#1
Je zou kunnen zeggen: de wet van behoud van energie...!
Ihkv leven ( na) de dood, Wie is er bang voor de dood?
230 antwoorden
93 weergaven
18-5-2026
#2
Bang voor de dood. Als je niet weet wat het inhoudt, kan je er echt bang voor zijn?
I mean in een hoge boom klimmen en bovenin, als je naar beneden kijkt, bang zijn om te pletter te vallen. Is dat bang voor de dood?
niet durven te springen bij een bungeejump of skydive. Is dat bang voor de dood?
bang zijn om dood te gaan, ik denk dat het normaal is. Je weet niet wat het is, je weet niet wat er gaat gebeuren. Men is in het algemeen enigszins bang voor het onbekende.
Dood zijn in mijn optiek betekend niks meer. Je leven is dat wat er in je hersenen gebeurd. En die werken niet meer als je dood bent. Geen angst, geen blijdschap, geen zicht, geen nadenk functie, geen kwab die je hart verteld te pompen of je longblaasjes verteld zuurstof op te nemen.
Dit (dood) hoort bij het leven. Dit is wat je voor je geboorte ook allemaal niet had, en na je overlijden nooit meer zult hebben.
Klinkt misschien wat donker, maar zo denk ik er over. En bang zijn voor de dood lijkt mij in ieder geval normaal. Maar als het je tijd is is het je tijd, en dat kan je maar
Beter accepteren anders loopt je misschien dagelijks met angst voor de dood.
I mean in een hoge boom klimmen en bovenin, als je naar beneden kijkt, bang zijn om te pletter te vallen. Is dat bang voor de dood?
niet durven te springen bij een bungeejump of skydive. Is dat bang voor de dood?
bang zijn om dood te gaan, ik denk dat het normaal is. Je weet niet wat het is, je weet niet wat er gaat gebeuren. Men is in het algemeen enigszins bang voor het onbekende.
Dood zijn in mijn optiek betekend niks meer. Je leven is dat wat er in je hersenen gebeurd. En die werken niet meer als je dood bent. Geen angst, geen blijdschap, geen zicht, geen nadenk functie, geen kwab die je hart verteld te pompen of je longblaasjes verteld zuurstof op te nemen.
Dit (dood) hoort bij het leven. Dit is wat je voor je geboorte ook allemaal niet had, en na je overlijden nooit meer zult hebben.
Klinkt misschien wat donker, maar zo denk ik er over. En bang zijn voor de dood lijkt mij in ieder geval normaal. Maar als het je tijd is is het je tijd, en dat kan je maar
Beter accepteren anders loopt je misschien dagelijks met angst voor de dood.
#3
Maar wat zou er kunnen zijn? Wat zou hetgeen zijn wat voortleeft? Er zou dus iets overgedragen moeten worden. Een ziel ofzo? En wat is dat dan precies?Wellicht vanuit de simpele redenatie dat er nu iets is en dat je je niets kunt herinneren van hiervoor dus dan zal er hierna wel weer niets zijn.
Ik dacht eerst ook zo hoor. Als je er diep over na gaat denken, denk ik dat de meesten gauw zullen zien dat het een hele rare conclusie is ja.
Ik heb hier nachtenlang, urenlang over gefilosofeerd met een vriend. Wij hebben een totaal tegenovergestelde blik hier op. Ik sta echt open om mijn mening te veranderen, maar er is geen enkel feitje wat mij anders heeft doen denken dat het leven, dit ene tijdelijke moment is en daarbuiten was en is er niks. Er is ook niks wetenschappelijk onderbouwd wat dit betreft.
