Hoe denken jullie over de dood?

@Legio Patria Nostra
Klinkt vreselijk. Geef mij in zo'n geval maar een spuitje. Wat voor zin heeft het om zo erg te lijden. Of was er nog echte hoop op beterschap?

Legio Patria Nostra zei:

Soms gaat het snel, en soms ook niet.
Mijn ex schoonvader had slokdarmkanker.
Hij was 52 jaren jong, en deed er 6 jaar over om heen te gaan.
Ik heb nog nooit in mijn leven iemand zó ontzettend zien lijden als hij.

Klik om te vergroten...

Verschrikkelijk!!.
Mijn ex schoonvader(die ik zie als mijn eigen vader) kreeg in 2014 te horen dat hij longkanker had.
Het was al in zo'n ver stadium dat ze niks meer voor hem konden doen.
Het heeft 6 mnd geduurd en net als wat jij omschrijft zien aftakelen en lijden.
Een dag voor zijn overlijden iis hij naar een speciaal huis voor terminale gebracht omdat mijn ex schoonmoeder de zorg niet meer aan kon.
Hij was al zo ver achteruit gegaan dat het net een klein kind was geworden.
Op het moment dat we in het huis voor terminale aankwamen leek het of er ineens niks meer met pa aan de hand was.
Hij had weer praatjes als van ouds en wij dachten echt wat doen we hier joh!!!.
Ik heb s'avonds om 7 uur hem ingestopt 8n bed en iets gedaan wat ik nog nooit in al die 23 jaar had gedaan maar op de een of andere manier deed ik het ineens...
Ik gaf hem een kus op zijn mond en zei hem dat ik van hem hield.
4 uur later is hij overleden in zijn slaap.
Achteraf vertelde de mensen die in het terminale huis werken dat terminale patiënte als ze daar aan komen ineens even "opbloeie".
Dit gebeurd schijnbaar vaak om het voor de fam makkelijker te maken.
Dus met al hun laatste energie willen ze de fam het gevoel geven dat het OK is dat ze daar blijven.
Ik ben dankbaar dat ik toch op deze manier nog hem een waardig afscheid heb kunnen geven.
Al ging ik er zelf vanuit dat ik de volgende dag gewoon weer op bezoek zou gaan.

Waar ik erg benieuwd naar ben is hoe of jullie denken over orgaandonor na je overlijden.
Iedereen heeft andere kijk op de dood en het hiernamaals.
Willen jullie je organen afstaan naar je overlijden?.
Wat is de achterliggende reden dat je deze keus maakt?.

Ben erg benieuwd naar jullie denkwijze hierover.

Wat mooi @Syl

Ik heb daar vaker van gehoord dat mensen nog even opbloeien op het laatst.

Ik ben ondertussen al een tijdje dit topic aan het volgen en ervaar al meerdere dagen confrontaties omtrent het nadenken over de dood en de betekenis ervan.

Dit is absoluut niet de eerste keer dat ik hierover heb nagedacht en ik denk zoals velen dat we al van relatief jonge leeftijd met het concept doodgaan geconfronteerd worden, of het nu gaat om een huisdier, een familielid of een gesprek dat je als kind of opgroeiende opvangt, over het algemeen heb je tegen dat je volwassen wordt wel al eens de vraag gesteld , wat gebeurt er als ik dood ga? Of wat is dat, dood gaan?

Ik heb ervaren dat in mijn omgeving en ook verder van mij af , een groot deel van de maatschappij in het Westen amper een begrip heeft van doodgaan. We kennen het, we zijn er bang van en we werken ons hele leven eraan om vooral niet dood te gaan. De dood is het einde, is het niets.

Daarnaast begrijpen we ook dat er velen andere culturen zijn en accepteren we dit veelal vrij vlot en integreren we graag aspecten van anderen culturen , zoals ook voeding, kleding, sporten, talen enzovoort echter ovv de dood en daar onlosmakelijk aan verbonden de gezondheidszorg stellen we over het algemeen, het Westen is het meest ontwikkeld , we worden ouder, we genezen meer mensen ivm de Zuiderse landen, de 'minder' ontwikkelde landen.

