Het is lastig, maar als je het blijft verzwijgen kom je er niet vanaf.Ik durf het niet te vertellen. Van de alcohol wisten ze wel, de oxy ook. Hebben ze me geholpen. Maar schaam me echt heel erg.... voelt zoals falen, wordt er echt verdrietig van. Tegen jullie kan ik wel eerlijk zijn. Jullie weten hoe het is... ik weet het niet schaam me gewoon voor m'n omgeving voor mezelf. Moet bijna janke🥲 ik ben een vrouw ben emotioneel de rode zee komt er denk ik bijna aan🥹🤣🥲
Is gwn kut weer mensen teleurstellen....Het is lastig, maar als je het blijft verzwijgen kom je er niet vanaf.
Dus je gebruikt en je liegt en dat vind je minder teleurstellen dan gebruiken en eerlijk zijn?Is gwn kut weer mensen teleurstellen....
Nee je bent niet achterlijk. Coke is gewoon rotzooi en super verslavend, en je bent verslaafd.Ja ik snap als je dat normaal niet bent het fijn is. Maar ik ben van mezelf helder, relaxed en een goeie prater. Dus het slaat nergens op dat ik het gebruik. Waarom doe ik dit. Deed het gwn op feesten om wakker te blijven en los te gaan. Ik ben gewoon achterlijk. Een achterlijk wijf.
je kan altijd je verheel delenEven een check of dit draadje nog actief is.
Wil dan graag mijn verhaal en zorgen met jullie delen.
Ik lees veel gelijkenissen met het begin van mijn gebruik. Bij mij is het uit de hand gelopen en heb ik er totaal 10 jaar aangezeten. Terugkijkend ging het wel een stuk harder dan ik zelf toe wilde geven. Ik denk dat ik na een jaar of misschien anderhalf al hele weekenden aan het gebruiken was met de gordijnen dicht, deur op slot, telefoon uit, achter het laptopje met Pornhub en ja de rest kun je zelf wel invullen. Maar na 5 jaar ging het pas echt mis. Meerdere stoppogingen die altijd mislukten, en uit wanhoop stopte ik met alles (ook de Benzo's die ik altijd gebruikte voor de comedown) en belandde in een psychose. Toen dacht ik dat ik door een hel was gegaan die zo erg was dat ik echt wel kon stoppen maar dat was helemaal niet zo. 5 jaar lang heb ik er mee geworsteld. Uiteindelijk ben ik er uit komen en heb ik door keihard aan mezelf te werken allerlei shit opgeruimd waar ik m'n hele leven al mee zat, dus eind goed al goed. Wel zal ik er de rest van mijn leven onderhoud op moeten plegen om clean te kunnen blijven. Maar een terugval blijf een mogelijkheid en dan ga ik verder waar ik gebleven was. En dan heb ik waarschijnlijk niet lang meer.Bedankt voor de reacties! So here we go...
Situatieschets: prille veertiger, gezin met 2 kids. Mooie carrière opgebouwd, maar sinds vorig jaar september complete switch gemaakt naar maatschappelijk werk. Puur omwille van zoektocht naar zingeving in het leven.
Altijd verslavingsgevoelig geweest. 25 jaar geleden toch wel een kleine gokverslaving gehad. Roken, alcohol... doe ik nog steeds. Maar kan het vrij eenvoudig ook een tijdje laten. Moest ik die noodzaak zien. Heb mijn "wake-up call" nog niet gehad, dus zie de noodzaak niet. Terwijl voor de meeste mensen stoppen met die zaken gewoon bij volwassenheid, gezinsleven, etc... hoort, zie ik dat blijkbaar niet zo. Of het triggert me niet genoeg. Wat me wel triggert in het leven, is verdieping, verkennen, dingen ervaren en beleven. Op vele vlakken. In mijn late tienerjaren geëxperimenteerd met XTC en Speed, een korte tijd maar en enkel met het uitgaan. Via vrienden die het deden. Coke zag je toen niet, en ik heb het nooit gezien tot een jaartje geleden. Toen hoorde ik van een aantal kennissen bij het stappen dat ze het deden. En het begon te kriebelen, zou ik het toch niet een keer proberen?