#4
Als je een nachtmerrie hebt, wil je dat het stopt. Als je een mooie droom hebt, wil je dat het doorgaat. Maar een mooie droom is ook maar een droom en zal ooit eindigen en misschien plaats maken voor weer een nare droom. Beter kun je wakker worden uit de nare én de mooie droom...Ik vrees dat reincarnatie waarheid is, maar ook ik wil niet reincarneren. Niet naar deze wereld maar ook niet naar een andere wereld. Ik vrees ook dat bewustzijn blijft bestaan, maar ik Hoop dat er na mijn dood geen bewustzijn is. Ik hoop darwin gelijk heeft. Hij is atheist. Ik ben agnost. Al neig ik er toch naar dat er leven is na de dood en dat het leven hier een soort leerschool is. Maar wat moet je leren als je lichamelijk en geestelijk zwaar gehandicapt bent? Of als je reincarneert in een kind dat door ernstige ziekte niet ouder word dan 5. Laat Darwin aub gelijk hebben. Geen god, geen leven na de dood, je nergens meer bewust van zijn.. Ik teken daarvoor!
Afwachten tot deze nachtmerrie eindigt is sowieso lijden met ook nog eens 0 garantie op verlossing erna.
#5
Mijn opvatting:Maar wat zou er kunnen zijn? Wat zou hetgeen zijn wat voortleeft? Er zou dus iets overgedragen moeten worden. Een ziel ofzo? En wat is dat dan precies?
Ik heb hier nachtenlang, urenlang over gefilosofeerd met een vriend. Wij hebben een totaal tegenovergestelde blik hier op. Ik sta echt open om mijn mening te veranderen, maar er is geen enkel feitje wat mij anders heeft doen denken dat het leven, dit ene tijdelijke moment is en daarbuiten was en is er niks. Er is ook niks wetenschappelijk onderbouwd wat dit betreft.
Er wordt niets overgedragen omdat hetgeen dat de dood zal overleven nooit in de wereld is gekomen, nooit in het lichaam is neergedaald. Het is andersom: het lichaam en de wereld zijn in dat verschenen. Precies zoals onze ervaring ook is.
Wat is er eigenlijk tijdelijk aan dit moment? Hetgeen dat tijdelijk is, is de vorm van dit moment. Maar de vorm van dit moment is maar de oppervlakte, de uiteindelijke substantie en realiteit van het moment is onderliggend aan die oppervlakte. De wetenschap kan verwijzen naar die realiteit (middels voornamelijk kwantum theorie denk ik zelf), maar geen hoeveelheid aan wetenschappelijk bewijs kan iemand van de oppervlakte naar die onderliggende substantie brengen, omdat dit een existentieel vraagstuk betreft. Wat hier nodig is, is de realisatie: ik bén die onderliggende realiteit. De 'Ik ben' is vóór de wereld. Niet in tijd, maar in bestaan. 'Ik ben' is onderliggend aan de oppervlakte. 'Ik ben' is niet geboren, dus hoe kan 'Ik ben' sterven? Hoe kan iets dat geen begin heeft een eind hebben? Hetgeen dat zal sterven is het lichaam en de wereld (die altijd tegelijk opkomen). De zintuigen zijn onlosmakelijk verbonden met de wereld. Nee, sterker nog: De zintuigen zijn de wereld.
Een mooi citaat uit de bijbel die naar dit verwijst:
Before Abraham, I AM.
Er staat niet, Before Abraham, I WAS. Dit heeft een reden. De 'Ik ben' is buiten tijd, oftewel: eeuwig. Het 'is'. Zo'n simpele uitspraak met zo'n diepe betekenis.
Dit klinkt misschien allemaal heel ongelofelijk, maar dit is gewoon allemaal je doodgewone zelf. Je bent hier altijd geweest en zal hier altijd zijn. Je bent vóór tijd en ruimte. Het huidige moment is de oppervlakte (vorm: tijd en ruimte), het Nu is de diepte (vormloosheid, eeuwigheid). Het Nu is een andere naam voor 'Ik ben'. Het is geen toeval dat het altijd hier en nu is.