Toch durven we weinig of niet te kijken naar de honderden en zelfs miljoenen jaren aan kennis in bijvoorbeeld de Oosterse culturen of in de Afrikaanse stammen , waar kennis omtrent leven en dood heel anders wordt bekeken, waar mensen in hun leven leren kijken en begrip vormen omtrent het sterven, waarbij ook tijdens het overlijdensproces begeleiding en verbondenheid wordt geboden. En de mensen die als nabestaanden achterblijven rust en zelfs een geluk kunnen ervaren in het heengaan van hun geliefden.

Ik wens hier niet te stellen dat het ene beter is dan het andere, wel denk ik dat angst voor de dood minder bevorderlijk is in het gelukkig zijn in je leven , dan wanneer je de dood als een aspect van het leven ziet en door geen angst te hebben voor dit aspect ook echt in het leven te kunnen staan.

Ikzelf heb als mening zelfs dat de dood op een bepaalde manier niet bestaat. Het is vrij resoluut en mogelijks voor velen onbegrijpelijk, het is iets waar ik zelf nog over aan het nadenken ben en waar ik nu niet en misschien nooit niet een vast standpunt over heb. Echter heb ik via het trippen ervaren dat deze realiteit even echt of niet echt is als de droomwereld of dat betreffende alternatieve realiteiten die je bv door keuze B te maken ipv A hebt voorkomen. Ik geloof dat een mens doorheen zijn leven velen malen sterft , hiervan kun je je bewust zijn waardoor je leert dat sterven staat voor een groei van je persoon , individu, ziel of energie , het is maar hoe je het wil noemen. Daarnaast kun je bewuster een Ego dood meemaken waarbij je alles waaraan je je ooit hebt geïdentificeerd als zijnde , dat ben ik , los laat. Je laat de angst los jezelf kwijt te raken door je 'naam' en daaraan gekoppelde identiteit te lossen.

Het is heel bondig samengevat hoe ik persoonlijk daar momenteel naar kijk en het ervaar.

Leer loslaten en je zal ongelofelijk kunnen groeien.
Het loslaten van deze realiteit (sterven) vanuit liefde en niet angst is een ultieme Ego dood , een mogelijkheid tot verlichting.

Iedereen zal uiteindelijk alles begrijpen, het is aan het individu de keuze om zijn hele leven weg te kijken van de angsten (en alles te begrijpen op het moment van sterven bij het vrijkomen van DMT in je hersenen) of deze in de ogen te kijken tijdens het leven en de sprong te nemen.

Ik leef heel graag en kies ervoor om deze wereld, realiteit ten volste te leren ervaren en zal nog velen malen moeten sterven, loslaten voor ik deze realiteit definitief en vanuit liefde kan en wil loslaten.

Ik in ieder geval niet .
Ik ga ervan uit, dat niemand zit te wachten op veel verbitterde ervaringen. Deze geef ik niet aan een ander. Nee.

Vwb het " eerder dood verklaren" het is juist dit, waar het mij om gaat.
Sta l, je bent uitgetreden na je overlijden , je ziet dan hoe jouw lijf gestript wordt, want je " hangt" daar nog even boven, nou daar word je vast niet vrolijk van! Zómaar een idee...

Het zgn. " hersenprotocol" wat men volgt als je donor bent, teneinde te voorkomen, dat je eerder dood verklaard wordt, dat zal wel allemaal zo zijn als men aangeeft, maar ik geloof er niet in. Nee.
In zoverre, dat je geen garantie hebt, en krijgt.
By the way:
Ik heb groot respect voor de dame, die in de documentaire op de tv verklaarde, bij haar man die donor was, te zijn gebleven, tijdens het uitnemen. Zijzelf was obductie assistente overigens, dus was dit mogelijk.
Ik meen te hebben gezien bij haar toen zij haar verhaal vertelde, dat dit aanwezig blijven haar niet bepaald licht gevallen was...logisch natuurlijk, maar toch.
Ga daar maar eens aanstaan.

Hoeveel mensen zouden hun geest doneren na hun dood, indien dit mogelijk zou zijn?

Datzelfde gold min of meer, voor mijn moeder.
Zij is er al 7 jaar niet meer.
Wij hadden min of meer de afspraak dat als het mogelijk zou zijn, zij met mij " contact" zou opnemen.
Dit is tot op de dag van vandaag nog niet gebeurd....
Dus, ook ik geloof er niet meer in....

