#1
Oooooh! Veel lullen vult dus WEL gaatjes. Wel Lullen EN VullenNee, het zijn je berichtaantallen. Bij te weinig berichten word je gestenigd.
Hoe kan ik afkicken van coke
119 antwoorden
49 weergaven
18-5-2026
#2
🤓🫠🫠🫠Oooooh! Veel lullen vult dus WEL gaatjes. Wel Lullen EN Vullen
#3
Jaaa ben gewoon boos op mezelf.En jezelf achterlijk noemen klinkt vreselijk als iets uit een coke comedown, iets langer wachten en dan lijkt het leven alweer een stuk leuker
#4
Oké dus totaal geen drug voor jou als je je zo gaat gedragen😅😅😅😅😅 vreselijk.Inderdaad opmerkelijk, cocaine maakt me arrogant en vijandig, bijna geen enkele stimulant heeft dat effect op mij. Het creert een soort schild van zelfoverschatting. Met coke kan het me niet schelen wat anderen doen of denken. Het pakt datgene wat ik fijn vind aan mezelf, dat ik oprecht geintresseerd ben en luister/hulp probeer te bieden, van mij
#5
Hoe kan je mensen hierop blokkeren er is zo'n irritant ventje.Oooooh! Veel lullen vult dus WEL gaatjes. Wel Lullen EN Vullen
#6
Het is me herhaaldelijk duidelijk gemaakt, vóórdat ik het ging nemen. En ik wist wat ik deed, terwijl ik het deed. En ook nadat ik het had gedaan denk ik steeds, dit moet ik niet nóg een keer doen. Eindig toch elke keer in de positie dat ik het opnieuw heb gedaan. 🤷♂️Oké dus totaal geen drug voor jou als je je zo gaat gedragen😅😅😅😅😅 vreselijk.
I hate myself.
#7
Vat dit niet op als aanval ofzo, ik licht even wat dingen uit die me opvielen.
Deze gaat natuurlijk specifiek wel over gebruik. Maar misschien als je goed op gaat letten, zal je zien dat het door kan slaan in andere dingen. Zeker als je niet meer gebruikt. Bij mij is eten zo'n typisch voorbeeld. Als ik er niet lekker bij zit, grijp ik snel naar chips en chocola.
Dit is ook wel een typisch beeld voor AD(H)D of ASS. Maar ook voor verslaafden.
Misschien dat dit je ietwat helpt. Voor mij kan ik ook al kenmerken van verslaving zien al toen ik kind was. En dat zit hem dan met name in obsessief mezelf in nieuwe dingen storten. Die vind ik altijd de meest kenmerkende.
Dit niet per sé. Dat hangt een beetje af van of dit een impulsieve keuze is geweest. Maar als dit weloverwogen was, is het absoluut geen verslavingsgedrag. Wilde hem toch even uitlichten. Het is namelijk wel typisch verslaafdengedrag om (te snel/impulsief) oude schepen te verbranden.Mooie carrière opgebouwd, maar sinds vorig jaar september complete switch gemaakt naar maatschappelijk werk. Puur omwille van zoektocht naar zingeving in het leven.
Deze staat natuurlijk al opzich. Daarnaast ook wel de kanttekening dat bagatelliseren ook heel goed past binnen het verslaafde brein.Altijd verslavingsgevoelig geweest. 25 jaar geleden toch wel een kleine gokverslaving gehad.
Is dit echt zo? Ik lees meer van zulke rationalisaties terug in je verhaal. Ik ben zelf ook echt een kei in rationaliseren. En vaak heb ik het zelf niet eens door. Ik weet in elk geval zeker dat ik roken niet vrij eenvoudig in tijdje kon laten. Ookal geloofde ik dat wel heel graag.Roken, alcohol... doe ik nog steeds. Maar kan het vrij eenvoudig ook een tijdje laten. Moest ik die noodzaak zien.