Maar deze hele simpele realisatie hebben we vaak niet. Omdat we blijven denken, omdat we bezig blijven met wetenschappelijk bewijs. Al dat is alleen de oppervlakte. Terwijl jijzelf de diepte bént. Niet alleen jij, wij allemaal. Dit is geen intellectuele en ook geen bijzondere realisatie. Je ontdekt niets nieuws en weet ook niets meer dan anderen, iedereen weet en kent al de hele tijd: Ik ben. We denken alleen daar achteraan/bovenop: Ik ben... het lichaam. Dat is waar alle problemen beginnen. Als je het lichaam bent, kun je niet de rest van je ervaring zijn. En als je het lichaam bent, heb je een begin en een einde. De identificatie van bewustzijn (Ik ben) met het lichaam is dus een limitatie van zichzelf.
Anyway, ik ratel maar door. Fascinerend onderwerp, kan zo de rest van de dag erover doorgaan. Maar het is in werkelijkheid allemaal denk ik niet moeilijk, maar meer een verandering van perspectief.
#6
Wat heb jij een ontzettend diepe analytische benadering voor juist dit soort onderwerpen, @Mindless. Heel interessant om te lezen!
Al heb ik om deze bijdrage goed te kunnen volgen en begrijpen, meerdere keren doornemen.
De visie van @skunkopaat mist één onderdeel, en dat is de ziel. De entiteit.
Dit is nooit aangetoond kunnen worden tot dusverre, maar ik heb er toch wel wat eigen indrukken over.
Het is de grote vraag op zich, of er een leven na de dood van ons stoffelijk overschot voor de entiteit bestaat.
Zie hiervoor een topic wat hierover gaat, elders op DF..
Al heb ik om deze bijdrage goed te kunnen volgen en begrijpen, meerdere keren doornemen.
De visie van @skunkopaat mist één onderdeel, en dat is de ziel. De entiteit.
Dit is nooit aangetoond kunnen worden tot dusverre, maar ik heb er toch wel wat eigen indrukken over.
Het is de grote vraag op zich, of er een leven na de dood van ons stoffelijk overschot voor de entiteit bestaat.
Zie hiervoor een topic wat hierover gaat, elders op DF..
#7
Dit betekend wel dat je moet geloven dat jij als entiteit door kan gaan als een andere vorm. Dus tegen alle feiten in ergens in geloven (want het is nooit aangetoond). Ik heb weleens dingen meegemaakt, of eigenlijk 'gevoeld' dat niet bij het lichaam, maar bij een entiteit hoorde. Dit was wel onder invloed van drugs, wat mij dus weer doet vermoeden dat je leven in je hoofd afspeeld.Mijn opvatting:
Er wordt niets overgedragen omdat hetgeen dat de dood zal overleven nooit in de wereld is gekomen, nooit in het lichaam is neergedaald. Het is andersom: het lichaam en de wereld zijn in dat verschenen. Precies zoals onze ervaring ook is.
Wat is er eigenlijk tijdelijk aan dit moment? Hetgeen dat tijdelijk is, is de vorm van dit moment. Maar de vorm van dit moment is maar de oppervlakte, de uiteindelijke substantie en realiteit van het moment is onderliggend aan die oppervlakte. De wetenschap kan verwijzen naar die realiteit (middels voornamelijk kwantum theorie denk ik zelf), maar geen hoeveelheid aan wetenschappelijk bewijs kan iemand van de oppervlakte naar die onderliggende substantie brengen, omdat dit een existentieel vraagstuk betreft. Wat hier nodig is, is de realisatie: ik bén die onderliggende realiteit. De 'Ik ben' is vóór de wereld. Niet in tijd, maar in bestaan. 'Ik ben' is onderliggend aan de oppervlakte. 'Ik ben' is niet geboren, dus hoe kan 'Ik ben' sterven? Hoe kan iets dat geen begin heeft een eind hebben? Hetgeen dat zal sterven is het lichaam en de wereld (die altijd tegelijk opkomen). De zintuigen zijn onlosmakelijk verbonden met de wereld. Nee, sterker nog: De zintuigen zijn de wereld.
Een mooi citaat uit de bijbel die naar dit verwijst:
Before Abraham, I AM.
