Laten los Laten van mijn verleden wou dat ik dat KPN wou ik da tf mij eens echt kon uiten tegen iemand. Ik kan wel alles zeggen maar dan is het nog niet los gelaten. Geen psycholoog of andere dokter prikt door mijn muur van emoties doorheen. Daardoor nu veel pijn omdat ik emoties opprop. Ik kan mijn trauma's niet los laten. De rugzak blijft. Moet het kunnen accepteren maar daar heb je ook deels een goede eigenwaarde voor nodig zelf respect heb ik niet.
Goede eigenwaarde, zelfrespect, zelf-liefde, ik zie dat allemaal als hetzelfde. Het is iets waar ik van jongs af aan moeite mee heb gehad. Waar het bij anderen om me heen vaak als vanzelf leek te komen, kon ik het gewoon niet opbrengen. Maar als iemand die daar moeite mee had en soms ook nog heeft, wil ik je zeggen dat dit géén voorwaarde is om te beginnen met accepteren. Ja, zelf-liefde is hoogst preferabel. Het is de makkelijkste weg, áls je het kunt toepassen. Voor de pechvogels die dat niet zomaar kunnen lijken te doen, is alle hoop echter niet verloren. Wat je namelijk sowieso kunt doen, is de pijn voelen. Het gaat niet fijn zijn zonder die zelf-liefde, maar wat gaat die pijn jou nou doen? Gaat het jou overweldigen? Is het ondraaglijk? Ik zal je zeggen, het verhaal gekoppeld áán je pijn is ondraaglijk, nooit de pijn zelf. Hoe intens is je geestelijke pijn werkelijk? Vergelijk het eens met fysieke pijn. De laatste is vaak vele malen intenser dan geestelijke pijn en toch prefereren we dat vaak ver boven onze mentale trauma's. Waarom? Omdat het slechts pijn is. Het is niets persoonlijks. Maar waarom beschouwen we geestelijke pijn dan ook niet als iets onpersoonlijks? Is dit onmogelijk om te doen?
Ik heb het hier in het verleden al (veel te) vaak over gehad op DF, maar enkel praten over je pijn is imo niet voldoende om je pijn te ontstijgen. Waarom? Omdat dat is als zeggen tegen je eigen mind/geest: "zeg jij nou eens waarom het terecht is dat ik blijf lijden onder dit trauma". Je mind zal áltijd een reden kunnen bedenken waarom je zou moeten lijden. Dat is wat het doet. Omdat we op een bewust of onbewust niveau wíllen lijden, zal je geest middels slimheid/sluwheid een reden vinden, no matter what. En hoewel ik denk dat er zeker een plek is voor praten over trauma's, denk ik dat dat niet het eindstation zou moeten zijn. Je wilt daar toch voorbij gaan? En dat doe je, door dat spelletje niet meer op het niveau van de mind/geest zelf te spelen, maar door daar uit te stappen. Door 1 stap achteruit te zetten en de werkelijkheid van je pijn onder ogen te komen. Het verleden is voorbij. Je zult het nergens meer kunnen vinden. Het is over. Verleden is dus niet een werkelijkheid van je pijn. Dat kun je dus afstrepen. Maar de pijn zélf, die is echt. Die ervaar je nú. Als je je nou dus enkel daar op richt en niet op het verhaal/verleden rondom je pijn. Je hoeft enkel te zien dat alleen de pijn zélf echt is, niet het verhaal. Dat is die ene stap achteruit zetten. Niet meer in discussie gaan met je mind, want dat ga je nooit winnen. Slechts de pijn zelf in zijn rauwheid ondergaan.
En dan nog iets. Mensen met de meeste geestelijke/emotionele pijn, zijn de mensen met de meeste potentiële gelukzaligheid. Want je pijn wordt je gelukzaligheid, als je het juiste perspectief weet te vinden. Zie het dus niet als iets om kwijt te raken of te verdoven. Omarm het volledig en zie het voor je ogen transformeren. Het kost tijd en inspanning en opoffering, maar die verloren zelf-liefde komt terug op deze manier. Wat is meer waardig voor zelf-respect en liefde dan je diepste pijn omarmen? Dan je lijden los te laten en jezelf zo te vergeven?
Het is allesbehalve onmogelijk.