Dit hoor ik wel vaak terug bij verslaafden. Lang jong willen blijven. Vaak zelfs in die mate dat we eigenlijk daarmee bepaalde verantwoordelijkheden ontlopen. Ik zeg niet dat dat bij jou zo is, maar kan zeker wel zo zijn.Terwijl voor de meeste mensen stoppen met die zaken gewoon bij volwassenheid, gezinsleven, etc... hoort, zie ik dat blijkbaar niet zo. Of het triggert me niet genoeg.
Dit sowieso. Maar dan in extreme vorm. De meeste verslaafden zijn erg nieuwsgierig naar alles dat met ervaren en beleven te maken heeft. Als we maar 'iets' voelen en daar controle over hebben.Wat me wel triggert in het leven, is verdieping, verkennen, dingen ervaren en beleven. Op vele vlakken.
Dit is natuurlijk de meest voor de hand liggende. Controle willen hebben over wat we voelen, zelfmedicatie. Wat natuurlijk logisch is gezien de medische aard. Maar uiteindelijk is het geen oplossing helaas.Ik ben absoluut geen lomperik, en ken de risico's verbonden aan het gebruik. Maar nu komt de voornaamste reden waarom ik het zo prettig vind... ik kamp al praktisch 20 jaar met een bepaalde en heel specifieke angststoornis. Ik zocht door die angststoornis ontzettend vaak naar excuses om niet mee naar feesten, weekendjes, reizen met het gezin ... te gaan omdat ik me constant afvroeg of daar wel toiletten zouden zijn. Ik piekerde constant, leefde in een hoofd vol zorgen en paniek. Een vicieuze cirkel die me 20 jaar onder de knoet had en een enorme impact had op mijn sociale leven. En sinds de coke..... is dit compleet weggevallen. ik heb vertrouwen, kan alles aan, en ga zelfs probleemloos ver op reis met het gezin. Zolang ik mijn 'hulpje' maar bij heb.
Deze gaat natuurlijk specifiek wel over gebruik. Maar misschien als je goed op gaat letten, zal je zien dat het door kan slaan in andere dingen. Zeker als je niet meer gebruikt. Bij mij is eten zo'n typisch voorbeeld. Als ik er niet lekker bij zit, grijp ik snel naar chips en chocola.
Ik vind voor mij dit nog de meest in het oog springende. Dit is een overeenkomst die ik eigenlijk altijd zie bij verslaving. Nieuwe hobbies oppakken bijvoorbeeld. Binnen no time daar helemaal in opgaan.Kan mezelf op korte tijdspanne helemaal in 'nieuwe' dingen verliezen.
Dit is ook wel een typisch beeld voor AD(H)D of ASS. Maar ook voor verslaafden.
Wederom controle over wat we voelen. Verveling is ook een gevoel namelijk. Soms zelfs een heel gezond gevoel. Al vind ik het echt een hele nare. Nog steeds.Veel staat bij mij in relatie tot verveling.
Misschien dat dit je ietwat helpt. Voor mij kan ik ook al kenmerken van verslaving zien al toen ik kind was. En dat zit hem dan met name in obsessief mezelf in nieuwe dingen storten. Die vind ik altijd de meest kenmerkende.
#8
Is dit nu echt een probleem aan het worden? Hoevaak doe je coke nu?Het is me herhaaldelijk duidelijk gemaakt, vóórdat ik het ging nemen. En ik wist wat ik deed, terwijl ik het deed. En ook nadat ik het had gedaan denk ik steeds, dit moet ik niet nóg een keer doen. Eindig toch elke keer in de positie dat ik het opnieuw heb gedaan. 🤷♂️
I hate myself.
Bekijk bijlage 59169
Zelfhaat gaat sowieso niets oplossen, maar zoek je wel hulp hiervoor?
