#1
Detox en mistral kan ik enkel aanbevelen.
welke klinieken vonden jullie het beste?
91 antwoorden
93 weergaven
18-5-2026
#2
Via Bouman heb ik enkele detoxpogingen ontnomen. De detox in Rotterdam is een hel. Geen programma, veel erg zware verslaafden die alleen voor een time-out komen. Veel agressie en gescheld. Smijten met stoelen en eten was geen uitzondering daar. En er kwam van alles binnen wat ook niet echt bevorderlijk is voor het afkickproces. De 2e keer dat ik daar kwam kreeg ik ook geen arts te zien de eerste dag. Normaal gesproken zet die me op een goede dosis librium(die ze wel binnen 6 dagen afbouwen) en wat oxa/dia voor de nacht en dan kom je de eerste dagen wel door. Ben daar de 2e keer ook heel erg snel weggegaan. Was toen ook erg ongemotiveerd dus daar zal het ook vast aan gelegen hebben.
Boumandetox in Dordrecht beviel me stukken beter en daar heb ik het ook het langst uitgehouden. Rustiger, wel een dagprogramma, lekker ff een uurtje wandelen in de morgen, sporten, creatieve therapie. Punten van kritiek ook daar weer. Bezoek wat van alles meesmokkelt. Mijn kamergenoot in de eerste dagen liet zijn moeder elk bezoek een goede zak wiet meebrengen. Hij kickte af van methadon dus wiet was het probleem niet voor hem. Na een aantal dagen nam hij de benen dus toen kon het afkicken voor mij serieus beginnen.
Ook een te snelle opbouw van vrijheden imo. Na een week mag je al met weekendverlof. Voor mij is dat niet goed denk ik. Ik begrijp best dat je weer met je vrijheid moet leren omgaan maar voor mij misschien iets te snel. Het ging drie weekendverloven goed (die had ik wel goed ingepland had op veilige adressen). Maar het 4e weekend zag ik mijn kans schoon toen ik weer geld en trek had. Niet meer teruggegaan en 6 weken later heb ik mijn spullen opgehaald.
Wel moet ik zeggen dat de kans van slagen om te stoppen misschien voor 5% afhankelijk is van een kliniek. De resterende 95% zal je toch echt uit jezelf moeten halen. Vooral op dat terrein valt voor mij nog veel winst te behalen.
Boumandetox in Dordrecht beviel me stukken beter en daar heb ik het ook het langst uitgehouden. Rustiger, wel een dagprogramma, lekker ff een uurtje wandelen in de morgen, sporten, creatieve therapie. Punten van kritiek ook daar weer. Bezoek wat van alles meesmokkelt. Mijn kamergenoot in de eerste dagen liet zijn moeder elk bezoek een goede zak wiet meebrengen. Hij kickte af van methadon dus wiet was het probleem niet voor hem. Na een aantal dagen nam hij de benen dus toen kon het afkicken voor mij serieus beginnen.
Ook een te snelle opbouw van vrijheden imo. Na een week mag je al met weekendverlof. Voor mij is dat niet goed denk ik. Ik begrijp best dat je weer met je vrijheid moet leren omgaan maar voor mij misschien iets te snel. Het ging drie weekendverloven goed (die had ik wel goed ingepland had op veilige adressen). Maar het 4e weekend zag ik mijn kans schoon toen ik weer geld en trek had. Niet meer teruggegaan en 6 weken later heb ik mijn spullen opgehaald.
Wel moet ik zeggen dat de kans van slagen om te stoppen misschien voor 5% afhankelijk is van een kliniek. De resterende 95% zal je toch echt uit jezelf moeten halen. Vooral op dat terrein valt voor mij nog veel winst te behalen.
#3
er word veel gezegd over de emiliehoeve. ik ben nu bewoner daar en het is niet meer zoals vroeger. vroeger werd en niet naar gekeken wat je nodig maar er werd meer dingen bij je opgelgd en dat maakte mensen psygisch kapot. nu anno 2010 word er voornamelijk gekeken wat je nodig hebt. er worden veschillende therapieen aangeboden waaronder veel mindfulnes en schema therapie en coginietvie gedrags therapie. deze therapie heeft mijn leven in een positieve manier verandert en het is echt een aanrader op je te laten opnemen op de EH want het is voor iedereen weggelegd
#4
ha D. heb je binnen zien komen en gedeeltelijk samen ge-therapiet fijn dat je een goede vriend bent geworden
#5
hey cleanjim met jouw reactie laat je niet echt zien wat jij geleerd heb op de EH, en kan echt wel begrijpen dat veel mensen het daar verschrikkelijk vonden en het juist tegen werkte ipv voor hun, ik zou de EH ook niet aan iedereen aanraden , voor sommige werkt het, voor anderen niet, heb respect voor andermans ervaring ook als die niet overeenkomt met de jouwe,
oud - valt wel mee,
heks- nog steeds![:smilingimp:]()
!!
oud - valt wel mee,
heks- nog steeds
#6
Die waar ik levend uit kom.
#7
In jaren 90 jellinek was een zootje; in 2007 castle craig in schotland - 7 maanden-veel beter, therapeuten zelf te kampen gehad met verslaving, daar scheeld het nogal aan met inlevingsvermogen personeel.
