Erfelijkheid speelt in veel gevallen idd een rol. Dat is al uit meerdere onderzoeken gebleken. Dat geldt niet alleen voor drugs verslavingen maar voor verslavingsgevoeligheid in het algemeen.Ik geloof trouwens ook in genetische aanleg. Dus voor de 1 is het vanuit nature wel moeilijker dan voor de ander om er mee om te kunnen gaan. Niet dat dat een excuus moet zijn natuurlijk
@Woke-up-sticky
Punt is dat zelfs de experts het niet met elkaar eens zijn, en dan vind ik zo'n stelligheid als jij die aan de dag legt toch wel een beetje vreemd overkomen.
@Mindless
En zeker als de wetenschap nog geen 100% duidelijkheid geeft vind ik het een hele goede zaak om die dan maar even opzij te leggen en zelf te gaan denken over zulke materie, en dan vind ik jouw invalshoek gewoon een hele goede!
@Neo-Shulginist
Ook jouw uiteenzetting vind ik een zeer plausibele, ik ga wel mee in wat je hier zegt.
Zelf denk ik dat verslaving geen pure ziekte is, maar je kan ook niet stellen dat er helemaal geen lichamelijk aspect is want verslaving brengt wel degelijk veranderingen aan in het fysieke gestel van je hersenen. Dat is maar een gedeelte van de problematiek, want er spelen naast die veranderde fysiek nog vele andere factoren die invloed hebben of je al dan niet verslaafd geraakt en of je al dan niet kan afkicken of ooit nog eens recreatief iets kan gebruiken zonder echte terugval te krijgen. Het lijkt me dat je persoonlijke omstandigheden zullen bepalen welke factoren de meeste invloed gaan hebben in dit proces en de uiteindelijke uitkomst ervan.
Maar er zijn ook gewoon dingen, zoals dus bijvoorbeeld zien en weten dat een kleine baby die voor je ligt (nog) niet het ego heeft dat wij door de jaren heen hebben ontwikkelt. Zoiets hoeft wetenschap mij niet te leren. Dat zie, voel, intueer, wéét ik. Niet dat ik op de wetenschap hoef te wachten om eindelijk die 100% bevestiging te krijgen. Het is gewoon common sense.
Hierom heb ik door de jaren denk ik een beetje een negatieve associatie met de wetenschappelijke kijk op dingen gekregen. Omdat er tegenwoordig best veel mensen zijn die iets pas erkennen als het wetenschappelijk bewezen is. Niet eerlijk van mij tegenover wetenschap zelf natuurlijk (ben daar ook terecht meermaals op gewezen hier), maar toch een associatie die ik dan soms maak.
@Woke-up-sticky
Punt is dat zelfs de experts het niet met elkaar eens zijn, en dan vind ik zo'n stelligheid als jij die aan de dag legt toch wel een beetje vreemd overkomen.
@Mindless
En zeker als de wetenschap nog geen 100% duidelijkheid geeft vind ik het een hele goede zaak om die dan maar even opzij te leggen en zelf te gaan denken over zulke materie, en dan vind ik jouw invalshoek gewoon een hele goede!
@Neo-Shulginist
Ook jouw uiteenzetting vind ik een zeer plausibele, ik ga wel mee in wat je hier zegt.
Zelf denk ik dat verslaving geen pure ziekte is, maar je kan ook niet stellen dat er helemaal geen lichamelijk aspect is want verslaving brengt wel degelijk veranderingen aan in het fysieke gestel van je hersenen. Dat is maar een gedeelte van de problematiek, want er spelen naast die veranderde fysiek nog vele andere factoren die invloed hebben of je al dan niet verslaafd geraakt en of je al dan niet kan afkicken of ooit nog eens recreatief iets kan gebruiken zonder echte terugval te krijgen. Het lijkt me dat je persoonlijke omstandigheden zullen bepalen welke factoren de meeste invloed gaan hebben in dit proces en de uiteindelijke uitkomst ervan.
Volgens de definitie van verslaving blijf je dat zo lang als de dysfunctionaliteit aanhoudt. Het gaat om de hoeveelheid problemen die geassocieerd zijn met gebruik van drugs. Als je geen sociale, financiële, medische of psychologische problemen hebt met drugs gebruiken dan ben je ook niet (meer) verslaafd.