Er staat niet, Before Abraham, I WAS. Dit heeft een reden. De 'Ik ben' is buiten tijd, oftewel: eeuwig. Het 'is'. Zo'n simpele uitspraak met zo'n diepe betekenis.
Dit klinkt misschien allemaal heel ongelofelijk, maar dit is gewoon allemaal je doodgewone zelf. Je bent hier altijd geweest en zal hier altijd zijn. Je bent vóór tijd en ruimte. Het huidige moment is de oppervlakte (vorm: tijd en ruimte), het Nu is de diepte (vormloosheid, eeuwigheid). Het Nu is een andere naam voor 'Ik ben'. Het is geen toeval dat het altijd hier en nu is.
Maar deze hele simpele realisatie hebben we vaak niet. Omdat we blijven denken, omdat we bezig blijven met wetenschappelijk bewijs. Al dat is alleen de oppervlakte. Terwijl jijzelf de diepte bént. Niet alleen jij, wij allemaal. Dit is geen intellectuele en ook geen bijzondere realisatie. Je ontdekt niets nieuws en weet ook niets meer dan anderen, iedereen weet en kent al de hele tijd: Ik ben. We denken alleen daar achteraan/bovenop: Ik ben... het lichaam. Dat is waar alle problemen beginnen. Als je het lichaam bent, kun je niet de rest van je ervaring zijn. En als je het lichaam bent, heb je een begin en een einde. De identificatie van bewustzijn (Ik ben) met het lichaam is dus een limitatie van zichzelf.
Anyway, ik ratel maar door. Fascinerend onderwerp, kan zo de rest van de dag erover doorgaan. Maar het is in werkelijkheid allemaal denk ik niet moeilijk, maar meer een verandering van perspectief.
Het stukje wat je quote is dan ook bijbels, en dat is volgens mij sowieso een interpretatie van een interpretatie. Het is geschreven in een tijd dat mensen veel voor waar aannamen en sowieso was kunnen lezen en schrijven in die tijd zeldzaam.
Ik ben zelf meer een persoon van feiten (lang leven autist zijn) en vind het dan ook heel moeilijk om verder te kijken naar iets wat voor mij eigenlijk niet bestaat. Het is lastig te bevatten welke vormen er (kunnen) zijn als die er (in het huidige perspectief dus) niet zijn en nooit zijn geweest.
Maar ik moet werken, ik heb geen tijd meer, maar ook ik kan mij in dit onderwerp verliezen. Praat er graag later over verder
#8
Maar het probleem met de ziel is denk ik precies die identificatie met het lichaam die ik beschreef.Wat heb jij een ontzettend diepe analytische benadering voor juist dit soort onderwerpen, @Mindless. Heel interessant om te lezen!
Al heb ik om deze bijdrage goed te kunnen volgen en begrijpen, meerdere keren doornemen.
De visie van @skunkopaat mist één onderdeel, en dat is de ziel. De entiteit.
Dit is nooit aangetoond kunnen worden tot dusverre, maar ik heb er toch wel wat eigen indrukken over.
Het is de grote vraag op zich, of er een leven na de dood van ons stoffelijk overschot voor de entiteit bestaat.
Zie hiervoor een topic wat hierover gaat, elders op DF..
Allereerst limiteren we onszelf tot het lichaam en gaan dán de vraag stellen: waar in het lichaam is de essentie, de ziel? We creëren dus eerst een concept van het fysieke lichaam en zoeken vervolgens naar het geestelijke Ãn dat zelfgecreëerde concept. We creëren dus het probleem dat we niet weten hoe het geestelijke in relatie staat tot het lichamelijke. Hoe knap de wetenschap ook is op veel vlakken, we weten niet hoe we door middel van denken (geestelijk) bijvoorbeeld onze arm optillen (lichamelijk). Die mind-body connectie is een probleem gecreëerd door materialisme: het geloof in een fysieke wereld bestaande uit materie. En ja, dat Ãs een geloof. Aangezien we ons bewust zijn van de geestelijke wereld (denken, voelen, bewust zijn), gaan we dus vervolgens zoeken hoe dat in relatie staat tot die zogenaamde fysieke wereld daar buiten.
