Een verslaving moet ergens beginnen, die komt niet uit de lucht vallen🤣2 maanden in totaal waarvan 2 weken dagelijks? dat zou ik niet eens een verslaving durven noemen. de enige oplossing is door het niet meer te gebruiken, wat bij zo'n korte gebruiksduur een fluitje van een cent zou moeten zijn
Hier ben ik nog een keer, in een zoektocht naar jullie ervaring en advies.
Ik wil dolgraag stoppen met mijn cokegebruik. Niet afbouwen, niet minderen, definitief stoppen. Ik gebruik nog maar ruim een half jaar, maar wel al maanden praktisch dagelijks. Waar het aanvankelijk leuk was voor op feestjes, gebruik ik nu om me recht te houden lijkt het wel. Ik gebruik zelfs overdag op het werk om door te kunnen gaan en slaap als gevolg zeer onregelmatig. Maar nog nooit meer dan 0,5gr per dag. Wel vaak samen met alcohol. Wanneer ik een dag niet gebruik slaap ik de hele dag en nacht. Leuk is het al een tijdje niet meer... Het is een vicieuze cirkel die doorbroken moet worden. Ik was sportief voor mijn gebruik, fietste gemiddeld 200km per week, en daar komt niks meer van in huis. Vele avonden waarop ik gebruikte heb ik me voorgenomen om de volgende dag de fiets op te springen. Maar ik voel me zo futloos en lamlendig dat het me gewoon fysiek niet lukt. Hoe kom ik die cirkel uit? Concrete vraag... ik heb dit weekend mijn agenda leeg gemaakt en moet pas dinsdag weer aan het werk. Gaan die 3 dagen voldoende zijn om het tij te keren? Wat kan me helpen dinsdagochtend niet te beven en oververmoeid te zijn?
Dank alvast voor het lezen van mijn bezorgdheid en jullie antwoorden
Dank voor je bericht Lucy!Ik kan jou niet vertellen wat jij moet doen. Ik kan alleen mijn eigen ervaring delen. En hopelijk kan jij daar ook iets mee.
Voor mij gaat stoppen met gebruiken hand in hand met herstel. Als ik niet actief aan mijn herstel werk, kan ik niet clean blijven. Door aan mijn herstel te werken, kan ik namelijk met het leven omgaan wat anders vaak als teveel aanvoelt. En uiteindelijk is dat de reden waarom ik zo overmatig ben gaan gebruiken. Het begon voor mij als leuk, feestjes, ontspanning etc. Maar zeker toen ik aan de harddrugs ging, werd het al vrij snel niet leuk meer. Ik had het nodig, zoals jij ook omschrijft, om overeind te blijven.
Door actief aan herstel te werken, is gebruik nu overbodig geraakt. Ik heb mezelf een andere manier van leven aangeleerd. En dat heb ik niet alleen gedaan. Daar heb ik veel hulp bij gehad. Vooral van fellows om me heen, maar ook met professionele hulp.
Persoonlijk had ik het ècht nodig om fysiek van mijn middel gescheiden te worden (d.m.v. een detox) en om mijn ego te breken (d.m.v. kliniek). Maar uiteindelijk doorgaan herstel haal ik bij 12-stappen programma's als NA en CA.
Als je het écht klaar bent met gebruiken en deze manier van leven, kan je misschien ook een een NA of CA meeting bezoeken. Vraag ook daar om tips en ervaringen naar klinieken. Er is veel beroerde verslavingszorg in omloop. Maar via via kan je wel ervaringsverhalen horen over klinieken die wèl goede zorg leveren.
Ook ik kan je wel enkele klinieken aanbevelen als je wilt.
Narcotics Anonymous Nederland
Ontdek Narcotics Anonymous Nederland, een wereldwijde gemeenschap van herstellende verslaafden. Met 400 wekelijkse bijeenkomsten in Nederland biedt NA een veilige, anonieme plek voor herstel en steun. Gratis en open voor iedereen die worstelt met verslaving.www.nanederland.nl
Tell me more, dit triggert me welEn tussen de regels door lees ik wel wat tekenen van èchte verslaving. En die zit hem voor mij niet in gebruik.