Ik geloof persoonlijk zeer zeker dat het na onze dood niet afgelopen is.
Toen mijn ex schoonpa op sterfen lag zei ik ook tegen hem als er hierna iets is en het kan geef dan een teken.
Ik zei eerst doe maar de lamp aan en uit maar dat vond mijn ex schoonma eng dus dat mocht niet.
Toen zei ik dan laat me een vlinder zien.

Als ik buiten loop komt er heel erg vaak een citroenvlinder me tegemoed vliegen.
Ook gebeurd het regelmatig dat er een citroenvlinder een stukje mee vliegt terwijl ik loop.
Dit gebeurd 9 van de 10 x op momenten dat ik me aardig kut voel.
Zodra ik zo'n vlinder dan zie krijg ik gelijk een onwijze glimlach op mijn gezicht!!.
Voor mij is dit mijn ex schoonpa die mij zegt: kom op je kunt het ik ben trots op je!!.
Mijn dag kan dan niet meer stuk en ik voel me echt happy.

Ook in mijn woning zijn alle plafonnières tegelijk gemonteerd.
Alleen op mijn slaapkamer is er altijd wat met mijn lamp.
Dan doet ie het weer tijdje rn dan ineens gaat ie weer flikkeren.
Zodra de lamp weer flikkert zeg ik altijd : hoi pa fijn dat je er weer bent.

Dit zijn dingen die voor mij persoonlijk enorm helpen.
Helpen bij het gemis dat ik nog elke dag voel en ook om mij te motiveren in mijn dagelijks leven.
Er zullen zat mensen zijn die dit bullshit vinden maar ik ben er superblij mee.
Voor mij is dit de manier om hem bij mij te hebben en gemotiveerd te blijven.

Als je nu helemaal niets van je vorige leven(s) kunt herinneren - net als 99,99% van de mensheid - waarom zou je er dan vanuit gaan dat je dat na dit leven wel kunt?

Dat betekent nog niet dat er hierna geen ervaring is. We hebben nu toch ook een ervaring? Hoe onwaarschijnlijk is het dat dat weer zo zal zijn? Het lijkt extreem onwaarschijnlijk dat er überhaupt ervaring is en toch: here we are!

Legio Patria Nostra zei:

Deze reactie begrijp ik niet zo goed, ...
Er lopen nogal wat mensen rond, die beweren heel goed te weten, wat zij in een vorig leven geweest zijn, en wat zij gedaan hebben.
Dat is leuk voor ze, maar ik geloof er niets van. Nee. Dit verder terzijde.

Klik om te vergroten...

Zie je dat je jezelf volledig tegenspreekt hiermee? Want hierboven zeg je dat je de afspraak met je moeder had gemaakt dat zij contact met je zou opnemen. Als je er niets van gelooft dat het mogelijk is om een vorig leven te herinneren, hoe moet zij dan jullie afspraak herinneren?

Er lopen misschien nogal wat mensen rond die beweren te weten wat zij in een vorig leven geweest zijn, maar dat is maar een minuscuul gedeelte van de gehele populatie. Veruit de meeste van ons zeggen dit niet te weten. Maar dat is nog geen bewijs dat we niet daadwerkelijk vorige levens geleefd hebben. Als je later dood bent kan ik je in ieder geval garanderen dat je 1 vorig leven hebt: het leven dat je nu leeft.

Legio Patria Nostra zei:

In jouw reactie zeg je, dat wij ( als ik deze reactie goed gelezen heb) dat wij een ervaring hebben? Door...er te zijn?

Klik om te vergroten...

Je kunt toch niet ontkennen dat je nu een ervaring hebt?

Als je nu een ervaring hebt, hoe onwaarschijnlijk is het dan dat dat hierna ook zo is? Mensen vinden het vaak absoluut onvoorstelbaar dat er hierna leven/ervaring is, maar ze leven/ervaren nu toch ook... Ja, leven/ervaren is onwaarschijnlijk, maar alsnog leven/ervaren we.

Edit:

Trouwens, ik ben er wel blij mee dat we onze eventuele vorige levens niet herinneren. Zou je niet helemaal gek worden als je die herinneringen nog allemaal had? Met name de traumatische ervaringen.

