Het is me herhaaldelijk duidelijk gemaakt, vóórdat ik het ging nemen. En ik wist wat ik deed, terwijl ik het deed. En ook nadat ik het had gedaan denk ik steeds, dit moet ik niet nóg een keer doen. Eindig toch elke keer in de positie dat ik het opnieuw heb gedaan. 🤷♂️Oké dus totaal geen drug voor jou als je je zo gaat gedragen😅😅😅😅😅 vreselijk.
Dit niet per sé. Dat hangt een beetje af van of dit een impulsieve keuze is geweest. Maar als dit weloverwogen was, is het absoluut geen verslavingsgedrag. Wilde hem toch even uitlichten. Het is namelijk wel typisch verslaafdengedrag om (te snel/impulsief) oude schepen te verbranden.Mooie carrière opgebouwd, maar sinds vorig jaar september complete switch gemaakt naar maatschappelijk werk. Puur omwille van zoektocht naar zingeving in het leven.
Deze staat natuurlijk al opzich. Daarnaast ook wel de kanttekening dat bagatelliseren ook heel goed past binnen het verslaafde brein.Altijd verslavingsgevoelig geweest. 25 jaar geleden toch wel een kleine gokverslaving gehad.
Is dit echt zo? Ik lees meer van zulke rationalisaties terug in je verhaal. Ik ben zelf ook echt een kei in rationaliseren. En vaak heb ik het zelf niet eens door. Ik weet in elk geval zeker dat ik roken niet vrij eenvoudig in tijdje kon laten. Ookal geloofde ik dat wel heel graag.Roken, alcohol... doe ik nog steeds. Maar kan het vrij eenvoudig ook een tijdje laten. Moest ik die noodzaak zien.
Dit hoor ik wel vaak terug bij verslaafden. Lang jong willen blijven. Vaak zelfs in die mate dat we eigenlijk daarmee bepaalde verantwoordelijkheden ontlopen. Ik zeg niet dat dat bij jou zo is, maar kan zeker wel zo zijn.Terwijl voor de meeste mensen stoppen met die zaken gewoon bij volwassenheid, gezinsleven, etc... hoort, zie ik dat blijkbaar niet zo. Of het triggert me niet genoeg.
Dit sowieso. Maar dan in extreme vorm. De meeste verslaafden zijn erg nieuwsgierig naar alles dat met ervaren en beleven te maken heeft. Als we maar 'iets' voelen en daar controle over hebben.Wat me wel triggert in het leven, is verdieping, verkennen, dingen ervaren en beleven. Op vele vlakken.
Dit is natuurlijk de meest voor de hand liggende. Controle willen hebben over wat we voelen, zelfmedicatie. Wat natuurlijk logisch is gezien de medische aard. Maar uiteindelijk is het geen oplossing helaas.Ik ben absoluut geen lomperik, en ken de risico's verbonden aan het gebruik. Maar nu komt de voornaamste reden waarom ik het zo prettig vind... ik kamp al praktisch 20 jaar met een bepaalde en heel specifieke angststoornis. Ik zocht door die angststoornis ontzettend vaak naar excuses om niet mee naar feesten, weekendjes, reizen met het gezin ... te gaan omdat ik me constant afvroeg of daar wel toiletten zouden zijn. Ik piekerde constant, leefde in een hoofd vol zorgen en paniek. Een vicieuze cirkel die me 20 jaar onder de knoet had en een enorme impact had op mijn sociale leven. En sinds de coke..... is dit compleet weggevallen. ik heb vertrouwen, kan alles aan, en ga zelfs probleemloos ver op reis met het gezin. Zolang ik mijn 'hulpje' maar bij heb.
Ik vind voor mij dit nog de meest in het oog springende. Dit is een overeenkomst die ik eigenlijk altijd zie bij verslaving. Nieuwe hobbies oppakken bijvoorbeeld. Binnen no time daar helemaal in opgaan.Kan mezelf op korte tijdspanne helemaal in 'nieuwe' dingen verliezen.
Wederom controle over wat we voelen. Verveling is ook een gevoel namelijk. Soms zelfs een heel gezond gevoel. Al vind ik het echt een hele nare. Nog steeds.Veel staat bij mij in relatie tot verveling.
Is dit nu echt een probleem aan het worden? Hoevaak doe je coke nu?Het is me herhaaldelijk duidelijk gemaakt, vóórdat ik het ging nemen. En ik wist wat ik deed, terwijl ik het deed. En ook nadat ik het had gedaan denk ik steeds, dit moet ik niet nóg een keer doen. Eindig toch elke keer in de positie dat ik het opnieuw heb gedaan. 🤷♂️
I hate myself.