Mijn insteek: er is geen fysieke wereld. Alles is geestelijk (bewustzijn). De materiële wereld is slechts een concept, een projectie over onze werkelijke ervaring bestaande uit enkel bewustzijn.
Dus de ziel in mijn ogen, is niet iets dat gevonden kan worden Ãn een "lichaam". De essentie/ziel is jij: jezelf. (puur bewustzijn) Waar een wereld in verschijnt en waar de wereld van is gemaakt.
Je vorm is toch al nooit hetzelfde gebleven?Dit betekend wel dat je moet geloven dat jij als entiteit door kan gaan als een andere vorm. Dus tegen alle feiten in ergens in geloven (want het is nooit aangetoond). Ik heb weleens dingen meegemaakt, of eigenlijk 'gevoeld' dat niet bij het lichaam, maar bij een entiteit hoorde. Dit was wel onder invloed van drugs, wat mij dus weer doet vermoeden dat je leven in je hoofd afspeeld.
Je hoeft helemaal niets te geloven. Je hoeft alleen te zien: mijn lichaam en de wereld is altijd onderhevig aan verandering, maar dieper dan dat ben ik, datgene dat verandering ziet. Als er niets was wat altijd hetzelfde bleef, hoe kon verandering dan überhaupt opgemerkt worden? De onderliggende realiteit moet onveranderlijk zijn. En dat is ook onze ervaring. 'Ik ben' is nog precies hetzelfde als toen je lichaam net geboren was.
Ik ben ook geen fan van religie omdat het simpelweg geloven in een doctrine denk ik nergens toe leidt, behalve onderdrukking en hersenloos aannemen zonder zelf diep te contempleren. Maar dat betekent denk ik niet dat er geen essentiële wijsheid is te vinden in bijvoorbeeld de Bijbel. Het gaat er denk ik om, om de diepe metaforische betekenis te zien in bepaalde uitspraken en voor jezelf in je eigen ervaring te onderzoeken. Niet de baby met het badwater weggooien dus.Het stukje wat je quote is dan ook bijbels, en dat is volgens mij sowieso een interpretatie van een interpretatie. Het is geschreven in een tijd dat mensen veel voor waar aannamen en sowieso was kunnen lezen en schrijven in die tijd zeldzaam.
Bijvoorbeeld dus dat citaat: Before Abraham, I AM. Is niet iets dat je dient te geloven, maar iets dat uitnodigt om voor jezelf na te denken: wat kan de betekenis van deze rare uitspraak zijn? Hoezo staat er: I AM? En niet: I WAS? Het is een uitnodiging tot contemplatie.
Is 'Ik ben' geen feit voor jou?Ik ben zelf meer een persoon van feiten (lang leven autist zijn) en vind het dan ook heel moeilijk om verder te kijken naar iets wat voor mij eigenlijk niet bestaat. Het is lastig te bevatten welke vormen er (kunnen) zijn als die er (in het huidige perspectief dus) niet zijn en nooit zijn geweest.
De feiten waar jij het over hebt zijn intellectueel, conceptueel. 'Ik ben' is geen van beide, maar alsnog kun je het niet ontkennen, toch?
Jij begint weer over mogelijke toekomstige vormen. Who knows? Dat zullen we zien wanneer ze er zijn. Maar wat met het vormloze? Kun je jezelf zien? Heb jij een vorm? Niet het lichaam, maar jijzelf? Je hébt een lichaam, maar wie/wat ben jij?