Detox zit je met anderen voor een korte periode onder medisch toezicht om te ontgiften en lichamelijk te herstellen van het drugsmisbruik (goed eten, slapen en bewegen) Afhankelijk van het middel is dit 1 tot 4 weken meestal. In het geval van coke zal je na een week wel klaar zijn omdat het niet lichamelijk verslavend is. Echter begint na de detox het echte werk pas. Je zal opnieuw met het leven moeten leren omgaan na die paar maanden van gebruik. Dat leren ze je niet in een detox maar tijdens een reguliere behandeling. Dit kan 12-stappen zijn maar ook CGT of aanverwanten. Je zal je oude ongezonde patronen van de afgelopen maanden weer moeten vervangen met nieuwe gezonden patronen. Als je een kliniek niet ziet zitten dan kan je ook gewoon zelf naar een NA, CA of AA meeting kunnen gaan. Die zijn zowel fysiek als online.Dank voor je bericht Lucy!
Zou je de detox kunnen omschrijven, wat houd dat juist in?
Een detox voor coke is opzich niet zo heel erg spannend omdat je geen heftige afkick kan verwachten. Je zit, zoals hierboven al gezegd, samen met anderen in een medisch gecontroleerde setting.Dank voor je bericht Lucy!
Zou je de detox kunnen omschrijven, wat houd dat juist in?
Er is geen quickfix voor herstel van verslaving.
Is dit niet te hard gesteld? Want: hangt dat niet van de persoon af? Heeft iederéén per se zo'n klinische opname nodig?Een detox voor coke is opzich niet zo heel erg spannend omdat je geen heftige afkick kan verwachten. Je zit, zoals hierboven al gezegd, samen met anderen in een medisch gecontroleerde setting.
Voor mij was de detox een hele fijne tijd. Ik was lichamelijk en geestelijk gewoon heel erg op. Ik had zo hard gevochten om mijn verslaving in stand te houden. En het belangrijkste voor mij van de detox was dat ik en harde stopdatum had en fysiek werd afgescheiden van mijn middelen. Tuurlijk zou je vanalles de detox in kunnen smokkelen of dealers op slinkse wijze langs kunnen laten komen. Maar dat is geen moment in me opgekomen.
Toen ik de detox binnenkwam, kwam ik dus 'gesloten' terecht. Je mag niet zomaar van het terrein af. Daarmee was ik fysiek een soort van gevangen. Maar mentaal voelde ik me zo ontzettend bevrijd. Die obsessie naar drugs: wanneer weer gebruiken, ik moet nog langs de dealer, de pinautomaat, de slijt, etc. Al die dwangmatige gedachten vielen ineens van me weg.
Let wel, een detox is enkel daar goed voor. Om gecontroleerd te kunnen ontgiften en een tijdje gescheiden te zijn van je middel. Een detox die niet gevolgd wordt door een (klinische opname met) gerichte behandeling op verslaving én gevolgd voortgaand herstel na behandeling, is mijn inziens waardeloos. Dan kan je net zo goed gewoon doorgaan met gebruiken.
Belangrijk is om de onderliggende problematiek aan te pakken. Anders val je binnen no time weer terug. Een detox is dus goed om die cyclus te doorbreken. Maar er is (veel) meer nodig om niet weer terug te belanden in die cyclus. Onderschat verslaving niet.
Voor mij is het de beste keuze die ik ooit gemaakt heb om naar Zuid-Afrika te gaan in een kliniek daar (wordt door de meeste zorgverzekeraars vergoed). En ook om nu nog steeds bezig te zijn met herstel. Ik heb me nog nooit zo prettig gevoeld met mezelf. Zelfs als kind niet.
Is dit niet te hard gesteld? Want: hangt dat niet van de persoon af? Heeft iederéén per se zo'n klinische opname nodig?