Met oud op nieuw dan de eerste keer geprobeerd. En ik vond het heerlijk! Maar daarna weer 2 maanden niet gezien of gehoord. Dan een aantal keren aan m'n maatje wat gevraagd en zelf gaan experimenteren. En vanuit een goede insteek vervolgens tegen hem gezegd dat hij het nummer van zijn "mannetje" maar aan mij moest geven, omdat ik niet wilde dat ons contact telkens daar over ging. Hoe goed die intentie ook was, vanaf toen liep het fout. Ik ben nogal een prater, een regelaar, ... en begon meer en meer te zien dat héél veel mensen uit onze omgeving coke gebruiken met het uitgaan.
Voor ik het wist was ik voor mijn vrienden vanalles aan het regelen. Een hoop bestellen, wat mix erbij, en dus zelf gratis hebben. En thuis hebben liggen, bijna constant. Op die manier evolueerde het op een paar maanden tijd van recreatief gebruik naar dagelijks gebruik en gebruik ik dus vanaf ergens in april praktisch dagelijks. De laatste maanden kan je het woordje 'praktisch' zelfs weglaten. Nooit meer dan 0,5 per dag. Maar wel dagelijks, en altijd in combinatie met roken en alcohol.
Ik ben absoluut geen lomperik, en ken de risico's verbonden aan het gebruik. Maar nu komt de voornaamste reden waarom ik het zo prettig vind... ik kamp al praktisch 20 jaar met een bepaalde en heel specifieke angststoornis. Ik zocht door die angststoornis ontzettend vaak naar excuses om niet mee naar feesten, weekendjes, reizen met het gezin ... te gaan omdat ik me constant afvroeg of daar wel toiletten zouden zijn. Ik piekerde constant, leefde in een hoofd vol zorgen en paniek. Een vicieuze cirkel die me 20 jaar onder de knoet had en een enorme impact had op mijn sociale leven. En sinds de coke..... is dit compleet weggevallen. ik heb vertrouwen, kan alles aan, en ga zelfs probleemloos ver op reis met het gezin. Zolang ik mijn 'hulpje' maar bij heb.
Ik neem ook al een jaartje antidepressiva voor die stoornis, en mogelijk heeft dit ook wel zijn effect. Maar zo voel ik het nu niet. Ik heb mijn huisarts hierover gesproken en ook mijn vrouw en mijn zus zijn, zij het in beperkte mate, op de hoogte. Het gesprek met mijn huisarts leek eerder op een ondervraging en het advies was gewoon met alles te stoppen, en als eerste met alcohol. Hij heeft me ook doorverwezen naar een psychiater, waar ik op gesprek ben geweest maar die me al helemaal niet hielp. 'Heb je ooit al geprobeerd om het gewoon niet meer te doen?' was zijn advies na mijn openheid over verleden, zorgen en problematieken, en hij rekende 100 euro af.
Dus lang verhaal kort, situatie momenteel:
- Ik heb het bijna altijd in huis en gebruik ook thuis
- Ik denk dat ik er zo mee kan stoppen als het nodig is, of dat maak ik me wijs
- Ik heb het nog niet echt geprobeerd, omdat ik de noodzaak nog niet zie
- Maar ik wil het anderzijds niet omdat het me zo hard met een probleem helpt waar ik zo lang onder gebukt ging.
Ik ben een sociale gast, praat vlot en leg makkelijk sociaal contact. Los van de coke, dus dat is het niet. Ik word er niet vervelend, strak of aggresief van en niemand ziet het aan me. Het besef is er wel dat ik dit niet kan blijven doen, maar ik ben eerder bang om terug te gaan naar voor ik het kende.
Bedankt alvast voor het lezen van mijn verhaal!
Heel herkenbaar verhaal. Mooi die switch naar iets wat voldoening brengt.Bedankt voor de reacties! So here we go...
Situatieschets: prille veertiger, gezin met 2 kids. Mooie carrière opgebouwd, maar sinds vorig jaar september complete switch gemaakt naar maatschappelijk werk. Puur omwille van zoektocht naar zingeving in het leven.
