Hoe denken jullie over de dood?

Eik zei:

Hoe meer ik lees, nadenk en leer hoe minder zeker ik van zaken ben. Als het er echt op aankomt zijn we toch eigenlijk maar een stelletje "doorgevolueerde aapjes" die proberen de wereld om ons heen te begrijpen. We denken dat we al heel veel weten maar als je er goed bij nadenkt valt het allemaal vies tegen. Onze wetenschap is goed, nuttig en noodzakelijk maar heeft nog geen keiharde antwoorden op de vragen:

• Waarom zijn we hier?
• Wat is er na de dood?
• Wat is tijd?
• Hoe groot is de ruimte?
• Hoe is dit allemaal begonnen (en dan doel ik dus op voor de oerknal)
• Is er een god?
• Hoeveel dimensies zijn er eigenlijk?

Bij gebrek aan keiharde kennis is volgens mij iedereen overgeleverd aan datgene dat hij/zij het meest waarschijnlijk vind. Onder invloed van eigen ervaringen, gesprekken en wetenschappelijke artikelen heb ik de mening gevormd dat het waarschijnlijk is dat er "meer" is dan we nu vermoeden. Maar welke vorm dat "meer" dan moet hebben weet ik niet. Omdat ik totaal niet zeker ben van mijn zaak spreek ik altijd maar over de "voor mij meest waarschijnlijke waarheid"...

Damn van trippen wordt je toch een vage dodo

Klik om te vergroten...

Ben het overall met je eens, maar dit is niet op alle punten helemaal waar. De wetenschap heeft bijvoorbeeld echt wel een aardig idee van wat ‘tijd’ is.

Alleen is dit voor leken soms lastig te lezen. Ik ben me door ‘Een korte geschiedenis van de tijd’ van Hawking aan het heenwerken momenteel. Daarin is e.e.a. relatief simpel en met een lettergrootte voor half-blinden (lol) uitgelegd, maar alsnog is het moeilijk te vatten als niet-natuurkundige. Maar dat betekent dus niet dat de wetenschap er nog niet veel over weet. Ik durf dat in ieder geval niet zo stellig te beweren.

Verder wel waar dat wetenschap hoe dan ook ook lang niet alle antwoorden heeft, en mogelijk ook nooit zal kunnen hebben. Het zijn natuurlijk sowieso vrijwel altijd theorieën, of waarschijnlijkheden, en iets wetenschappelijk gezien ‘hard maken’ kan een crime zijn.

De vraag is of zelf gaan speculeren op basis van individuele ervaringen ons dichter bij de waarheid brengt. (Even voor de duidelijkheid: dit is geen standpunt/oordeel, maar een overpeinzing.)

Het is in ieder geval leuk om te doen.

Ik vraag me wel nog af welke wetenschappelijke artikelen je dan bedoelt @Eik, in welke richting. Mijn idee - maar ben er niet zeker van - is dat het algemene beeld in de wetenschap een beetje is dat ‘wij zijn ons brein’, en daaruit volgend dat er niet perse meer is na de dood. Maar ik ken niet alle richtingen/disciplines goed en ga misschien teveel van de neurowetenschap uit.

Roze Olifant zei:

Verder wel waar dat wetenschap hoe dan ook ook lang niet alle antwoorden heeft, en mogelijk ook nooit zal kunnen hebben.

Klik om te vergroten...

Dat was het punt dat ik wilde maken... als ik iets te stellig was over het aspect tijd dan geloof ik je!

Roze Olifant zei:

De vraag is of zelf gaan speculeren op basis van individuele ervaringen ons dichter bij de waarheid brengt.

Klik om te vergroten...

Dat weet ik ook niet zeker maar ik zie weinig alternatieven. Ik heb tegelijkertijd vertrouwen in de wetenschap en vertrouwen in wat ik zelf zie/ervaar (primaire ervaring/waarneming). Volgens kom je het dichst bij de waarheid als je beide bronnen gebruikt.

Roze Olifant zei:

Het is in ieder geval leuk om te doen.

Klik om te vergroten...

Dat sowieso! En dat is op zichzelf al heel wat waard!

