#1
Dit betekend wel dat je moet geloven dat jij als entiteit door kan gaan als een andere vorm. Dus tegen alle feiten in ergens in geloven (want het is nooit aangetoond). Ik heb weleens dingen meegemaakt, of eigenlijk 'gevoeld' dat niet bij het lichaam, maar bij een entiteit hoorde. Dit was wel onder invloed van drugs, wat mij dus weer doet vermoeden dat je leven in je hoofd afspeeld.Mijn opvatting:
Er wordt niets overgedragen omdat hetgeen dat de dood zal overleven nooit in de wereld is gekomen, nooit in het lichaam is neergedaald. Het is andersom: het lichaam en de wereld zijn in dat verschenen. Precies zoals onze ervaring ook is.
Wat is er eigenlijk tijdelijk aan dit moment? Hetgeen dat tijdelijk is, is de vorm van dit moment. Maar de vorm van dit moment is maar de oppervlakte, de uiteindelijke substantie en realiteit van het moment is onderliggend aan die oppervlakte. De wetenschap kan verwijzen naar die realiteit (middels voornamelijk kwantum theorie denk ik zelf), maar geen hoeveelheid aan wetenschappelijk bewijs kan iemand van de oppervlakte naar die onderliggende substantie brengen, omdat dit een existentieel vraagstuk betreft. Wat hier nodig is, is de realisatie: ik bén die onderliggende realiteit. De 'Ik ben' is vóór de wereld. Niet in tijd, maar in bestaan. 'Ik ben' is onderliggend aan de oppervlakte. 'Ik ben' is niet geboren, dus hoe kan 'Ik ben' sterven? Hoe kan iets dat geen begin heeft een eind hebben? Hetgeen dat zal sterven is het lichaam en de wereld (die altijd tegelijk opkomen). De zintuigen zijn onlosmakelijk verbonden met de wereld. Nee, sterker nog: De zintuigen zijn de wereld.
Een mooi citaat uit de bijbel die naar dit verwijst:
Before Abraham, I AM.
Er staat niet, Before Abraham, I WAS. Dit heeft een reden. De 'Ik ben' is buiten tijd, oftewel: eeuwig. Het 'is'. Zo'n simpele uitspraak met zo'n diepe betekenis.
Dit klinkt misschien allemaal heel ongelofelijk, maar dit is gewoon allemaal je doodgewone zelf. Je bent hier altijd geweest en zal hier altijd zijn. Je bent vóór tijd en ruimte. Het huidige moment is de oppervlakte (vorm: tijd en ruimte), het Nu is de diepte (vormloosheid, eeuwigheid). Het Nu is een andere naam voor 'Ik ben'. Het is geen toeval dat het altijd hier en nu is.
Maar deze hele simpele realisatie hebben we vaak niet. Omdat we blijven denken, omdat we bezig blijven met wetenschappelijk bewijs. Al dat is alleen de oppervlakte. Terwijl jijzelf de diepte bént. Niet alleen jij, wij allemaal. Dit is geen intellectuele en ook geen bijzondere realisatie. Je ontdekt niets nieuws en weet ook niets meer dan anderen, iedereen weet en kent al de hele tijd: Ik ben. We denken alleen daar achteraan/bovenop: Ik ben... het lichaam. Dat is waar alle problemen beginnen. Als je het lichaam bent, kun je niet de rest van je ervaring zijn. En als je het lichaam bent, heb je een begin en een einde. De identificatie van bewustzijn (Ik ben) met het lichaam is dus een limitatie van zichzelf.
Anyway, ik ratel maar door. Fascinerend onderwerp, kan zo de rest van de dag erover doorgaan. Maar het is in werkelijkheid allemaal denk ik niet moeilijk, maar meer een verandering van perspectief.
Het stukje wat je quote is dan ook bijbels, en dat is volgens mij sowieso een interpretatie van een interpretatie. Het is geschreven in een tijd dat mensen veel voor waar aannamen en sowieso was kunnen lezen en schrijven in die tijd zeldzaam.
Ik ben zelf meer een persoon van feiten (lang leven autist zijn) en vind het dan ook heel moeilijk om verder te kijken naar iets wat voor mij eigenlijk niet bestaat. Het is lastig te bevatten welke vormen er (kunnen) zijn als die er (in het huidige perspectief dus) niet zijn en nooit zijn geweest.
Maar ik moet werken, ik heb geen tijd meer, maar ook ik kan mij in dit onderwerp verliezen. Praat er graag later over verder