Altijd verslavingsgevoelig geweest. 25 jaar geleden toch wel een kleine gokverslaving gehad. Roken, alcohol... doe ik nog steeds. Maar kan het vrij eenvoudig ook een tijdje laten. Moest ik die noodzaak zien. Heb mijn "wake-up call" nog niet gehad, dus zie de noodzaak niet. Terwijl voor de meeste mensen stoppen met die zaken gewoon bij volwassenheid, gezinsleven, etc... hoort, zie ik dat blijkbaar niet zo. Of het triggert me niet genoeg. Wat me wel triggert in het leven, is verdieping, verkennen, dingen ervaren en beleven. Op vele vlakken. In mijn late tienerjaren geëxperimenteerd met XTC en Speed, een korte tijd maar en enkel met het uitgaan. Via vrienden die het deden. Coke zag je toen niet, en ik heb het nooit gezien tot een jaartje geleden. Toen hoorde ik van een aantal kennissen bij het stappen dat ze het deden. En het begon te kriebelen, zou ik het toch niet een keer proberen?
Met oud op nieuw dan de eerste keer geprobeerd. En ik vond het heerlijk! Maar daarna weer 2 maanden niet gezien of gehoord. Dan een aantal keren aan m'n maatje wat gevraagd en zelf gaan experimenteren. En vanuit een goede insteek vervolgens tegen hem gezegd dat hij het nummer van zijn "mannetje" maar aan mij moest geven, omdat ik niet wilde dat ons contact telkens daar over ging. Hoe goed die intentie ook was, vanaf toen liep het fout. Ik ben nogal een prater, een regelaar, ... en begon meer en meer te zien dat héél veel mensen uit onze omgeving coke gebruiken met het uitgaan.
Voor ik het wist was ik voor mijn vrienden vanalles aan het regelen. Een hoop bestellen, wat mix erbij, en dus zelf gratis hebben. En thuis hebben liggen, bijna constant. Op die manier evolueerde het op een paar maanden tijd van recreatief gebruik naar dagelijks gebruik en gebruik ik dus vanaf ergens in april praktisch dagelijks. De laatste maanden kan je het woordje 'praktisch' zelfs weglaten. Nooit meer dan 0,5 per dag. Maar wel dagelijks, en altijd in combinatie met roken en alcohol.
Ik ben absoluut geen lomperik, en ken de risico's verbonden aan het gebruik. Maar nu komt de voornaamste reden waarom ik het zo prettig vind... ik kamp al praktisch 20 jaar met een bepaalde en heel specifieke angststoornis. Ik zocht door die angststoornis ontzettend vaak naar excuses om niet mee naar feesten, weekendjes, reizen met het gezin ... te gaan omdat ik me constant afvroeg of daar wel toiletten zouden zijn. Ik piekerde constant, leefde in een hoofd vol zorgen en paniek. Een vicieuze cirkel die me 20 jaar onder de knoet had en een enorme impact had op mijn sociale leven. En sinds de coke..... is dit compleet weggevallen. ik heb vertrouwen, kan alles aan, en ga zelfs probleemloos ver op reis met het gezin. Zolang ik mijn 'hulpje' maar bij heb.
Ik neem ook al een jaartje antidepressiva voor die stoornis, en mogelijk heeft dit ook wel zijn effect. Maar zo voel ik het nu niet. Ik heb mijn huisarts hierover gesproken en ook mijn vrouw en mijn zus zijn, zij het in beperkte mate, op de hoogte. Het gesprek met mijn huisarts leek eerder op een ondervraging en het advies was gewoon met alles te stoppen, en als eerste met alcohol. Hij heeft me ook doorverwezen naar een psychiater, waar ik op gesprek ben geweest maar die me al helemaal niet hielp. 'Heb je ooit al geprobeerd om het gewoon niet meer te doen?' was zijn advies na mijn openheid over verleden, zorgen en problematieken, en hij rekende 100 euro af.
Dus lang verhaal kort, situatie momenteel:
- Ik heb het bijna altijd in huis en gebruik ook thuis
- Ik denk dat ik er zo mee kan stoppen als het nodig is, of dat maak ik me wijs
- Ik heb het nog niet echt geprobeerd, omdat ik de noodzaak nog niet zie
- Maar ik wil het anderzijds niet omdat het me zo hard met een probleem helpt waar ik zo lang onder gebukt ging.
Ik ben een sociale gast, praat vlot en leg makkelijk sociaal contact. Los van de coke, dus dat is het niet. Ik word er niet vervelend, strak of aggresief van en niemand ziet het aan me. Het besef is er wel dat ik dit niet kan blijven doen, maar ik ben eerder bang om terug te gaan naar voor ik het kende.