Was wel strenger dan in nederland, uitstapjes moest je met iemand rondlopen, vond dat echt onzin, en dan word je weer verklikt en mag je volgende keer niet weg. Ze hadden eerst als je iets echt verkeerd gedaan had volgens de regels, met een stoel in midden van de groep zitten, soort schandpaal blijkbaar, en dat je moet beseffen wat je gedaan had. Dit werd afgeschaft sinds sommige goed doordraaide of wegliepen. Mooie omgeving verder, counseling was vrij intensief, leuke dingen en minder eigenlijk waanzinige dingen meegemaakt daar. Clean voor 1 1/2 jaar toen giga terugval, vorig jaar detox en 3 maanden opname jellinek-obrechtstraat.
Detox was leuke groep, en capabel personeel; problemen begonnen in kbo, veel botsingen en gedoe met personeel. Was open kliniek dus dat was wel goed. In nazorg ging weer helemaal fout, uitgezet voor een of andere reden. Toen nog weekje dagdetox. Gedoe allemaal, nu aan experimenteel medicijn gaat goed heb beetje gezien klinieken en zelfhulpgroepen
Over het algemeen denk ik klinieken worden wat beter in nederland ach ja ook een business, paar jaar geleden was nog een zootje, buitenland was veel beter.
Was wel strenger dan in nederland, uitstapjes moest je met iemand rondlopen, vond dat echt onzin, en dan word je weer verklikt en mag je volgende keer niet weg. Ze hadden eerst als je iets echt verkeerd gedaan had volgens de regels, met een stoel in midden van de groep zitten, soort schandpaal blijkbaar, en dat je moet beseffen wat je gedaan had. Dit werd afgeschaft sinds sommige goed doordraaide of wegliepen. Mooie omgeving verder, counseling was vrij intensief, leuke dingen en minder eigenlijk waanzinige dingen meegemaakt daar. Clean voor 1 1/2 jaar toen giga terugval, vorig jaar detox en 3 maanden opname jellinek-obrechtstraat.
Detox was leuke groep, en capabel personeel; problemen begonnen in kbo, veel botsingen en gedoe met personeel. Was open kliniek dus dat was wel goed. In nazorg ging weer helemaal fout, uitgezet voor een of andere reden. Toen nog weekje dagdetox. Gedoe allemaal, nu aan experimenteel medicijn gaat goed heb beetje gezien klinieken en zelfhulpgroepen
Over het algemeen denk ik klinieken worden wat beter in nederland ach ja ook een business, paar jaar geleden was nog een zootje, buitenland was veel beter.
#8
en wie betaald dat dan,..jij,of je ouders,of de ziektekosten-verzekering.
#9
en wie betaald dat dan,..jij,of je ouders,of de ziektekosten-verzekering
Goede (andere) huisarts gevonden die recepten uitschrijft en ook benieuwd is naar resultaat, ga er van uit dat verzekering betaald. Huisarts wil zelfs kliniek (jellinek) aanschrijven als goed resultaat, blijf dat echt te gek voor woorden vinden als je iets wilt en initieel niet voorgeschreven krijgt, krijg dat toch wel voor elkaar op een of andere manier.
Goede (andere) huisarts gevonden die recepten uitschrijft en ook benieuwd is naar resultaat, ga er van uit dat verzekering betaald. Huisarts wil zelfs kliniek (jellinek) aanschrijven als goed resultaat, blijf dat echt te gek voor woorden vinden als je iets wilt en initieel niet voorgeschreven krijgt, krijg dat toch wel voor elkaar op een of andere manier.
#10
castle craig is een van de weinge klinieken goedgekeurd door AWBZ denk ongeveer helft kwam uit nederland, en opname ging razend snel. (in detox zat je wel in kamer met anderen daarna eigen en suite (eigen douche/wc).
#11
ik doe mijn best zei:en wie betaald dat dan,..jij,of je ouders,of de ziektekosten-verzekering.
Wat is dit nou weer voor idiote vraag. De belastingbetaler natuurlijk.
#12
Er wordt toch gevraagd welke klinieken er het best gevonden worden?
Toch niet welke klinieken er afgekraakt kunnen worden?.... of zie ik dat nu verkeerd?
Ik ben niet verslaafd, ook niet geweest en zal het waarschijnlijk nooit worden.
Mijn partner daarentegen wel, die zit in Mirage, de Brijder.
Welke kliniek het ook is, vooropgesteld... ze willen HELPEN. En als je niet geholpen wil worden, logisch dat je dan gaat afgeven op alles, want je wilt het eigenlijk niet (en dan werkt NIETS of geen enkele kliniek!). Waarom gaat men dan naar een kliniek? Om ze daarna lekker af te kunnen zeiken? Waar gaat het hier nou om? Je wilt stoppen, of je wilt het niet.
Denk dan positief, blijf realistisch, maar houd toch op met dat negatieve afgekraak (van elkaar en van de klinieken). Als je je aanmeld, bespreken ze toch het programma met je? Dan weet je toch waar je aan begint? Bovendien kun je altijd stoppen, wanneer je wilt, je wordt niet opgesloten toch?! Haal eruit wat je kunt gebruiken (aan positivisme) en blijf puur.
Ik zeg (en spreek ook namens mijn partner), Mirage, de Brijder is een goede kliniek.