Syl zei:

Ik geloof persoonlijk zeer zeker dat het na onze dood niet afgelopen is.
Toen mijn ex schoonpa op sterfen lag zei ik ook tegen hem als er hierna iets is en het kan geef dan een teken.
Ik zei eerst doe maar de lamp aan en uit maar dat vond mijn ex schoonma eng dus dat mocht niet.
Toen zei ik dan laat me een vlinder zien.

Als ik buiten loop komt er heel erg vaak een citroenvlinder me tegemoed vliegen.
Ook gebeurd het regelmatig dat er een citroenvlinder een stukje mee vliegt terwijl ik loop.
Dit gebeurd 9 van de 10 x op momenten dat ik me aardig kut voel.
Zodra ik zo'n vlinder dan zie krijg ik gelijk een onwijze glimlach op mijn gezicht!!.
Voor mij is dit mijn ex schoonpa die mij zegt: kom op je kunt het ik ben trots op je!!.
Mijn dag kan dan niet meer stuk en ik voel me echt happy.

Ook in mijn woning zijn alle plafonnières tegelijk gemonteerd.
Alleen op mijn slaapkamer is er altijd wat met mijn lamp.
Dan doet ie het weer tijdje rn dan ineens gaat ie weer flikkeren.
Zodra de lamp weer flikkert zeg ik altijd : hoi pa fijn dat je er weer bent.

Dit zijn dingen die voor mij persoonlijk enorm helpen.
Helpen bij het gemis dat ik nog elke dag voel en ook om mij te motiveren in mijn dagelijks leven.
Er zullen zat mensen zijn die dit bullshit vinden maar ik ben er superblij mee.
Voor mij is dit de manier om hem bij mij te hebben en gemotiveerd te blijven.

Klik om te vergroten...

Het is mooi dat jij waarde hecht aan deze verschijnselen maar het zou net zo goed toeval kunnen zijn. Het is dat je met jezelf hebt afgesproken dat dit afkomstig zou kunnen zijn van je vader en hierdoor elk toeval aan zijn onstoffelijke bestaan kan toekennen.

Feit blijft dat beide scenario's moeilijk te bevatten zijn. Zowel dat er helemaal niks is na de dood alsdat je wel een tijdloos bestaan hebt als ziel in een andere demensie.

Ik heb wel vaker gehoord dat zielen van overledenen zich enkel kunnen verlagen tot een bepaalde frequentie en dat wij ze alleen kunnen waarnemen wanneer wij door onze eigen frequentie zo ver mogelijk omhoog brengen.

Afgelopen week heb ik tijdens een changa trip een geest op subtiele wijze op mij af zien vliegen met open ogen. Hij stopte voor mij en bleef mij aanstaren. Echter weet ik niet zo goed of dit een hallucinatie is of dat het bestaan van wat ik zag een echt iets is. Ik heb letterlijk hardop tegen deze geest gesproken en gezegd dat ik niet zo goed weet wat ik hiermee moet. Misschien is het iets wat je kan leren om hiermee te communiceren, maar tegelijkertijd zou je kunnen zeggen dat dit net zo goed een onderbewuste energie is die van mijzelf afkomstig is. Maar toch geloof ik dat dit niet zomaar een hersenspinsel is.

Ik heb al eens eerder een verhaal gepost over een vriend van mij die kambo ging doen bij dezelfde sjamaan waarbij ik bufo alvarius heb gedaan. Die sjamaan rookte ook changa voorafgaand aan de kambo behandeling, puur uit ritueel om in hogere sferen te komen. Maar tijdens zijn veranderde staat van zijn nam hij een geest waar waarvan hij de naam kon zeggen en dit was de naam van de overleden schoonmoeder van mijn vriend (die eigenlijk kwam voor enkel een kambo behandeling).

Na mijn eigen ervaring van afgelopen week icm het verhaal wat ik net vertel kan ik zelf niet geloven dat er na de dood niks meer is. Maar goed, het blijft geloven... Niks is zeker.

Persoonlijk denk ik dat je moet leren om je eigen frequentie zo aan te passen dat je hun frequentie kan ontvangen. En alleen op die manier zou je contact kunnen maken met bijvoorbeeld overledenen, mist het contact ook wordt toegestaan vanuit hoger bepaalde machten en krachten.