Bekijk bijlage 59169
Nou, het is niet echt het probleem dat ik coke gebruik op zichzelf, ik zie zelf ook wel in dat het probleem ligt bij de drugs, maar wat mij oprecht zorgen baart is de laksheid en totale schijt aan de wereld en wat het me voorschotelt omdat ik niet meer weet hoe ik ermee moet dealen. Het leven heeft een paar tikken op uitgedeeld afgelopen maanden en ik heb er gewoon totaal geen zij meer in. En geen energie. Ik snap het gewoon niet, Hoe sociale interacties nou wel moeten verlopen. Want ik ren toch elke keer weer achter mijn eigen focking staart aan. Ik heb een vriend. Daar ben ik blij om. Zegt ook wat er speelt.Is dit nu echt een probleem aan het worden? Hoevaak doe je coke nu?
Zelfhaat gaat sowieso niets oplossen, maar zoek je wel hulp hiervoor?
Nou ja, dat is toch ook wat coke juist versterkt (van wat ik hoor)?Nou, het is niet echt het probleem dat ik coke gebruik op zichzelf, ik zie zelf ook wel in dat het probleem ligt bij de drugs, maar wat mij oprecht zorgen baart is de laksheid en totale schijt aan de wereld en wat het me voorschotelt omdat ik niet meer weet hoe ik ermee moet dealen. Het leven heeft een paar tikken op uitgedeeld afgelopen maanden en ik heb er gewoon totaal geen zij meer in. En geen energie. Ik snap het gewoon niet, Hoe sociale interacties nou wel moeten verlopen. Want ik ren toch elke keer weer achter mijn eigen focking staart aan. Ik heb een vriend. Daar ben ik blij om. Zegt ook wat er speelt.
Dit is natuurlijk sowieso iets waar met name mensen met autisme vaak een groot probleem mee hebben.Als mensen nou gewoon zeggen wat ze bedoelen en voelen, dan zou de wereld er een stuk overzichtelijker van worden. Alles wat ik wil`is openheid en duidelijkheid en dan zal ik me in alle bochten kronkelen vanuit mijn kant, maar ik doe iets fout, het lukt me niet, en ik word er gestoord van.
De wereld weerspiegelt wat er in jou omgaat...En sinds ik iemand ben verloren wat me zo op scherp heeft gezet dat ik me realiseer dat de wereld inderdaad kill en oneerlijk is, wat niet veranderd, en soms pakt het inderdaad iets van je af wat je dierbaar was. op zo'n gemene manier dat je dat eigenlijk nooit meer wilt meemaken.
Ik haat de wereld ergens. Voor hoe het me heeft gemaakt hoe ik ben, en mijn onvermogen om in andere denkpatronen te stappen. Ik ben zo verdomd kwaad en chagerijnig omdat de enige gedachte die ik heb is: "hoe gaat het leven je nu te grazen nemen op wat voor onvoorspelbare manier?"
Dat is hard, maar dat is het leven soms. Ik heb ook heel lang de halve waarheid verteld en iedreen op een afstand gehouden. En ik dacht dst ik dar heel goed kon, maar mijn naasten hadden al lang door dat er wat niet klopte, alleen niet precies wat. De enige die ok voor de gek hield was mijzelf. Want ik kreeg niet de hulp die ik nodig had door mijn aangeleerde defensiemechanisme.Damn, wat heb jij vandaag? Je zegt hele rake dingen. Allereerst was ik een beetje overrompeld en ik wilde niet de indruk wekken dat je iets moet dat je jezelf meteen open moet stellen omdat ik dat geloof, dat slaat natuurlijk nergens op, natuurlijk ligt het een stuk genuanceerder.
Kernovertuigingen zijn innderdaad vaak fout. Ik weet wat je bedoeld. Zoals bijvoorbeeld wawarom heb ik coke genomen vanavond? Ik voel diep van binnen dat ik het niet nodig heb en dat het me slecht doet, maar ik ben een mens en ik ben dom, mijn lichaam schreeuwde en ik was kwaad.
En zoals je zegt, nee ik had het niet door maar dat is misschien deels de coke.
En even om terug te komen op mensen dichtbij laten komen, ik ben ervan overtuigd dat ik zo gevoelig en emotioneel ben van binnen dat ik het zelf niet eens aankan om mensen dichtbij te laten komen, laat staan dat ik mezelf open durf te stellen naar anderen toe. Het leven heeft mij laten zien dat het je ongenadig hard kan straffen wanneer je het niet verwacht. Het leven heeft mijn beste vriendin van me afgepakt. Ik weet niet of ik hierna nog wel iets zo wil omarmen.
Kwestie vsn tijd…Ik haat coke en wat het met me doet, maar ik heb tenminste geen last van dit soort shit.
Het lijkt wel alsof ik me elf hier hoor, althans van een paar jaar geleden. Als iedereen niu eens zou veranderen, dan hoefde ik dst niet. Terwijl dat precies was wat ik echt nodig had, en daar in mijn herste keihard aan gewerkt heb. Accepteren dat de wereld is zo als hij is. Als ik iets niet snap vraag ik uitleg en als ik iets wil, vraag ik er om. En misschien nog wel belangrijker: als ik iets niet wil zeg ik “nee”. Valt niet altijd mee en soms krijg ik te horen dat die “nee” wel erg hard was, maar ik heb voor mezelf gekozen, en als ik me kan vinden in de kritiek dan zeg ik “sorry”. En uiteindelijk wordt mijn hoofd dan een stuk rustiger.Als mensen nou gewoon zeggen wat ze bedoelen en voelen, dan zou de wereld er een stuk overzichtelijker van worden. Alles wat ik wil`is openheid en duidelijkheid en dan zal ik me in alle bochten kronkelen vanuit mijn kant, maar ik doe iets fout, het lukt me niet, en ik word er gestoord van.
