gevallen tot nu kga lekker rollebollen in den hangendemat verder dus

ik vnd het een mega verhaal RARA, ik ken maar weinig mensen die zoveel voor hun kiezen hebben gekregen en dan nog zo tegenover het leven kunnen staan als jij .

ik was dr ook zo eentje die zn lichaam verkocht, alleen ik ben man die toch al niet zo'n sexbeest is, dus dan is het toch anders, alstie het niet doet, doettie het niet

later verkocht ik de daden die dat lichaam deed ( mn geest dacht maar 1 ding en dat was dope en boeien hoe ik eraan kom, no mather what i have to do to anyone ...
en das volgens mij toch een stukje minder erg voor jezelf voor mn gevoel en als ik dan na ga hoe ik over mezelf kon denken door de dingen die ik heb gedaan en anderen heb aangedaan ... chapeau echt een enorme pet af!

Ik heb echt het giga geluk gehad dat ik altijd wel genoeg geld had voor de bruin.
Altijd wel illegale inkomsten gehad, dan nog kwam ik wel eens tekort maar dat heeft de bank nog van me tegoed. hier en daar en leninkje en een kredietje...
Na heel wat aflossingen heeft de bank daarvan nu nog zo'n 3000 euris tegoed. Maar ik had altijd wel genoeg om mijn verslaving te bekostigen.
Als je op een gegeven moment echt geen geld meer hebt, en dus een tijdje echt niet meer kunt scoren blijft er al gauw niet veel meer over dan je eigen lichaam.
Zoals ik zei heb ik het giga geluk gehad dat nooit te hebben hoeven doen.
Want ik weet van mezelf dat als het financieel zo ver had moeten komen, ik ook voor die uitweg had moeten kiezen, en waarschijnlijk ook zou hebben gekozen.... dat doet het nou eenmaal met je. Allebei echt respect dat jullie er hier open en eerlijk over durven praten.
Is toch voor veel mensen taboe, zelfs drugsgebruikers.

En waar ik nog het meest respect voor heb is dat jullie ondanks al dat en meer.... jullie beide weer terug in het leven zijn gestapt.
Allereerst CLEAN, maar natuurlijk ook nieuwe relaties / gezinnen / werk / de hele mikmak.
Positief ondanks al de negativiteit in het verleden.

Alles samenvattend in 1 woord.... r-e-s-p-e-c-t

Groeten Yoro

Thanx voor jullie reactie, doet me toch goed als vrouw zijnde, snap je...

Ik wilde het eerst allemaal bewerken, zodat er niets belastends meer over me zou staan, maar ik moest het nu gewoon ff kwijt en ik dacht ook: als jullie me niet meer accepteren als je het weet, dan weet ik ook gelijk waar ik aan toe ben.

Mijn zelfrespect heb ik altijd gehaald uit het feit dat ik nooit iets heb gestolen van iemand (zo van: "Hé, maar ik doe geen anderen kwaad, enkel mezelf!") en dit soort praktijken nooit in huis heb gedaan. Ik deed het altijd buiten de deur als mijn kinderen er niet waren (zij waren helft van de week bij mijn ex, hun vader) en niet opschepperig bedoeld, maar ik verdiende genooeg om de te kunnen poffen als mijn kinderen er waren en vervolgens alles terug te betalen als ze er niet waren. Kreeg in die tijd ook nog 1100,- netto salaris én 1000,- alimentatie dus ik kon leven.

Verder had ik allemaal regels (salaris voor vaste lasten en elke maand automatische incasso's; de pas lag bij mijn moeder), alimentatie voor eten en geld voor dope mocht alleen maar van het "gore werk" komen. Ik weet niet wat er zou zijn gebeurd als ik niet genoeg had verdiend met dat foute werk en wil daar ook niet graag aan denken...

Ik heb gelukkig na 2 maanden in de goot (helft van de week bij junks en klanten slapen, veel basen 's nachts, begin avond wakker en weer tippelen etc.) kunnen starten met al die klinieken die ik noemde. Dat "straatleven" en totaal aan klinieken speelde allemaal in één jaar.

Het leven in de goot heeft gelukkig kort geduurd, 2-3 maanden, en ik heb dus nog genoeg jaren gehad om mijn zelfrespect uit goede dingen te kunnen halen.

Ik weet zeker dat als het langer had geduurd, ook dankzij die naderende rechtzaak over de omgang met mijn kinderen destijds, ik nog langer in de goot had gezeten en er nóg beschadigder uit was gekomen.