Ik had idd een soort van teken verwacht. Een teken, waarvan ik met 99% zekerheid kon zeggen, dat dit van mijn moeder afkomstig zou zijn.
Ja, ik mediteer. Dat doe ik om rust te krijgen, als ik het gevoel heb, dat mijn hoofd of, beter gezegd, mijn geest " volgelopen" is.
Met concentratie op het op de juiste manier ademhalen, in een zittende houding, en lang genoeg, ( minstens een half uur) lukt dit meestal wel.
In diepe concentratie je daden overdenken, dat kan geen kwaad . Int tegendeel.
Ik heb nogal wat zaken om eens goed en regelmatig over te bezinnen.
Ik kan het iedereen aanraden.

@ Mindless het teken van " aanwezigheid " alléén al, had mij het bewijs gegeven, nu, dus, dat er nog wat in het verschiet ligt Als wij met ons stoffelijk lichaam zijn teruggekeerd naar stof. Want dat dit gegarandeerd gebeuren gaat, dat staat buiten kijf....

Het stof, waaruit wij gekomen zijn, en waarnaar wij allemaal, donor zijnde of niet, zullen terugkeren.
Want er gaat niets verloren. Zie daarvoor alleen al de wet van behoud van energie, nietwaar. Alleen. Wat er van ons stof weer in de een of andere vorm terug komt, tja.
Dit is lastig om te geloven , en om te kunnen begrijpen.....

En bezie eens de mensen, die na hun heengaan, hun lichaam laten invriezen.
De aderen worden voorzien van een vloeistof, vervolgens gaat het lichaam in de diepvries.
Of dat ooit ergens toe gaat leiden, ik ben benieuwd.
Stel je voor, je wordt weer wakker 1000 jaren later...en je komt in een totaal andere wereld terecht....wie wil er zoiets? Ik in elk geval dus niet.
Voorts is er in ik meen Rusland een geval waar een hoofd van een mens een donorlichaam gaat krijgen.
Dit is echt bizar! De toestemming ervoor is er, nu nog het te doneren lijf....Dit is lastig
Te verkrijgen natuurlijk . De man wiens hoofd zal worden overgeplaatst heeft de de spierziskte ALS en heeft maar beperkt tijd...
Op zich is het transplanteren van dierenhoofden (koppen) reeds gedaan, met een matig succes. Met honden is dit het geval geweest. Alweer: bizar. Waar ligt de grens!
Met een mensenlichaam is óók al een en ander geprobeerd, en eigenlijk te afschuwelijk om te beschrijven.
Er schijnt een lichaam te zijn geweest, alwaar er een ander hoofd op getransplanteerd geweest is. Toen men probeerde, dit experiment tot leven te wekken, begon het lichaam in kwestie zeer afschuwelijk, onmenselijk te krijsen.
Vervolgens trok men al zeer snel de stekker uit de machines...en de patiënt overleed.

Wat vinden we hiervan. Waar ligt de grens!
Die Russen toch. Daar is veel, heel veel gebeurd, waarvan wij nog helemaal niets weten en ik vind dit maar goed, óók.
Maar, de eerste harttransplantatie was indertijd eveneens een zeer heikele zaak, en toch bracht de voortgang van de medische weteschappenuitkomst, nu vinden we een donor hart een heel normale zaak.
wie weet, hoe wij over 20 jaar over bovenstaande zaken denken?

Ikzelf ga het niet meer beleven. Dat gaat te lang duren denk ik en ik stel de vraag: wil ik dit wel? Een compleet lichaam van een donor, en mijn facie komt daar op?
Voor mij zeg ik: .nee. over en uit, hier wordt een grens overschreden.
.Maar, de jongere forumleden??

Syl zei:

Ik geloof persoonlijk zeer zeker dat het na onze dood niet afgelopen is.
Toen mijn ex schoonpa op sterfen lag zei ik ook tegen hem als er hierna iets is en het kan geef dan een teken.
Ik zei eerst doe maar de lamp aan en uit maar dat vond mijn ex schoonma eng dus dat mocht niet.
Toen zei ik dan laat me een vlinder zien.