Ik stel me gewoon open omdat ik voel dat dat het beste is. Vorige week zat ik even in een dipje qua herstel zie ik nu. Was veel in mijn hoofd bezig (o.a. met dat stukje van mij dat ik lastig vind te accepteren).Damn, wat heb jij vandaag? Je zegt hele rake dingen. Allereerst was ik een beetje overrompeld en ik wilde niet de indruk wekken dat je iets moet dat je jezelf meteen open moet stellen omdat ik dat geloof, dat slaat natuurlijk nergens op, natuurlijk ligt het een stuk genuanceerder.
Kernovertuigingen zijn innderdaad vaak fout. Ik weet wat je bedoeld. Zoals bijvoorbeeld wawarom heb ik coke genomen vanavond? Ik voel diep van binnen dat ik het niet nodig heb en dat het me slecht doet, maar ik ben een mens en ik ben dom, mijn lichaam schreeuwde en ik was kwaad.
Inderdaad opmerkelijk, cocaine maakt me arrogant en vijandig, bijna geen enkele stimulant heeft dat effect op mij. Het creert een soort schild van zelfoverschatting. Met coke kan het me niet schelen wat anderen doen of denken. Het pakt datgene wat ik fijn vind aan mezelf, dat ik oprecht geintresseerd ben en luister/hulp probeer te bieden, van mij af.
maar mijn naasten hadden al lang door dat er wat niet klopte, alleen niet precies wat.
Klopt als bus 👏Ik weet nieof het voor jou ook geldt @Dirkjan maar ikprobeerde altijd alles perfect te doen, alleen mijn overtuigingen van goed waren zo fucked up dat mijn perfectie daar de overtreffende trap van werd. Wat zat ik mezelf in de weg! En af en toe nog steeds, maar gelukkig iedere dag wat minder, door die zogenaamde perfectie niet meer na te streven.
En als ik een gokje mag doen dan vermoed ik dat jouw verlangen naar duidelijkheid verband houdt met ook een streven naar perfectie. Maar ga ook eens na of jouw "goed" niet toevallig ook jouw leven langzaamaan kapot maakt zoals het bij mij ook was.
En ik denk ook dat dit niet verder van de waarheid kan liggen. Maar ik voel zo’n intens gevoel van pijnlijke hunkering naar die tijd dat ik leefde om het leven zelf, en alles wat ik meemaakte was een zwarte vlek minder op de kaart.De wereld weerspiegelt wat er in jou omgaat...
As in within, so without.
Je wereld is letterlijk: een reflectie van hoe jij denkt over jezelf. Kwaad/teleurgesteld zijn op/over de wereld zal alleen maar meer bevestiging vanuit diezelfde wereld teruggeven aan jou: bevestigen dat inderdaad: de wereld is hatelijk.
Het is niet easy om zo'n mindset om te gooien, maar pas je dit niet aan, dan zal het zo blijven en zal je meer en meer verbitterd worden. Er is geen bodem aan die hel.
Tijd om te gaan veranderen kerel 👍Klopt als bus 👏
Het leest als een horoscoop.
En ik denk ook dat dit niet verder van de waarheid kan liggen. Maar ik voel zo’n intens gevoel van pijnlijke hunkering naar die tijd dat ik leefde om het leven zelf, en alles wat ik meemaakte was een zwarte vlek minder op de kaart.
Het enige waar ik een pietsie plezier uithaal is piano spelen en fitnessen, en ik voel een soort rebellie ontstaan tegenover het leven. Dat klinkt raar, maar meer een soort van “fuck you”. Ik ben mezelf niet meer. Ik zie het “avontuur” van het leven niet meer.
Maar ik geef niet op. Ik weiger eruit te stappen. Ik weet dat ik me niet gewonnen kan geven. Het leven krijgt mij NIET klein. Na alles wat ik heb meegemaakt, alle pijn en verwarring, alle shit en onnodige fouten, ik geef niet op. Ik geef niet op.
En ik ben niet gek. Dat weet ik zeker.
Nee je bent niet achterlijk. Coke is gewoon rotzooi en super verslavend, en je bent verslaafd.Ja ik snap als je dat normaal niet bent het fijn is. Maar ik ben van mezelf helder, relaxed en een goeie prater. Dus het slaat nergens op dat ik het gebruik. Waarom doe ik dit. Deed het gwn op feesten om wakker te blijven en los te gaan. Ik ben gewoon achterlijk. Een achterlijk wijf.
je kan altijd je verheel delenEven een check of dit draadje nog actief is.
Wil dan graag mijn verhaal en zorgen met jullie delen.