#9
Nou, het is niet echt het probleem dat ik coke gebruik op zichzelf, ik zie zelf ook wel in dat het probleem ligt bij de drugs, maar wat mij oprecht zorgen baart is de laksheid en totale schijt aan de wereld en wat het me voorschotelt omdat ik niet meer weet hoe ik ermee moet dealen. Het leven heeft een paar tikken op uitgedeeld afgelopen maanden en ik heb er gewoon totaal geen zij meer in. En geen energie. Ik snap het gewoon niet, Hoe sociale interacties nou wel moeten verlopen. Want ik ren toch elke keer weer achter mijn eigen focking staart aan. Ik heb een vriend. Daar ben ik blij om. Zegt ook wat er speelt.Is dit nu echt een probleem aan het worden? Hoevaak doe je coke nu?
Zelfhaat gaat sowieso niets oplossen, maar zoek je wel hulp hiervoor?
Als mensen nou gewoon zeggen wat ze bedoelen en voelen, dan zou de wereld er een stuk overzichtelijker van worden. Alles wat ik wil`is openheid en duidelijkheid en dan zal ik me in alle bochten kronkelen vanuit mijn kant, maar ik doe iets fout, het lukt me niet, en ik word er gestoord van.
En sinds ik iemand ben verloren wat me zo op scherp heeft gezet dat ik me realiseer dat de wereld inderdaad kill en oneerlijk is, wat niet veranderd, en soms pakt het inderdaad iets van je af wat je dierbaar was. op zo'n gemene manier dat je dat eigenlijk nooit meer wilt meemaken.
Ik haat de wereld ergens. Voor hoe het me heeft gemaakt hoe ik ben, en mijn onvermogen om in andere denkpatronen te stappen. Ik ben zo verdomd kwaad en chagerijnig omdat de enige gedachte die ik heb is: "hoe gaat het leven je nu te grazen nemen op wat voor onvoorspelbare manier?"
#10
Nou ja, dat is toch ook wat coke juist versterkt (van wat ik hoor)?Nou, het is niet echt het probleem dat ik coke gebruik op zichzelf, ik zie zelf ook wel in dat het probleem ligt bij de drugs, maar wat mij oprecht zorgen baart is de laksheid en totale schijt aan de wereld en wat het me voorschotelt omdat ik niet meer weet hoe ik ermee moet dealen. Het leven heeft een paar tikken op uitgedeeld afgelopen maanden en ik heb er gewoon totaal geen zij meer in. En geen energie. Ik snap het gewoon niet, Hoe sociale interacties nou wel moeten verlopen. Want ik ren toch elke keer weer achter mijn eigen focking staart aan. Ik heb een vriend. Daar ben ik blij om. Zegt ook wat er speelt.
Natuurlijk, het probleem ligt wel dieper dan enkel die coke gebruiken.
Dit is natuurlijk sowieso iets waar met name mensen met autisme vaak een groot probleem mee hebben.Als mensen nou gewoon zeggen wat ze bedoelen en voelen, dan zou de wereld er een stuk overzichtelijker van worden. Alles wat ik wil`is openheid en duidelijkheid en dan zal ik me in alle bochten kronkelen vanuit mijn kant, maar ik doe iets fout, het lukt me niet, en ik word er gestoord van.
Maar die openheid en duidelijkheid verwachten van anderen: don't count on it...
De wereld weerspiegelt wat er in jou omgaat...En sinds ik iemand ben verloren wat me zo op scherp heeft gezet dat ik me realiseer dat de wereld inderdaad kill en oneerlijk is, wat niet veranderd, en soms pakt het inderdaad iets van je af wat je dierbaar was. op zo'n gemene manier dat je dat eigenlijk nooit meer wilt meemaken.
Ik haat de wereld ergens. Voor hoe het me heeft gemaakt hoe ik ben, en mijn onvermogen om in andere denkpatronen te stappen. Ik ben zo verdomd kwaad en chagerijnig omdat de enige gedachte die ik heb is: "hoe gaat het leven je nu te grazen nemen op wat voor onvoorspelbare manier?"
As in within, so without.
