#1
Het is mijn eigen herhaaldelijke ervaring dat als ik uit het denken stap, de frequentie verhoogd wordt, liefde toegenomen en bewustzijn verbreedt.
Hoe lang mediteer je dan voor die sensatie?
Het is mijn eigen herhaaldelijke ervaring dat als ik uit het denken stap, de frequentie verhoogd wordt, liefde toegenomen en bewustzijn verbreedt.
Het is niet zo ver gezocht. In feite is alles energie. Wij ook. Ligt natuurlijk iets gecompliceerder, maar veel oosterse religies gaat het ook vooral om energie en hoe daarmee om te gaan.Wat ik wel grappig vind, is wat jij zegt heel erg lijkt op wat ik bij mijn laatste truffel trip had: ik was alles en niets. Ik was de aarde, de dieren, het heelal, alles! Tenminste, zo voelde het. Ik weet nu achteraf dat het niet echt zo was natuurlijk 😂
Dat wil niet zeggen dat ik geloof dat dit er gebeurt met onze ziel, maar ik sta hier wel open voor omdat het op dat moment zo echt voelde in de trip.
Ik wil niet zeggen dat ik er zeker van ben dat ik dit geloof, maar door mijn laatste trip ga ik wel steeds meer geloven dat het wel waar kan zijn wat je zegt. Dit was namelijk exact wat ik voelde!Het is niet zo ver gezocht. In feite is alles energie. Wij ook. Ligt natuurlijk iets gecompliceerder, maar veel oosterse religies gaat het ook vooral om energie en hoe daarmee om te gaan.
Ik raakte zelf veel meer content met de dood door deze manier van denken. Het leven is eindig, maar de energie gaat niet verloren. Die blijft voortbestaan en voedt weer andere levens(vormen).
Prikkelende vraag! Daar ga ik eens over mijmeren.je bent toch ook niet bang voor je geboorte?
Deze zaken zijn altijd lastig net als de herinneringen, laat dat nou ook juist hetgene zijn waar we nog veel aan hebben, ook positief. Uit het oog maar niet uit het hartÉén ding staat vast.
Wanneer wij sterven, en wij gaan de tunnel in naar het licht toe wat er schijnt te zijn, wij kunnen de mensen, die wij gekend hebben, nooit meer weerzien.
Hun lichaam is vergaan tot stof ,nietwaar.
Hoe graag ik ook enkele makkers zou willen terugzien? Niet meer mogelijk....
Wat zien wij mogelijk dan wél? En....met welke ogen?
Dit kan wellicht interessant zijnIk begrijp zowieso niet echt wat het doel is van leven als je tog weer dood gaat
En een ziel geloof ik wel in aangezien ik niet echt begrijp hoe een stuk vlees gevoelens en kan denKen en doen..
Ik heb 3 jaar in een pinkstergemeente gezeten, daar was het een hoop hel en een beetje hemel, nu ben ik er achter gekomen dat hel helemaal niet in die bijbel staat er staat "Gehenna" totaal andere mening, evangelisch nederland en amerika zijn knettergek en geloven in een psychotische God, maar dat terzijde, ben niet meer bang voor de dood, pas mijn moeder nog opgebaard gezien 3 weken geleden, ze was er gewoon niet meer, heel simpel, bang voor de dood, je bent toch ook niet bang voor je geboorte?Na enkele topics over verschillende aspecten over het hiernamaals, zoals reïncarnatie, vraag ik mij nu het navolgende af:
Wie is er bang voor de dood?
Wat zijn daarvan de redenen? Of zijn die er niet eens mbt jouw visie?
Er is, zoals wij allemaal weten, één ding zeker in het leven.
En dat is het feit, dat op een gegeven moment Magere Hein met de zeis, voor de deur staat en je meeneemt naar wellicht een "ander leven", of misschien naar helemaal niets.
Het oneindige heelal, als enkele stofdeeltjes.
Want aangezien er nog nooit iemand is teruggekomen uit deze toestand na een crematie of begrafenis, (behalve Lazarus zegt men in het oude boek), maar wij?
we weten het niet.
Een idee zou zomaar kunnen zijn dat Charon ons straks over zet, maar hij neemt en heeft totnogtoe niemand weer mee teruggebracht.
Hij doet dit niet.
Al betaal je hem een miljoen. Of nog meer...
Dit gaat het hem dus echt niet worden, nee.
Wie is hier echt bang voor, die dood, en wie niet?
Ikzelf ben niet bang voor deze laatste reis.
De laatste 40 jaar al niet, hetgeen soms roekeloos maakt. Nee. Ik ben zelfs nieuwsgierig of Charon echt bestaat, of niet.
Is de rivier de Styx breed?
Is het een mooie omgeving daar?
En..hoe ver is de andere oever? Hoelang duurt deze overtocht?
Nu aux serieux:
Ik veracht de dood net niet, ik heb er groot respect voor, maar ik ga ervan uit dat wanneer jouw tijd gekomen is, dat je vertrekt. c'est ca.
Soms overleef je een zwaar ongeluk, zonder een krasje, waarvan vele anderen het loodje zouden hebben gelegd, en ga je toch op reis bij een pietluttigheid...uitglijden over een bananenschil oid bijvoorbeeld. En net verkeerd terecht komt.
Het enige, wat ik van belang vind is de manier waarop je sterft.
Ik heb mensen op meer dan afschuwelijke manieren zien sterven, en best wel veel, ook.
In de nacht komen ze regelmatig terug in nachtmerries...
Sommige ziektes die je langzaam slopen, kennen we allemaal.
Zijn we daar dan bang voor?
Ik niet, nee, overigens.
Ik neem het zoals het komt.
Tegenwoordig hoeft niemand meer te creperen zogezegd, en mede hierom ben ik niet angstig. Nee.
Feit accomplit!
En nu zijn de leden hier aan zet.
Geef je mening (verhaal) maar eens!
Dat is die vent die ze ervaringen van 5 meo dmt heeftDit kan wellicht interessant zijn
Denk Dat je voor je geboorte niet bang kan zijn omdat je je daar niet bewust van bent en niet weet Dat het gebeurdPrikkelende vraag! Daar ga ik eens over mijmeren.
Subb thread vraag:
Welke muziek moet er gespeeld worden op je uitvaart?
daarom heb ik altijd muntjes bij me 24/7Ik hoop dat men mij enkele muntstukken meegeeft om de overtocht te kunnen betalen.
Dat mag niet vergeten worden!
ik denk dat alleen in het westen gerouwd wordtVoor de rest moet iedereen blij zijn, feest vieren, dronken worden
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."