Bedankt alvast voor het lezen van mijn verhaal!
skeay? En ja pornhub, daar zit de fout. Met xnxx was het allemaal veel beter geweest😜Ik lees veel gelijkenissen met het begin van mijn gebruik. Bij mij is het uit de hand gelopen en heb ik er totaal 10 jaar aangezeten. Terugkijkend ging het wel een stuk harder dan ik zelf toe wilde geven. Ik denk dat ik na een jaar of misschien anderhalf al hele weekenden aan het gebruiken was met de gordijnen dicht, deur op slot, telefoon uit, achter het laptopje met Pornhub en ja de rest kun je zelf wel invullen. Maar na 5 jaar ging het pas echt mis. Meerdere stoppogingen die altijd mislukten, en uit wanhoop stopte ik met alles (ook de Benzo's die ik altijd gebruikte voor de comedown) en belandde in een psychose. Toen dacht ik dat ik door een hel was gegaan die zo erg was dat ik echt wel kon stoppen maar dat was helemaal niet zo. 5 jaar lang heb ik er mee geworsteld. Uiteindelijk ben ik er uit komen en heb ik door keihard aan mezelf te werken allerlei shit opgeruimd waar ik m'n hele leven al mee zat, dus eind goed al goed. Wel zal ik er de rest van mijn leven onderhoud op moeten plegen om clean te kunnen blijven. Maar een terugval blijf een mogelijkheid en dan ga ik verder waar ik gebleven was. En dan heb ik waarschijnlijk niet lang meer.
Betekent niet dat het bij jou net zo fout gaat, maar coke is een skeay drug en een erg verslavende. En wat ik lees ben je heel riskant bezig.
Om het even tastbaarder te maken - wat heb ik verloren/geleden in die tien jaar van gebruik?
2 banen
ongeveer E100,000 a E120,000
ik zag mijn vrienden veel te weinig
ik heb veel feestjes e.d. gemist
ik ben een tijd erg depressief geweest
ik heb jarenlang aan medicijnen van de psychiater gezeten
mijn ouders waren het vertrouwen in mij compleet kwijt
En dit valt nog mee hoor. Ik ken verslaafden die dakloos zijn geworden en niets meer hadden. En als ik doorgebruikt had was dat ook mijn lot geworden.
Wat heb ik gewonnen?
In het begin waren de feestjes nog wel leuk. Ik denk een stuk of 10. Toen mijn verslaving de overhand kreeg was ik alleen maar bezig met het volgende lijntje in plaats van feesten.
Ik heb veel andere drugs gebruikt doordat ik na coke dacht "is dit het nou?" Daar zaten mooie trips e.d. tussen
Tsja, vrij weinig dus. Als ik het tegen elkaar afweeg was het het achteraf echt niet waard.
Dus vraag je even goed af of je ook bereid bent om alles te verliezen voor een toch vrij lege maar peperdure high. Beter stop je nu het nog redelijk makkelijk gaat. En het kan zijn dat je daarvoor de alcohol en andere middelen ook moet laten staan. Maar dat merk je vanzelf.
Denk er niet te licht over en bega niet dezelfde fout als ik door te denken "ik word nooit verslaafd, ik pas wel op!". Keihard wel dus en genadeloos ook. Ik had niets meer te willen, een slaaf van mijn middel. Maar nu iets meer dan 2 jaar clean, ook van alcohol en andere drugs. Dus herstel is mogelijk.
En om positief af te sluiten: als ik niet verslaafd was geraakt had ik ook niet die grote schoonmaak in mijn hoofd gehouden dus ergens ben ik wel blij met hoe het is gegaan, tenminste mijn herstel dan. Ook al was het een worsteling die bij tijd en wijlen hopeloos was.
Moedig dat je dit deelt. Misschien is het ‘t waard om jouw eigen topic te openen.Bedankt voor de reacties! So here we go...
Situatieschets: prille veertiger, gezin met 2 kids. Mooie carrière opgebouwd, maar sinds vorig jaar september complete switch gemaakt naar maatschappelijk werk. Puur omwille van zoektocht naar zingeving in het leven.