Als je in een paar maanden tijd eerst in de goot beland en vervolgens de ene na de andere kliniek van binnen ziet, weet je dat je een keuze moet maken: GET BUSY LIVING, OR GET BUSY DYING...

Godzijdank heb ik de goede keuze gemaakt, ja, daar ben ik best wel trots op nu .

Nogmaals, thanx...

p.s. uitleg KT (Keuzetijd in de Emilie Hoeve: je moet dan in de spoelkeuken staan, maakt langere werkdagen, moet lichamelijk zwaar werk verrichten, maar geestelijk word je erger gepakt. Je wordt genegeerd door iedereen en gewoon als stront behandeld. Je mag 3x per dag "aan de kachel", dan mag je iemand uitkiezen om even tegen te spuien. Deed ik dus niet meer, ik vertrouwde niemand meer nadat een jongen in de eerste week aan me zat en niemand mij geloofde (ja, wat wil je, een hoer vraagt er toch om...)

R@RA ik vind het echt heel goed van je dat je er zo opelijk over praat.
die drugs laat je dingen doen die je normaal gesproken noooooit zou doen.
gelukkig heb ik het niet hoefen doen ik was een master dief als ik het over mezef mag zeggen ging snachts op pad en sóchtens de spullen verkopen en klaar was ik maar dat gaat ook niet altijd goed natuurlijk. ik ben nu ook echt trots op mezelf en trouwens ook op jouw R@R@ terwijl ik je niet ken ik zie zoveel overeenkomsten. ik vind het eigenlijk vreemd op dit alles te lezen op de site lijkt soms alsof ik me eigen verhaal aan het lezen ben
sucsses allemaal

Lieve R@R@,

Als ik iets geleerd heb de laatste 2 maanden sinds ik me hier aangemeld heb op het DF,
Dan is het wel dat je hier echt alles, maar dan ook echt alles eerlijk kunt vertellen.
Het grote voordeel dat je anoniem kunt blijven maakt die drempel ook een heel stuk lager.
De meesten hier hebben zelf ook het nodige meegemaakt en kunnen zich veel makkelijker inleven. Zonder vooroordelen en aannames word je hier niet gelijk in een hokje geplaatst.

Het Is voor mij hier in ieder geval een fijne uitlaatklep geworden.
De afgelopen 14 jaar, en al helemáál sinds ik met drugsgebruik begon, heb ik nooit met iemand open en eerlijk gesproken. Ik ben altijd een echte opkropper geweest.
In combinatie met het geheim houden van mijn verslavingen, en dus ook mijn hele leven daar omheen betekent dit dat ik altijd alles voor mezelf heb gehouden.
Als gevolg dus altijd dingen achterhouden, waarheden verdraaid, en héél veel leugens verteld...
Altijd alleen geweest met mijn gedachten.
Om dan nu eindelijk openlijk te praten over alles wat ik altijd verborgen heb gehouden is zelfs een opluchting. Eindelijk niet meer alleen met mijn ervaringen, worstelingen, etc.
Al lijkt het oppervlakkig omdat het maar op een internetforum is met mensen buiten je directe leefomgeving.... toch is het veel meer.
Ik heb zó lang niets kunnen delen, en constant, dag in dag uit zó bewust op mijn woorden letten, excuses en smoezen verzinnen, dat is gewoon zó vermoeiend...

Door hier dus wél eindelijk zonder gevolgen open en eerlijk te kunnen praten...
(Ik zeg praten, want het is niet alleen je verhaal posten en dat is het, nee nee..
Daar dan ook nog over discusseren, meningen uitwisselen, ervaringen delen en vergelijken)
maakt dat het dagelijkse "dubbelleven" voor mij zoveel meer draagbaar.
Had ik er nooit van verwacht, maar toch is het zo!
Het feit dat ik vandaag nog maar op een dosis van 15mg sta, en dit zo lang heb volgehouden heeft daar absoluut aan geholpen!!
Het is voor mij echt een duwtje in de rug geweest.

Ik ben er van overtuigd dat je hier de dingen kunt bespreken die je in je dagelijks leven anders met niemand op zo'n manier kunt. lekker open en eerlijk zonder op je tenen te lopen.
Objectieve meningen en gesprekken van anderen die je heel goed kunnen begrijpen door eigen ervaringen. Keep it up people!