Maar de praktijk is wat weerbarstiger, denk ik. Zeker met verslaving aan middelen die de hersenstructuren aanpassen, met name stimulanten, blijft het een constant gevecht om van de middelen af te blijven. De mesolimbische route, een belangrijke hersenstructuur die betrokken is bij het nemen van keuzes en beloning daarvan, raakt enorm getriggerd door chronisch gebruik van stimulanten wat in die hersenbanen ingesleten raakt, als het ware.
Met andere middelen is het meer een kwestie van emotie-regulatie. Veel mensen die last hebben van een verslaving hebben eigenlijk last van emotie-verwerkingsproblemen. Als ze heftige stress meemaken dan weten ze niet hoe ze daarmee op gezonde wijze moeten omgaan. Voor hen is gebruik van drugs een vlucht voor de stressor. Die ingebakken gewoonte kan grotendeels verholpen worden met cognitieve gedragstherapie. Maar in de praktijk zie je dan dat de mensen wie hun gedrag aangepast hebben, toch weer snel kunnen terugvallen in periodes van grote stress, bijvoorbeeld bij het verbreken van een liefdesrelatie of het overlijden van een familielid.
Wat is jouw definitie van verslaving dan?
En wil je ook jouw definitie van trauma geven?
Nooit iemand van trends geweest.Welkom in de tijd van empirisch bewijs.
@Mindless
We hebben er vaak mee overhoop gelegen, maar ik heb dan toch wel van jou geleerd dat je zaken ook anders dan wetenschappelijk benaderen kan.![:)]()
Op dezelfde manier als je kan verklaren dat mensen verslaaft raken terwijl ze een prachtig super leven hebben. Verslaving gebeurt.Hoe verklaar je dan dat niet iedereen verslaafd wordt als het niet lekker loopt in hun leven, als zij emotionele verliezen lijden of als ze heel down zijn?
Als junk zijn je identiteit is dan is er meer nodig als even verantwoordelijkheid nemen. Dan moet je junkidentiteit vermoorden om iemand anders te worden.Deze mensen willen geen verantwoordelijkheid voor hun acties nemen maar gaan helemaal in hun identiteit als junkie op.
Of C: het middel voorziet in een behoefte waar iemand zonder dat middel niet in kan voorzien. Daarmee annuleer ik a en b en kunnen ze toch beiden waar zijn.Welke van deze twee is het? A: het middel is buitengewoon verslavend. Of b de verslavingsgevoelige mens is ziek.
Want als je het aan mij vraagt annuleren ze elkaar en zijn ze geen van twee waar
Door de ontkenningen vind ik het moeilijk om precies te snappen wat je hier schrijft. Ik denk dat je bedoelt te zeggen dat het aandeel verslaafden door trauma kleiner is als wordt aangenomen en dat je begrijpt dat middelengebruik kan voorzien in de behoefte om om te gaan met het trauma. Terwijl verslaving ook weer trauma in de hand kan werken?Wel wil ik nog even voor de duidelijkheid zeggen dat het aantal verslaafden met trauma als oorzaak overschat wordt, daarmee bedoel ik niet dat mensen met trauma geen uitvlucht zoeken van hun verschrikkelijke situatie.
Ook wil ik niks af doen van het trauma of van verslaving, ook ontken ik niet dat verslaving trauma teweeg kan brengen.
Nieuw empirisch bewijs ontstaat onder andere door vraagtekens te zetten bij het bestaande bewijs.Welkom in de tijd van empirisch bewijs.
Trauma:
“Betrokkene is blootgesteld aan een feitelijke of dreigende dood, ernstige verwondingen en/of seksueel geweld op één (of meerdere) van de volgende manieren:
- Het is de persoon direct overkomen;
- De persoon was getuige van de gebeurtenis;
- Een direct familielid of vriend van de persoon is het overkomen;
- De persoon wordt herhaaldelijk blootgesteld aan nare details van de ingrijpende gebeurtenis(sen) (bijv. politieagenten die herhaaldelijk worden blootgesteld aan de details van kindermisbruik).”
Op dezelfde manier als je kan verklaren dat mensen verslaaft raken terwijl ze een prachtig super leven hebben. Verslaving gebeurt.
Als junk zijn je identiteit is dan is er meer nodig als even verantwoordelijkheid nemen. Dan moet je junkidentiteit vermoorden om iemand anders te worden.