Altijd verslavingsgevoelig geweest. 25 jaar geleden toch wel een kleine gokverslaving gehad. Roken, alcohol... doe ik nog steeds. Maar kan het vrij eenvoudig ook een tijdje laten. Moest ik die noodzaak zien. Heb mijn "wake-up call" nog niet gehad, dus zie de noodzaak niet. Terwijl voor de meeste mensen stoppen met die zaken gewoon bij volwassenheid, gezinsleven, etc... hoort, zie ik dat blijkbaar niet zo. Of het triggert me niet genoeg. Wat me wel triggert in het leven, is verdieping, verkennen, dingen ervaren en beleven. Op vele vlakken. In mijn late tienerjaren geëxperimenteerd met XTC en Speed, een korte tijd maar en enkel met het uitgaan. Via vrienden die het deden. Coke zag je toen niet, en ik heb het nooit gezien tot een jaartje geleden. Toen hoorde ik van een aantal kennissen bij het stappen dat ze het deden. En het begon te kriebelen, zou ik het toch niet een keer proberen?
Met oud op nieuw dan de eerste keer geprobeerd. En ik vond het heerlijk! Maar daarna weer 2 maanden niet gezien of gehoord. Dan een aantal keren aan m'n maatje wat gevraagd en zelf gaan experimenteren. En vanuit een goede insteek vervolgens tegen hem gezegd dat hij het nummer van zijn "mannetje" maar aan mij moest geven, omdat ik niet wilde dat ons contact telkens daar over ging. Hoe goed die intentie ook was, vanaf toen liep het fout. Ik ben nogal een prater, een regelaar, ... en begon meer en meer te zien dat héél veel mensen uit onze omgeving coke gebruiken met het uitgaan.
Voor ik het wist was ik voor mijn vrienden vanalles aan het regelen. Een hoop bestellen, wat mix erbij, en dus zelf gratis hebben. En thuis hebben liggen, bijna constant. Op die manier evolueerde het op een paar maanden tijd van recreatief gebruik naar dagelijks gebruik en gebruik ik dus vanaf ergens in april praktisch dagelijks. De laatste maanden kan je het woordje 'praktisch' zelfs weglaten. Nooit meer dan 0,5 per dag. Maar wel dagelijks, en altijd in combinatie met roken en alcohol.
Ik ben absoluut geen lomperik, en ken de risico's verbonden aan het gebruik. Maar nu komt de voornaamste reden waarom ik het zo prettig vind... ik kamp al praktisch 20 jaar met een bepaalde en heel specifieke angststoornis. Ik zocht door die angststoornis ontzettend vaak naar excuses om niet mee naar feesten, weekendjes, reizen met het gezin ... te gaan omdat ik me constant afvroeg of daar wel toiletten zouden zijn. Ik piekerde constant, leefde in een hoofd vol zorgen en paniek. Een vicieuze cirkel die me 20 jaar onder de knoet had en een enorme impact had op mijn sociale leven. En sinds de coke..... is dit compleet weggevallen. ik heb vertrouwen, kan alles aan, en ga zelfs probleemloos ver op reis met het gezin. Zolang ik mijn 'hulpje' maar bij heb.
Ik neem ook al een jaartje antidepressiva voor die stoornis, en mogelijk heeft dit ook wel zijn effect. Maar zo voel ik het nu niet. Ik heb mijn huisarts hierover gesproken en ook mijn vrouw en mijn zus zijn, zij het in beperkte mate, op de hoogte. Het gesprek met mijn huisarts leek eerder op een ondervraging en het advies was gewoon met alles te stoppen, en als eerste met alcohol. Hij heeft me ook doorverwezen naar een psychiater, waar ik op gesprek ben geweest maar die me al helemaal niet hielp. 'Heb je ooit al geprobeerd om het gewoon niet meer te doen?' was zijn advies na mijn openheid over verleden, zorgen en problematieken, en hij rekende 100 euro af.
Dus lang verhaal kort, situatie momenteel:
- Ik heb het bijna altijd in huis en gebruik ook thuis
- Ik denk dat ik er zo mee kan stoppen als het nodig is, of dat maak ik me wijs
- Ik heb het nog niet echt geprobeerd, omdat ik de noodzaak nog niet zie
- Maar ik wil het anderzijds niet omdat het me zo hard met een probleem helpt waar ik zo lang onder gebukt ging.