Ben het wel eens met dat een detox alleen niet voldoende is, omdat: het middel zelf is nooit de kern van verslaving. Verslaving ligt dieper, namelijk altijd: in het ontbreken van (zelf-)liefde. Dat is (imo) de kern van élke verslaving: men mist simpelweg de liefde voorzichzelf, men respecteert en accepteert zichzelf niet.
Als je op het punt kunt komen van die zelf-acceptatie, waardoor die drang om van jezelf (alle gevoelens die je niet wilt voelen) te vluchten (middels jouw "drug of choice", wat slechts een uiting is van de onderliggende verslavingskwestie van willen ontsnappen van jezelf) verdwijnt, dan ben je er ook. Het is denk ik geen harde eis om daarvoor klinisch opgenomen te worden (al is het wellicht vaak wel een goed idee).
Ik had die haakjes even over het hoofd gezien.Ik heb klinische opname bewust tussen haakjes geplaatst. Gerichte behandeling op verslaving is wel degelijk nodig.
Voor mij dan. Nogmaals, ik kan niet vertellen wat jij moet doen. Ik kan enkel mijn eigen ervaring delen.
Maar ik weet wel dat voor een échte verslaafde, behandeling nodig is. En tussen de regels door lees ik wel wat tekenen van èchte verslaving. En die zit hem voor mij niet in gebruik.
Is dat echt zo, men accepteert zichzelf niet of heeft geen zelfliefde? Ik was gewoon graag naar de klote de eerste denk decennia van gebruik. Ik vond gebruiken fantastisch maar kon ook erg genieten van nuchter zijn. Zorgde goed voor mijzelf, deed alles wat ik moest doen maar gebruikte wel teveel en te vaak soms op momenten dat ik daar wel last van had. Ik overzag niet wat de gevolgen van mijn gebruik zouden zijn ook al had ik het al tig keer ervaren.Is dit niet te hard gesteld? Want: hangt dat niet van de persoon af? Heeft iederéén per se zo'n klinische opname nodig?
Ben het wel eens met dat een detox alleen niet voldoende is, omdat: het middel zelf is nooit de kern van verslaving. Verslaving ligt dieper, namelijk altijd: in het ontbreken van (zelf-)liefde. Dat is (imo) de kern van élke verslaving: men mist simpelweg de liefde voorzichzelf, men respecteert en accepteert zichzelf niet.
Als je op het punt kunt komen van die zelf-acceptatie, waardoor die drang om van jezelf (alle gevoelens die je niet wilt voelen) te vluchten (middels jouw "drug of choice", wat slechts een uiting is van de onderliggende verslavingskwestie van willen ontsnappen van jezelf) verdwijnt, dan ben je er ook. Het is denk ik geen harde eis om daarvoor klinisch opgenomen te worden (al is het wellicht vaak wel een goed idee).
Ik denk van wel.Is dat echt zo, men accepteert zichzelf niet of heeft geen zelfliefde? Ik was gewoon graag naar de klote de eerste denk decennia van gebruik. Ik vond gebruiken fantastisch maar kon ook erg genieten van nuchter zijn. Zorgde goed voor mijzelf, deed alles wat ik moest doen maar gebruikte wel teveel en te vaak soms op momenten dat ik daar wel last van had. Ik overzag niet wat de gevolgen van mijn gebruik zouden zijn ook al had ik het al tig keer ervaren.
Niet gericht @Coldshot specifiek, maar als je al deze punten bekijkt, komen ze allemaal voort uit- en draaien allemaal om 1 ding: een onvermogen om gewoon te 'zijn':Vat dit niet op als aanval ofzo, ik licht even wat dingen uit die me opvielen.
Dit niet per sé. Dat hangt een beetje af van of dit een impulsieve keuze is geweest. Maar als dit weloverwogen was, is het absoluut geen verslavingsgedrag. Wilde hem toch even uitlichten. Het is namelijk wel typisch verslaafdengedrag om (te snel/impulsief) oude schepen te verbranden.