Als ik buiten loop komt er heel erg vaak een citroenvlinder me tegemoed vliegen.
Ook gebeurd het regelmatig dat er een citroenvlinder een stukje mee vliegt terwijl ik loop.
Dit gebeurd 9 van de 10 x op momenten dat ik me aardig kut voel.
Zodra ik zo'n vlinder dan zie krijg ik gelijk een onwijze glimlach op mijn gezicht!!.
Voor mij is dit mijn ex schoonpa die mij zegt: kom op je kunt het ik ben trots op je!!.
Mijn dag kan dan niet meer stuk en ik voel me echt happy.

Ook in mijn woning zijn alle plafonnières tegelijk gemonteerd.
Alleen op mijn slaapkamer is er altijd wat met mijn lamp.
Dan doet ie het weer tijdje rn dan ineens gaat ie weer flikkeren.
Zodra de lamp weer flikkert zeg ik altijd : hoi pa fijn dat je er weer bent.

Dit zijn dingen die voor mij persoonlijk enorm helpen.
Helpen bij het gemis dat ik nog elke dag voel en ook om mij te motiveren in mijn dagelijks leven.
Er zullen zat mensen zijn die dit bullshit vinden maar ik ben er superblij mee.
Voor mij is dit de manier om hem bij mij te hebben en gemotiveerd te blijven.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat er vele lagen van werkelijkheid zijn en dat je op elke laag contact kan krijgen met een allesomvattende realiteit, die al deze verschillende lagen omvat. Dat wat in de ene laag van de werkelijkheid onrealistisch lijkt is op een andere laag geheel realistisch. En even waar.
Ik geloof zelf dat het mogelijk is om in de materiële wereld energie toe te kennen aan objecten, dieren of mensen. Of aan de wind. Net zoals datzelfde onmogelijk is op een ander niveau en je het kan afdoen als totale onzin. Je kan realiteiten scheppen door mentale kracht (kijk alleen maar naar het gegeven dat we allemaal onze eigen realiteit scheppen, waar je achter kan komen door zelfreflectie (Jung)). Echter, al deze verschillende realiteiten in mensen bijten elkaar niet in de realiteit die ons verbindt (dat wil zeggen wanneer je gezond van geest bent. Mentaal zieken kunnen deze verbinding niet maken en zitten vast in hun eigen realiteit zonder de verbinding te kunnen leggen met het grotere geheel). Dus ik kan mij net zo goed voorstellen dat je een verbinding kan maken met een vlinder(s). Omdat je daar ooit op een krachtig moment energie aan toe hebt gekent. In mijn ogen een plausibele waarheid binnen een bepaalde realiteit. In andere woorden, ontelbare realiteiten kunnen naast elkaar bestaan en allemaal even waar zijn.

Een jaar of 10 geleden lag mijn ex schoonpa in het ziekenhuis.
Ik was bij hem op bezoek en moest na de wc.
Ik liep door een lange gang, lang het restaurant van het ziekenhuis.
Ineens zag ik van veraf mijn zusje en mijn oma aan een tafeltje in het restaurant zitten.
Omdat ik op een of andere manier mezelf geen houding wist te geven besloot ik te doen alsof ik ze niet gezien had.
Toen ik langs liep hoorde ik mijn zusje tegen mijn oma zeggen:hey daar heb je syl.
Toen ik op de wc was drong ineens tot me door dat mijn oma die ik daar toch echt had zien zitten dood is.
Wtf.
Ik dacht ff dat ik hartaanval kreeg van de schrik.
Ik wist 200% zeker dat ik mijn oma en mijn zusje had zien zitten.
Ik besloot met hartkloppingen en zweet op me rug terug te lopen.
Ik moest dit nog een x gaan zien.
Ik liep terug en het tafeltje was helemaal leeg en zag eruit alsof er niemand gezeten had.
Dit blijft tot op de dag van vandaag mij bezig houden.

Op de begravenis van deze oma gingen de kleinkinderen een kaars die op de kist stond aansteken.
Nadat ieder kleinkind dit gedaan had en ik stond te wachten tot ik aan de beurt was zag ik dat er voor mij geen kaars was.
Mijn ouders hadden mij dus gewoon buitengesloten.

Ik denk wel eens is het misch dat mijn oma op deze manier mij wou laten merken dat het OK is??.

Ook heb ik wel eens gehad dat ik snachts in de keuken een boterham stond te maken en een waas voorbij zag komen in de gang.
Ik zei toen ooh kun je ookal niet slapen?
Denkende dat het mijn dochter was die voorbij liep.
Maar mijn dochter was het niet er was gewoon niemand te zien in de woonkamer.

