Ik herken het beeld wat jij schetst over de huidige zorg niet.
Moeilijke situaties kan je niet vermijden. Vroeg of laat zul je er weer tegen aan lopen. Verslaving an sich is in principe resultaat van vermijding. Beter kom je goed beslagen ten ijs ipv dat je wegloopt.
Dat kan 10 keer, dat kan 100 keer, maar geen 1000 keer, we zijn niet van steen. En je kan best wel alle situaties, proberen te vermijden.
Dan kom je nog steeds in situaties, waar je niet onderuit kan en dan kan je, die paar moeilijke situaties wel incasseren. Met wat sociale vaardigheden.
Ik vind dat we onze ego zo overschatten en dat we wel eventjes kunnen sturen hoe onze hersens gaan reageren.
Wat ik beweer is, dat al die kleine triggers, gaan stapelen.
En dat die kleine moeilijke situaties waar je mee hebt leren omgaan, wel degelijk een impact hebben.
En niet meteen voor ernstige craving gaan zorgen, maar dat ze stapelen.
En dan valt er eens een keer een boze mail in de mail of een rekening die je moet betalen.
En dan val je terug, omdat die kleine cravingsmomenten stapelen.
Wat er voor zorgt dat mensen, compleet om een stompzinige reden terugvallen. Op een irrationele manier alsof ze tijdelijk gek zijn of het express verpesten.
Maar dat komt omdat ze de hele tijd met moeilijke situaties aan het omgaan zijn.
Dan is de ene cravings situatie dus makkelijker te vermijden dan de andere, want een heroine junk komt zijn shit niet meer tegen nadat ie gestopt is, en dan is het al moeilijk genoeg.