Of C: het middel voorziet in een behoefte waar iemand zonder dat middel niet in kan voorzien. Daarmee annuleer ik a en b en kunnen ze toch beiden waar zijn.
Door de ontkenningen vind ik het moeilijk om precies te snappen wat je hier schrijft. Ik denk dat je bedoelt te zeggen dat het aandeel verslaafden door trauma kleiner is als wordt aangenomen en dat je begrijpt dat middelengebruik kan voorzien in de behoefte om om te gaan met het trauma. Terwijl verslaving ook weer trauma in de hand kan werken?
Nieuw empirisch bewijs ontstaat onder andere door vraagtekens te zetten bij het bestaande bewijs.
In mijn ogen, en dat is volledig anekdotisch en zonder (dat ik weet) wetenschappelijke onderbouwing, voorziet verslaving simpelweg in een behoefte.
Een behoefte die gegroeid is vanwege gebruik van het middel waar vervolgens een lichamelijke of psychische afhankelijkheid door is ontstaan.
Of een behoefte die is ontstaan vanwege levensproblemen van wat voor oorzaak dan ook. Toevallig loopt iemand dan tegen een stofje aan dat precies die leemte kan vullen of de problemen tijdelijk wegneemt.
Ik kan uiteraard bronnen zoeken die mijn stelling bevestigen.
Beste leden.
De titel luid al: Verslaafd blijf je voor altijd!
Verslaving staat in het grote DSM-V boek beschreven als "Stoornis in het gebruik van middelen".
Nu bestaan er stoornissen waar men redelijk goed mee kan leven mits een juiste behandeling. Hierbij kun je denken aan een angststoornis / paniekstoornis.
Genezen doet het niet máár wel grotendeels. Men kan weer leven zonder angst/paniek. Men leert leven met angst, de denkpatronen worden door middel van therapie afgeleerd en nieuwe patronen worden aangeleerd.
Geldt dat ook voor verslaving? Is verslaving 'af te leren'? Bestaat er de mogelijkheid om de gedragsproblemen zo dusdanig te beïnvloeden dat men weer kan gebruiken zonder dat er op langere termijn (nogmaals) problemen ontstaan.
Of is verslaving is levenslange stoornis die het niet mogelijk maakt 'normaal' met middelen en/of gokken/seks/gamen noem het maar op om te gaan.
Benieuwd naar jullie meningen/ervaringen!
tekst selecteren en op +citaat drukkenHoe reageer je op die stukjes apart, dan doe ik dat na mijn werk.
Op dezelfde manier als je kan verklaren dat mensen verslaaft raken terwijl ze een prachtig super leven hebben. Verslaving gebeurt.
Als junk zijn je identiteit is dan is er meer nodig als even verantwoordelijkheid nemen. Dan moet je junkidentiteit vermoorden om iemand anders te worden.
Of C: het middel voorziet in een behoefte waar iemand zonder dat middel niet in kan voorzien. Daarmee annuleer ik a en b en kunnen ze toch beiden waar zijn.
Door de ontkenningen vind ik het moeilijk om precies te snappen wat je hier schrijft. Ik denk dat je bedoelt te zeggen dat het aandeel verslaafden door trauma kleiner is als wordt aangenomen en dat je begrijpt dat middelengebruik kan voorzien in de behoefte om om te gaan met het trauma. Terwijl verslaving ook weer trauma in de hand kan werken?
Nieuw empirisch bewijs ontstaat onder andere door vraagtekens te zetten bij het bestaande bewijs.
In mijn ogen, en dat is volledig anekdotisch en zonder (dat ik weet) wetenschappelijke onderbouwing, voorziet verslaving simpelweg in een behoefte.
Een behoefte die gegroeid is vanwege gebruik van het middel waar vervolgens een lichamelijke of psychische afhankelijkheid door is ontstaan.
Of een behoefte die is ontstaan vanwege levensproblemen van wat voor oorzaak dan ook. Toevallig loopt iemand dan tegen een stofje aan dat precies die leemte kan vullen of de problemen tijdelijk wegneemt.
Ik kan uiteraard bronnen zoeken die mijn stelling bevestigen.
Was je al.
Voordat je er achterkwam en het koppelde of het zich uitte dmv drugs.Je was al verslaafd voordat wat?
Voordat je er achterkwam en het koppelde of het zich uitte dmv drugs.
Soort vanJij liep zeker ook al de marathon voor je kon kruipen.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."