Ze werken met 12 stappen. En nee, hij zit niet iedere dag braaf te knikken, sterker nog, hij heeft echt wel twijfels over een aantal dingen. Maar haalt er het beste uit. Dat er nog veel mensen terugvallen?... sja, dat wil niet zeggen dat het programma niet werkt. It takes two to tango en waar een wil is........
Toch niet welke klinieken er afgekraakt kunnen worden?.... of zie ik dat nu verkeerd?
Ik ben niet verslaafd, ook niet geweest en zal het waarschijnlijk nooit worden.
Mijn partner daarentegen wel, die zit in Mirage, de Brijder.
Welke kliniek het ook is, vooropgesteld... ze willen HELPEN. En als je niet geholpen wil worden, logisch dat je dan gaat afgeven op alles, want je wilt het eigenlijk niet (en dan werkt NIETS of geen enkele kliniek!). Waarom gaat men dan naar een kliniek? Om ze daarna lekker af te kunnen zeiken? Waar gaat het hier nou om? Je wilt stoppen, of je wilt het niet.
Denk dan positief, blijf realistisch, maar houd toch op met dat negatieve afgekraak (van elkaar en van de klinieken). Als je je aanmeld, bespreken ze toch het programma met je? Dan weet je toch waar je aan begint? Bovendien kun je altijd stoppen, wanneer je wilt, je wordt niet opgesloten toch?! Haal eruit wat je kunt gebruiken (aan positivisme) en blijf puur.
Ik zeg (en spreek ook namens mijn partner), Mirage, de Brijder is een goede kliniek.
Ze werken met 12 stappen. En nee, hij zit niet iedere dag braaf te knikken, sterker nog, hij heeft echt wel twijfels over een aantal dingen. Maar haalt er het beste uit. Dat er nog veel mensen terugvallen?... sja, dat wil niet zeggen dat het programma niet werkt. It takes two to tango en waar een wil is........
#13
Winschoten met zn mooie rosaruim
#14
heeft iemand ervaring met solutions-center 12 steps minesota programma?
#15
Arizona beetje late reactie; persoonlijk niet in solutions wel die psychiater ontmoet vond onaangenaam persoon, is ook af en toe op tv; kwam voor simpel iets en was doorverwezen naar hem gewoon voor prescription, zegt die ja eerst afpsraak, ja denk wat een onzin om weer zoveel geld kwijt te raken voor zoiets simpels.
Teveel een business, 5000 buiten verzekering om, sowieso vaak een business en draaideur mentaliteit. Solutions was eerst een soort commerciel uitzendburo zeg maar en later opgezet als kliniek in nederland. Politiek verandert in laaste jaren qua klinieken, sinds er minder hoge eisen gesteld worden in ziekenhuis accreditatie, vandaar voorheen vaak naar buitenland.
Zelfde probleem met smith &jones doen waarschijnlijk goed werk maar die zelfpromotie krijg daar echt het heen en weer van.
Denk in algemeen beste ja wat het beste is wanneer je goed contact hebt met hulpverlener, psychologe of behandelaar, die een goed inlevingsvermogen heeft en hopelijk zelf eniige ervaring heeft met verslaving, anders blijft het wel erg academisch. Dat is andere kant van verhaal sinds er weing gespecialiseerde opleidingen zijn in nederland, en vrij dogmatische structuur, wordt beterder, maar als je goed nagaat dat maar een klein procentueel aantal uit verslaving komt dus ja al die klinieken doen goed werk maar ook niet ultieme antwoord. In jaren 90 werd je gewoon weggestuurd met wat anti trek middelen, nu wat beter qua nazorg.
Teveel een business, 5000 buiten verzekering om, sowieso vaak een business en draaideur mentaliteit. Solutions was eerst een soort commerciel uitzendburo zeg maar en later opgezet als kliniek in nederland. Politiek verandert in laaste jaren qua klinieken, sinds er minder hoge eisen gesteld worden in ziekenhuis accreditatie, vandaar voorheen vaak naar buitenland.
Zelfde probleem met smith &jones doen waarschijnlijk goed werk maar die zelfpromotie krijg daar echt het heen en weer van.
Denk in algemeen beste ja wat het beste is wanneer je goed contact hebt met hulpverlener, psychologe of behandelaar, die een goed inlevingsvermogen heeft en hopelijk zelf eniige ervaring heeft met verslaving, anders blijft het wel erg academisch. Dat is andere kant van verhaal sinds er weing gespecialiseerde opleidingen zijn in nederland, en vrij dogmatische structuur, wordt beterder, maar als je goed nagaat dat maar een klein procentueel aantal uit verslaving komt dus ja al die klinieken doen goed werk maar ook niet ultieme antwoord. In jaren 90 werd je gewoon weggestuurd met wat anti trek middelen, nu wat beter qua nazorg.
#16
Laat ik nu ook een reactie plaatsen.
Ik heb 1 jaar op de Hoeve gezeten en dit is mijn enige ervaring met klinieken en dat wil graag zou houden. Ik ben nu ruim anderhalf jaar clean en ben ruim 9 maanden weg uit de Hoeve. Ik zie ook nog een aantal mensen op dit forum waarmee ik ook in behandeling heb gezeten en dat doet mij deugd.