#9
De overgang van hier naar daar is even vervelend, maar ben je eenmaal daar dan is het ok. We gaan dan een tussenleven leiden voordat we reincarneren. Vlak na ons hartstilstand treden we uit ons lichaam en worden we door iemand met wie wij ons vertrouwd voelen, meegenomen naar boven. Ik geloof dat ons bewustzijn blijft voortbestaan na ons dood, en ik vind dat een zeer nare gedachte omdat ik het leven niet leuk vind. Het leven kan op een zeker niveau wel heel leuk zijn. Mocht ik ooit gelukkig worden, dan koester ik de dagen/weken/maanden/jaren dat ik dat ben. Ik hoop ooit te ontdekken waar mijn leven op sloeg, want mijn leven slaat nergens op. Ook in de gehandicaptenzorg heb ik zeer ernstige gevallen gezien, waarvan ik mij afvraag waar dit voor nodig is. En dan de vele levens van dieren die in zeer klote omstandigheden moeten overleven. Waar is al dat lijden goed voor? Waarom is het daar? Ik vrees dat het lijden iets te maken heeft met iets dat nodig is voor hier op aarde. Maar toch maar toch hoop ik ooit antwoorden te krijgen op de vragen die ik heb. En nee, ik plant mijzelf niet voort. Vind deze wereld niet zo leuk. Wie denkt dat de zichtbare maatschappij de wereld is, die heeft dat goed mis. De maatschappij die de meeste mensen kennen, is eerder een soort sprookjeswereld. En mensen geloven liever in sprookjes dan wat echt waar is. En dat is misschien maar beter. Blijf dom, blijf gelukkig. Koester het.
#10
Ik was het altijd wel.maar soms.lijkt het ook een soort van opluchting en in de hoop van mischien is het daar beter
Kun je opnieuw beginnen wieweet?.
Maar zou wel komen door me situatie want normaal denk ik er nooit zo over
En ben ik er wel bang voor
Kun je opnieuw beginnen wieweet?.
Maar zou wel komen door me situatie want normaal denk ik er nooit zo over
En ben ik er wel bang voor
#11
Ik hou me veel met de dood bezig. Denk er veel over na. En ook ik ben er bang voor. Ik denk dat het juist heel normaal is om bang te zijn voor de dood. Het is onbekend. Je weet niet wat er precies allemaal gebeurt na je hartstilstand en nadat je compleet hersendood bent. De kunst is om te leren leven met de angst voor de dood, ook al ben je stervende... of zoiets... Het heeft ook met controleverlies te maken. Op het moment dat je sterft vertraagd de tijd en voel je je organen langzaam uitvallen. Het heeft ook te maken met leren loslaten, accepteren dat het gebeurt hoe kut het ook is. Ik ben jaloers op mensen die tijdens hun diepe slaap komen te overlijden aan een hartstilstand. En het is ook lullig als je een "mooie" dood krijgt, terwijl je veel heb geworsteld met de angst voor de dood...Ik was het altijd wel.maar soms.lijkt het ook een soort van opluchting en in de hoop van mischien is het daar beter
Kun je opnieuw beginnen wieweet?.
Maar zou wel komen door me situatie want normaal denk ik er nooit zo over
En ben ik er wel bang bang
#12
Alweer enkele interessante bijdragen!
Vwb mijzelf, zeg ik:
Ik w i l helemaal niet reincarneren. Absoluut niet!
Dit alleen al vanwege het infectie gebeuren rond corona, met name in de gigantische puinhoop het overal op de aarde is, moorden, roven, stelen, kortom de wereld van nu is niet leuk en dus wil ik straks eeuwige rust hebben.
Blijvend.
Geen schone slaapster gewenst die mij wakker wil kussen!
laat mij maar blijven waar ik dan ben.
Dat zou toch moeten kunnen....
Vwb mijzelf, zeg ik:
Ik w i l helemaal niet reincarneren. Absoluut niet!
Dit alleen al vanwege het infectie gebeuren rond corona, met name in de gigantische puinhoop het overal op de aarde is, moorden, roven, stelen, kortom de wereld van nu is niet leuk en dus wil ik straks eeuwige rust hebben.
Blijvend.
Geen schone slaapster gewenst die mij wakker wil kussen!
laat mij maar blijven waar ik dan ben.