Ik lees veel gelijkenissen met het begin van mijn gebruik. Bij mij is het uit de hand gelopen en heb ik er totaal 10 jaar aangezeten. Terugkijkend ging het wel een stuk harder dan ik zelf toe wilde geven. Ik denk dat ik na een jaar of misschien anderhalf al hele weekenden aan het gebruiken was met de gordijnen dicht, deur op slot, telefoon uit, achter het laptopje met Pornhub en ja de rest kun je zelf wel invullen. Maar na 5 jaar ging het pas echt mis. Meerdere stoppogingen die altijd mislukten, en uit wanhoop stopte ik met alles (ook de Benzo's die ik altijd gebruikte voor de comedown) en belandde in een psychose. Toen dacht ik dat ik door een hel was gegaan die zo erg was dat ik echt wel kon stoppen maar dat was helemaal niet zo. 5 jaar lang heb ik er mee geworsteld. Uiteindelijk ben ik er uit komen en heb ik door keihard aan mezelf te werken allerlei shit opgeruimd waar ik m'n hele leven al mee zat, dus eind goed al goed. Wel zal ik er de rest van mijn leven onderhoud op moeten plegen om clean te kunnen blijven. Maar een terugval blijf een mogelijkheid en dan ga ik verder waar ik gebleven was. En dan heb ik waarschijnlijk niet lang meer.Bedankt voor de reacties! So here we go...
Situatieschets: prille veertiger, gezin met 2 kids. Mooie carrière opgebouwd, maar sinds vorig jaar september complete switch gemaakt naar maatschappelijk werk. Puur omwille van zoektocht naar zingeving in het leven.
Altijd verslavingsgevoelig geweest. 25 jaar geleden toch wel een kleine gokverslaving gehad. Roken, alcohol... doe ik nog steeds. Maar kan het vrij eenvoudig ook een tijdje laten. Moest ik die noodzaak zien. Heb mijn "wake-up call" nog niet gehad, dus zie de noodzaak niet. Terwijl voor de meeste mensen stoppen met die zaken gewoon bij volwassenheid, gezinsleven, etc... hoort, zie ik dat blijkbaar niet zo. Of het triggert me niet genoeg. Wat me wel triggert in het leven, is verdieping, verkennen, dingen ervaren en beleven. Op vele vlakken. In mijn late tienerjaren geëxperimenteerd met XTC en Speed, een korte tijd maar en enkel met het uitgaan. Via vrienden die het deden. Coke zag je toen niet, en ik heb het nooit gezien tot een jaartje geleden. Toen hoorde ik van een aantal kennissen bij het stappen dat ze het deden. En het begon te kriebelen, zou ik het toch niet een keer proberen?
Met oud op nieuw dan de eerste keer geprobeerd. En ik vond het heerlijk! Maar daarna weer 2 maanden niet gezien of gehoord. Dan een aantal keren aan m'n maatje wat gevraagd en zelf gaan experimenteren. En vanuit een goede insteek vervolgens tegen hem gezegd dat hij het nummer van zijn "mannetje" maar aan mij moest geven, omdat ik niet wilde dat ons contact telkens daar over ging. Hoe goed die intentie ook was, vanaf toen liep het fout. Ik ben nogal een prater, een regelaar, ... en begon meer en meer te zien dat héél veel mensen uit onze omgeving coke gebruiken met het uitgaan.
Voor ik het wist was ik voor mijn vrienden vanalles aan het regelen. Een hoop bestellen, wat mix erbij, en dus zelf gratis hebben. En thuis hebben liggen, bijna constant. Op die manier evolueerde het op een paar maanden tijd van recreatief gebruik naar dagelijks gebruik en gebruik ik dus vanaf ergens in april praktisch dagelijks. De laatste maanden kan je het woordje 'praktisch' zelfs weglaten. Nooit meer dan 0,5 per dag. Maar wel dagelijks, en altijd in combinatie met roken en alcohol.
Ik ben absoluut geen lomperik, en ken de risico's verbonden aan het gebruik. Maar nu komt de voornaamste reden waarom ik het zo prettig vind... ik kamp al praktisch 20 jaar met een bepaalde en heel specifieke angststoornis. Ik zocht door die angststoornis ontzettend vaak naar excuses om niet mee naar feesten, weekendjes, reizen met het gezin ... te gaan omdat ik me constant afvroeg of daar wel toiletten zouden zijn. Ik piekerde constant, leefde in een hoofd vol zorgen en paniek. Een vicieuze cirkel die me 20 jaar onder de knoet had en een enorme impact had op mijn sociale leven. En sinds de coke..... is dit compleet weggevallen. ik heb vertrouwen, kan alles aan, en ga zelfs probleemloos ver op reis met het gezin. Zolang ik mijn 'hulpje' maar bij heb.
Ik neem ook al een jaartje antidepressiva voor die stoornis, en mogelijk heeft dit ook wel zijn effect. Maar zo voel ik het nu niet. Ik heb mijn huisarts hierover gesproken en ook mijn vrouw en mijn zus zijn, zij het in beperkte mate, op de hoogte. Het gesprek met mijn huisarts leek eerder op een ondervraging en het advies was gewoon met alles te stoppen, en als eerste met alcohol. Hij heeft me ook doorverwezen naar een psychiater, waar ik op gesprek ben geweest maar die me al helemaal niet hielp. 'Heb je ooit al geprobeerd om het gewoon niet meer te doen?' was zijn advies na mijn openheid over verleden, zorgen en problematieken, en hij rekende 100 euro af.