Mijn ervaring met de Hoeve is dat dit het beste is wat mij ooit is overkomen. Ja het is zwaar en zeker niet leuk, maar was voor mij wel een levens redder. Ik kan niet oordelen over vroeger of hoe individuele mensen het hebben ervaren, maar voor mij is het een eye-opener geweest en ben dan ook van plan om over niet al te lange tijd te gradueren. De Emiliehoeve is veranderd gedurende al die jaren. Encounters zijn geen schreeuw sessies meer maar echt een encounter (nader tot elkaar komen) en ja daar word je rucksichtloos op je fouten gewezen en je ego wordt afgebroken maar je bewustzijn versterkt en dat was zeker voor een narcist als ik een goede leerschool. Wat mij wel opvalt is dat degenen met de meeste kritiek de Hoeve niet hebben afgemaakt. Dat is jammer want vergeet niet elke kliniek is maar een deel van de oplossing, dat andere deel ben je toch echt zelf.
het ga u allen goed
Ik heb 1 jaar op de Hoeve gezeten en dit is mijn enige ervaring met klinieken en dat wil graag zou houden. Ik ben nu ruim anderhalf jaar clean en ben ruim 9 maanden weg uit de Hoeve. Ik zie ook nog een aantal mensen op dit forum waarmee ik ook in behandeling heb gezeten en dat doet mij deugd.
Mijn ervaring met de Hoeve is dat dit het beste is wat mij ooit is overkomen. Ja het is zwaar en zeker niet leuk, maar was voor mij wel een levens redder. Ik kan niet oordelen over vroeger of hoe individuele mensen het hebben ervaren, maar voor mij is het een eye-opener geweest en ben dan ook van plan om over niet al te lange tijd te gradueren. De Emiliehoeve is veranderd gedurende al die jaren. Encounters zijn geen schreeuw sessies meer maar echt een encounter (nader tot elkaar komen) en ja daar word je rucksichtloos op je fouten gewezen en je ego wordt afgebroken maar je bewustzijn versterkt en dat was zeker voor een narcist als ik een goede leerschool. Wat mij wel opvalt is dat degenen met de meeste kritiek de Hoeve niet hebben afgemaakt. Dat is jammer want vergeet niet elke kliniek is maar een deel van de oplossing, dat andere deel ben je toch echt zelf.
het ga u allen goed
#17
Kan ik (gelukkig) niet over meepraten.
Ik heb nog nooit persoonlijk een afkickkliniek van dichtbij gezien.
Zelfs wat dat betreft ben ik altijd te "trots" geweest om naar een kliniek te gaan.
Ik ben zo iemand die altijd alles zelf wil doen.
Dan nog liever dat het mislukt, dan dat ik iets aan een ander moet vragen.
Begrijp me niet verkeerd, ik vind het echt super dat die klinieken bestaan.
En ik ben heilig overtuigd dat voor velen afkicken in een kliniek velen malen doeltreffender is dan een ambulante afkick. Gelukkig bestaan zulke klinieken.
Alleen voor mij persoonlijk op dit moment niet.
Mocht ik mijn ambulante afkick deze keer niet afmaken en terugvallen, of zelfs wel afmaken, maar op korte termijn alsnog terugvallen... dan zou ik dus wél overwegen om het in een kliniek te proberen. Maar dat is voor mij de laatste optie.
Heeft waarschijnlijk ook te maken dat ik erg huiverig ben om mijn verslaving geheim te houden.
Dat is me 10 jaar gelukt, en zou ik niet op het spel willen zetten om op het allerlaatste moment toch nog door de mand te vallen. Daarvoor staat er te veel op het spel.
Had mijn familie, mijn directe omgeving geweten van mijn verslaving en alles wat er speelde had die drempel om naar een kliniek te gaan veel lager geweest.
(sorry, beetje off topic)![:wink:]()
Misschien dat anderen hun ervaringen willen delen die wél in een kliniek hebben gezeten.
Gr, Yoro
Ik heb nog nooit persoonlijk een afkickkliniek van dichtbij gezien.
Zelfs wat dat betreft ben ik altijd te "trots" geweest om naar een kliniek te gaan.
Ik ben zo iemand die altijd alles zelf wil doen.
Dan nog liever dat het mislukt, dan dat ik iets aan een ander moet vragen.
Begrijp me niet verkeerd, ik vind het echt super dat die klinieken bestaan.
En ik ben heilig overtuigd dat voor velen afkicken in een kliniek velen malen doeltreffender is dan een ambulante afkick. Gelukkig bestaan zulke klinieken.
Alleen voor mij persoonlijk op dit moment niet.
Mocht ik mijn ambulante afkick deze keer niet afmaken en terugvallen, of zelfs wel afmaken, maar op korte termijn alsnog terugvallen... dan zou ik dus wél overwegen om het in een kliniek te proberen. Maar dat is voor mij de laatste optie.
Heeft waarschijnlijk ook te maken dat ik erg huiverig ben om mijn verslaving geheim te houden.
Dat is me 10 jaar gelukt, en zou ik niet op het spel willen zetten om op het allerlaatste moment toch nog door de mand te vallen. Daarvoor staat er te veel op het spel.
Had mijn familie, mijn directe omgeving geweten van mijn verslaving en alles wat er speelde had die drempel om naar een kliniek te gaan veel lager geweest.
(sorry, beetje off topic)
Misschien dat anderen hun ervaringen willen delen die wél in een kliniek hebben gezeten.