Deze staat natuurlijk al opzich. Daarnaast ook wel de kanttekening dat bagatelliseren ook heel goed past binnen het verslaafde brein.
Is dit echt zo? Ik lees meer van zulke rationalisaties terug in je verhaal. Ik ben zelf ook echt een kei in rationaliseren. En vaak heb ik het zelf niet eens door. Ik weet in elk geval zeker dat ik roken niet vrij eenvoudig in tijdje kon laten. Ookal geloofde ik dat wel heel graag.
Dit hoor ik wel vaak terug bij verslaafden. Lang jong willen blijven. Vaak zelfs in die mate dat we eigenlijk daarmee bepaalde verantwoordelijkheden ontlopen. Ik zeg niet dat dat bij jou zo is, maar kan zeker wel zo zijn.
Dit sowieso. Maar dan in extreme vorm. De meeste verslaafden zijn erg nieuwsgierig naar alles dat met ervaren en beleven te maken heeft. Als we maar 'iets' voelen en daar controle over hebben.
Dit is natuurlijk de meest voor de hand liggende. Controle willen hebben over wat we voelen, zelfmedicatie. Wat natuurlijk logisch is gezien de medische aard. Maar uiteindelijk is het geen oplossing helaas.
Deze gaat natuurlijk specifiek wel over gebruik. Maar misschien als je goed op gaat letten, zal je zien dat het door kan slaan in andere dingen. Zeker als je niet meer gebruikt. Bij mij is eten zo'n typisch voorbeeld. Als ik er niet lekker bij zit, grijp ik snel naar chips en chocola.
Ik vind voor mij dit nog de meest in het oog springende. Dit is een overeenkomst die ik eigenlijk altijd zie bij verslaving. Nieuwe hobbies oppakken bijvoorbeeld. Binnen no time daar helemaal in opgaan.
Dit is ook wel een typisch beeld voor AD(H)D of ASS. Maar ook voor verslaafden.
Wederom controle over wat we voelen. Verveling is ook een gevoel namelijk. Soms zelfs een heel gezond gevoel. Al vind ik het echt een hele nare. Nog steeds.
Misschien dat dit je ietwat helpt. Voor mij kan ik ook al kenmerken van verslaving zien al toen ik kind was. En dat zit hem dan met name in obsessief mezelf in nieuwe dingen storten. Die vind ik altijd de meest kenmerkende.
Fraaie analyse. Verslavingsgedrag kan hem inderdaad in dit soort, soms onschuldig ogende, zaken zitten. En het is een definitiekwestie maar afkicken is slechts het begin, een voorwaarde om door je problemen heen te kunnen werken met een helder(der) hoofd. Clean zijn is geen herstel. Herstel is mentaal veranderen.Vat dit niet op als aanval ofzo, ik licht even wat dingen uit die me opvielen.
Dit niet per sé. Dat hangt een beetje af van of dit een impulsieve keuze is geweest. Maar als dit weloverwogen was, is het absoluut geen verslavingsgedrag. Wilde hem toch even uitlichten. Het is namelijk wel typisch verslaafdengedrag om (te snel/impulsief) oude schepen te verbranden.
Deze staat natuurlijk al opzich. Daarnaast ook wel de kanttekening dat bagatelliseren ook heel goed past binnen het verslaafde brein.
Is dit echt zo? Ik lees meer van zulke rationalisaties terug in je verhaal. Ik ben zelf ook echt een kei in rationaliseren. En vaak heb ik het zelf niet eens door. Ik weet in elk geval zeker dat ik roken niet vrij eenvoudig in tijdje kon laten. Ookal geloofde ik dat wel heel graag.
Dit hoor ik wel vaak terug bij verslaafden. Lang jong willen blijven. Vaak zelfs in die mate dat we eigenlijk daarmee bepaalde verantwoordelijkheden ontlopen. Ik zeg niet dat dat bij jou zo is, maar kan zeker wel zo zijn.