Dus lang verhaal kort, situatie momenteel:
- Ik heb het bijna altijd in huis en gebruik ook thuis
- Ik denk dat ik er zo mee kan stoppen als het nodig is, of dat maak ik me wijs
- Ik heb het nog niet echt geprobeerd, omdat ik de noodzaak nog niet zie
- Maar ik wil het anderzijds niet omdat het me zo hard met een probleem helpt waar ik zo lang onder gebukt ging.
Ik ben een sociale gast, praat vlot en leg makkelijk sociaal contact. Los van de coke, dus dat is het niet. Ik word er niet vervelend, strak of aggresief van en niemand ziet het aan me. Het besef is er wel dat ik dit niet kan blijven doen, maar ik ben eerder bang om terug te gaan naar voor ik het kende.
Bedankt alvast voor het lezen van mijn verhaal!
Heel herkenbaar verhaal. Mooi die switch naar iets wat voldoening brengt.Bedankt voor de reacties! So here we go...
Situatieschets: prille veertiger, gezin met 2 kids. Mooie carrière opgebouwd, maar sinds vorig jaar september complete switch gemaakt naar maatschappelijk werk. Puur omwille van zoektocht naar zingeving in het leven.
Altijd verslavingsgevoelig geweest. 25 jaar geleden toch wel een kleine gokverslaving gehad. Roken, alcohol... doe ik nog steeds. Maar kan het vrij eenvoudig ook een tijdje laten. Moest ik die noodzaak zien. Heb mijn "wake-up call" nog niet gehad, dus zie de noodzaak niet. Terwijl voor de meeste mensen stoppen met die zaken gewoon bij volwassenheid, gezinsleven, etc... hoort, zie ik dat blijkbaar niet zo. Of het triggert me niet genoeg. Wat me wel triggert in het leven, is verdieping, verkennen, dingen ervaren en beleven. Op vele vlakken. In mijn late tienerjaren geëxperimenteerd met XTC en Speed, een korte tijd maar en enkel met het uitgaan. Via vrienden die het deden. Coke zag je toen niet, en ik heb het nooit gezien tot een jaartje geleden. Toen hoorde ik van een aantal kennissen bij het stappen dat ze het deden. En het begon te kriebelen, zou ik het toch niet een keer proberen?
Met oud op nieuw dan de eerste keer geprobeerd. En ik vond het heerlijk! Maar daarna weer 2 maanden niet gezien of gehoord. Dan een aantal keren aan m'n maatje wat gevraagd en zelf gaan experimenteren. En vanuit een goede insteek vervolgens tegen hem gezegd dat hij het nummer van zijn "mannetje" maar aan mij moest geven, omdat ik niet wilde dat ons contact telkens daar over ging. Hoe goed die intentie ook was, vanaf toen liep het fout. Ik ben nogal een prater, een regelaar, ... en begon meer en meer te zien dat héél veel mensen uit onze omgeving coke gebruiken met het uitgaan.
Voor ik het wist was ik voor mijn vrienden vanalles aan het regelen. Een hoop bestellen, wat mix erbij, en dus zelf gratis hebben. En thuis hebben liggen, bijna constant. Op die manier evolueerde het op een paar maanden tijd van recreatief gebruik naar dagelijks gebruik en gebruik ik dus vanaf ergens in april praktisch dagelijks. De laatste maanden kan je het woordje 'praktisch' zelfs weglaten. Nooit meer dan 0,5 per dag. Maar wel dagelijks, en altijd in combinatie met roken en alcohol.
Ik ben absoluut geen lomperik, en ken de risico's verbonden aan het gebruik. Maar nu komt de voornaamste reden waarom ik het zo prettig vind... ik kamp al praktisch 20 jaar met een bepaalde en heel specifieke angststoornis. Ik zocht door die angststoornis ontzettend vaak naar excuses om niet mee naar feesten, weekendjes, reizen met het gezin ... te gaan omdat ik me constant afvroeg of daar wel toiletten zouden zijn. Ik piekerde constant, leefde in een hoofd vol zorgen en paniek. Een vicieuze cirkel die me 20 jaar onder de knoet had en een enorme impact had op mijn sociale leven. En sinds de coke..... is dit compleet weggevallen. ik heb vertrouwen, kan alles aan, en ga zelfs probleemloos ver op reis met het gezin. Zolang ik mijn 'hulpje' maar bij heb.
