#1
Beste mensen,
Ik ben hier nieuw. Bijvoorbaat verontschuldiging dat ik mij niet eerst behoorlijk heb voorgesteld. De reden dat ik hier ben is omdat ik met mijn autobiografie bezig ben en “toevallig” een post over de Emiliehoeve op dit forum tegen kwam. Wat ik heb gelezen is zo schrijnend dat ik daar graag mijn ervaring over wil delen, hopend dat iemand er wat aan heeft.
Ik heb van 1972 tot 1973 op de Emiliehoeve gezeten. Gedeeltelijk was dat nog de “oude tijd” waarin er nog niet met encounter therapie gewerkt werd. Maar ik heb wel het begin meegemaakt.
De invoering ervan ging van de ene op de andere dag op een ongelofelijk brute manier. Ik zat daar al anderhalf jaar en de staf had mij en een stuk of vijf anderen die daar ook al anderhalf-twee jaar zaten al toegezegd dat we naar het “halfweghuis” mochten. Het huis was al gehuurd, we waren al bezig om onze kamers daar te schilderen en in te richten. Ik had een baantje voor halve dagen en mijn baas wilde me wel een baantje voor hele dagen geven als het goed ging in dat huis. Ook ging naar de avondopleiding MAVO om alsnog mijn diploma te halen. Het ging dus allemaal best goed met mij.
Toen dus van de ene op de andere dag die Synanon therapie. Dat begon met een zg. “marathon”. 36 uur non-stop therapie. De redenering daarachter was dat dan de “emotionele weerstand” zou breken. Zoals eerder opgemerkt worden dit soort methoden ook toegepast in sektes. Pure hersenspoeling dus, en beslist psychische mishandeling. Zit je als (ex)drugsverslaafde nou net niet op te wachten! Let wel, ik was toen pas 16 en had met mijn baantje en huiswerk van school mijn nachtrust hard nodig. Volslagen idioot en ontverantwoord gedrag van de “staf”. Ik reken het met name Martien Kooyman aan die als arts beter had moeten weten.
Ik was in die tijd ook “coordinator”, dwz. Toezicht houden op het huishoudelijk werk. Dat ging in het begin niet met geschreeuw en gekrijs, maar met een puntensysteem. Taak niet af, geen punten. De taken waren ook redelijk. Gewoon, normaal huishoudelijk werk en niet nodeloos schoonmaken om iemand te vernederen.
Het volgende gebeurde.
Die marathon was in het weekend. Ik werkte in een speelgoedwinkel, dus ook op zaterdag, maar ik moest van Martien die dag maar vrij nemen. Het kwam mijn baas nou juist niet uit, maar daar zat Martien niet mee. Ik wel. Ik moest toch verantwoordelijkheid leren? Wie was hier nou eigenlijk onverantwoordelijk bezig? Na dat weekend ging ik dinsdag weer naar mijn werk. Behoorlijk gaar.
Toen ik terug kwam, werd ik opeens voor de “staf” geroepen. Drie man sterk (stoer hoor! Tegen een meisje van 16 jaar). Ik mocht niets zeggen en kreeg toen een scheldkanonade van een half uur over me heen. Ik deed kennelijk mijn werk als coordinator niet goed. Die woensdag daarna was er “therapie” en werd ons keihard gezegd dat we niet naar het halfweghuis mochten. Ik ben toen zo kwaad geworden dat ik Martien heb uitgescholden (LOL!!!), m'n spullen heb gepakt en ben vertrokken.
Van die “oude” groep is bijna iedereen kort achter elkaar vertrokken. Voor zover ik weet is het met tenminste drie van die andere vijf slecht afgelopen.
Ik heb er ook schade aan over gehouden. Aanvankelijk ging het redelijk goed. Ik vond een baantje voor hele dagen en mocht op kosten van mijn baas opleidingen volgen. Maar ik voelde mij toch erg onrustig, zonder dat ik besefte waarom. Ik heb toen een terugval gehad toen ik 18 was en kwam in de gevangenis terecht (smokkel van hasj). Daarna heb ik niets meer gebruikt, maar kreeg toen te maken met paniekaanvallen. Ik heb toen het geluk gehad dat ik een goede psycholoog heb getroffen die ook werkelijk luisterde en meedacht. Uiteindelijk heb ik het grootste werk zelf gedaan, omdat de therapie die voor mij het meest geschikt was (Jungiaanse psycho-analyse) niet werd vergoed door het ziekenfonds/zorgverzekeraar.