Ben zelf 2 maal in Arnhem geweest, de Grift toen nog nu Iriszorg. De derde keer staat enigzins gepland, waarschijnlijk een snelle detox naltrexon over een maand of 3. De eerste keer was ik piepjong en ben ik na 6 weken weggelopen, de tweede keer netjes een halfjaar binnen gezeten en de behandeling afgemaakt. Dat was overigens niet voor dope. Nadeel vond ik - maar misschien ook deels door mn jonge leeftijd- de gemixte groep, mannen/vrouwen/oud/jong maar beduidend minder jong, en mannen en vrouwen vind ik ook een vrij riskante combi. Qua begeleiding daarzo en therapie; goed, betrokken en confronterend. Al zou dat laatste wel wat meer mogen, tis nog vrij lief allemaal!

Zijn er nog meer mensen die kunnen vertellen over hun ervaringen op de Emilie Hoeve?

Ik heb er best nog regelmatig last van, last van al die herinneringen. En het scheelt een hoop als je samen kan k*nkeren op het systeem daar...

Nog meer openheid: ik weet nog steeds wat de echte aanleiding was van mijn 2e vertrek na 7 weken (waarvan 3 weken in de Keuzetijd): ze vonden dat ik niet goed vooruit ging, omdat ik nog geen Speakerscorner had geroepen (heel hard dat woord roepen, iedereen komt dan aangerend, stelt zich in rijen van de hiërarchie op en vervolgens moet je alles eruit schreeuwen).
Mijn kinderen kwamen elk weekend op zaterdag en zondag van 14.00-16.00 uur op bezoek. Dat was altijd heel moeilijk voor hen, ze moesten erg huilen bij het weggaan en ja, het was gewoon erg moeilijk.

Toen besloot de staff dus dat het bezoek 1 weekend niet mocht doorgaan, ik zou mijn kinderen dus 2 weken niet zien.
Nou kon ik dat best accepteren, liever niet, maar ok, ik ben volwassen. Maar ik had mijn zoontes beloofd: over 6 nachtjes zie je mamma weer. Hoe kunnen kinderen van 3 en 4 jaar dat nou begrijpen? En: ik moest al veel vertrouwen van hen terug winnen, dit zou alles wat ik had opgebouwd weer kapot maken!
Hun antwoord: "Daar had je maar aan moeten denken toen je die rotzooi begon te gebruiken!"

Dat was dus voor mij de druppel, en terecht, vind ik nog steeds! Want nu zouden mijn kinderen onnodig wéér slachtoffer worden, terwijl ik zó goed bezig was!

Ik herinner me ook nog goed de zinloosheid van het vegen, vegen, vegen en nog eens vegen. Dat ik dachtL "Wat the f*ck schiet ik hier mee op? Ik moet juist thuis zijn nu, dat is de enige manier om het probleem aan te gaan!"

Tja, ik ben een slang in de Chinese Astrologie, die kan je van binnen dood maken door geestdodend werk

Maar goed, misschien wel goed dat ik zó boos was op de Hoeve, het heeft me een jaar volledig clean gehouden (en ik kwam erachter dat boosheid alleen niet genoeg is om altijd clean te blijven... )

Groetjes!

In de zesde klas van de lagere school (begin jaren 70, al weer ruim 30 jaar geleden, shit ik word oud ) heb ik in het kader van een project de therapeutische afkickkliniek ‘Emiliehoeve’ bezocht. Daar wilde ik toen echt heen, het met mijn eigen ogen zien, want in de kranten werd er vol lof over geschreven...

Het maakte een grote indruk op mij om te zien, hoe daar op een spartaanse manier verslaafden weer werd geleerd te leven. Maar dan wel clean! Je werd daar eerst tot op het bot afgebroken, voor je stapje voor stapje weer leerde verantwoordelijkheid te dragen. Iedere overtreding van de strenge regels werd zwaar bestraft. Ik weet nog dat ik schrok van het percentage afgekickte mensen dat toch weer zou gaan gebruiken, dus terugvallen. En dat, terwijl ze toch zo hadden moeten afzien.

Als ik mij het nog goed kan herinneren ging men van het standpunt uit, dat een verslaafde geen vrije wil meer heeft omdat hij of zij gevangen zit in zijn/haar verslaving. Alleen de dope telt en daardoor heeft hij of zij verleerd om verantwoordelijkheid te nemen. Als je binnenkwam werd je gezien als een ziek persoon dat weer van voren af aan moest leren wat leven inhoudt. De kliniek zou je dat wel gaan leren. Daarom werd je volgens hun filosofie eerst tot op het bot afgebroken, want je was toch haast niets waard (een junk) als je - net ontvlucht uit je patroon van een verslaafd leven - binnenkwam. Je had niets te willen en ook in die jaren al moest je met een tandenborstel de doucheruimtes schoonmaken, ook als er geen vlekje te bekennen was.