Eik zei:

Dat was het punt dat ik wilde maken... als ik iets te stellig was over het aspect tijd dan geloof ik je!


Dat weet ik ook niet zeker maar ik zie weinig alternatieven. Ik heb tegelijkertijd vertrouwen in de wetenschap en vertrouwen in wat ik zelf zie/ervaar (primaire ervaring/waarneming). Volgens kom je het dichst bij de waarheid als je beide bronnen gebruikt.


Dat sowieso! En dat is op zichzelf al heel wat waard!

Klik om te vergroten...

Dat is zeker wat waard. Het loont zich sowieso altijd om verder te zoeken en je niet alleen te focussen op één vorm van kennis m.i. Wetenschap is één manier om naar de zaken te kijken - wellicht wel de meest betrouwbare die we kennen, maar daarmee niet de enige relevante.

Ik had nog iets aan m’n reactie toegevoegd, ik weet niet of je het zo paraat hebt, maar ik zou wel benieuwd zijn naar wetenschappelijke artikelen die wat zeggen over dit onderwerp.

acht.zes zei:

Interessant wetenschappelijk stuk over ruimte en tijd waarvan Einstein al heeft aangetoond dat die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn en het begrip ruimtetijd introduceerde alsmede nieuwe inzichten in dat gebeuren:

https://www.quantumuniverse.nl/wat-ruimte-wat-tijd

@Mindless
Ik weet dat jij niet zo van de wetenschappelijke benadering bent, maar ik hoop dat je het toch wil lezen en je mening er over wil geven.

Klik om te vergroten...

Ik moet zeggen, ik begrijp lang niet alles wat er in dat stuk gezegd wordt.

De vooruitgang in de laatste 10 jaar is echter zodanig dat mijn verwachting is dat er binnen afzienbare tijd een doorbraak plaats zou kunnen vinden die onze ideeën over ruimte, tijd en zwaartekracht voor altijd zullen veranderen.

Klik om te vergroten...

Totdat er weer nieuwe ideeën komen die ons begrip voor "altijd" veranderen. Ik geloof hier dus niet in, dat er theoretische wetenschap kan zijn die voor altijd stand houdt.

Dit suggereert dat ruimte en tijd op microscopische schaal hun betekenis verliezen en slechts emergente begrippen zijn. Ruimte en tijd, en daarmee zwaartekracht, zijn wellicht slechts boekhoudkundige constructies die de verdeling en stroom van informatie, opgeslagen in de quantummechanische toestanden van deeltjes en krachten, bijhouden.

Klik om te vergroten...

Zeer interessant dit, al kan ik niet echt met zekerheid zeggen dat ik precies begrijp wat hier gezegd wordt. Wordt hier bijvoorbeeld gezegd dat ruimte en tijd als informatie lagen opgeslagen op quantum- niveau? Kun jij hier misschien jouw kijk op geven?

Bedankt voor het delen.

Roze Olifant zei:

Ben het overall met je eens, maar dit is niet op alle punten helemaal waar. De wetenschap heeft bijvoorbeeld echt wel een aardig idee van wat ‘tijd’ is.

Alleen is dit voor leken soms lastig te lezen. Ik ben me door ‘Een korte geschiedenis van de tijd’ van Hawking aan het heenwerken momenteel. Daarin is e.e.a. relatief simpel en met een lettergrootte voor half-blinden (lol) uitgelegd, maar alsnog is het moeilijk te vatten als niet-natuurkundige. Maar dat betekent dus niet dat de wetenschap er nog niet veel over weet. Ik durf dat in ieder geval niet zo stellig te beweren.

Verder wel waar dat wetenschap hoe dan ook ook lang niet alle antwoorden heeft, en mogelijk ook nooit zal kunnen hebben. Het zijn natuurlijk sowieso vrijwel altijd theorieën, of waarschijnlijkheden, en iets wetenschappelijk gezien ‘hard maken’ kan een crime zijn.

De vraag is of zelf gaan speculeren op basis van individuele ervaringen ons dichter bij de waarheid brengt. (Even voor de duidelijkheid: dit is geen standpunt/oordeel, maar een overpeinzing.)

Het is in ieder geval leuk om te doen.

Klik om te vergroten...

