Vat dit niet op als aanval ofzo, ik licht even wat dingen uit die me opvielen.
Mooie carrière opgebouwd, maar sinds vorig jaar september complete switch gemaakt naar maatschappelijk werk. Puur omwille van zoektocht naar zingeving in het leven.
Dit niet per sé. Dat hangt een beetje af van of dit een impulsieve keuze is geweest. Maar als dit weloverwogen was, is het absoluut geen verslavingsgedrag. Wilde hem toch even uitlichten. Het is namelijk wel typisch verslaafdengedrag om (te snel/impulsief) oude schepen te verbranden.
Altijd verslavingsgevoelig geweest. 25 jaar geleden toch wel een kleine gokverslaving gehad.
Deze staat natuurlijk al opzich. Daarnaast ook wel de kanttekening dat bagatelliseren ook heel goed past binnen het verslaafde brein.
Roken, alcohol... doe ik nog steeds. Maar kan het vrij eenvoudig ook een tijdje laten. Moest ik die noodzaak zien.
Is dit echt zo? Ik lees meer van zulke rationalisaties terug in je verhaal. Ik ben zelf ook echt een kei in rationaliseren. En vaak heb ik het zelf niet eens door. Ik weet in elk geval zeker dat ik roken niet vrij eenvoudig in tijdje kon laten. Ookal geloofde ik dat wel heel graag.
Terwijl voor de meeste mensen stoppen met die zaken gewoon bij volwassenheid, gezinsleven, etc... hoort, zie ik dat blijkbaar niet zo. Of het triggert me niet genoeg.
Dit hoor ik wel vaak terug bij verslaafden. Lang jong willen blijven. Vaak zelfs in die mate dat we eigenlijk daarmee bepaalde verantwoordelijkheden ontlopen. Ik zeg niet dat dat bij jou zo is, maar kan zeker wel zo zijn.
Wat me wel triggert in het leven, is verdieping, verkennen, dingen ervaren en beleven. Op vele vlakken.
Dit sowieso. Maar dan in extreme vorm. De meeste verslaafden zijn erg nieuwsgierig naar alles dat met ervaren en beleven te maken heeft. Als we maar 'iets' voelen en daar controle over hebben.
Ik ben absoluut geen lomperik, en ken de risico's verbonden aan het gebruik. Maar nu komt de voornaamste reden waarom ik het zo prettig vind... ik kamp al praktisch 20 jaar met een bepaalde en heel specifieke angststoornis. Ik zocht door die angststoornis ontzettend vaak naar excuses om niet mee naar feesten, weekendjes, reizen met het gezin ... te gaan omdat ik me constant afvroeg of daar wel toiletten zouden zijn. Ik piekerde constant, leefde in een hoofd vol zorgen en paniek. Een vicieuze cirkel die me 20 jaar onder de knoet had en een enorme impact had op mijn sociale leven. En sinds de coke..... is dit compleet weggevallen. ik heb vertrouwen, kan alles aan, en ga zelfs probleemloos ver op reis met het gezin. Zolang ik mijn 'hulpje' maar bij heb.
Dit is natuurlijk de meest voor de hand liggende. Controle willen hebben over wat we voelen, zelfmedicatie. Wat natuurlijk logisch is gezien de medische aard. Maar uiteindelijk is het geen oplossing helaas.
Deze gaat natuurlijk specifiek wel over gebruik. Maar misschien als je goed op gaat letten, zal je zien dat het door kan slaan in andere dingen. Zeker als je niet meer gebruikt. Bij mij is eten zo'n typisch voorbeeld. Als ik er niet lekker bij zit, grijp ik snel naar chips en chocola.
Kan mezelf op korte tijdspanne helemaal in 'nieuwe' dingen verliezen.
Ik vind voor mij dit nog de meest in het oog springende. Dit is een overeenkomst die ik eigenlijk altijd zie bij verslaving. Nieuwe hobbies oppakken bijvoorbeeld. Binnen no time daar helemaal in opgaan.
Dit is ook wel een typisch beeld voor AD(H)D of ASS. Maar ook voor verslaafden.
Veel staat bij mij in relatie tot verveling.
Wederom controle over wat we voelen. Verveling is ook een gevoel namelijk. Soms zelfs een heel gezond gevoel. Al vind ik het echt een hele nare. Nog steeds.
Misschien dat dit je ietwat helpt. Voor mij kan ik ook al kenmerken van verslaving zien al toen ik kind was. En dat zit hem dan met name in obsessief mezelf in nieuwe dingen storten. Die vind ik altijd de meest kenmerkende.