Je wereld is letterlijk: een reflectie van hoe jij denkt over jezelf. Kwaad/teleurgesteld zijn op/over de wereld zal alleen maar meer bevestiging vanuit diezelfde wereld teruggeven aan jou: bevestigen dat inderdaad: de wereld is hatelijk.
Het is niet easy om zo'n mindset om te gooien, maar pas je dit niet aan, dan zal het zo blijven en zal je meer en meer verbitterd worden. Er is geen bodem aan die hel.
#11
Dat is hard, maar dat is het leven soms. Ik heb ook heel lang de halve waarheid verteld en iedreen op een afstand gehouden. En ik dacht dst ik dar heel goed kon, maar mijn naasten hadden al lang door dat er wat niet klopte, alleen niet precies wat. De enige die ok voor de gek hield was mijzelf. Want ik kreeg niet de hulp die ik nodig had door mijn aangeleerde defensiemechanisme.Damn, wat heb jij vandaag? Je zegt hele rake dingen. Allereerst was ik een beetje overrompeld en ik wilde niet de indruk wekken dat je iets moet dat je jezelf meteen open moet stellen omdat ik dat geloof, dat slaat natuurlijk nergens op, natuurlijk ligt het een stuk genuanceerder.
Kernovertuigingen zijn innderdaad vaak fout. Ik weet wat je bedoeld. Zoals bijvoorbeeld wawarom heb ik coke genomen vanavond? Ik voel diep van binnen dat ik het niet nodig heb en dat het me slecht doet, maar ik ben een mens en ik ben dom, mijn lichaam schreeuwde en ik was kwaad.
En zoals je zegt, nee ik had het niet door maar dat is misschien deels de coke.
En even om terug te komen op mensen dichtbij laten komen, ik ben ervan overtuigd dat ik zo gevoelig en emotioneel ben van binnen dat ik het zelf niet eens aankan om mensen dichtbij te laten komen, laat staan dat ik mezelf open durf te stellen naar anderen toe. Het leven heeft mij laten zien dat het je ongenadig hard kan straffen wanneer je het niet verwacht. Het leven heeft mijn beste vriendin van me afgepakt. Ik weet niet of ik hierna nog wel iets zo wil omarmen.
Oefening baart kunt man. En je bent een fijne vent, dus laat maar zien. Dan zul je dit wel vaker gaan horen.
😘
Kwestie vsn tijd…Ik haat coke en wat het met me doet, maar ik heb tenminste geen last van dit soort shit.
#12
Het lijkt wel alsof ik me elf hier hoor, althans van een paar jaar geleden. Als iedereen niu eens zou veranderen, dan hoefde ik dst niet. Terwijl dat precies was wat ik echt nodig had, en daar in mijn herste keihard aan gewerkt heb. Accepteren dat de wereld is zo als hij is. Als ik iets niet snap vraag ik uitleg en als ik iets wil, vraag ik er om. En misschien nog wel belangrijker: als ik iets niet wil zeg ik “nee”. Valt niet altijd mee en soms krijg ik te horen dat die “nee” wel erg hard was, maar ik heb voor mezelf gekozen, en als ik me kan vinden in de kritiek dan zeg ik “sorry”. En uiteindelijk wordt mijn hoofd dan een stuk rustiger.Als mensen nou gewoon zeggen wat ze bedoelen en voelen, dan zou de wereld er een stuk overzichtelijker van worden. Alles wat ik wil`is openheid en duidelijkheid en dan zal ik me in alle bochten kronkelen vanuit mijn kant, maar ik doe iets fout, het lukt me niet, en ik word er gestoord van.
Ik weet nieof het voor jou ook geldt @Dirkjan maar ikprobeerde altijd alles perfect te doen, alleen mijn overtuigingen van goed waren zo fucked up dat mijn perfectie daar de overtreffende trap van werd. Wat zat ik mezelf in de weg! En af en toe nog steeds, maar gelukkig iedere dag wat minder, door die zogenaamde perfectie niet meer na te streven.