Dat zou toch moeten kunnen....
#13
Jaa echthe ik snap het en wrm houd jij je zo bezig met de dood,? Als ik vragen mag.bij mij is het zo erg dat ik mezelf eerst wat aan wou doen man, echt erg ellende ookIk hou me veel met de dood bezig. Denk er veel over na. En ook ik ben er bang voor. Ik denk dat het juist heel normaal is om bang te zijn voor de dood. Het is onbekend. Je weet niet wat er precies allemaal gebeurt na je hartstilstand en nadat je compleet hersendood bent. De kunst is om te leren leven met de angst voor de dood, ook al ben je stervende... of zoiets... Het heeft ook met controleverlies te maken. Op het moment dat je sterft vertraagd de tijd en voel je je organen langzaam uitvallen. Het heeft ook te maken met leren loslaten, accepteren dat het gebeurt hoe kut het ook is. Ik ben jaloers op mensen die tijdens hun diepe slaap komen te overlijden aan een hartstilstand. En het is ook lullig als je een "mooie" dood krijgt, terwijl je veel heb geworsteld met de angst voor de dood...
#14
Mijn leven is niet rooskleurig. Veel buitensluiting en sociale isolatie. Veel mislukkelingen op maatschappelijk gebied. Tja, ik speel regelmatig met de gedachte om uit het leven te stappen. En dit ga ik op een zeker moment ook doen. Door veel met de dood bezig te zijn, bereid ik mij erop voor. Maar hoeveel ik van de dood ook weet; de angst die blijft gewoon aanwezig.Jaa echthe ik snap het en wrm houd jij je zo bezig met de dood,? Als ik vragen mag.bij mij is het zo erg dat ik mezelf eerst wat aan wou doen man, echt erg ellende ook
#15
Ik vrees dat reincarnatie waarheid is, maar ook ik wil niet reincarneren. Niet naar deze wereld maar ook niet naar een andere wereld. Ik vrees ook dat bewustzijn blijft bestaan, maar ik Hoop dat er na mijn dood geen bewustzijn is. Ik hoop darwin gelijk heeft. Hij is atheist. Ik ben agnost. Al neig ik er toch naar dat er leven is na de dood en dat het leven hier een soort leerschool is. Maar wat moet je leren als je lichamelijk en geestelijk zwaar gehandicapt bent? Of als je reincarneert in een kind dat door ernstige ziekte niet ouder word dan 5. Laat Darwin aub gelijk hebben. Geen god, geen leven na de dood, je nergens meer bewust van zijn.. Ik teken daarvoor!Alweer enkele interessante bijdragen!
Vwb mijzelf, zeg ik:
Ik w i l helemaal niet reincarneren. Absoluut niet!
Dit alleen al vanwege het infectie gebeuren rond corona, met name in de gigantische puinhoop het overal op de aarde is, moorden, roven, stelen, kortom de wereld van nu is niet leuk en dus wil ik straks eeuwige rust hebben.
Blijvend.
Geen schone slaapster gewenst die mij wakker wil kussen!
laat mij maar blijven waar ik dan ben.
Dat zou toch moeten kunnen....
#16
Maar kun je daar dan niks meer aan doen denk je? Want als je zegt van ik ga het op een gegeven moment ook doen lijkt me dat wel erg.en ja ik kan jou wel zeggen van dit dat maar ik sta ook op t punt hoor.en terwijl il alles heb en goed leef ik snap het ook niet. Maarja drm.is de gedachte ook soms zo fijn als je denkt van tis voorbij geen zorgen meer,maja dat is geen denken natuurlijk. En ik heb het zelf gekregen omdat ik zat met iets van t verleden ik zat er zo erg mee dat ik er alles voor wou doen. En dat leed naar depri zijn iedere dag en er geen zin meer in hebbenMijn leven is niet rooskleurig. Veel buitensluiting en sociale isolatie. Veel mislukkelingen op maatschappelijk gebied. Tja, ik speel regelmatig met de gedachte om uit het leven te stappen. En dit ga ik op een zeker moment ook doen. Door veel met de dood bezig te zijn, bereid ik mij erop voor. Maar hoeveel ik van de dood ook weet; de angst die blijft gewoon aanwezig.
