Weet je, ik ga geen discussies voeren. Vooral de data van Vietnam soldaten wijst in de totaal andere richting, en in die van het ratpark staan meerdere alinea’s die hetzelfde zeggen als ik.
Tenzij je me wil vertellen dat gevoeligheid voor verslaving tijdelijk is? De meeste soldaten stapten van hun verslaving af toen ze weer thuis waren. Iets wat het hele ziekteverhaal onderuit haalt.
En volgens mij snap je ook niet helemaal hoe dopamine werkt, dopamine komt vrij vlak voordat je zou gebruiken, eten, Sex en veel meer plezierige ervaringen. Niet omdat dopamine zelf fijn voelt maar omdat dopamine het brein laat weten dat er iets fijns aankomt.
Een tekort aan dopamine leidt tot een catatonische staat, niet tot verslaving. En verlies van dopamine leidt tot Parkinson. Het is ook vreemd zomaar zoiets aan te nemen terwijl het nog niet eens bekend is wat alle neurotransmitters precies doen in samenspel met hormonen e.d.
Het klinkt wel interessant hoor. “Door een tekort aan D2 receptoren ben ik verslavingsgevoelig en vooral als het niet lekker gaat... oh shit mijn D2 tekort speelt weer op, pass door die shit.”
Of toch niet.
Als je bronnen wil hoor ik het wel.
Hoe verklaar je dan dat niet iedereen verslaafd wordt als het niet lekker loopt in hun leven, als zij emotionele verliezen lijden of als ze heel down zijn?
Wat ik bedoelde is, dat verslavingsgevoeligen gewoon eerder een uitweg zoeken. Dat zie ik als defect in de hersenen, want het leidt alleen maar tot meer ellende.
En het klopt inderdaad dat dopamine al wordt vrijgegeven voordat je gaat gebruiken. Het zien van de drug bijvoorbeeld zorgt voor een vergrote dopamineafgifte. Maar dit is veel minder vergeleken met de afgifte die je werkelijk krijgt tijdens het gebruik van een drug. Anders zouden mensen al verslaafd raken bij het zien, ruiken of voelen van het middel, mits ze uiteindelijk besluiten het niet te nemen. Veel soorten drugs(en ook eten, seks enzo) hebben wel degelijk een invloed op je dopamine. Als dopamine alleen vrijkomt vóór gebruik zouden mensen die het voor het eerst gaan nemen dus al veel dopamine in hun synaptische spleet hebben. Maar ik denk dat jij bedoelt dat dit het geval is bij regelmatige gebruikers.
En inderdaad spreek ik mezelf enigszins tegen. Wegens het feit dat de soldaten weer hun normale leven oppakte na de oorlog zou je misschien kunnen concluderen dat dit de theorie van verslavingsgevoeligheid onzin is. Maar ik denk dat beiden waar kunnen zijn. Een deel van de soldaten gebruikte heroine, maar ook een groot deel niet. Terwijl ze in dezelfde situatie zaten. Het deel dat heroine gebruikte zijn dus verslavingsgevoelig. Zij zoeken ontspanning is een Stresvolle situatie. Het andere deel deed dit niet. Dus er was een verschil tussen beide partijen. Beide partijen verkeerden in dezelfde situatie, maar niet iedereen ging hier hetzelfde mee om. Ik denk dat het deel dat verslavingsgevoelig is in zulke bizarre omstandigheden dus zoeken naar een tijdelijke escape. Niet-verslavingsgevoeligen deden het anders.
Een tekort aan D2 receptoren is permanent als dit komt door een genetische afwijking. Als het allemaal niet lekker loopt, merk je er meer van in de zin dat je meer de neiging hebt om je weer goed te voelen. Een voorbeeld: ik heb goede contacten, ik sport regelmatig, ik eet gezond. Hierbij komt ook dopamine vrij waardoor een tekort aan d2 receptoren minder opvalt. Maar als veel dingen wegvallen, zal een verslavingsgevoelige in iets ontspanning proberen te zoeken(vaak met nadelige gevolgen). Het moet wel zo zijn dat mijn hersenen anders werken dan een niet-verslavingsgevoelige. Want een niet-verslavingsgevoelige gebruikt een enkele keer zonder door te slaan. En een verslavingsgevoelige heeft hier een vegrote kans op.
Kijk dit onderzoek wijst uit dat de aanwezigheid van een bepaald allel ervoor zorgt dat individuen minder d2 dopamine receptoren hebben dan anderen.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3321644/
Een relatief lage dichtheid d2 dopamine receptoren komt vaker voor bij ratten die een voorkeur hebben voor alcohol. Bij toediening van een d2 dopamine agonist wordt de waarschijnlijkheid van middelengebruik verminderd. Wat dus uitwijst dat een tekort aan d2 receptoren kennelijk een rol speelt in verslaving. Ook uit tweelingenonderzoek is gebleken dat genen een belangrijke rol spelen in verslaving. En die zal ik mijn leven lang houden, dus ik zal mijn hele leven verslavingsgevoelig zijn.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4120286/
Kijk eens naar de groep mensen met ADD/ADHD. Zij hebben een tekort aan d2 receptoren, of een te lage afgifte van dopamine. Veel voorkomend symptoom van ADD is verslavingsgevoeligheid.
Je bent het wel met me eens dat sommige mensen sneller geneigd zijn te vluchten dan andere mensen toch? Dat is verslavingsgevoeligheid. En vrijwel elke psycholoog en psychiater zullen zeggen dat verslaving een ziekte is. Ik heb eerder wat links gepost.
En ik bleef niet gebruiken omdat ik geen genoeg kon krijgen van de dope. In mijn verslaving zou dit nooit in mij opkomen. Ik deed het toen voornamrlijk om pijn te verminderen. Ik wilde echt stoppen dus ik had er juist genoeg was.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/m/pubmed/21356417/
Hierin staat dat de genen en de omgeving van een individu beide factoren zijn in het ontwikkelen van verslaving/verslavingsgevoeligheid.
En waarom wil je geen discussie voeren? Dat is toch juist de bedoeling van een stelling? En ik ben erg benieuwd naar al jouw argumenten. Ik respecteer je mening.