Persoonlijk vond ik het allemaal veel te spartaans en het leek mij een haast onmogelijke opgave om daar nog een beetje "gezond" uit te komen. Het keiharde leven op de boerderij, het haast sectarische groepsgedrag, waarbij iedere misstap - hoe klein ook - zwaar werd bestraft....de vernederingen....het ging mijn voorstellingsvermogen te boven, dat een mens pas tot een clean leven in staat zou zijn als hij of zij eerst 'gebroken' zou moeten worden. Het is geen concentratiekamp!

Als ik R@R@'s woorden goed lees is er nog bar weinig veranderd daar. Ik kan mij goed voorstellen dat je het daar niet uithield. Niet ieder mens zit hetzelfde in elkaar en kan op de zelfde manier behandeld worden. Die middag dat ik daar geweest ben staat in mijn geheugen gegrift, zo'n grote indruk heeft het op mij gemaakt. Als ik ooit in mijn leven opiaatverslaafd mocht worden dan zou ik alles aangrijpen om er vanaf te komen, maar niet de Emiliehoeve. Het idee dat een verslaafde geen mens zou zijn, maar meer een soort wrak dat toch tot niets in staat is zonder hulp van de kliniek vind ik zwaar achterhaald. Met positieve aandacht kan je naar mijn mening veel meer bereiken en het is maar goed dat deze therapeutische Hoeve inmiddels gezonde concurrentie heeft gekregen van instellingen die de verslavingsproblematiek heel anders benaderen.

Ik heb daar wel onnoemelijk veel respect gekregen voor degenen die het daar wisten vol te houden. Met diegenen die dat niet konden (vaak nog redelijk jonge jongens en meiden) had ik te doen. Toch begreep ik ze wel, want dáár overleven lukt haast geen mens.

Sarori zei:

In de zesde klas van de lagere school (begin jaren 70, al weer ruim 30 jaar geleden, shit ik word oud ) heb ik in het kader van een project de therapeutische afkickkliniek ‘Emiliehoeve’ bezocht.

Klik om te vergroten...

Ik heb het nog sterker meegemaakt. Toen ik een paar weken in de Hoeve zat, zaten we op een dag met z'n allen aan de koffie 's ochtends. Er kwam een groep leerlingen binnen van een MBO-school. Ze kwamen op bezoek en je zag je denken: "Aha, zó zien verslaafden er dus in het echt uit!"
Ik schrok me hélemaal de t*ring toen één van de leerlingen een oud-leerling van mij bleek te zijn, hij was geswitched van opleiding. Ik weet niet wie er meer schrok, hij of ik.

Ik was helemaal van streek, alles kwam té dichtbij...
Het kostte me veel moeite, maar ik besloot het toch in de groep te gooien, dat was immers mijn opdracht: meer van mijn gevoelens te laten zien. Dus ik vertelde het nadat die leerlingen weg waren.

Diezelfde dag werd ik tijdens de groepstherapie op het kussen geroepen (uitleg: als je op het kussen wordt geroepen, staat de groep om je heen, met nog een paar kussens om jou heen. Ze mogen met maximaal 4 tegelijk, dacht ik, op een kussen om jou heen, en dan: word je verbaal aangevallen tot je van voren niet meer weet dat je van achteren leeft; ik werd er een robot van, zat liedjes in mezelf te zingen, sloot me helemaal af, wanhopig proberend het niet te horen...).

Waarom? Ze vonden dat ik "te arrogant was", dat ik zat op te scheppen met het feit dat ik docent was, dat ik "nu maar eens moest door gaan hebben dat ik geen docent was, maar een junk die zich heel wat voelt..."

Verder werd ik dus ook door iedereen uitgescheten, omdat ze ervan overtuigd waren dat ik de hele Hoeve aan het neuken was. Ik had al geschreven dat ik niemand met een vinger heb aangeraakt, maar mijn slechte naam van de Detox raakte ik niet meer kwijt (dat van de Detox klopte wel, maar dat terzijde, zal ik jullie niet mee vervelen nu ).

