#1
Begonnen met dit boek
Beginnende hasj verslaving
1594 antwoorden
477 weergaven
18-5-2026
Begonnen met dit boek
#2
Dat zie ik ook terug in bijna alle berichten. Mn psycholoog zou hebben gezegd: "You shoot yourself in the foot!"Je ondermijnt jezelf op alle fronten.
Wat mij wel hielp is vooral bij mezelf nagaan: is dit nou helpend, wat ik denk, doe of van plan ben?
Vaak was het antwoord nee en wilde ik een soort zieke vorm van wraak nemen. Zodat anderen me zielig zouden vinden in de hoop dat er vanzelf iemand zou aan komen waaien die het even voor me oplost of zodat ik op een verknipte manier even kon vluchten.
Maar als ik er even bij stilstond kon ik ook wel zien met welke keuze ik niet mezelf in mijn voet zou schieten.
Dit! Je bent niet verantwoordelijk voor je ziekte, wèl voor je herstel.Nee dat ben je niet. Je bent ziek en je hebt hulp nodig. En die ga je ook krijgen. Je hebt er niet voor gekozen om berslaafd te worden maar je kunt er wel voor kiezen om niet meer zielig te zijn maar aan jezelf texwerken. En als je je volledig inzet kom je er uit en bovendien word je een betere versie van jezelf.
En verschillende instanties benaderen om sneller geholpen te worden, lijkt me in dat geval geen slecht begin.
#3
Zet hem op, vergeet vooral niet, dat iedere dag je laatste kan zijn en wees dankbaar voor alles wat je mag meemaken. Ook die dramatische gebeurtenissen.
#4
Ja precies, al heb ik zelf het geluk dat ik zonder problemen eens een benzo kan gebruiken zonder in langdurig dagelijks gebruik te vervallen. Maar het feit blijft dat je er gewoon niets mee oplost.Ik zie Benzo's meer als een soort regenton die al je ellende opvangt en opspaart zodat je die in eerste instantie niet mee krijgt, en die dan als een ice bucket challenge over je heen gegooid wordt zodra je stopt. Maar ik heb een heel negatieve kijk op Benzo's door mijn ervaringen :/
Eerlijk gezegd word ik hier gewoon een beetje pissig van:
"Als het over 2 weken niet beter is"Vanochtend met HA gesproken, 30tabs oxazepam 3x daags 10mg gekregen. Vrijdag ophalen, als het over 2week niet beter is dsn moet ik op spreek uur komen om te kijken naar SRRI sertraline
Verwacht die dokter nou serieus dat het beter wordt door 2 weekjes aaneen benzo's te slikken? Dat hier ook maar iets mee aan het probleem wordt gedaan?
Ik probeer echt om niet te cynisch te worden en niet de hele zorg over een kam te scheren, maar ik zie dit soort dingen zoveel gebeuren. Dit is geen "zorg" en dit is al helemaal geen genezing. Zo makkelijk: je patient zijn/haar klachten verdoven.
En over antidepressiva. Daar zijn sommige mensen wat positiever over, maar heb ik ook verschrikkelijke dingen van gezien en over gehoord.
#5
Er zijn ook patiënten die het oordeel of besluit van de huisarts ernstig beïnvloeden en sturen op het verkrijgen van benzodiazepines.Ja precies, al heb ik zelf het geluk dat ik zonder problemen eens een benzo kan gebruiken zonder in langduring dagelijks gebruik te vervallen. Maar het feit blijft dat je er gewoon niets mee oplost.
Eerlijk gezegd word ik hier gewoon een beetje pissig van:
"Als het over 2 weken niet beter is"
Verwacht die dokter nou serieus dat het beter wordt door 2 weekjes aaneen benzo's te slikken? Dat hier ook maar iets mee aan het probleem wordt gedaan?
Ik probeer echt om niet te cynisch te worden en niet de hele zorg over een kam te scheren, maar ik zie dit soort dingen zoveel gebeuren. Dit is geen "zorg" en dit is al helemaal geen genezing. Zo makkelijk: je patient zijn/haar klachten verdoven.
En over antidepressiva. Daar zijn sommige mensen wat positiever over, maar heb ik ook verschrikkelijke dingen van gezien en over gehoord.
Ik heb zelf helaas ervaring met burnout en kwam uiteindelijk voor het eerst in 10 jaar bij een huisarts. Een arts luistert altijd, bij zijn/haar moeilijke taak om in te schatten wat de situatie is, in meer of mindere mate naar de wens van de patiënt.
'Wat denk je zelf nodig te hebben?', vraagt de huisarts dan bijvoorbeeld.
Ik heb zelf destijds juist gestuurd op het NIET voorgeschreven krijgen van medicatie. Met wat gesprekken met de praktijkondersteuner, kwam ik erachter dat alleen ikzelf er iets aan kan doen.