Gr, Yoro
#18
Ik vraag me af wat anderen van sommige klinieken vinden.
zelf heb ik bijv. in alkmaar detox gezeten ben daar 13 keer weggelopen na een paar dagen of week omdat ik het niet volhield. ik heb daarna 5x in detoc parnassia gezeten dacht als het verder is kan ik niet zomaar terug naar alkmaar alleen heeft me dat ook niet tegen gehouden.
toen hebben ze me in de emile hoeve gedumpt hahaha daar was ik 1 dag en ben gillent weggerent. Wat vinden jullie van de emile hoeve? wat vinden jullie ervan dat ze daar met hierarchie werken? ik begon daar als slaafje moest 30x per dag de tafel schoonmaken ookal was hij al schoon en omdat ik niet luisterde moest ik een uur op een bankje zitten en mocht niet opstaan. ben toen direct weggegaan. welke kliniek gaf jouw een goed gevoel.
ik heb wel geleerd dat ik het moeilijker vond om af te kicken in alkmaar was zo dicht bij me dealer en vee mensen die daar komen komen van dichtbij kreeg direct trek als ik bepaalde mensen zag. hoe is dat bij jullie?![:)]()
zelf heb ik bijv. in alkmaar detox gezeten ben daar 13 keer weggelopen na een paar dagen of week omdat ik het niet volhield. ik heb daarna 5x in detoc parnassia gezeten dacht als het verder is kan ik niet zomaar terug naar alkmaar alleen heeft me dat ook niet tegen gehouden.
toen hebben ze me in de emile hoeve gedumpt hahaha daar was ik 1 dag en ben gillent weggerent. Wat vinden jullie van de emile hoeve? wat vinden jullie ervan dat ze daar met hierarchie werken? ik begon daar als slaafje moest 30x per dag de tafel schoonmaken ookal was hij al schoon en omdat ik niet luisterde moest ik een uur op een bankje zitten en mocht niet opstaan. ben toen direct weggegaan. welke kliniek gaf jouw een goed gevoel.
ik heb wel geleerd dat ik het moeilijker vond om af te kicken in alkmaar was zo dicht bij me dealer en vee mensen die daar komen komen van dichtbij kreeg direct trek als ik bepaalde mensen zag. hoe is dat bij jullie?
#19
Hoi Paddo,
Nou, hier komen de ervaringen van een echte die-hard. Ik vind het moeilijk om hier over te praten, maar moet het toch een keertje kwijt. Dan kan het net zo goed hier zijn.
Ik heb veel klinieken zien komen en gaan; zoals ik al eerder schreef: eigenlijk hebben zij mij vooral zien komen en gaan![:grin:]()
.
In 2004 ben ik terecht gekomen in de Detox van Den Haag. Ik was toen letterlijk in Utrecht in de goot beland, zoals alleen een vrouw dat kan![:flushed:]()
en ik was na 5 dagen alweer weg. Toen ben ik weggelopen, gelijk weer als een gek gaan basen en bruin gaan roken (mijn salaris van mijn werk waar ik als docent niet meer was op komen dagen was gestort). De eerste dag heb ik me wel gelijk weer aangemeld.
Na 2 weken mocht ik terug komen en moest ik weer helemaal opnieuw afkicken.
Ik bleek ook nog zwanger te zijn (ik weet niet van wie, dat maakt het nog erger![:flushed:]()
) en heb daar een miskraam gehad.
Ik heb toen in een wanhoopsdaad mijn 40 mg. Meet in één keer afgebroken, in mijn hevige afkick mijn ondergoed begraven in het gras (om mijn "kindje" te kunnen begraven) en toen was ik zo gek aan het worden dat ik 2 jongens die stiekem blowden heb verraden.
Noot: één van de begeleiders zei hiervóór tegen mij dat als je weet dat iemand drugs bij zich heeft en hier niets van zegt, je zelf er ook uitgegooid kan worden, omdat je jezelf én anderen dan ook in gevaar brengt. Ik zat midden in onderzoek van de Raad van Kinderbescherming en kon aan niets anders denken dan: ik moet het vertellen, anders word ik eruit geooid en raak ik mijn kinderen kwijt.
Ik werd dus uitgeschten door de groep omdat ik zo stom was het te vertellen... Een dag later werd ik psychotisch, niet zo gek als je in één keer met 40 mg. stopt ) en ging ik toch maar akkoord met hun advies om langzaam af te bouwen.
Na tien dagen mocht ik weg en ik ging gelijk weer op m'n bek thuis.
Vervolgens heb ik me bij Arta in Hamingen gemeld. Helemaal in de middle of nowhere. Het eten was niet te vreten, zoutloos, ik mocht niet roken, maar iedereen was erg aardig. Ik kwam letterlijk van allemaal gore mannen en de straat vandaan, dus dit was zo'n verademing dat ik het daar 5 dagen heb volgehouden. Ik zei op de 6e dag: "Ik ga NOOIT meer gebruiken, als ik maar 1 sigaret kan roken!" Dat kon natuurlijk niet, dus ik weer op de trein. In Utrecht heb ik, met een grote sigaret in mijn mond, gelijk wit en bruin gekocht en dat ben ik bij de Jaarbeurs alles op gaan roken achter een transformatorhuisje (heb die naam even aan mijn man gevraagd![:wink:]()
).