Op een gegeven moment kon ik niets meer zonder verdacht te worden: er was één jongen die wél respect voor me had, zo eentje die niet met de meute mee wil lopen, al wat ouder, wat meer levenservaring. Ja, hij was "verliefd" op me, maar hé, hij zat er al vier maanden, niet zo gek dan, wat heet verliefde dan...

Hij ging met mijn kinderen en mij vissen (jahaa, dus we hadden "seks"gehad volgens de groep), leidde weer tot "de therapie op het kussen", hij maakte zo'n armbandje voor me met hetzelfde gevolg.

En weet je wat zo mooi is? Ik ging na 7 weken weg, mét zijn nummer op zak. Hij belde me 2 maanden later, was ook split gegaan (=weglopen).
Er was een "gesloten huis" geweest. Dat betekent geen bezoek, veel therapie en het gaat pas weer open als alle geheimen zijn verteld. Wat bleek? De mensen die de grootste bek over mij hadden gehad, hadden bekend met weet ik wie allemaal niet te hebben geneukt en toen was ook duidelijk geworden dat ik inderdaad met niemand iets had uitgespookt. Zoals de waard is...
En dit wil ik nu tegen hen zeggen: "Nou, stelletje kl**tzakken en kuttekoppen: IK BEN NU CLEAN EN DAT BLIJF IK, en hoever zijn jullie?!!"


In de Detox noemden ze alle mensen van de Hoeve "Hoeve-hoeren". Ik kan niet anders dan het daar mee eens zijn. Mensen die het daar helemaal uithouden en afmaken zijn per definitie kuddedieren, bang om anders te zijn, bang om erachter te moeten komen wie zij zelf zijn. Dus volgen ze maar de mening van "de groep", hoe stompzinnig ook. Zo wilde ik niet zijn! Ik vond verslaafd zijn aan dope minder erg dan zulk kuddegedrag, want in beide gaevallen ben jij niet langer de baas over je eigen gedachten. Er is geen individu, slechts een groep. Ik ben niet iemand die je kan opbouwen door af te breken. Ik zal nooit helemaal helen door wat ik daar heb meegemaakt.
Ik werd er in de eerste week aangerand door een man en niemand wilde me geloven. Hij zat er al lang, was al bijna klaar en ik kwam net binnen. Ik had het maar tegen 1 vrouw verteld, maar wist niet dat dat op de Hoeve betekent dat iedereen het heel snel weet (gedachte erachter: als junk was je gewend om alles geheim te houden, nu moet dat andersom).

"Je zal het wel hebben uitgelokt" zeiden ze. "Je kan hier binnen niet meer zo spelen met mannen zoals je op straat gewend was, dat pikken we niet hier!" Ik was net clean en kon het niet aan. Mijn oplossing kon toen niet in bruin liggen, dus ik sloot me helemaal af en zei niets meer... What's the point, als niemand je gelooft...

Er komt nu ineens veel boven de laatste dagen, sorry hoor, niet naar jullie bedoeld...

De hoeve hoor ik inderdaad goeie verhalen over!
Iemand bekend met paschalis te oostrum?

Hey daar ben ik weer. Heb 3 maanden in een kliniek gezeten en het was echt supergoed. Heb mij aangemeld bij Solutions, wat zijn die mensen daar goed zeg, ben naar Zuid-Afrika geweest voor intensieve behandeling en het werkt. Volg het 12 stappen programma, dat is mijn redding. Zit nu nog in een safehouse waar ik mijn leven weer een beetje kan gaan opbouwen en pak 5 NA meetings per week.

Kan echt iedereen aanraden contact op te nemen met Solutions. Als je echt wilt herstellen is dat de beste oplossing (nee ik werk niet voor ze )

Net al mooi kunnen zien waar ik ongeveer terecht kom dankzij de documentaire van Youri van Gelder.
Ziet er nog niet zo verkeerd uit dacht ik zo.
Ik wil wel dat het ook nut heeft en nooit meer coke gebruiken, mijn verslaving is het basen van coke, wel zware vorm van gebruiken.

Ben bezig voor een opname in Schotland namelijk het wel bekende Castle Craig.
Nu heb ik een paar vragen. Mijn Engels is maar matig, wordt dat een probleem?
Stel dat je er een 3-4 maanden blijft, krijg je in Nederland in die tijd wel je uitkering doorbetaald voor de vaste lasten die daar zijn voor het huis?