Ik neem ook al een jaartje antidepressiva voor die stoornis, en mogelijk heeft dit ook wel zijn effect. Maar zo voel ik het nu niet. Ik heb mijn huisarts hierover gesproken en ook mijn vrouw en mijn zus zijn, zij het in beperkte mate, op de hoogte. Het gesprek met mijn huisarts leek eerder op een ondervraging en het advies was gewoon met alles te stoppen, en als eerste met alcohol. Hij heeft me ook doorverwezen naar een psychiater, waar ik op gesprek ben geweest maar die me al helemaal niet hielp. 'Heb je ooit al geprobeerd om het gewoon niet meer te doen?' was zijn advies na mijn openheid over verleden, zorgen en problematieken, en hij rekende 100 euro af.
Dus lang verhaal kort, situatie momenteel:
- Ik heb het bijna altijd in huis en gebruik ook thuis
- Ik denk dat ik er zo mee kan stoppen als het nodig is, of dat maak ik me wijs
- Ik heb het nog niet echt geprobeerd, omdat ik de noodzaak nog niet zie
- Maar ik wil het anderzijds niet omdat het me zo hard met een probleem helpt waar ik zo lang onder gebukt ging.
Ik ben een sociale gast, praat vlot en leg makkelijk sociaal contact. Los van de coke, dus dat is het niet. Ik word er niet vervelend, strak of aggresief van en niemand ziet het aan me. Het besef is er wel dat ik dit niet kan blijven doen, maar ik ben eerder bang om terug te gaan naar voor ik het kende.
Bedankt alvast voor het lezen van mijn verhaal!
skeay? En ja pornhub, daar zit de fout. Met xnxx was het allemaal veel beter geweest😜Ik lees veel gelijkenissen met het begin van mijn gebruik. Bij mij is het uit de hand gelopen en heb ik er totaal 10 jaar aangezeten. Terugkijkend ging het wel een stuk harder dan ik zelf toe wilde geven. Ik denk dat ik na een jaar of misschien anderhalf al hele weekenden aan het gebruiken was met de gordijnen dicht, deur op slot, telefoon uit, achter het laptopje met Pornhub en ja de rest kun je zelf wel invullen. Maar na 5 jaar ging het pas echt mis. Meerdere stoppogingen die altijd mislukten, en uit wanhoop stopte ik met alles (ook de Benzo's die ik altijd gebruikte voor de comedown) en belandde in een psychose. Toen dacht ik dat ik door een hel was gegaan die zo erg was dat ik echt wel kon stoppen maar dat was helemaal niet zo. 5 jaar lang heb ik er mee geworsteld. Uiteindelijk ben ik er uit komen en heb ik door keihard aan mezelf te werken allerlei shit opgeruimd waar ik m'n hele leven al mee zat, dus eind goed al goed. Wel zal ik er de rest van mijn leven onderhoud op moeten plegen om clean te kunnen blijven. Maar een terugval blijf een mogelijkheid en dan ga ik verder waar ik gebleven was. En dan heb ik waarschijnlijk niet lang meer.
Betekent niet dat het bij jou net zo fout gaat, maar coke is een skeay drug en een erg verslavende. En wat ik lees ben je heel riskant bezig.
Om het even tastbaarder te maken - wat heb ik verloren/geleden in die tien jaar van gebruik?
2 banen
ongeveer E100,000 a E120,000
ik zag mijn vrienden veel te weinig
ik heb veel feestjes e.d. gemist
ik ben een tijd erg depressief geweest
ik heb jarenlang aan medicijnen van de psychiater gezeten
mijn ouders waren het vertrouwen in mij compleet kwijt
En dit valt nog mee hoor. Ik ken verslaafden die dakloos zijn geworden en niets meer hadden. En als ik doorgebruikt had was dat ook mijn lot geworden.
Wat heb ik gewonnen?
In het begin waren de feestjes nog wel leuk. Ik denk een stuk of 10. Toen mijn verslaving de overhand kreeg was ik alleen maar bezig met het volgende lijntje in plaats van feesten.
Ik heb veel andere drugs gebruikt doordat ik na coke dacht "is dit het nou?" Daar zaten mooie trips e.d. tussen
Tsja, vrij weinig dus. Als ik het tegen elkaar afweeg was het het achteraf echt niet waard.
Dus vraag je even goed af of je ook bereid bent om alles te verliezen voor een toch vrij lege maar peperdure high. Beter stop je nu het nog redelijk makkelijk gaat. En het kan zijn dat je daarvoor de alcohol en andere middelen ook moet laten staan. Maar dat merk je vanzelf.
Denk er niet te licht over en bega niet dezelfde fout als ik door te denken "ik word nooit verslaafd, ik pas wel op!". Keihard wel dus en genadeloos ook. Ik had niets meer te willen, een slaaf van mijn middel. Maar nu iets meer dan 2 jaar clean, ook van alcohol en andere drugs. Dus herstel is mogelijk.
En om positief af te sluiten: als ik niet verslaafd was geraakt had ik ook niet die grote schoonmaak in mijn hoofd gehouden dus ergens ben ik wel blij met hoe het is gegaan, tenminste mijn herstel dan. Ook al was het een worsteling die bij tijd en wijlen hopeloos was.
Moedig dat je dit deelt. Misschien is het ‘t waard om jouw eigen topic te openen.Bedankt voor de reacties! So here we go...