Op dit moment zit ik al 10 jaar in de WAO. Het oordeel van mijn verzekeringsarts liet weinig te raden over waarom: te weinig sociale steun, teveel tegengewerkt, verwaarlozing, onbegrip en mishandeling, ook door sommige “hulpverlenende instanties”. De schadepost zou gedeeltelijk op Kooyman verhaald moeten worden. Helaas heb ik geen geld voor een letselschade advocaat en bovendien is de zaak verjaard.
Gelukkig ben ik van mijn paniekaanvallen af. Ik ben thans bezig om mijn autobiografie te schrijven en kwam zodoende dit forum tegen. Tot mijn stomme verbazing lees ik hier dat deze mensonterende “behandeling” nog steeds wordt toegepast.
Martien Kooyman presenteert in zijn artikelen een tunnelvisie, waar iedereen kennelijk blind achteraan sjokt. Mijns inziens zijn de redenen waarom iemand verslaafd raakt zeer divers, al zie ik wel vaak een verleden van verwaarlozing/mishandeling. De slechtse oplossing is derhalve nog meer mishandeling, of iemand “afbreken”. Waanzin! Opsporen waar het mis is gelopen en daarop op een opbouwende manier op in spelen lijkt mij veel effectiever.
Aan de OP die de vraag stelde: als deze “therapie” nog steeds wordt toegepast in de Emiliehoeve, raad ik het je ten sterkste af. Ik voel me wel een beetje bezwaard want ik ben al zo lang niet meer bezig met hulpverlening voor verslaafden dat ik je geen andere instantie kan aanbevelen. Ik denk persoonlijk een plek/persoon waar er werkelijk aandachtig naar je wordt geluisterd.
Voor degenen die nog eens extra belast zijn geworden omdat ze – hopend op hulp – in de Emiliehoeve zijn getraumatiseerd: heel veel sterkte om ook dit te verwerken. Je bent een moedig en sterk mens en hebt veel harder gevochten dan de meeste mensen ooit zullen doen. Petje af!
Voor degenen die nog worstelen: laat je goed informeren voordat je een behandeling kiest. Je bent geen stuk vuil dat zomaar uitgescholden en vernederd mag worden omdat je toevallig een verslavingsprobleem hebt.
Groeten en heel veel sterkte
Margreet
Ik ben hier nieuw. Bijvoorbaat verontschuldiging dat ik mij niet eerst behoorlijk heb voorgesteld. De reden dat ik hier ben is omdat ik met mijn autobiografie bezig ben en “toevallig” een post over de Emiliehoeve op dit forum tegen kwam. Wat ik heb gelezen is zo schrijnend dat ik daar graag mijn ervaring over wil delen, hopend dat iemand er wat aan heeft.
Ik heb van 1972 tot 1973 op de Emiliehoeve gezeten. Gedeeltelijk was dat nog de “oude tijd” waarin er nog niet met encounter therapie gewerkt werd. Maar ik heb wel het begin meegemaakt.
De invoering ervan ging van de ene op de andere dag op een ongelofelijk brute manier. Ik zat daar al anderhalf jaar en de staf had mij en een stuk of vijf anderen die daar ook al anderhalf-twee jaar zaten al toegezegd dat we naar het “halfweghuis” mochten. Het huis was al gehuurd, we waren al bezig om onze kamers daar te schilderen en in te richten. Ik had een baantje voor halve dagen en mijn baas wilde me wel een baantje voor hele dagen geven als het goed ging in dat huis. Ook ging naar de avondopleiding MAVO om alsnog mijn diploma te halen. Het ging dus allemaal best goed met mij.
Toen dus van de ene op de andere dag die Synanon therapie. Dat begon met een zg. “marathon”. 36 uur non-stop therapie. De redenering daarachter was dat dan de “emotionele weerstand” zou breken. Zoals eerder opgemerkt worden dit soort methoden ook toegepast in sektes. Pure hersenspoeling dus, en beslist psychische mishandeling. Zit je als (ex)drugsverslaafde nou net niet op te wachten! Let wel, ik was toen pas 16 en had met mijn baantje en huiswerk van school mijn nachtrust hard nodig. Volslagen idioot en ontverantwoord gedrag van de “staf”. Ik reken het met name Martien Kooyman aan die als arts beter had moeten weten.
Ik was in die tijd ook “coordinator”, dwz. Toezicht houden op het huishoudelijk werk. Dat ging in het begin niet met geschreeuw en gekrijs, maar met een puntensysteem. Taak niet af, geen punten. De taken waren ook redelijk. Gewoon, normaal huishoudelijk werk en niet nodeloos schoonmaken om iemand te vernederen.