Erg leuk inderdaad om het hierover te hebben of te filosoferen.
Echter weten wij een hoop van tijd inderdaad maaaar (toevallig ook "een korte geschiedenis van de tijd" hier liggen en gelezen) in die kennis van tijd zitten nog grote gaten. Zo is "tijd" in de relativiteitstheorie al behoorlijk uitgediept (macrowereld) maar vooralsnog niet strokend met alle huidige theorieën van de quantumwereld (microwereld). In de quantumwereld gelden de wetten niet waar wij dagelijks mee te maken hebben. Zo ook niet in de singulariteit van een zwart gat bijvoorbeeld. Daar worden alle natuurwetten getart zo ook dus in de quantumwereld. We missen nog steeds puzzelstukken om de wetten van de macrowereld en de microwereld te kunnen verenigen. Gaan wij dit nog meemaken in ons leven?

"Tijd" zal het leren

PsyTekZ zei:

Tja, de dood kan opeens voor de deur staan maar je kan het ook zien op je afkomen van mijlen ver.

Mijn frans hangoor konijn werd onlangs snel verkouden. Gisteren hem nog de laatste zorg en liefde kunnen bieden, had ie vandaag nog geleefd dan gingen we samen naar de DA voor een spuitje want het beestje was na 4 jaar op zijn einde. Medicatie en zorg konden niet meer baten. Tijd en lot heeft beslist dat hij deze morgen net voor ik wakker werd is heen gegaan. Het stro was nog warm onder hem maar ons pluisje was er niet meer. Beter zo voor onze kleine vriend. R.i.p. pluisje!!

Klik om te vergroten...

Ja dat kan inderdaad heel snel gaan ineens.
Heel veel sterkte met dit verlies...

Soms gaat het snel, en soms ook niet.
Mijn ex schoonvader had slokdarmkanker.
Hij was 52 jaren jong, en deed er 6 jaar over om heen te gaan.
Ik heb nog nooit in mijn leven iemand zó ontzettend zien lijden als hij.

@Legio Patria Nostra
Klinkt vreselijk. Geef mij in zo'n geval maar een spuitje. Wat voor zin heeft het om zo erg te lijden. Of was er nog echte hoop op beterschap?

Legio Patria Nostra zei:

Soms gaat het snel, en soms ook niet.
Mijn ex schoonvader had slokdarmkanker.
Hij was 52 jaren jong, en deed er 6 jaar over om heen te gaan.
Ik heb nog nooit in mijn leven iemand zó ontzettend zien lijden als hij.

Klik om te vergroten...

Verschrikkelijk!!.
Mijn ex schoonvader(die ik zie als mijn eigen vader) kreeg in 2014 te horen dat hij longkanker had.
Het was al in zo'n ver stadium dat ze niks meer voor hem konden doen.
Het heeft 6 mnd geduurd en net als wat jij omschrijft zien aftakelen en lijden.
Een dag voor zijn overlijden iis hij naar een speciaal huis voor terminale gebracht omdat mijn ex schoonmoeder de zorg niet meer aan kon.
Hij was al zo ver achteruit gegaan dat het net een klein kind was geworden.
Op het moment dat we in het huis voor terminale aankwamen leek het of er ineens niks meer met pa aan de hand was.
Hij had weer praatjes als van ouds en wij dachten echt wat doen we hier joh!!!.
Ik heb s'avonds om 7 uur hem ingestopt 8n bed en iets gedaan wat ik nog nooit in al die 23 jaar had gedaan maar op de een of andere manier deed ik het ineens...
Ik gaf hem een kus op zijn mond en zei hem dat ik van hem hield.
4 uur later is hij overleden in zijn slaap.
Achteraf vertelde de mensen die in het terminale huis werken dat terminale patiënte als ze daar aan komen ineens even "opbloeie".
Dit gebeurd schijnbaar vaak om het voor de fam makkelijker te maken.
Dus met al hun laatste energie willen ze de fam het gevoel geven dat het OK is dat ze daar blijven.
Ik ben dankbaar dat ik toch op deze manier nog hem een waardig afscheid heb kunnen geven.
Al ging ik er zelf vanuit dat ik de volgende dag gewoon weer op bezoek zou gaan.