Ik ben een sociale gast, praat vlot en leg makkelijk sociaal contact. Los van de coke, dus dat is het niet. Ik word er niet vervelend, strak of aggresief van en niemand ziet het aan me. Het besef is er wel dat ik dit niet kan blijven doen, maar ik ben eerder bang om terug te gaan naar voor ik het kende.
Bedankt alvast voor het lezen van mijn verhaal!
Je piekerde constant, had altijd een hoofd vol zorgen, maar tegelijk ben je van jezelf een vlotte sociale gast?Bedankt voor de reacties! So here we go...
Situatieschets: prille veertiger, gezin met 2 kids. Mooie carrière opgebouwd, maar sinds vorig jaar september complete switch gemaakt naar maatschappelijk werk. Puur omwille van zoektocht naar zingeving in het leven.
Altijd verslavingsgevoelig geweest. 25 jaar geleden toch wel een kleine gokverslaving gehad. Roken, alcohol... doe ik nog steeds. Maar kan het vrij eenvoudig ook een tijdje laten. Moest ik die noodzaak zien. Heb mijn "wake-up call" nog niet gehad, dus zie de noodzaak niet. Terwijl voor de meeste mensen stoppen met die zaken gewoon bij volwassenheid, gezinsleven, etc... hoort, zie ik dat blijkbaar niet zo. Of het triggert me niet genoeg. Wat me wel triggert in het leven, is verdieping, verkennen, dingen ervaren en beleven. Op vele vlakken. In mijn late tienerjaren geëxperimenteerd met XTC en Speed, een korte tijd maar en enkel met het uitgaan. Via vrienden die het deden. Coke zag je toen niet, en ik heb het nooit gezien tot een jaartje geleden. Toen hoorde ik van een aantal kennissen bij het stappen dat ze het deden. En het begon te kriebelen, zou ik het toch niet een keer proberen?
Met oud op nieuw dan de eerste keer geprobeerd. En ik vond het heerlijk! Maar daarna weer 2 maanden niet gezien of gehoord. Dan een aantal keren aan m'n maatje wat gevraagd en zelf gaan experimenteren. En vanuit een goede insteek vervolgens tegen hem gezegd dat hij het nummer van zijn "mannetje" maar aan mij moest geven, omdat ik niet wilde dat ons contact telkens daar over ging. Hoe goed die intentie ook was, vanaf toen liep het fout. Ik ben nogal een prater, een regelaar, ... en begon meer en meer te zien dat héél veel mensen uit onze omgeving coke gebruiken met het uitgaan.
Voor ik het wist was ik voor mijn vrienden vanalles aan het regelen. Een hoop bestellen, wat mix erbij, en dus zelf gratis hebben. En thuis hebben liggen, bijna constant. Op die manier evolueerde het op een paar maanden tijd van recreatief gebruik naar dagelijks gebruik en gebruik ik dus vanaf ergens in april praktisch dagelijks. De laatste maanden kan je het woordje 'praktisch' zelfs weglaten. Nooit meer dan 0,5 per dag. Maar wel dagelijks, en altijd in combinatie met roken en alcohol.
Ik ben absoluut geen lomperik, en ken de risico's verbonden aan het gebruik. Maar nu komt de voornaamste reden waarom ik het zo prettig vind... ik kamp al praktisch 20 jaar met een bepaalde en heel specifieke angststoornis. Ik zocht door die angststoornis ontzettend vaak naar excuses om niet mee naar feesten, weekendjes, reizen met het gezin ... te gaan omdat ik me constant afvroeg of daar wel toiletten zouden zijn. Ik piekerde constant, leefde in een hoofd vol zorgen en paniek. Een vicieuze cirkel die me 20 jaar onder de knoet had en een enorme impact had op mijn sociale leven. En sinds de coke..... is dit compleet weggevallen. ik heb vertrouwen, kan alles aan, en ga zelfs probleemloos ver op reis met het gezin. Zolang ik mijn 'hulpje' maar bij heb.
Ik neem ook al een jaartje antidepressiva voor die stoornis, en mogelijk heeft dit ook wel zijn effect. Maar zo voel ik het nu niet. Ik heb mijn huisarts hierover gesproken en ook mijn vrouw en mijn zus zijn, zij het in beperkte mate, op de hoogte. Het gesprek met mijn huisarts leek eerder op een ondervraging en het advies was gewoon met alles te stoppen, en als eerste met alcohol. Hij heeft me ook doorverwezen naar een psychiater, waar ik op gesprek ben geweest maar die me al helemaal niet hielp. 'Heb je ooit al geprobeerd om het gewoon niet meer te doen?' was zijn advies na mijn openheid over verleden, zorgen en problematieken, en hij rekende 100 euro af.
