Organisch materiaal kan ontstaan uit anorganische elementen, die worden blootgesteld aan grote hoeveelheden elektriciteit (bliksem). Dat is door middel van experimenten ook aangetoond.
Deze organische stoffen zijn zich gaan binden en er zijn cellen met DNA ontstaan. Toen volgde honderden miljoenen jaren van evolutie en is al het leven, zoals wij dat op aarde nu kennen, ontstaan. Inclusief wijzelf.
Die honderden miljoenen jaren, of misschien zelfs wel langer als je de leeftijd van de aarde neemt, maken de zeer kleine 'casinokans' wel eens stuk aannemelijker om daadwerkelijk plaats te vinden. Wat mijn inziens dus gewoon gebeurd is.
Daarbij treden in DNA strengen bij het kopiëren daarvan (in geval van celdeling, dat continue in ons lichaam plaatsvindt) foutjes op. Daardoor worden de DNA strengen steeds korter, wat de reden is van dat we verouderen, ziektes krijgen etc. Bij de mens is dat het dus ongeveer 80 jaar dat het DNA na heel veel keren kopiëren niet meer voldoende lengte heeft om ons in leven te houden. Daarna krijgen we ziektes en daaraan gaan we uiteindelijk dood.
Ik heb het idee dat er hier twee dingen door elkaar gehaald worden: de casinokans van organisch leven dat ontstaat uit anorganische materie en de casinokans dat er vanuit het niets ineens een tijdsbestek van grofweg 80 jaar ervaring (een mensenleven) ontstaat en daarna weer niets.
Het eerste is een objectieve observatie van de materiële wereld, het tweede is bekeken vanuit jouw subjectieve bewustzijn.
Jij hebt duidelijk een materialistisch wereldbeeld (het fysieke universum is fundamenteel en van daaruit ontstaan organismen en daarin bewustzijn) maar er is nooit verklaard hoe bewustzijn uit materie kan ontstaan. Toch bestaat onze primaire ervaring uit bovengenoemd subjectieve bewustzijn.
Alle dingen die je omschrijft zullen kloppen, maar hebben betrekking op materie.
Ja, voor het bestaan van een doorgaande ziel kan ik dus totaal geen aanleiding bedenken waarom die zou bestaan.
Een "ziel" is ook een woord met een beetje een religieuze ondertoon. Wat dacht je van bewustzijn? Bewustzijn is hier, dat valt niet te ontkennen. Wat als dat de "ziel" is? Wat als de inhoud van bewustzijn verdwijnt, maar bewustzijn zelf niet? Immers, er is nooit aangetoond dat bewustzijn uit materie ontstaat, dus mogelijk is het er ook niet van afhankelijk.
Dat wij het niet kunnen of willen accepteren en/of begrijpen dat er hierna niets meer is, ligt mijn inziens enkel aan onszelf (we zijn immers overlevers). Het biedt ons troost, tevens de basis van vele religies.
Het accepteren dat er hierna niets meer is, is gebaseerd op niets meer dan een aanname/geloof.
Je kunt onmogelijk wéten dat er hierna geen ervaring meer zal zijn. Maar aangezien je alleen maar ervaring kent, is het niet logischer om daar vanuit te gaan, in plaats van dat waar je enkel een concept van hebt (niets)?