Als je JUIST antwoordt dat je echt niet kan slapen, angst en paniek ervaart en graag iets krijgt om daar even vanaf te kunnen zijn, is het voor de huisarts moeilijker om je zonder pillen weg te sturen.
Sommige patiënten nemen geen genoegen met een goed advies en willen gewoon drugs.
#6
Ja, er is zeker iets verschrikkelijk mis in de maatschappij. Als je de cijfers van zelfdoding hoort... dat kan toch niet waar zijn, denk ik dan.Dat wijst er toch op dat er iets structureel verkeerd zit in de maatschappij.
Maar het is geen groot onderwerp. We maken ons druk over van alles en nog wat, maar niet over het aantal mensen dat elke dag het leven verlaat. Het zijn er 5 per dag. En dat zijn dan de mensen waarbij het 'lukt'. Als je dan verder denkt.. die mensen hebben allemaal weer andere mensen die diep geraakt worden door hun zelfdoding. Partners, kinderen, andere familie en vrienden natuurlijk. Maar ook collega's, medestudenten, buren, sportmaatjes... En toch stoppen we liever miljarden in bijv. de oorlog in Oekraïne dan in ons zorgstelsel, in ons onderwijs, in fijn wonen, in een eerlijker verdeling van de welvaart. Ja, er is echt veel mis in de samenleving.Ieder jaar doen ongeveer 100 000 volwassenen in Nederland een zelfmoordpoging. Daarvan ‘slaagt’ ruim 1,5 procent. Zo’n 9 200 Nederlanders komen na een mislukte poging in het ziekenhuis terecht. Maar dat zijn alleen maar de gevallen die ‘zichtbare’ zijn. Van veel pogingen weten we niet eens dat deze er was. bron: https://ik-wil-dood.nl/achtergrond/cijfers-over-zelfmoord/
Maar ja, zolang het zo is, denk ik: slik alles wat voorkomt dat je op treinrails gaat staan.
#7
Dit is misschien wel het grootste kenmerk van CPTSS. Jezelf de schuld geven en jezelf onderuit halen.Maar ik vind mezelf zo’n loser want ik heb alles zelf gedaan. Ik ben echt een jankerd. Een zwakkeling
Natúúrlijk heb je niet alles zelf gedaan. Je reageert toch ergens op als je veel hebt meegemaakt? Als je echt alles zelf had gedaan, had je echt geen rot gevoel gehad. En dan had je het ook wel onder controle gehad. Dan had je bewust gekozen om negatieve dingen te doen, gewoon, omdat je het leuk vond. Dan was je simpelweg een psychopaat geweest.
Alleen... psychopaten slapen over het algemeen goed. Ze staan niet bij de treinrails. Dus dat ben je gewoon niet. Je bent iemand die op een bepaalde manier reageert op pijnlijke gebeurtenissen. Dat doen veel mensen. Ik ook bijvoorbeeld.
Jezelf onderuit halen is niet normaal of gezond. En het is iets wat je kunt veranderen. Dus dit is misschien al iets om meteen te proberen. Geef jezelf eens een schouderklop. Gewoon, om te kijken hoe het voelt om eens aardig tegen jezelf te zijn.
#8
Mooie tip, ik probeer nu al vaak in mijn hoofd te herhalen ik wil het ik kan het ik doe het. Ik kan mezelf als extra een schouderklopje geven voor het gevoel. En als ik het zwaar heb op mijn ademhaling letten.Dit is misschien wel het grootste kenmerk van CPTSS. Jezelf de schuld geven en jezelf onderuit halen.
Natúúrlijk heb je niet alles zelf gedaan. Je reageert toch ergens op als je veel hebt meegemaakt? Als je echt alles zelf had gedaan, had je echt geen rot gevoel gehad. En dan had je het ook wel onder controle gehad. Dan had je bewust gekozen om negatieve dingen te doen, gewoon, omdat je het leuk vond. Dan was je simpelweg een psychopaat geweest.
Alleen... psychopaten slapen over het algemeen goed. Ze staan niet bij de treinrails. Dus dat ben je gewoon niet. Je bent iemand die op een bepaalde manier reageert op pijnlijke gebeurtenissen. Dat doen veel mensen. Ik ook bijvoorbeeld.
Jezelf onderuit halen is niet normaal of gezond. En het is iets wat je kunt veranderen. Dus dit is misschien al iets om meteen te proberen. Geef jezelf eens een schouderklop. Gewoon, om te kijken hoe het voelt om eens aardig tegen jezelf te zijn.
#9
Morgen mijn oxaze ophalen. En daarns voor het eerst weer sporten en zaterdag ook daarns van 01:00-7:00 een technofeest.