Dus lang verhaal kort, situatie momenteel:
- Ik heb het bijna altijd in huis en gebruik ook thuis
- Ik denk dat ik er zo mee kan stoppen als het nodig is, of dat maak ik me wijs
- Ik heb het nog niet echt geprobeerd, omdat ik de noodzaak nog niet zie
- Maar ik wil het anderzijds niet omdat het me zo hard met een probleem helpt waar ik zo lang onder gebukt ging.
Ik ben een sociale gast, praat vlot en leg makkelijk sociaal contact. Los van de coke, dus dat is het niet. Ik word er niet vervelend, strak of aggresief van en niemand ziet het aan me. Het besef is er wel dat ik dit niet kan blijven doen, maar ik ben eerder bang om terug te gaan naar voor ik het kende.
Bedankt alvast voor het lezen van mijn verhaal!
Daar komt vermoedelijk de coke en/of drank om de hoek kijken.Je piekerde constant, had altijd een hoofd vol zorgen, maar tegelijk ben je van jezelf een vlotte sociale gast?
Hoe gaan deze dingen samen? Als je constant piekert, je zorgen maakt, tot zelfs paniek aan toe, kun je (nuchter) toch helemaal niet vlot en sociaal doen?
Daar komt vermoedelijk de coke en/of drank om de hoek kijken.
Ik ben een sociale gast, praat vlot en leg makkelijk sociaal contact. Los van de coke, dus dat is het niet.
Dit zal vermoedelijk 1 van de grootste redenen van (blijven) gebruiken zijn voor velen. Dit hoor ik overal: snuifje en je "kunt alles weer aan".Coke gebruiken werd wel al redelijk snel een handige manier om piekeren en onzekerheid te stoppen voor mij.
Datzelfde heb ik ook iddGeef mij een paar lijnen en er gebeurt helemaaalll niks meer. 🤣Ik praat niet meer, hoef niemand te zien of te spreken en ben helemaal in mijzelf gekeerd. Voor mij was het echt de rust in mn kop die het gaf.
Ik denk dat heel veel mensen met dit soort problemen toch gewoon gaan werken, naar de universiteit gaan en in het weekend op stap gaan.. Het is allemaal schijn natuurlijk, een masker ophouden maar ze kunnen nog steeds heel sociaal en vlot overkomen. Zeker met een lijntje..Je piekerde constant, had altijd een hoofd vol zorgen, maar tegelijk ben je van jezelf een vlotte sociale gast?
Hoe gaan deze dingen samen? Als je constant piekert, je zorgen maakt, tot zelfs paniek aan toe, kun je (nuchter) toch helemaal niet vlot en sociaal doen?
Zelf nooit gebruikt gelukkig maar dit moet wel waar zijn. Alles komt ongenadig hard terug wanneer je weer met beide voeten op de grond bent beland..Wat betreft jouw sociale angst, wil je daar meer over delen? Alvast een spoiler: er komt een omslagpunt (en misschien sneller dan je denkt of hoopt) waarbij de sociale angst tijdens en anders na gebruik 3x zo hard om de hoek komt kijken.
Bedankt voor je uitgebreide en openhartige reactie, dat betekent veel voor me. Sterk dat je er nu zo open over kan praten en 'lotgenoten' advies wil geven. 3 vragen :Ik lees veel gelijkenissen met het begin van mijn gebruik. Bij mij is het uit de hand gelopen en heb ik er totaal 10 jaar aangezeten. Terugkijkend ging het wel een stuk harder dan ik zelf toe wilde geven. Ik denk dat ik na een jaar of misschien anderhalf al hele weekenden aan het gebruiken was met de gordijnen dicht, deur op slot, telefoon uit, achter het laptopje met Pornhub en ja de rest kun je zelf wel invullen. Maar na 5 jaar ging het pas echt mis. Meerdere stoppogingen die altijd mislukten, en uit wanhoop stopte ik met alles (ook de Benzo's die ik altijd gebruikte voor de comedown) en belandde in een psychose. Toen dacht ik dat ik door een hel was gegaan die zo erg was dat ik echt wel kon stoppen maar dat was helemaal niet zo. 5 jaar lang heb ik er mee geworsteld. Uiteindelijk ben ik er uit komen en heb ik door keihard aan mezelf te werken allerlei shit opgeruimd waar ik m'n hele leven al mee zat, dus eind goed al goed. Wel zal ik er de rest van mijn leven onderhoud op moeten plegen om clean te kunnen blijven. Maar een terugval blijf een mogelijkheid en dan ga ik verder waar ik gebleven was. En dan heb ik waarschijnlijk niet lang meer.