Ik belandde na een week wéér in de Detox in Den Haag en daar vonden ze dat ik naar de Emilie Hoeve moest, vanwege mijn traumatisch verleden. Ik wilde dat niet, ik zorgde nog steeds 3 dagen p.w. voor mijn kinderen, ik heb jankend staan roepen dat ik geen Borderline had, maar gewoon gek werd van de Meetafkick (moet je vooral zo gaan janken, geen aanrader![:wink:]()
) en dat ik naar de 2-daagse therapie wilde. Dat mocht niet. Als niet akkoord zou gaan, zou ik worden uitgeschreven. Ik moest wel mijn therapie afmaken, want anders zou ik mijn kinderen verliezen. Inmiddels was de rechtzaak over omgangsregeling namelijk bijna aan de orde.
Ik had dus geen keuze en ging naar de Emilie Hoeve. Daar was ik gelijk de "hoer"van de groep, ik heb daar niemand met ook maar 1 vinger aangeraakt, logisch, ik was al weer wat langer clean, dus niet meer psychotisch en weer normaal, maar die naam raakte ik niet kwijt.
Ik ben na 2 weken "split gegaan"(= weglopen) en toen ik na weer 2 weken terugkwam heb ik 5 uur op het strafbankje gezeten, waarna ik 3 weken in de KT (= keuzetijd) heb gezeten. Dat schijnt extreem lang te zijn. Ik moest erin blijven, omdat ik niet "brak". Ik was helemaal in mezelf opgesloten, vertrouwde niemand meer en ik mocht er pas uit als ik "speakerscorner" zou roepen (dat is dat je al je emoties eruit moet gooien).
Op een gegeven moment, na 7 weken, ben ik toch gebroken, maar wel zo dat ik ook gelijk weggegaan ben. De hele groep stond om me heen en ze riepen verschrikkelijke dingen: dat ik een slechte moeder was en nooit een goede moeder zou worden, dat ik waardeloos was. Maar ik ging en niemand kon mij nog tegenhouden.
Ik heb me gelijk toen ik thuiskwam gem,eld bij de 2-daagse van Arta (Antroposofisch, Zeist) en ik ben clean gebleven. Jahaa, dat hadden die lui op de Hoeve niet gedacht!
Ik ben vervolgens een jaar clean gebleven, volledig, en ben weer teruggevallen toen mijn moeder kanker kreeg, ik mijn baan in het Speciaal Onderwijs verloor (als docent) door een melding van mijn ex (inc. alle rechtbankstukken!). Ik was al door mijn proeftijd heen, met een geweldige beoordeling, dus het moest via kantonrechter worden ontbonden.
Officiële reden: "Verschil van inzicht". Maar het was vanwege mijn verleden... Vervolgens werd ik er bij Arta "tijdelijk"uitgegooid "omdat een baan een voorwaarde van de therapie is" en ik bleek zwanger te zijn van mijn ex die mij tegen mijn zin heeft genomen. Dat werd een abortus...
De rechtbank besloot dat ik nog te kort clean was, dus hield ik het gezag over mijn kinderen, echter zonder vaste omgangsregeling. Voor mijn gevoel was ik álles kwijt: mijn baan, mijn kinderen, mijn therapie en mijn kindje (abortus).
En toen ben ik dus na een jaar teruggevallen. Ik was toen gewoon niet sterk genoeg om te kunnen denken en voelen: wat jullie mij ook aandoen, wat er ook om mij heen wegvalt, ik zal clean blijven. Ik was gewoon niet sterk genoeg toen.
Ik ben er echter zélf uitgeklommen en de jaren erna was ik enkel verslaafd aan Meet/Bupe en af en toe bruin. Nooit meer wit. Ik heb nooit meer mijn lichaam verkocht, ben altijd blijven werken en heb langzaam mijn omgangsregeling uitgebreid zien worden naar volledig bij mij hoofdverblijf etc. bij mij. Het was niet makkelijk, maar ik wist: dit leven wil ik nooit meer. Ik ben dus lanzaam gaan beseffen dat ik helemaal nooit meer aan opiaten verslaafd wilde zijn, ook geen Meet, ook geen Bupe. De laatste 2 jaar was ik elke keer aan het afbouwen, maar lukte het me geen één keer om op nul te blijven staan, de afkick was te zwaar met kinderen én lesgeven etc. Ik moest er gewoon naartoe groeien en dat geeft nietm, die tijd had ik kennelijk nodig.
En van alle ervaringen zijn voor mij de meest traumatische de ervaringen met mannen (zoals mijn ex) en de mannen op de Hoeve. Maar nu zie ik dat het allemaal te maken had met mijn verslaving; want anders had ik hen allemaal nooit leren kennen.
Die mannen bestaan nu eenmaal, ik kan hen niet veranderen, dat wil ik ook niet meer. Ik verander liever mezelf en maak mijn leven op mijn eigen manier leuk.
Dat is groei, mij krijgen ze niet meer klein!
Dit is wel érg lang geworden. Maar goed, een hele rij behandelingen dus.
Ik zit nu bij Miroya en heb een erg fijne therapeut. Zij kan mij echt helpen mezelf te leren helpen, ik ben zuinig op haar, want dan ben ik dat ook op mezelf.
Ik ben ontzettend blij dat ik nu alweer 5 jaar uit de scene ben, daar ben ik erg trots op, mij zien ze daar nooit meer!