Waar ik erg benieuwd naar ben is hoe of jullie denken over orgaandonor na je overlijden.
Iedereen heeft andere kijk op de dood en het hiernamaals.
Willen jullie je organen afstaan naar je overlijden?.
Wat is de achterliggende reden dat je deze keus maakt?.

Ben erg benieuwd naar jullie denkwijze hierover.

Wat mooi @Syl

Ik heb daar vaker van gehoord dat mensen nog even opbloeien op het laatst.

Ik ben ondertussen al een tijdje dit topic aan het volgen en ervaar al meerdere dagen confrontaties omtrent het nadenken over de dood en de betekenis ervan.

Dit is absoluut niet de eerste keer dat ik hierover heb nagedacht en ik denk zoals velen dat we al van relatief jonge leeftijd met het concept doodgaan geconfronteerd worden, of het nu gaat om een huisdier, een familielid of een gesprek dat je als kind of opgroeiende opvangt, over het algemeen heb je tegen dat je volwassen wordt wel al eens de vraag gesteld , wat gebeurt er als ik dood ga? Of wat is dat, dood gaan?

Ik heb ervaren dat in mijn omgeving en ook verder van mij af , een groot deel van de maatschappij in het Westen amper een begrip heeft van doodgaan. We kennen het, we zijn er bang van en we werken ons hele leven eraan om vooral niet dood te gaan. De dood is het einde, is het niets.

Daarnaast begrijpen we ook dat er velen andere culturen zijn en accepteren we dit veelal vrij vlot en integreren we graag aspecten van anderen culturen , zoals ook voeding, kleding, sporten, talen enzovoort echter ovv de dood en daar onlosmakelijk aan verbonden de gezondheidszorg stellen we over het algemeen, het Westen is het meest ontwikkeld , we worden ouder, we genezen meer mensen ivm de Zuiderse landen, de 'minder' ontwikkelde landen.

Toch durven we weinig of niet te kijken naar de honderden en zelfs miljoenen jaren aan kennis in bijvoorbeeld de Oosterse culturen of in de Afrikaanse stammen , waar kennis omtrent leven en dood heel anders wordt bekeken, waar mensen in hun leven leren kijken en begrip vormen omtrent het sterven, waarbij ook tijdens het overlijdensproces begeleiding en verbondenheid wordt geboden. En de mensen die als nabestaanden achterblijven rust en zelfs een geluk kunnen ervaren in het heengaan van hun geliefden.

Ik wens hier niet te stellen dat het ene beter is dan het andere, wel denk ik dat angst voor de dood minder bevorderlijk is in het gelukkig zijn in je leven , dan wanneer je de dood als een aspect van het leven ziet en door geen angst te hebben voor dit aspect ook echt in het leven te kunnen staan.

Ikzelf heb als mening zelfs dat de dood op een bepaalde manier niet bestaat. Het is vrij resoluut en mogelijks voor velen onbegrijpelijk, het is iets waar ik zelf nog over aan het nadenken ben en waar ik nu niet en misschien nooit niet een vast standpunt over heb. Echter heb ik via het trippen ervaren dat deze realiteit even echt of niet echt is als de droomwereld of dat betreffende alternatieve realiteiten die je bv door keuze B te maken ipv A hebt voorkomen. Ik geloof dat een mens doorheen zijn leven velen malen sterft , hiervan kun je je bewust zijn waardoor je leert dat sterven staat voor een groei van je persoon , individu, ziel of energie , het is maar hoe je het wil noemen. Daarnaast kun je bewuster een Ego dood meemaken waarbij je alles waaraan je je ooit hebt geïdentificeerd als zijnde , dat ben ik , los laat. Je laat de angst los jezelf kwijt te raken door je 'naam' en daaraan gekoppelde identiteit te lossen.

Het is heel bondig samengevat hoe ik persoonlijk daar momenteel naar kijk en het ervaar.

Leer loslaten en je zal ongelofelijk kunnen groeien.
Het loslaten van deze realiteit (sterven) vanuit liefde en niet angst is een ultieme Ego dood , een mogelijkheid tot verlichting.