Betekent niet dat het bij jou net zo fout gaat, maar coke is een skeay drug en een erg verslavende. En wat ik lees ben je heel riskant bezig.
Om het even tastbaarder te maken - wat heb ik verloren/geleden in die tien jaar van gebruik?
2 banen
ongeveer E100,000 a E120,000
ik zag mijn vrienden veel te weinig
ik heb veel feestjes e.d. gemist
ik ben een tijd erg depressief geweest
ik heb jarenlang aan medicijnen van de psychiater gezeten
mijn ouders waren het vertrouwen in mij compleet kwijt
En dit valt nog mee hoor. Ik ken verslaafden die dakloos zijn geworden en niets meer hadden. En als ik doorgebruikt had was dat ook mijn lot geworden.
Wat heb ik gewonnen?
In het begin waren de feestjes nog wel leuk. Ik denk een stuk of 10. Toen mijn verslaving de overhand kreeg was ik alleen maar bezig met het volgende lijntje in plaats van feesten.
Ik heb veel andere drugs gebruikt doordat ik na coke dacht "is dit het nou?" Daar zaten mooie trips e.d. tussen
Tsja, vrij weinig dus. Als ik het tegen elkaar afweeg was het het achteraf echt niet waard.
Dus vraag je even goed af of je ook bereid bent om alles te verliezen voor een toch vrij lege maar peperdure high. Beter stop je nu het nog redelijk makkelijk gaat. En het kan zijn dat je daarvoor de alcohol en andere middelen ook moet laten staan. Maar dat merk je vanzelf.
Denk er niet te licht over en bega niet dezelfde fout als ik door te denken "ik word nooit verslaafd, ik pas wel op!". Keihard wel dus en genadeloos ook. Ik had niets meer te willen, een slaaf van mijn middel. Maar nu iets meer dan 2 jaar clean, ook van alcohol en andere drugs. Dus herstel is mogelijk.
En om positief af te sluiten: als ik niet verslaafd was geraakt had ik ook niet die grote schoonmaak in mijn hoofd gehouden dus ergens ben ik wel blij met hoe het is gegaan, tenminste mijn herstel dan. Ook al was het een worsteling die bij tijd en wijlen hopeloos was.
Wat een heftig verhaal en wat knap dat je er bovenop bent gekomen.Ik lees veel gelijkenissen met het begin van mijn gebruik. Bij mij is het uit de hand gelopen en heb ik er totaal 10 jaar aangezeten. Terugkijkend ging het wel een stuk harder dan ik zelf toe wilde geven. Ik denk dat ik na een jaar of misschien anderhalf al hele weekenden aan het gebruiken was met de gordijnen dicht, deur op slot, telefoon uit, achter het laptopje met Pornhub en ja de rest kun je zelf wel invullen. Maar na 5 jaar ging het pas echt mis. Meerdere stoppogingen die altijd mislukten, en uit wanhoop stopte ik met alles (ook de Benzo's die ik altijd gebruikte voor de comedown) en belandde in een psychose. Toen dacht ik dat ik door een hel was gegaan die zo erg was dat ik echt wel kon stoppen maar dat was helemaal niet zo. 5 jaar lang heb ik er mee geworsteld. Uiteindelijk ben ik er uit komen en heb ik door keihard aan mezelf te werken allerlei shit opgeruimd waar ik m'n hele leven al mee zat, dus eind goed al goed. Wel zal ik er de rest van mijn leven onderhoud op moeten plegen om clean te kunnen blijven. Maar een terugval blijf een mogelijkheid en dan ga ik verder waar ik gebleven was. En dan heb ik waarschijnlijk niet lang meer.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."