En om nu eindelijk jouw vraag te beantwoorden: ik vind de 2-daagse van Arta en Miroya de beste. Arta kijkt naar verslaving als een deel van jou en niet dat jij dat volledig bent. En bij Miroya zit gewoon een dijk van een therapeut, daarom zit ik daar nog nu.
Groetjes, R@r@
Nou, hier komen de ervaringen van een echte die-hard. Ik vind het moeilijk om hier over te praten, maar moet het toch een keertje kwijt. Dan kan het net zo goed hier zijn.
Ik heb veel klinieken zien komen en gaan; zoals ik al eerder schreef: eigenlijk hebben zij mij vooral zien komen en gaan
In 2004 ben ik terecht gekomen in de Detox van Den Haag. Ik was toen letterlijk in Utrecht in de goot beland, zoals alleen een vrouw dat kan
Na 2 weken mocht ik terug komen en moest ik weer helemaal opnieuw afkicken.
Ik bleek ook nog zwanger te zijn (ik weet niet van wie, dat maakt het nog erger
Ik heb toen in een wanhoopsdaad mijn 40 mg. Meet in één keer afgebroken, in mijn hevige afkick mijn ondergoed begraven in het gras (om mijn "kindje" te kunnen begraven) en toen was ik zo gek aan het worden dat ik 2 jongens die stiekem blowden heb verraden.
Noot: één van de begeleiders zei hiervóór tegen mij dat als je weet dat iemand drugs bij zich heeft en hier niets van zegt, je zelf er ook uitgegooid kan worden, omdat je jezelf én anderen dan ook in gevaar brengt. Ik zat midden in onderzoek van de Raad van Kinderbescherming en kon aan niets anders denken dan: ik moet het vertellen, anders word ik eruit geooid en raak ik mijn kinderen kwijt.
Ik werd dus uitgeschten door de groep omdat ik zo stom was het te vertellen... Een dag later werd ik psychotisch, niet zo gek als je in één keer met 40 mg. stopt ) en ging ik toch maar akkoord met hun advies om langzaam af te bouwen.
Na tien dagen mocht ik weg en ik ging gelijk weer op m'n bek thuis.
Vervolgens heb ik me bij Arta in Hamingen gemeld. Helemaal in de middle of nowhere. Het eten was niet te vreten, zoutloos, ik mocht niet roken, maar iedereen was erg aardig. Ik kwam letterlijk van allemaal gore mannen en de straat vandaan, dus dit was zo'n verademing dat ik het daar 5 dagen heb volgehouden. Ik zei op de 6e dag: "Ik ga NOOIT meer gebruiken, als ik maar 1 sigaret kan roken!" Dat kon natuurlijk niet, dus ik weer op de trein. In Utrecht heb ik, met een grote sigaret in mijn mond, gelijk wit en bruin gekocht en dat ben ik bij de Jaarbeurs alles op gaan roken achter een transformatorhuisje (heb die naam even aan mijn man gevraagd
Ik belandde na een week wéér in de Detox in Den Haag en daar vonden ze dat ik naar de Emilie Hoeve moest, vanwege mijn traumatisch verleden. Ik wilde dat niet, ik zorgde nog steeds 3 dagen p.w. voor mijn kinderen, ik heb jankend staan roepen dat ik geen Borderline had, maar gewoon gek werd van de Meetafkick (moet je vooral zo gaan janken, geen aanrader
Ik had dus geen keuze en ging naar de Emilie Hoeve. Daar was ik gelijk de "hoer"van de groep, ik heb daar niemand met ook maar 1 vinger aangeraakt, logisch, ik was al weer wat langer clean, dus niet meer psychotisch en weer normaal, maar die naam raakte ik niet kwijt.
Ik ben na 2 weken "split gegaan"(= weglopen) en toen ik na weer 2 weken terugkwam heb ik 5 uur op het strafbankje gezeten, waarna ik 3 weken in de KT (= keuzetijd) heb gezeten. Dat schijnt extreem lang te zijn. Ik moest erin blijven, omdat ik niet "brak". Ik was helemaal in mezelf opgesloten, vertrouwde niemand meer en ik mocht er pas uit als ik "speakerscorner" zou roepen (dat is dat je al je emoties eruit moet gooien).
Op een gegeven moment, na 7 weken, ben ik toch gebroken, maar wel zo dat ik ook gelijk weggegaan ben. De hele groep stond om me heen en ze riepen verschrikkelijke dingen: dat ik een slechte moeder was en nooit een goede moeder zou worden, dat ik waardeloos was. Maar ik ging en niemand kon mij nog tegenhouden.
Ik heb me gelijk toen ik thuiskwam gem,eld bij de 2-daagse van Arta (Antroposofisch, Zeist) en ik ben clean gebleven. Jahaa, dat hadden die lui op de Hoeve niet gedacht!
Ik ben vervolgens een jaar clean gebleven, volledig, en ben weer teruggevallen toen mijn moeder kanker kreeg, ik mijn baan in het Speciaal Onderwijs verloor (als docent) door een melding van mijn ex (inc. alle rechtbankstukken!). Ik was al door mijn proeftijd heen, met een geweldige beoordeling, dus het moest via kantonrechter worden ontbonden.