Het volgende gebeurde.
Die marathon was in het weekend. Ik werkte in een speelgoedwinkel, dus ook op zaterdag, maar ik moest van Martien die dag maar vrij nemen. Het kwam mijn baas nou juist niet uit, maar daar zat Martien niet mee. Ik wel. Ik moest toch verantwoordelijkheid leren? Wie was hier nou eigenlijk onverantwoordelijk bezig? Na dat weekend ging ik dinsdag weer naar mijn werk. Behoorlijk gaar.
Toen ik terug kwam, werd ik opeens voor de “staf” geroepen. Drie man sterk (stoer hoor! Tegen een meisje van 16 jaar). Ik mocht niets zeggen en kreeg toen een scheldkanonade van een half uur over me heen. Ik deed kennelijk mijn werk als coordinator niet goed. Die woensdag daarna was er “therapie” en werd ons keihard gezegd dat we niet naar het halfweghuis mochten. Ik ben toen zo kwaad geworden dat ik Martien heb uitgescholden (LOL!!!), m'n spullen heb gepakt en ben vertrokken.
Van die “oude” groep is bijna iedereen kort achter elkaar vertrokken. Voor zover ik weet is het met tenminste drie van die andere vijf slecht afgelopen.
Ik heb er ook schade aan over gehouden. Aanvankelijk ging het redelijk goed. Ik vond een baantje voor hele dagen en mocht op kosten van mijn baas opleidingen volgen. Maar ik voelde mij toch erg onrustig, zonder dat ik besefte waarom. Ik heb toen een terugval gehad toen ik 18 was en kwam in de gevangenis terecht (smokkel van hasj). Daarna heb ik niets meer gebruikt, maar kreeg toen te maken met paniekaanvallen. Ik heb toen het geluk gehad dat ik een goede psycholoog heb getroffen die ook werkelijk luisterde en meedacht. Uiteindelijk heb ik het grootste werk zelf gedaan, omdat de therapie die voor mij het meest geschikt was (Jungiaanse psycho-analyse) niet werd vergoed door het ziekenfonds/zorgverzekeraar.
Op dit moment zit ik al 10 jaar in de WAO. Het oordeel van mijn verzekeringsarts liet weinig te raden over waarom: te weinig sociale steun, teveel tegengewerkt, verwaarlozing, onbegrip en mishandeling, ook door sommige “hulpverlenende instanties”. De schadepost zou gedeeltelijk op Kooyman verhaald moeten worden. Helaas heb ik geen geld voor een letselschade advocaat en bovendien is de zaak verjaard.
Gelukkig ben ik van mijn paniekaanvallen af. Ik ben thans bezig om mijn autobiografie te schrijven en kwam zodoende dit forum tegen. Tot mijn stomme verbazing lees ik hier dat deze mensonterende “behandeling” nog steeds wordt toegepast.
Martien Kooyman presenteert in zijn artikelen een tunnelvisie, waar iedereen kennelijk blind achteraan sjokt. Mijns inziens zijn de redenen waarom iemand verslaafd raakt zeer divers, al zie ik wel vaak een verleden van verwaarlozing/mishandeling. De slechtse oplossing is derhalve nog meer mishandeling, of iemand “afbreken”. Waanzin! Opsporen waar het mis is gelopen en daarop op een opbouwende manier op in spelen lijkt mij veel effectiever.
Aan de OP die de vraag stelde: als deze “therapie” nog steeds wordt toegepast in de Emiliehoeve, raad ik het je ten sterkste af. Ik voel me wel een beetje bezwaard want ik ben al zo lang niet meer bezig met hulpverlening voor verslaafden dat ik je geen andere instantie kan aanbevelen. Ik denk persoonlijk een plek/persoon waar er werkelijk aandachtig naar je wordt geluisterd.
Voor degenen die nog eens extra belast zijn geworden omdat ze – hopend op hulp – in de Emiliehoeve zijn getraumatiseerd: heel veel sterkte om ook dit te verwerken. Je bent een moedig en sterk mens en hebt veel harder gevochten dan de meeste mensen ooit zullen doen. Petje af!
Voor degenen die nog worstelen: laat je goed informeren voordat je een behandeling kiest. Je bent geen stuk vuil dat zomaar uitgescholden en vernederd mag worden omdat je toevallig een verslavingsprobleem hebt.
Groeten en heel veel sterkte
Margreet
, heb ik al veel over geschreven. Ik heb even geen zin in nachtmerries vannacht, dus ik begin er maar niet over 
totdat je