Situatieschets: prille veertiger, gezin met 2 kids. Mooie carrière opgebouwd, maar sinds vorig jaar september complete switch gemaakt naar maatschappelijk werk. Puur omwille van zoektocht naar zingeving in het leven.
Altijd verslavingsgevoelig geweest. 25 jaar geleden toch wel een kleine gokverslaving gehad. Roken, alcohol... doe ik nog steeds. Maar kan het vrij eenvoudig ook een tijdje laten. Moest ik die noodzaak zien. Heb mijn "wake-up call" nog niet gehad, dus zie de noodzaak niet. Terwijl voor de meeste mensen stoppen met die zaken gewoon bij volwassenheid, gezinsleven, etc... hoort, zie ik dat blijkbaar niet zo. Of het triggert me niet genoeg. Wat me wel triggert in het leven, is verdieping, verkennen, dingen ervaren en beleven. Op vele vlakken. In mijn late tienerjaren geëxperimenteerd met XTC en Speed, een korte tijd maar en enkel met het uitgaan. Via vrienden die het deden. Coke zag je toen niet, en ik heb het nooit gezien tot een jaartje geleden. Toen hoorde ik van een aantal kennissen bij het stappen dat ze het deden. En het begon te kriebelen, zou ik het toch niet een keer proberen?
Met oud op nieuw dan de eerste keer geprobeerd. En ik vond het heerlijk! Maar daarna weer 2 maanden niet gezien of gehoord. Dan een aantal keren aan m'n maatje wat gevraagd en zelf gaan experimenteren. En vanuit een goede insteek vervolgens tegen hem gezegd dat hij het nummer van zijn "mannetje" maar aan mij moest geven, omdat ik niet wilde dat ons contact telkens daar over ging. Hoe goed die intentie ook was, vanaf toen liep het fout. Ik ben nogal een prater, een regelaar, ... en begon meer en meer te zien dat héél veel mensen uit onze omgeving coke gebruiken met het uitgaan.
Voor ik het wist was ik voor mijn vrienden vanalles aan het regelen. Een hoop bestellen, wat mix erbij, en dus zelf gratis hebben. En thuis hebben liggen, bijna constant. Op die manier evolueerde het op een paar maanden tijd van recreatief gebruik naar dagelijks gebruik en gebruik ik dus vanaf ergens in april praktisch dagelijks. De laatste maanden kan je het woordje 'praktisch' zelfs weglaten. Nooit meer dan 0,5 per dag. Maar wel dagelijks, en altijd in combinatie met roken en alcohol.
Ik ben absoluut geen lomperik, en ken de risico's verbonden aan het gebruik. Maar nu komt de voornaamste reden waarom ik het zo prettig vind... ik kamp al praktisch 20 jaar met een bepaalde en heel specifieke angststoornis. Ik zocht door die angststoornis ontzettend vaak naar excuses om niet mee naar feesten, weekendjes, reizen met het gezin ... te gaan omdat ik me constant afvroeg of daar wel toiletten zouden zijn. Ik piekerde constant, leefde in een hoofd vol zorgen en paniek. Een vicieuze cirkel die me 20 jaar onder de knoet had en een enorme impact had op mijn sociale leven. En sinds de coke..... is dit compleet weggevallen. ik heb vertrouwen, kan alles aan, en ga zelfs probleemloos ver op reis met het gezin. Zolang ik mijn 'hulpje' maar bij heb.
Ik neem ook al een jaartje antidepressiva voor die stoornis, en mogelijk heeft dit ook wel zijn effect. Maar zo voel ik het nu niet. Ik heb mijn huisarts hierover gesproken en ook mijn vrouw en mijn zus zijn, zij het in beperkte mate, op de hoogte. Het gesprek met mijn huisarts leek eerder op een ondervraging en het advies was gewoon met alles te stoppen, en als eerste met alcohol. Hij heeft me ook doorverwezen naar een psychiater, waar ik op gesprek ben geweest maar die me al helemaal niet hielp. 'Heb je ooit al geprobeerd om het gewoon niet meer te doen?' was zijn advies na mijn openheid over verleden, zorgen en problematieken, en hij rekende 100 euro af.
Dus lang verhaal kort, situatie momenteel:
- Ik heb het bijna altijd in huis en gebruik ook thuis
- Ik denk dat ik er zo mee kan stoppen als het nodig is, of dat maak ik me wijs
- Ik heb het nog niet echt geprobeerd, omdat ik de noodzaak nog niet zie
- Maar ik wil het anderzijds niet omdat het me zo hard met een probleem helpt waar ik zo lang onder gebukt ging.
Ik ben een sociale gast, praat vlot en leg makkelijk sociaal contact. Los van de coke, dus dat is het niet. Ik word er niet vervelend, strak of aggresief van en niemand ziet het aan me. Het besef is er wel dat ik dit niet kan blijven doen, maar ik ben eerder bang om terug te gaan naar voor ik het kende.
Bedankt alvast voor het lezen van mijn verhaal!
Je piekerde constant, had altijd een hoofd vol zorgen, maar tegelijk ben je van jezelf een vlotte sociale gast?Bedankt voor de reacties! So here we go...