#10
Ik gun het je ontzettend, maar hier ga je het alleen niet mee redden.Vind niet dat ik verslaafd ben.
Ik ga nu gewoon focussen op positiviteit en gewoon doorgaan met mijn leven. Leuke dingen doen met me vriendin en gwn weer 4x per week sporten.
Acceptatie is ontzettend lastig maar wel een van de eerste stappen tot herstel. Zo lang je blijft ontkennen zul je niet gaan herstellen en blijf je vastzitten in deze rotte vicieuze cirkel. En dan kun je allerlei therapieën en medicatie proberen maar dat zal zonder resultaat zijn.
Ik snap dat het niet leuk is om dit te horen, maar ik denk dat er velen op het forum (waaronder ik) veel ervaring hebben op het gebied van verslaving en mentale problematiek en we zeggen dit allemaal niet zomaar.
Neem jezelf serieus en probeer wat met de adviezen te doen. Pak eerst je middelen gebruik aan voordat je een intake hebt bij de GGZ want ze sturen je zonder pardon weer weg als je nog middelen gebruikt. En in het slechtste scenario sta je dan weer onderaan op de wachtlijst.
#11
Wat degene boven me zegt, dat gaat niet werken. Been there done that.Vind niet dat ik verslaafd ben.
Ik ga nu gewoon focussen op positiviteit en gewoon doorgaan met mijn leven. Leuke dingen doen met me vriendin en gwn weer 4x per week sporten.
Iedereen hier probeert jou te steunen en te helpen, maar je bent volgensmij te jong en koppig om de adviezen hier aan te nemen.
Nogmaals, de hulp is er.
En zeg nou zelf, is het leven wat je nu hebt een fijn leven? Je kan in echt een hele korte tijd jezelf zoveel meer gaan waarderen, je moet alleen die drempel over.
In mijn geval wist niemand van mijn verslavingen en moest ik bijna letterlijk met de billen bloot en dat heeft jaren geduurd voordat ik er genoeg kracht voor had.
Bij jou weet iedereen het, behalve jijzelf heb ik het idee.
Ik snap dag het een proces is maar je zit hier te klagen op de wachttijden van de GGZ, maar je hebt simpelweg de mogelijkheid om al te kunnen beginnen dmv een klinische opname voor je verslaving.
Dat wil je niet, dan moet je (klinkt rot maar zo is het wel) ook stoppen met klagen.
Want nu heb je het over positiviteit, morgen kan je gesteldheid weer helemaal anders staan.
Doe er wat aan.
#12
Al jullie hulp en goede woorden is helaas tegen dovenmans oren gericht.
Ik had gehoopt dat jullie zijn ogen konden openen maar zodra er een spiegel wordt voorgehouden is het altijd de schuld van de ander of boort hij zichzelf helemaal de grond in. Op een ander forum is namelijk precies hetzelfde, hoop goede mensen met raad maar het is altijd de schuld van een ander of teveel moeite voor een oplossing.
Daar ging het alleen nog over de struggle met zichzelf maar ondertussen is er een hele verslaving bijgekomen. Die niet bestaat natuurlijk, want hij kan makkelijk stoppen.
Erg triest. Zolang je het niet zelf kan inzien en de rest van de wereld de schuld geeft is het een hele lastige zaak om uit een dal te komen, zeker als je alle hulp afdoet als onzin.
Ik had gehoopt dat jullie zijn ogen konden openen maar zodra er een spiegel wordt voorgehouden is het altijd de schuld van de ander of boort hij zichzelf helemaal de grond in. Op een ander forum is namelijk precies hetzelfde, hoop goede mensen met raad maar het is altijd de schuld van een ander of teveel moeite voor een oplossing.
Daar ging het alleen nog over de struggle met zichzelf maar ondertussen is er een hele verslaving bijgekomen. Die niet bestaat natuurlijk, want hij kan makkelijk stoppen.
Erg triest. Zolang je het niet zelf kan inzien en de rest van de wereld de schuld geeft is het een hele lastige zaak om uit een dal te komen, zeker als je alle hulp afdoet als onzin.
#13
Moet je maar eens opletten: zodra het woord 'gewoon' wordt gebruikt, gaat het altijd over hele moeilijke dingen die in ieder geval niet 'gewoon' te veranderen zijn. Vroeger bij leerlingen: ik moet gewoon op tijd komen, ik moet gewoon mijn huiswerk maken, ik moet gewoon... Echt waar, ik betrap mezelf er ook wel op. Ik moet gewoon dit of dat gaan doen - o jee, dit wordt supermoeilijk.Het probleem is gwn mijn gedachtes en spanning/angst. Dat heeft tijd nodig. Ik probeer gwn aan mezelf te werken en te wachten op ggz hulp/medicatie.