En als ik een gokje mag doen dan vermoed ik dat jouw verlangen naar duidelijkheid verband houdt met ook een streven naar perfectie. Maar ga ook eens na of jouw "goed" niet toevallig ook jouw leven langzaamaan kapot maakt zoals het bij mij ook was.
Voor mij was het key word: loslaten.
#13
Ik stel me gewoon open omdat ik voel dat dat het beste is. Vorige week zat ik even in een dipje qua herstel zie ik nu. Was veel in mijn hoofd bezig (o.a. met dat stukje van mij dat ik lastig vind te accepteren).Damn, wat heb jij vandaag? Je zegt hele rake dingen. Allereerst was ik een beetje overrompeld en ik wilde niet de indruk wekken dat je iets moet dat je jezelf meteen open moet stellen omdat ik dat geloof, dat slaat natuurlijk nergens op, natuurlijk ligt het een stuk genuanceerder.
Nu ik dat uitgesproken heb, is er ineens weer ruimte voor andere zaken. Ruimte om weer opener te zijn. Eerlijk over gevoelens te delen. En zo heb ik afgelopen dagen weer actief mensen in herstel gebeld van wie ik weet dat ze het zwaar hebben momenteel.
Best bijzonder om dat zo te zien. Ik heb het zinnetje zo vaak gehoord: "geheimen houden mij ziek."
Maar ik zie nu eigenlijk pas in hoe dan precies. Het heeft echt een gigantische weerslag op mijn gedrag als persoon eigenlijk. Wel een mooi inzicht weer.
Kernovertuigingen zijn innderdaad vaak fout. Ik weet wat je bedoeld. Zoals bijvoorbeeld wawarom heb ik coke genomen vanavond? Ik voel diep van binnen dat ik het niet nodig heb en dat het me slecht doet, maar ik ben een mens en ik ben dom, mijn lichaam schreeuwde en ik was kwaad.
Dit zou ik eerder een 'oppervlakkige' overtuiging noemen. Daar zit nog zoveel meer shit onder. Anders zou het niet zo uit de hand lopen met de coke.
Kernovertuigingen gaan veel dieper dan dit.
Inderdaad opmerkelijk, cocaine maakt me arrogant en vijandig, bijna geen enkele stimulant heeft dat effect op mij. Het creert een soort schild van zelfoverschatting. Met coke kan het me niet schelen wat anderen doen of denken. Het pakt datgene wat ik fijn vind aan mezelf, dat ik oprecht geintresseerd ben en luister/hulp probeer te bieden, van mij af.
Klinkt misschien even hard nu. Maar ik kon het afgelopen weken al aan je berichten aflezen. Iets klopte er niet. De Dirkjan zoals ik die kende was niet meer in de berichten aanwezig.
Het is eigenlijk precies zoals Shikantaza zegt:
maar mijn naasten hadden al lang door dat er wat niet klopte, alleen niet precies wat.
Ik zou je nu graag ongevraagd advies geven. Maar daar moet ik misschien eens mee stoppen 😂
#14
Klopt als bus 👏Ik weet nieof het voor jou ook geldt @Dirkjan maar ikprobeerde altijd alles perfect te doen, alleen mijn overtuigingen van goed waren zo fucked up dat mijn perfectie daar de overtreffende trap van werd. Wat zat ik mezelf in de weg! En af en toe nog steeds, maar gelukkig iedere dag wat minder, door die zogenaamde perfectie niet meer na te streven.
En als ik een gokje mag doen dan vermoed ik dat jouw verlangen naar duidelijkheid verband houdt met ook een streven naar perfectie. Maar ga ook eens na of jouw "goed" niet toevallig ook jouw leven langzaamaan kapot maakt zoals het bij mij ook was.
Het leest als een horoscoop.