Mijn dochter heeft ook bepaalde dingen ervaren wat dit betreft.
Ik heb wel eens gehoord dat als je je er voor opensteld het kan dat je dingen ervaart.

Sniffle88 zei:

Meestal geen enkele angst om dood te gaan. Of ik organen af zal staan is aan mijn familie. Ik zelf vind het prima wat betreft de ingewanden met bijv huid en ogen heb ik wel moeite. Ik weet niet of ze je echt eerder dood ,zouden verklaren maar ook dat maak je,zelf waarschijnlijk niet mee. Geen idee waarom maar ik denk wel altijd dat er meer is voorje geest als je eenmaal dood bent.

Klik om te vergroten...

Ik ben donor.
Ze mogen alles hebben maar of het bruikbaar is door jaren drugs/drank/medicatie gebruik..
Ik was ook bang om huid en ogen af te staan, maar ze doen het op zo'n manier dat er niks te zien is als je in een open kist ligt.
Jijzelf merkt er natuurlijk niks van, en je familieleden zullen ook niks merken.

שמש zei:

Ik denk dat er vele lagen van werkelijkheid zijn en dat je op elke laag contact kan krijgen met een allesomvattende realiteit, die al deze verschillende lagen omvat. Dat wat in de ene laag van de werkelijkheid onrealistisch lijkt is op een andere laag geheel realistisch. En even waar.
Ik geloof zelf dat het mogelijk is om in de materiële wereld energie toe te kennen aan objecten, dieren of mensen. Of aan de wind. Net zoals datzelfde onmogelijk is op een ander niveau en je het kan afdoen als totale onzin. Je kan realiteiten scheppen door mentale kracht (kijk alleen maar naar het gegeven dat we allemaal onze eigen realiteit scheppen, waar je achter kan komen door zelfreflectie (Jung)). Echter, al deze verschillende realiteiten in mensen bijten elkaar niet in de realiteit die ons verbindt (dat wil zeggen wanneer je gezond van geest bent. Mentaal zieken kunnen deze verbinding niet maken en zitten vast in hun eigen realiteit zonder de verbinding te kunnen leggen met het grotere geheel). Dus ik kan mij net zo goed voorstellen dat je een verbinding kan maken met een vlinder(s). Omdat je daar ooit op een krachtig moment energie aan toe hebt gekent. In mijn ogen een plausibele waarheid binnen een bepaalde realiteit. In andere woorden, ontelbare realiteiten kunnen naast elkaar bestaan en allemaal even waar zijn.

Klik om te vergroten...

Daar ben ik het niet mee eens.
Mentale zieken kunnen juist veel meer.

@ Mindless
Ik geloof idd niets van leven na de dood, reïncarnatie oid, omdat mijn moeder NA onze afspraak tot nu toe er niet in is geslaagd, km op een of andere manier contact op te nemen. Juist hierdoor!!

Daarom zie ik niet in, dat ik mijzelf volkomen tegenspreek, zoals jij dit zegt.

Verder, idd. Als wij alles zouden weten van mogelijk, of onmogelijk vorige levens, dan zou ik on elk geval volstrekt doorgedraaid raken door al die herinneringen bij elkaar!
Dat ben ik dus helemaal met je eens.

De reactie van als je in een open kist ligt, en je hebt gedoneerd, zie je er niks van, dat is volkomen juist.
Of je er niks van (ge) merkt (hebt)?
Dat is dus de hamvraag!!
Men zegt van niet. Maar, is dat ook zo?
And ere vraag.
Wanneer precies ben je dood?
Bij. Geen hersen activiteit?
Of: als het te doneren hart is uitgenomen?
Of. Als de dokter dat zegt?

Roept u maar!

@Legio Patria Nostra, heb je ooit ayahuasca of dmt gebruikt? Ik denk dat de meeste die dit wel gedaan hebben een andere kijk hebben op een bestaan na de dood. Vanuit ritueel oogpunt worden er vaak ceremonies gehouden in landen waar ayahuasca vandaan komt om te communiceren met de overledenen.

Dat is me bekend. Ikzelf heb ( nog) nooit een ayahuasca trip gedaan.
Er wordt hier in Nederland nogal moeilijk over gedaan...