Zeer mooi betoog!
Ik denk wel dat er wat gemiereneukt wordt over de stelling.
Ik ben het hier zelf zwaar mee oneens. Maar denk dat het meer om de woorden gaat dan de boodschap die je brengt.
Voor mij is verslaving wel degelijk het onderliggende, de ziekte, de oorzaak. Gebruiken is slechts het symptoom. Net als dat bepaald gedrag een symptoom is van de ziekte verslaving.
Die boodschap breng je ook in de rest van je betoog. Vandaar dat ik denk dat er vooral andere meningen zijn vanwege de woordkeuze, niet om de boodschap.
Al is het wel slechts een concept van een ziekte. Zelfs de DSM 5 kent geen term 'verslaving'. Enkel stoornis in het gebruik van middelen.
Of iemand de ziekte verslaving krijgt/heeft, hangt dan ook weer van vanalles af. Ook dat heeft een oorzaak. O.a. genetische aanleg, blootstelling aan middelen, trauma, gezonde coping niet aangeleerd, etc. Etc.
Ja, het is ook lastig. Als ik naar mezelf kijk, had ik vanaf het begin al vrij snel een drank en drugsprobleem. En nam ik al vrij snel meer dan de mensen in mijn vriendengroep. Ik weet niet of iedereen die later verslaafd werd, al in het begin een wat hogere tolerantie had.
Maar het hangt op zeker van je omgeving af. Met wie je omgaat. Maar of je daar nou echt veel aan kan doen weet ik ook niet.
Ik heb ook jaren niet gedronken bijvoorbeeld, maar dan was het wel weer wat anders. Maar toen ik echt ging drinken, ging ook dat echt weer heel erg snel heel veel en heel fout.
Ik zie het als een gevoeligheid die er altijd al inzat. En er altijd zal zijn. Maar als die rare hele sterke trek momenten maar wegblijven of niet zo sterk en fel zijn, gaat het wel.
Als het een ziekte is, dan kan je het vergelijken met een andere ziekte. Waar je je hele leven iets voor moet doen, zodat je normaal blijft functioneren. Met medicijnen of met een andere levensstijl. Maar volgens mij ook, met het voorkomen van die echte craving. En het dus ook vermijden.
Dat woordje stoornis, zat me op een gegeven moment niet lekker. En ik zag te vaak mensen op een haast 'clowneske' achtige manier terugvallen. Mensen die heel goed bezig waren, weer de oude te worden.
En dan toch weer terugvallen.
En dan echt om een flutreden, heel vals en gemeen hun eigen ruiten ingooien en alles daaromheen, reageert dan teleurgesteld. En zeggen dan: wat dom, wat een dit wat een dat, die heeft een stoornis dit en dat, die doet het express. Allemaal teleurgestelde mensen. Door een compleet 'irrationele' beslissing, om op de meest sneaky manier weer te gaan gebruiken.
Zomaar om niets.
Dat is geen stoornis, dat is niet waar je met cognitieve vaardigheden bij kan komen. Dat is 'craving'. Dat is volgens mij geen stoornis, maar een ziek brein, dat op de een of ander manier last krijgt van de schade die de drug gemaakt heeft.