Situatieschets: prille veertiger, gezin met 2 kids. Mooie carrière opgebouwd, maar sinds vorig jaar september complete switch gemaakt naar maatschappelijk werk. Puur omwille van zoektocht naar zingeving in het leven.
Altijd verslavingsgevoelig geweest. 25 jaar geleden toch wel een kleine gokverslaving gehad. Roken, alcohol... doe ik nog steeds. Maar kan het vrij eenvoudig ook een tijdje laten. Moest ik die noodzaak zien. Heb mijn "wake-up call" nog niet gehad, dus zie de noodzaak niet. Terwijl voor de meeste mensen stoppen met die zaken gewoon bij volwassenheid, gezinsleven, etc... hoort, zie ik dat blijkbaar niet zo. Of het triggert me niet genoeg. Wat me wel triggert in het leven, is verdieping, verkennen, dingen ervaren en beleven. Op vele vlakken. In mijn late tienerjaren geëxperimenteerd met XTC en Speed, een korte tijd maar en enkel met het uitgaan. Via vrienden die het deden. Coke zag je toen niet, en ik heb het nooit gezien tot een jaartje geleden. Toen hoorde ik van een aantal kennissen bij het stappen dat ze het deden. En het begon te kriebelen, zou ik het toch niet een keer proberen?
Met oud op nieuw dan de eerste keer geprobeerd. En ik vond het heerlijk! Maar daarna weer 2 maanden niet gezien of gehoord. Dan een aantal keren aan m'n maatje wat gevraagd en zelf gaan experimenteren. En vanuit een goede insteek vervolgens tegen hem gezegd dat hij het nummer van zijn "mannetje" maar aan mij moest geven, omdat ik niet wilde dat ons contact telkens daar over ging. Hoe goed die intentie ook was, vanaf toen liep het fout. Ik ben nogal een prater, een regelaar, ... en begon meer en meer te zien dat héél veel mensen uit onze omgeving coke gebruiken met het uitgaan.
Voor ik het wist was ik voor mijn vrienden vanalles aan het regelen. Een hoop bestellen, wat mix erbij, en dus zelf gratis hebben. En thuis hebben liggen, bijna constant. Op die manier evolueerde het op een paar maanden tijd van recreatief gebruik naar dagelijks gebruik en gebruik ik dus vanaf ergens in april praktisch dagelijks. De laatste maanden kan je het woordje 'praktisch' zelfs weglaten. Nooit meer dan 0,5 per dag. Maar wel dagelijks, en altijd in combinatie met roken en alcohol.
Ik ben absoluut geen lomperik, en ken de risico's verbonden aan het gebruik. Maar nu komt de voornaamste reden waarom ik het zo prettig vind... ik kamp al praktisch 20 jaar met een bepaalde en heel specifieke angststoornis. Ik zocht door die angststoornis ontzettend vaak naar excuses om niet mee naar feesten, weekendjes, reizen met het gezin ... te gaan omdat ik me constant afvroeg of daar wel toiletten zouden zijn. Ik piekerde constant, leefde in een hoofd vol zorgen en paniek. Een vicieuze cirkel die me 20 jaar onder de knoet had en een enorme impact had op mijn sociale leven. En sinds de coke..... is dit compleet weggevallen. ik heb vertrouwen, kan alles aan, en ga zelfs probleemloos ver op reis met het gezin. Zolang ik mijn 'hulpje' maar bij heb.
Ik neem ook al een jaartje antidepressiva voor die stoornis, en mogelijk heeft dit ook wel zijn effect. Maar zo voel ik het nu niet. Ik heb mijn huisarts hierover gesproken en ook mijn vrouw en mijn zus zijn, zij het in beperkte mate, op de hoogte. Het gesprek met mijn huisarts leek eerder op een ondervraging en het advies was gewoon met alles te stoppen, en als eerste met alcohol. Hij heeft me ook doorverwezen naar een psychiater, waar ik op gesprek ben geweest maar die me al helemaal niet hielp. 'Heb je ooit al geprobeerd om het gewoon niet meer te doen?' was zijn advies na mijn openheid over verleden, zorgen en problematieken, en hij rekende 100 euro af.
Dus lang verhaal kort, situatie momenteel:
- Ik heb het bijna altijd in huis en gebruik ook thuis
- Ik denk dat ik er zo mee kan stoppen als het nodig is, of dat maak ik me wijs
- Ik heb het nog niet echt geprobeerd, omdat ik de noodzaak nog niet zie
- Maar ik wil het anderzijds niet omdat het me zo hard met een probleem helpt waar ik zo lang onder gebukt ging.
Ik ben een sociale gast, praat vlot en leg makkelijk sociaal contact. Los van de coke, dus dat is het niet. Ik word er niet vervelend, strak of aggresief van en niemand ziet het aan me. Het besef is er wel dat ik dit niet kan blijven doen, maar ik ben eerder bang om terug te gaan naar voor ik het kende.
Bedankt alvast voor het lezen van mijn verhaal!
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."