En ik denk ook dat dit niet verder van de waarheid kan liggen. Maar ik voel zo’n intens gevoel van pijnlijke hunkering naar die tijd dat ik leefde om het leven zelf, en alles wat ik meemaakte was een zwarte vlek minder op de kaart.De wereld weerspiegelt wat er in jou omgaat...
As in within, so without.
Je wereld is letterlijk: een reflectie van hoe jij denkt over jezelf. Kwaad/teleurgesteld zijn op/over de wereld zal alleen maar meer bevestiging vanuit diezelfde wereld teruggeven aan jou: bevestigen dat inderdaad: de wereld is hatelijk.
Het is niet easy om zo'n mindset om te gooien, maar pas je dit niet aan, dan zal het zo blijven en zal je meer en meer verbitterd worden. Er is geen bodem aan die hel.
Het enige waar ik een pietsie plezier uithaal is piano spelen en fitnessen, en ik voel een soort rebellie ontstaan tegenover het leven. Dat klinkt raar, maar meer een soort van “fuck you”. Ik ben mezelf niet meer. Ik zie het “avontuur” van het leven niet meer.
Maar ik geef niet op. Ik weiger eruit te stappen. Ik weet dat ik me niet gewonnen kan geven. Het leven krijgt mij NIET klein. Na alles wat ik heb meegemaakt, alle pijn en verwarring, alle shit en onnodige fouten, ik geef niet op. Ik geef niet op.
En ik ben niet gek. Dat weet ik zeker.
#15
Tijd om te gaan veranderen kerel 👍Klopt als bus 👏
Het leest als een horoscoop.
En ik denk ook dat dit niet verder van de waarheid kan liggen. Maar ik voel zo’n intens gevoel van pijnlijke hunkering naar die tijd dat ik leefde om het leven zelf, en alles wat ik meemaakte was een zwarte vlek minder op de kaart.
Het enige waar ik een pietsie plezier uithaal is piano spelen en fitnessen, en ik voel een soort rebellie ontstaan tegenover het leven. Dat klinkt raar, maar meer een soort van “fuck you”. Ik ben mezelf niet meer. Ik zie het “avontuur” van het leven niet meer.
Maar ik geef niet op. Ik weiger eruit te stappen. Ik weet dat ik me niet gewonnen kan geven. Het leven krijgt mij NIET klein. Na alles wat ik heb meegemaakt, alle pijn en verwarring, alle shit en onnodige fouten, ik geef niet op. Ik geef niet op.
En ik ben niet gek. Dat weet ik zeker.
Je hebt het maximale eruit gehaald dat met jouw zelf- en wereldbeeld mogelijk was. De weg vooruit is anders. Hoe eng dat ook mag klinken.
Daarvoor zul je wel moeten gaan accepteren dat fouten er bij horen. Maar de enige die perfectie verlangt van jou ben je zelf. Als je dat los
kunt laten, ga je harder groeien dan je ooit voor mogelijk hebt gehouden. Kun je echter niet alleen. Daar heb je anderen voor nodig.
Go get 'em!
#16
maar als je al deze punten bekijkt, komen ze allemaal voort uit- en draaien allemaal om 1 ding: een onvermogen om gewoon te 'zijn':
Ik denk ook, als ik naar mijn eigen ervaring kijk, dat het allergrootste probleem van de ziekte verslaving is, dat ik de realiteit niet kan accepteren zoals die is. Of in elk geval lijk ik daar bovengemiddeld veel moeite mee te hebben.
En dat zorgt er dan voor dat ik de realiteit niet wil voelen of een ander beeld van de realiteit ga creëren. Voor mijzelf, in mijn eigen belevingswereld. Maar misschien nog wel meer naar de wereld om me heen. Ik presenteer mezelf dan liever als degene die ik wil zijn, dan degene wie ik ben.
