#1
Je geeft die stoffen teveel macht/kracht en maakt jezelf met precies die denkwijze weerloos tegen het verslaafd zijn eraan.Ik ben bang, dat verslavende stoffen, al is het chocola. Allemaal veel veslavender zijn dan we willen toegeven. En dat sowieso mensen, gewoon bijna nooit wilskracht of een persoonlijkheid hebben die daar verstandig mee kan omgaan. Er is een kans, dat ook al gebruikt iemand maar af en toe, dat dat wel degelijk al een verslaving is aan die verslavende stof.
Als dieren verslaafd raken, gaan ze meteen los en stoppen ze niet meer tot ze dood zijn ofzo. Soms denk ik, dat we niet heel verschillend zijn. En heel misschien, is de enige manier om er van af te komen, eigenlijk bijna kansloos is en heel veel moeite blijft kosten.
Ik weet het ook niet, maar het kan. Dat al die verslavende stoffen veel en veel verslavender zijn dan we denken.
En het zijn niet alleen stoffen/middelen waarmee we (mensen over het algemeen) dit doen, we doen dit met praktisch alles in de wereld. We geven onze autoriteit aan dingen extern van ons. En dan heb ik het niet over wilskracht, want wilskracht kan je maar zo ver brengen.
De kern is (imo) dat we ons gebrekkig voelen. En bij een gevoel van gebrek ben je per definitie zoekende om dat gebrek, die leegte op te vullen. Drugs, porno, chocola, seks, relaties, status, macht, enzovoorts. Gimme gimme gimme... Maar het zal nooit de leegte vullen en je weet het.
Het "grappige" (het is eerder tragikomisch) is dat je de meester-drug in je hebt. The good stuff. De pure, onversneden "amrita" nectar. Alles wat je daarbuiten in de wereld kunt vinden is vervuild, in de zin dat het met een bepaalde prijs komt. Maar het geeft je wel (even!) respijt van je gebrek/leegte en dát is hetgene dat je zoekt, dus neem je die vervuiling op de koop toe.
Je leegte proberen te vullen met dingen extern van je is als zoeken naar vieze kruimeltjes coke in je tapijt, terwijl je op 10 kilo onversneden Colombiaanse zit. Of een nog meer accurate metafoor: als zoeken naar vervuilde druppeltjes, terwijl jij de oneindige oceaan van de pure nectar zelf bént.
Ik zou zeggen: het is kansloos zoláng je het buiten jezelf zoekt. Je zult het daar nooit vinden. Maar hoe corny dit misschien ook klinkt: je bent hetgene waar je naar op zoek bent. Stoppen met de zoektocht is het antwoord. Het is namelijk dan dat de nectar begint te stromen. Eerst een beetje. Een paar druppeltjes komen binnen. Maar het is de kwaliteit van die druppeltjes die je doen beseffen: ál die andere shit is... shit. Dit is the real deal. Eenmaal daar 1 druppeltje van gehad en je kunt niet meer terug. Dan ben je écht een addict for life. Maar het is oké, want dit is het 100% pure spul. Geen vervuilingen, dus geen bijwerkingen en daarnaast een oneindige hoeveelheid. En dát is het begin van het einde van verslaving. Niet omdat je vanuit wilskracht iets niet doet (wat je eigenlijk wilt doen), maar omdat je iets veel beters hebt gevonden.