Iedereen zal uiteindelijk alles begrijpen, het is aan het individu de keuze om zijn hele leven weg te kijken van de angsten (en alles te begrijpen op het moment van sterven bij het vrijkomen van DMT in je hersenen) of deze in de ogen te kijken tijdens het leven en de sprong te nemen.

Ik leef heel graag en kies ervoor om deze wereld, realiteit ten volste te leren ervaren en zal nog velen malen moeten sterven, loslaten voor ik deze realiteit definitief en vanuit liefde kan en wil loslaten.

Ik kan jullie het boek "Surviving Death" aanraden van Leslie Kean.. Laat ze allerlei aanwijzingen zien, van dat de dood mogelijk niet het werkelijke einde is. Zo lees je over een kind die al vroeg aanwijst waar ie gestorven is, en ook hoe. Heeft een afwijking aan zijn oor, en dat is dan gekomen omdat die daar getroffen is door een kogel... Erg bizar.

https://www.bol.com/nl/f/surviving-death/9200000059344476/

PsychedelicMagic zei:

Zo lees je over een kind die al vroeg aanwijst waar ie gestorven is, en ook hoe. Heeft een afwijking aan zijn oor, en dat is dan gekomen omdat die daar getroffen is door een kogel... Erg bizar.

Klik om te vergroten...

Ja ik lees ook die verhalen wel eens. Kijk maar hoe de Dalai lama gekozen werd bijvoorbeeld.
Toch blijft er een stemmetje in mijn hoofd zeggen dat er nooit "echt" bewijs is. Wij onderschatten het vermogen van de menselijke geest wel eens en of de drang naar aandacht en of verlangen naar geld/macht.

@ Mindless zo een moment van....liefde voor je familie heb ik óók mogen ervaren, en die ervaring neem ik met volle tevredenheid met mij mee.
Vlak voor dat mijn vader overleed, kon ik hem nog om vergiffenis vragen, voor al het leed dat ik hem had aan gedaan, en dit was voor mij een wel zéér belangrijk moment.
Hij "verkoos" ervoor om in mijn armen de laatste adem uit te blazen. Een wel héél oo gebeurtenis.
Ook aan mijn moeder kon ik nog vergeving vragen, helaas was ik er niet bij aanwezig toen zij heenging. Iets, wat ik nog altijd betreur.
Want ik heb net mijn daden toendertijd toch wel meer dan eens deze beide mensen behoorlijk veel narigheden aangedaan, en hoe mooi is het dan, dat je deze kwestie nog uit de wereld hebt kunnen brengen.
Deze ervaringen vergeet ik dus nóóit.
En nog steeds, meermaals denk ik van: deze zaak had ik toch heel graag eens met mijn vader willen overleggen ....

Legio Patria Nostra zei:

Orgaandonatie. Interessant onderwerp.
Ik heb er een zeer treffende docu over gezien.
Ik heb besloten om van doneren af te zien.
Een en ander riep wel wat twijfel op.
Bij twijfel haal ik niet in.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat ik weet welke docu dat is geweest.
Deze heb ik ook gezien en heeft mij wel aan het twijfelen gebracht.

Syl zei:

Ik denk dat ik weet welke docu dat is geweest.
Deze heb ik ook gezien en heeft mij wel aan het twijfelen gebracht.

Klik om te vergroten...

Ben wel benieuwd welke documentaire dat is.

Ik was altijd orgaandonor maar heb het een paar jaar geleden ingetrokken. Op een gegeven moment kreeg ik er gewoon twijfels over, het voelde niet juist.

Het ging er bij mij met name om, dat, ondanks een uitvoerig protocol inzake hersenen activiteit, het niet voor 1000% uit te sluiten was, dat de donor echt met zekerheid overleden was.
Het zal Je maar gebeuren dat er tot obductie wordt overgegaan, en je nog niet " helemaal dood" bent....

Ik ben orgaandonor, maar ik weet hoe ik ga sterven en dat is mogelijk niet in het ziekenhuis. Doneer ook mijn brein aan de wetenschap, omdat ik niet spoor en ik hoop dat ze er wat aan kunnen hebben voor andere mensen met stoornissen.