#17
Mijn insteek: er is geen fysieke wereld. Alles is geestelijk (bewustzijn). De materiële wereld is slechts een concept, een projectie over onze werkelijke ervaring bestaande uit enkel bewustzijn.
Misschien is dit iets voor je:
"Carlos Castaneda was een Amerikaanse schrijver en antropoloog van Peruviaanse afkomst die een aantal boeken heeft geschreven over zijn relatie met en leerschool bij een indiaanse tovenaar genaamd Don Juan Matus. De boeken bevatten veel bovennatuurlijke verschijnselen en toverkunst maar ook uitvoerige uiteenzettingen van de filosofie van deze Don Juan. Ze trokken sterk de aandacht en kregen een zekere cultstatus. In 1960 ontmoette hij de Yaqui-sjamaan Don Juan Matus, ging bij deze in de leer en schreef de gedeeltelijk autobiografische werken waardoor hij vooral bekend is geworden. Aanvankelijk maakten de gesprekken met Don Juan deel uit van zijn afstudeerscriptie in de antropologie, over het gebruik van hallucinogene paddenstoelen en cactussen, maar later ging Castaneda in de leer bij Don Juan om diens wereldbeeld en wijsheid te leren. De boeken, aanvankelijk antropologische getint, veranderden van toon naarmate de serie vorderde en resulteerden uiteindelijk in een mengsel van verhaal, religie en filosofie. Zijn werk bevat beschrijvingen van paranormale ervaringen, verschillende psychologische technieken (zoals Neuro-Linguïstisch Programmeren), tolteekse magische rituelen, sjamanisme en ervaringen met hallucinogene drugs zoals peyote en jimson weed.
De lessen van Don Juan, P.J. Lukaz | 9789076681351 | Boeken | bol
De lessen van Don Juan (Paperback). De betekenis van wat Carlos Castaneda heeft gedaan kan niet overschat worden. - The New York TimesIk kan alleen maar...
www.bol.com
#18
Ik heb in princÃpe geen angst om herboren te worden. De angst is om te vergeten wat ik nu weet en ik weet ook dat ik dat zál vergeten, want je zult toch weer de hele weg tot volwassenheid af moeten leggen. Dus in die zin ben ik er wél bang voor ja.Vind je het dan beangstigend om herboren te worden in een stoffelijke vorm om op die manier weer nieuwe lessen te leren?
Als je daarin gelooft en je hebt die lessen nog niet geleerd is het toch niet erg om herboren te worden als je nog niet klaar bent om je compleet te ontkoppelen?
Aan de andere kant, ik heb er dan ook weer vertrouwen in dat op zielsniveau geleerde lessen nooit weggegooid zijn.
Maar heb ik dat genoeg? Of heb ik dat niet en zal ik sommige nare ervaringen opnieuw moeten doorgaan, of erger?
Ik blijf er dus op terugkomen: nú is de tijd om zoveel mogelijk te ontkoppelen. In de zin van: be in the world, not of the world.
De wereld mag dan een illusie zijn, wanneer je dat vergeet (en dat doe ik váák) dan wordt het je realiteit. Zoals Bodhidharma zei:
@De Zandman
Misschien nemen die "entiteiten" geen ruimte in, omdat ze in essentie 'niets' zijn. Althans, dat is mijn overtuiging.
#19
ik weet dat je niet zomaar door mindless wordt gequote als je een of andere clown bent maar dit klinkt als de neef van Buddha die nooit echt populair is gewordenBodhidharma
who dis?
#20
Don't feed my egoik weet dat je niet zomaar door mindless wordt gequote als je een of andere clown bent maar dit klinkt als de neef van Buddha die nooit echt populair is geworden
who dis?
Bodhidharma staat bekend als de grootste Zen meester voor velen.