Heeft iemand ervaring met deze kliniek of het zinvol is of dat je je er gaat vervelen of zo.

De taal leer je snel genoeg, want je moet wel, neem woordenboeken mee, zeker voor al het schrijfwerk is dat erg handig. Wat je uitkering betreft, bel met je uitkerende instantie en vraag het na, desnoods op papier, dan weet je precies waar je aan toe bent. enne tijd om te vervelen krijg je niet. Ben er zelf niet geweest ken wel mensen die er gezeten hebben, met positieve ervaringen, het is zeker zinvol om er naartoe te gaan, heel veel succes

Oké, dank je Arizona,
Ik hou jullie op de hoogte als het doorgaat.

Waarom willen zoveel mensen naar het buitenland om af te kicken? Terwijl ned heel goeie klinieken heeft

Heb gehoord dat dit de beste is. Jellenek heeft me alleen op basis van een telefoon gesprek afgewezen omdat de o.a. de afstand te groot is zeggen ze.

Flameon zei:

Waarom willen zoveel mensen naar het buitenland om af te kicken? Terwijl ned heel goeie klinieken heeft

Klik om te vergroten...

Nederland loopt achter op het gebied van verslavingszorg in vergelijking met landen als America, Zuid-Afrika, of specifiek de kliniek in Schotland Castle Craig. In Nederland is er bijvoorbeeld nog geen secondary treatment center, wil je een dergelijk intensieve behandeling volgen, dan ben je aangewezen op het buitenland.

Nederland heeft ook erg weinig goede primary treatment centers, er zijn slechts enkele hele goede die zich op wereldniveau kunnen meten. Verslavingszorg staat hier nog in de kinderschoenen, maar gelukkig wordt er hard aan gewerkt dit niveau omhoog te trekken.

Klinieken zoals Jellinek, Brijder, Maliebaan hebben ook een ander beleid, dit is niet gericht op het feit dat verslaving een ziekte is en dat herstel enkel mogelijk is door volledige abstinentie en het volgen van het 12 stappen programma.

Neemt niet weg dat er wel klinieken zoals Jellinek moeten zijn, want niet iedere verslaafde is in staat zo'n zwaar programma te volgen.

je ziet wel dat deze klinieken over gaan met het aanbod van een dergelijk programma, maar is niet te vergelijken zoals het in centra wordt aangeboden in America en Zuid-Afrika.

Dankje voor je uitleg. Ik werk zelf in de verslavingszorg en heb me vaak afgevraagd waarom sommige mensen kiezen voor een afkickactie in het buitenland. Duidelijk nu dus. Blijf inderdaad ook van mening dat veel mensen een buitenlandse afkickactie niet aan kunnen

Beste Arizona,

Ik heb nog nooit eerder gereageerd (nog nooit eerder de behoefte gehad). Maar toen ik je post las, vond ik dat ik wel moest reageren. Ik zou het zonde vinden dat er onwaarheden over bepaalde klinieken wordt verspreid.

Om mijn achtergrond kort weer te geven: ikzelf ben geen gebruiker, maar ben wel werkzaam in één van de klinieken die je beschrijft (Centrum Maliebaan)

Je schrijft het volgende: "klinieken zoals Jellinek, Brijder, Maliebaan hebben ook een ander beleid, dit is niet gericht op het feit dat verslaving een ziekte is en dat herstel enkel mogelijk is door volledige abstinentie en het volgen van het 12 stappen programma"

Ik vind het prima dat je meer informatie geeft over de klinieken, maar tracht de informatie ook juist mee te geven. Genoemde klinieken werken helemaal niet zoals je beschrijft. Als ik vanuit mijn instelling spreek:

- Wij werken vanuit het principe dat verslaving wel een ziekte is. Zie de website www.centrummaliebaan.nl

Inmiddels is wetenschappelijk aangetoond, dat we verslaving moeten beschouwen als:

•een ziekte (psychiatrische stoornis),
•die terugkeert en chronisch kan worden,
•en waaraan een biologische (erfelijke) kwetsbaarheid ten grondslag ligt.
Biologische, psychologische en sociale factoren bepalen of die kwetsbaarheid tot uitdrukking komt

- Daarnaast is abstinentie in de meeste gevallen niet het doel op zich. Het 12stappen plan is voorbehouden aan AA organisaties, genoemde organisaties werken helemaal niet volgens dat principe.

Gelieve je bronnen juist te checken vooraleer je zoiets op het net plaatst.