Dit sowieso. Maar dan in extreme vorm. De meeste verslaafden zijn erg nieuwsgierig naar alles dat met ervaren en beleven te maken heeft. Als we maar 'iets' voelen en daar controle over hebben.
Dit is natuurlijk de meest voor de hand liggende. Controle willen hebben over wat we voelen, zelfmedicatie. Wat natuurlijk logisch is gezien de medische aard. Maar uiteindelijk is het geen oplossing helaas.
Deze gaat natuurlijk specifiek wel over gebruik. Maar misschien als je goed op gaat letten, zal je zien dat het door kan slaan in andere dingen. Zeker als je niet meer gebruikt. Bij mij is eten zo'n typisch voorbeeld. Als ik er niet lekker bij zit, grijp ik snel naar chips en chocola.
Ik vind voor mij dit nog de meest in het oog springende. Dit is een overeenkomst die ik eigenlijk altijd zie bij verslaving. Nieuwe hobbies oppakken bijvoorbeeld. Binnen no time daar helemaal in opgaan.
Dit is ook wel een typisch beeld voor AD(H)D of ASS. Maar ook voor verslaafden.
Wederom controle over wat we voelen. Verveling is ook een gevoel namelijk. Soms zelfs een heel gezond gevoel. Al vind ik het echt een hele nare. Nog steeds.
Misschien dat dit je ietwat helpt. Voor mij kan ik ook al kenmerken van verslaving zien al toen ik kind was. En dat zit hem dan met name in obsessief mezelf in nieuwe dingen storten. Die vind ik altijd de meest kenmerkende.
maar als je al deze punten bekijkt, komen ze allemaal voort uit- en draaien allemaal om 1 ding: een onvermogen om gewoon te 'zijn':
Herkenbaar.Ik denk ook, als ik naar mijn eigen ervaring kijk, dat het allergrootste probleem van de ziekte verslaving is, dat ik de realiteit niet kan accepteren zoals die is. Of in elk geval lijk ik daar bovengemiddeld veel moeite mee te hebben.
En dat zorgt er dan voor dat ik de realiteit niet wil voelen of een ander beeld van de realiteit ga creëren. Voor mijzelf, in mijn eigen belevingswereld. Maar misschien nog wel meer naar de wereld om me heen. Ik presenteer mezelf dan liever als degene die ik wil zijn, dan degene wie ik ben.
En dat zorgt voor die kenmerkende dingen als dat ik niet graag over gevoelens praat (want alles moet altijd leuk zijn), confrontaties uit de weg ga, alles alleen wil oplossen en dus geen hulp vraag, maskers draag om leuker/aardiger gevonden te worden, kan wegdromen in fantasieën, de feiten over mijn leven negeer door weg te rationaliseren, en ga zo nog maar even door haha
Anyway, de oplossing is altijd hetzelfde. Connectie. Met mezelf, met andere mensen, met een macht groter dan ikzelf. Verbinding werkt voor mij helend en doet afbreuk aan verslaving. Maar dat blijft soms lastig om dat dagelijks te doen. En zeker de eerste 2 á 3 jaar van mijn herstel, wist ik nog amper hoe dit te doen. Dat zorgde wel voor een verdomde Rocky Road.
Wij hebben gezeten waar jij nu zit, en hebben aan een halve zin genoeg. De ervaring is wat ons verbindt. Bovendien zitten hier mensen die een uitweg hebben gevonden uit verslaving, en die is er voor jou ook. Hoe die er precies uitziet is aan jou om uit te vinden. Het belangrijkste daarvoor is de wil om te veranderen en de reis aan te gaan ongeacht de route, het vervoermiddel, tolwegen, lekke banden enz. De eindbestemming teltDe laatste posts in dit draadje zijn voor mij waardevoller dan eender welk gesprek dat ik het afgelopen half jaar gehad heb, zelfs met professionele hulpverleners. Dank je!
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."