En dat zorgt voor die kenmerkende dingen als dat ik niet graag over gevoelens praat (want alles moet altijd leuk zijn), confrontaties uit de weg ga, alles alleen wil oplossen en dus geen hulp vraag, maskers draag om leuker/aardiger gevonden te worden, kan wegdromen in fantasieën, de feiten over mijn leven negeer door weg te rationaliseren, en ga zo nog maar even door haha
Anyway, de oplossing is altijd hetzelfde. Connectie. Met mezelf, met andere mensen, met een macht groter dan ikzelf. Verbinding werkt voor mij helend en doet afbreuk aan verslaving. Maar dat blijft soms lastig om dat dagelijks te doen. En zeker de eerste 2 á 3 jaar van mijn herstel, wist ik nog amper hoe dit te doen. Dat zorgde wel voor een verdomde Rocky Road.
#17
Herkenbaar.Ik denk ook, als ik naar mijn eigen ervaring kijk, dat het allergrootste probleem van de ziekte verslaving is, dat ik de realiteit niet kan accepteren zoals die is. Of in elk geval lijk ik daar bovengemiddeld veel moeite mee te hebben.
En dat zorgt er dan voor dat ik de realiteit niet wil voelen of een ander beeld van de realiteit ga creëren. Voor mijzelf, in mijn eigen belevingswereld. Maar misschien nog wel meer naar de wereld om me heen. Ik presenteer mezelf dan liever als degene die ik wil zijn, dan degene wie ik ben.
En dat zorgt voor die kenmerkende dingen als dat ik niet graag over gevoelens praat (want alles moet altijd leuk zijn), confrontaties uit de weg ga, alles alleen wil oplossen en dus geen hulp vraag, maskers draag om leuker/aardiger gevonden te worden, kan wegdromen in fantasieën, de feiten over mijn leven negeer door weg te rationaliseren, en ga zo nog maar even door haha
Anyway, de oplossing is altijd hetzelfde. Connectie. Met mezelf, met andere mensen, met een macht groter dan ikzelf. Verbinding werkt voor mij helend en doet afbreuk aan verslaving. Maar dat blijft soms lastig om dat dagelijks te doen. En zeker de eerste 2 á 3 jaar van mijn herstel, wist ik nog amper hoe dit te doen. Dat zorgde wel voor een verdomde Rocky Road.
En ik merk ook dat omdat ik inmiddels veel dingen daadwerkelijk heb aangepakt, ik soms de neiging heb om mezelf wijs te maken dat bepaalde dingen die ik nog niet heb aangepakt geen probleem zijn (geloven in dat andere beeld van de realiteit waar je het over hebt). Dit worden dan een soort blind spots omdat ik ervoor kies er niet naar te kijken, want: oncomfortabel tot pijnlijk.
Connectie is zeker weten de oplossing. Ook daarin hield ik mezelf jarenlang voor de gek door slechts de helft te doen: connectie met mezelf, maar niet genoeg connectie met anderen.
Naast connectie zou ik ook zeker noemen: bewustzijn. Want dat wat je voor jezelf in het donker houdt zie je niet en kan daardoor niet veranderen. Je moet je licht erop laten schijnen of in andere woorden: je moet het zien én erkennen.
#18
De laatste posts in dit draadje zijn voor mij waardevoller dan eender welk gesprek dat ik het afgelopen half jaar gehad heb, zelfs met professionele hulpverleners. Dank je!
#19
Wij hebben gezeten waar jij nu zit, en hebben aan een halve zin genoeg. De ervaring is wat ons verbindt. Bovendien zitten hier mensen die een uitweg hebben gevonden uit verslaving, en die is er voor jou ook. Hoe die er precies uitziet is aan jou om uit te vinden. Het belangrijkste daarvoor is de wil om te veranderen en de reis aan te gaan ongeacht de route, het vervoermiddel, tolwegen, lekke banden enz. De eindbestemming teltDe laatste posts in dit draadje zijn voor mij waardevoller dan eender welk gesprek dat ik het afgelopen half jaar gehad heb, zelfs met professionele hulpverleners. Dank je!
#20
Hoe gaat het nu met je?