Officiële reden: "Verschil van inzicht". Maar het was vanwege mijn verleden... Vervolgens werd ik er bij Arta "tijdelijk"uitgegooid "omdat een baan een voorwaarde van de therapie is" en ik bleek zwanger te zijn van mijn ex die mij tegen mijn zin heeft genomen. Dat werd een abortus...
De rechtbank besloot dat ik nog te kort clean was, dus hield ik het gezag over mijn kinderen, echter zonder vaste omgangsregeling. Voor mijn gevoel was ik álles kwijt: mijn baan, mijn kinderen, mijn therapie en mijn kindje (abortus).
En toen ben ik dus na een jaar teruggevallen. Ik was toen gewoon niet sterk genoeg om te kunnen denken en voelen: wat jullie mij ook aandoen, wat er ook om mij heen wegvalt, ik zal clean blijven. Ik was gewoon niet sterk genoeg toen.
Ik ben er echter zélf uitgeklommen en de jaren erna was ik enkel verslaafd aan Meet/Bupe en af en toe bruin. Nooit meer wit. Ik heb nooit meer mijn lichaam verkocht, ben altijd blijven werken en heb langzaam mijn omgangsregeling uitgebreid zien worden naar volledig bij mij hoofdverblijf etc. bij mij. Het was niet makkelijk, maar ik wist: dit leven wil ik nooit meer. Ik ben dus lanzaam gaan beseffen dat ik helemaal nooit meer aan opiaten verslaafd wilde zijn, ook geen Meet, ook geen Bupe. De laatste 2 jaar was ik elke keer aan het afbouwen, maar lukte het me geen één keer om op nul te blijven staan, de afkick was te zwaar met kinderen én lesgeven etc. Ik moest er gewoon naartoe groeien en dat geeft nietm, die tijd had ik kennelijk nodig.
En van alle ervaringen zijn voor mij de meest traumatische de ervaringen met mannen (zoals mijn ex) en de mannen op de Hoeve. Maar nu zie ik dat het allemaal te maken had met mijn verslaving; want anders had ik hen allemaal nooit leren kennen.
Die mannen bestaan nu eenmaal, ik kan hen niet veranderen, dat wil ik ook niet meer. Ik verander liever mezelf en maak mijn leven op mijn eigen manier leuk.
Dat is groei, mij krijgen ze niet meer klein!
Dit is wel érg lang geworden. Maar goed, een hele rij behandelingen dus.
Ik zit nu bij Miroya en heb een erg fijne therapeut. Zij kan mij echt helpen mezelf te leren helpen, ik ben zuinig op haar, want dan ben ik dat ook op mezelf.
Ik ben ontzettend blij dat ik nu alweer 5 jaar uit de scene ben, daar ben ik erg trots op, mij zien ze daar nooit meer!
En om nu eindelijk jouw vraag te beantwoorden: ik vind de 2-daagse van Arta en Miroya de beste. Arta kijkt naar verslaving als een deel van jou en niet dat jij dat volledig bent. En bij Miroya zit gewoon een dijk van een therapeut, daarom zit ik daar nog nu.
Groetjes, R@r@
#20
Lieve lieve R@R@,
Moet niet makkelijk zijn om al die herinneringen weer op te halen en ze uit te tiepen.
Je liet al doorschemeren dat je heel wat hebt meegemaakt in je leven.
We hebben nu in het groot een idee van wat zich in jouw leven heeft afgespeeld.
Meer dan de meesten in meerdere mensenlevens bij elkaar opgeteld.
En als ik naar mezelf kijk weet ik dat dit maar een globale samenvatting is.
Als je echt alles moet gaan beschrijven heb je meer dan genoeg om een dik boek vol te schrijven... Jouw tunnel met stront is kilometers lang geweest, maar wat moet het nu goed voelen om er aan het einde uit te kruipen en in de regen te staan.
Natuurlijk glijd de stront van het verleden niet zomaar in een regenbui van je af.
Juist daarom is het zo knap wat je bereikt hebt.
Tegen ieders verwachting in. En ik spreek denk ik namens velen als ik zeg dat er met alles wat jij hebt doorstaan er maar heel weinig er toch weer bovenop zouden zijn gekomen.
Alle reden om super trots op jezelf te zijn meid!!
Respect!
Moet niet makkelijk zijn om al die herinneringen weer op te halen en ze uit te tiepen.
Je liet al doorschemeren dat je heel wat hebt meegemaakt in je leven.
We hebben nu in het groot een idee van wat zich in jouw leven heeft afgespeeld.
Meer dan de meesten in meerdere mensenlevens bij elkaar opgeteld.
En als ik naar mezelf kijk weet ik dat dit maar een globale samenvatting is.
Als je echt alles moet gaan beschrijven heb je meer dan genoeg om een dik boek vol te schrijven... Jouw tunnel met stront is kilometers lang geweest, maar wat moet het nu goed voelen om er aan het einde uit te kruipen en in de regen te staan.
Natuurlijk glijd de stront van het verleden niet zomaar in een regenbui van je af.
Juist daarom is het zo knap wat je bereikt hebt.
Tegen ieders verwachting in. En ik spreek denk ik namens velen als ik zeg dat er met alles wat jij hebt doorstaan er maar heel weinig er toch weer bovenop zouden zijn gekomen.
Alle reden om super trots op jezelf te zijn meid!!
Respect!