#14
Doe gewoon normaal
#15
Uit boosheid toenDoor glas heen geslagen?
#16
Bij mij is dat twee keer niet gebeurd. Ze hebben me gewoon aangenomen (bij een psychotherapeut) ook al gebruik ik Oxycodon. Ze deden wel een beetje moeilijk, maar ik heb er nog nooit high gezeten, dus in de praktijk hadden ze eigenlijk niets om mij voor te weigeren. Dus het ligt er wel aan hoe je functioneert denk ik. En bij een opname kan het natuurlijk ook heel anders zijn.Pak eerst je middelen gebruik aan voordat je een intake hebt bij de GGZ want ze sturen je zonder pardon weer weg als je nog middelen gebruikt. En in het slechtste scenario sta je dan weer onderaan op de wachtlijst.
#17
Ik deed het puur om het gevoel te onderdrukken. Ik geef nu geen fuck. Maar je hebt gelijk. Als ik een keer in het weekend hasj zou doen zou ik het niet erg vinden maar niet elk weekend.Da's goed man, maar nu ook echt zo houden. Tijd is de echte test.
#18
Vind het oprecht mooi dat het nu zo goed met je gaat, maar ik ken van mezelf ook dat ik soms te gauw al dacht ergens overheen te zijn. Vandaar dat tijd alleen de echte test is.Ik deed het puur om het gevoel te onderdrukken. Ik geef nu geen fuck. Maar je hebt gelijk. Als ik een keer in het weekend hasj zou doen zou ik het niet erg vinden maar niet elk weekend.
Maar super dat het je al zo geholpen heeft!
#19
Zorg dat je scherp blijft. Ik snap dat het kan aanvoelen alsof alles nu anders is, maar geloof me dat die nare gevoelens altijd om de hoek liggen. Zorg dat je het op tijd opmerkt wanneer je in oude patronen belandt (vooral denkpatronen) en stap er meteen uit.
Voor nu, Goed bezig!
Voor nu, Goed bezig!
#20
Mja isoleren... Voor mij heeft dat woord een wat negatieve bijklank.Ja waarschijnlijk geld voor mij ook wel hetzelfde. Ik herinner mezelf er vooral graag aan dat ik dat moet blijven doen omdat isoleren al mijn 'natuurlijke staat van zijn' is. Om het zo maar even te noemen. Dus ben ik er best veel bewust mee bezig om het ook makkelijker te maken om wel te verbinden.
Uiteindelijk komt het toch weer neer op balans haha
Blijft een terugkerend thema altijd; balans. 😂
Lang is het dat voor mij ook echt geweest op veel momenten: bewust afzonderen. Wat jij eerder zei over angst. Angst om te verbinden met de wereld. Sommigen zullen dit waarschijnlijk niet begrijpen, maar ik had vaak moeite met de kleinste dingen: een telefoongesprek, een afspraak, even een praatje maken op straat. Dan voelde ik op dat moment dat dat zo snel mogelijk voorbij moest zijn en wou ik snel terug naar mijn eigen huis om weer op te laden. In de laatste jaren is dat alles veranderd. Als er iemand gebeld moet worden voor wat voor reden dan ook, dan doe ik dat meteen zonder nadenken. Bij afspraken zit ik daar niet meer van tevoren tegenop te kijken. Ik sta buiten soms een tijd lang te praten met buren, ik zit zelfs op terrasjes in de stad tegenwoordig als ik daar een bekende tegenkom. Al dat is geen probleem meer en geniet ik nu juist zelfs van.
Imo gaat het niet om de vorm waarin je iets doet, maar de intentie van waaruit je het doet: doe je iets uit liefde, of doe je iets uit angst. Het is 1 van die 2. Ik ben nu vaak uit liefde alleen om veel tijd met mezelf door te brengen: introvertie: mezelf overpeinzen, het/mijn bestaan contempleren. Genieten van stilte, van alleen met mezelf zijn.
Het kan namelijk ook andersom. Ik heb een vriend die net als mij ook vrij introvert is, maar die vele jaren geleden toen hij op zichzelf ging wonen uit angst juist op zoek naar een vriendin ging. Aan de oppervlakte zou je kunnen denken: hij zocht verbinding en dat is een goed iets. Maar wat het eigenlijk was, was juist een vluchten van zichzelf, van zijn alleen zijn. Tussen relaties mocht geen gat vallen, er moest meteen weer iemand anders komen. Met als eindresultaat nu: een ongelukkige relatie met kinderen waarin hij zich voelt vastzitten. Achteraf zegt hij ook: ik had juist de tijd moeten nemen. Na een break was juist de tijd om te leren alleen te zijn. Dat was op dat moment de liefde optie geweest. Het "verbinding zoeken" kwam op dat moment juist vanuit angst.