#1
Oké, stel dat er altijd een residu zou overblijven. Dit heeft betrekking op je hersenen/lichaam. Ben je een mindless (lol) volger van je hormonen/lichamelijke lusten/verslavingen/driften/etc.? Of ben je een soeverein wezen dat de vrije wil heeft om te kiezen niet die weg in te gaan? Het herprogrammeren werkt zelfs al op dat niveau: niet terugvallen in het eerstgenoemde. Verslaving is (imo) ook slechts een subset van de volledige ziekte welke de identificatie met het lichaam betreft.Ik ben het niet helemaal met je eens. Je bent niet herprogameerbaar, al je ervaringen blijven je hele leven bij je. Ja, je maakt nieuwe verbindingen aan, maar die overschrijven geen oude ongewenste verbindingen. Die nieuwe verbindingen bestaan dus naast de oude slechte verbindingen die je dus je hele leven met je meedraagt, zelfs als je gaat mediteren tot je een ons weegt.
En dat is dus wel het geval, je draagt het je hele leven met je mee, het kan niet gewist worden of iets dergelijks.
Ik snap je spirituele aanpak hier, en ik denk wel degelijk dat dit kan bijdragen tot betere/snellere verwerking van de verslaving en terugval kan voorkomen. Maar je moet je ook bewust zijn van de wetenschappelijke kant, de werking van je lichaam en je brein.
Je kan er nooit 100% van genezen, oftewel teruggaan naar de situatie van voor de verslaving.
Ik denk dat meditatie niet gezien moet worden als (alleen) iets om verkeerde patronen mee uit te wissen. Het is in de eerste plaats in de staat komen die voorafgaat aan de ziekte (identificatie en daar uit voortkomend: verslaving). Geloof het of niet, maar we hebben een kant aan ons die altijd hetzelfde is gebleven (puur zou je kunnen zeggen). Als je niet daarmee in contact staat, dan zullen je gedragspatronen zich inderdaad verharden en krijgen we mensen die na hun jeugd niet meer zullen veranderen. Omdat ze zich volledig vereenzelvigd hebben met deze patronen. Hoe ouder mensen worden, hoe meer uitgehard de patronen zullen zijn. Behalve als ze die kant van henzelf ontdekt hebben die nooit veranderd, altijd jeugdig blijft.
Wellicht heb je gelijk dat die verbindingen nooit helemaal 100% uitgewist worden. Dat alles opgeslagen is in het lichaam als een soort geheugenbank. Maar er is ook een zijde aan ons die nooit verslaafd is geweest. En door jezelf te programmeren meer en meer in dat bewustzijn te opereren, kan de ziekte jou niet beïnvloeden én maak je nieuwe gezonde verbindingen aan op lichamelijk gebied.
Zie het eens zo: het ego is ziek/verslaafd. Wat doen de meesten daaraan? Ze proberen het ego te genezen. Maar het ego ís de ziekte. Het ís de identificatie met het lichaam. Je kunt niet enkel de delen van je ego die je niet wilt weggooien en verwachten dat je genezen wordt. Je moet rigoureus de complete identificatie onderzoeken en wegsmijten. Uiteraard is er ook een deel van mij dat weet dat ik ik ben en niet jij. Daar heb ik het hier niet over. Dat zou ik functioneel ego willen noemen, dat voortkomt uit intelligentie, niet identificatie. Maar dat wat zich constant identificeert met objecten in bewustzijn (en het lichaam ís een object in bewustzijn), dat is de geestesziekte die we momenteel als mensheid hebben. Als dat aangepakt wordt, zal verslaving niet een issue meer zijn.
Ik haat het om degene te zijn die weer met deze zweverigheid komt, maar geloven dat je aan je lot overgelaten bent voor de rest van je leven is jezelf zo tekort doen... We zijn immens krachtige wezens die met behulp van ons voorstellingsvermogen onze werkelijkheid beïnvloeden. Een nietig gefixeerd gedachtepatroon kan jou niet in je greep houden voor de rest van je leven, tenzij je dat geloofd. En omdat je vrije wil hebt, zal dat je lot zijn als je dat zo wilt.
