Ihkv leven ( na) de dood, Wie is er bang voor de dood?

@Mindless Haha ja die is leuk he, misschien moeten we een keer een lijst maken met allemaal zulke trucjes en weetjes. Zou tof zijn

Deze is wel tof : kijk eens naar een foto van toen je 5 jaar oud was. Wie is dat? Ben jij dat? Het lichaam? Wist je dat die niet meer bestond? 98% van alle atomen worden per jaar compleet vernieuwd. Na 5 jaar is je oude lichaam op en vervangen door nieuwe atomen. Dus als jij dat lichaam bent dan kun jij hier vandaag toch niet staan?

Guapo Temudgin zei:

@Mindless Haha ja die is leuk he, misschien moeten we een keer een lijst maken met allemaal zulke trucjes en weetjes. Zou tof zijn

Deze is wel tof : kijk eens naar een foto van toen je 5 jaar oud was. Wie is dat? Ben jij dat? Het lichaam? Wist je dat die niet meer bestond? 98% van alle atomen worden per jaar compleet vernieuwd. Na 5 jaar is je oude lichaam op en vervangen door nieuwe atomen. Dus als jij dat lichaam bent dan kun jij hier vandaag toch niet staan?

Klik om te vergroten...

Ja, zelfs met een materialistische (in de zin van: er is een universum gemaakt van materie waar mineralen, planten, dieren en uiteindelijk mensen met bewustzijn uit ontstaan) en/of wetenschappelijke kijk, is het een feit dat je lichaam die je nu hebt, niet meer het lichaam is dat je tig jaren geleden had, op moleculair/atomair niveau. Dus waarom blijven we maar doorgaan met het geloof het lichaam te zijn? Het is nergens op gebaseerd.

Duidelijk is dat er wel 'iets' is dat hetzelfde was toen het lichaam (bijvoorbeeld) 5 jaar oud was en nu het lichaam "vul maar in" jaar oud is. Dat is hetgene dat niet is veranderd, namelijk jezelf. Wat je bijvoorbeeld bewustzijn kunt noemen, maar dat is natuurlijk ook maar een term. Het heeft geen naam, maar je bent het.

Guapo Temudgin zei:

98% van alle atomen worden per jaar compleet vernieuwd. Na 5 jaar is je oude lichaam op en vervangen door nieuwe atomen.

Klik om te vergroten...

Guapo Temudgin zei:

Dus elke 5 jaar heb je een nieuw lichaam.

Klik om te vergroten...

puur dit biologische stuk vind ik altijd mooi, eerder gehoord.

het geeft zo veel ruimte voor groei, jezelf opnieuw uitvinden als je dat wil, voor genezing en herstel als je dat nodig hebt. zeker als het ook je hersencellen betreft. los van geloof in het bovennatuurlijke, Goden of je ziel: is dat wat je soms zoveel mensen zou gunnen: hoop.
en geloof - in jezelf allereerst, en liefde.

en tegelijk is dit waarom ik niet meteen juich bij religies, ook minder snel bij het boeddhisme (hoewel dat een zeer sympathieke filosofie omvat):
het gunnen van iedereen, dat alles wat je nodig hebt in principe al in jezelf zit zonder dat je zelfs maar in iets anders hoeft te geloven.
ik denk dat een aardige gelovige van wat voor religie dan ook, en een ook aardige atheïstische humanist het prima eens kunnen worden, over hoe mensen een beetje tof met elkaar of naast elkaar kunnen bestaan.

daar is een geloof niet per sé voor nodig. ik ken ook mensen die ik hun geloof ik heel hard gun, gewoon omdat zij er blij van worden en gewoon aardige peeps zijn.

Guapo Temudgin zei:

Haha moet je nagaan hoeveel lichamen je draagt in je leven. Minimaal tussen de 1 en 20 :P
Maar ook dat je dus blijkbaar door de ogen van het lichaam kijkt en jij eigenlijk verstopt zit, terwijl je dus wel door die ogen van dat lichaam kijkt. Super vaag.

Klik om te vergroten...

Aangezien ik geloof dat de wereld een hologram is (gemaakt van het spul dat we zelf zijn), denk ik zelfs dat het lichaam van 1 seconde geleden niet meer het huidige lichaam is. Er is geen concreet lichaam, slechts een herhalend patroon gemaakt van laat ik maar zeggen: bewustzijn. Het spul waar dromen van gemaakt zijn. Klinkt in eerste instantie vaag, maar als je het materialistische model goed onderzoekt is dat vele malen vager/onwaarschijnlijker. Er klopt werkelijk niks van.

Je bent imo het hele proces van: de waarnemer, het oog, het waargenomene. Het is allemaal 1 onafscheidelijk proces, dat alleen maar in de geest/het voorstellingsvermogen ontleedt wordt in diverse onderdelen. In werkelijkheid is het 1 "ding".

QueerMan zei:

puur dit biologische stuk vind ik altijd mooi, eerder gehoord.

het geeft zo veel ruimte voor groei, jezelf opnieuw uitvinden als je dat wil, voor genezing en herstel als je dat nodig hebt. zeker als het ook je hersencellen betreft. los van geloof in het bovennatuurlijke, Goden of je ziel: is dat wat je soms zoveel mensen zou gunnen: hoop.
en geloof - in jezelf allereerst, en liefde.

en tegelijk is dit waarom ik niet meteen juich bij religies, ook minder snel bij het boeddhisme (hoewel dat een zeer sympathieke filosofie omvat):
het gunnen van iedereen, dat alles wat je nodig hebt in principe al in jezelf zit zonder dat je zelfs maar in iets anders hoeft te geloven.
ik denk dat een aardige gelovige van wat voor religie dan ook, en een ook aardige atheïstische humanist het prima eens kunnen worden, over hoe mensen een beetje tof met elkaar of naast elkaar kunnen bestaan.

daar is een geloof niet per sé voor nodig. ik ken ook mensen die ik hun geloof ik heel hard gun, gewoon omdat zij er blij van worden en gewoon aardige peeps zijn.

Klik om te vergroten...

Non dualiteit is in principe ook geen geloof maar een levensovertuiging. Het staat voor niet 2. Dus dat je niet een lichaam en een ziel bent maar dus die ziel bent. Jij bent het absolute, je gaat aan alles vooraf. Emotie gedachtes fysieke sensaties. De echte jij die dus verstopt zit in dat lichaampje is onschendbaar, het ziet de wereld maar de wereld ziet het niet.

Er komt niks voor bewustzijn alleen na bewustzijn, religie dus ook.

Oehoeboeroe zei:

In sommige geloven beschouwt men de epifyse (pijnappelklier) als de 'zetel van de ziel'.
De ogen worden beschouwt als spiegels van die ziel.

Klik om te vergroten...

Dat klopt ja.

Alsnog, kunnen we echt zeggen dat we het ene zijn en niet het andere? Waar houdt "jezelf" op? Bij de grens van je huid, bij dat punt middenin je hoofd? Alles wat je hoort, ziet, ervaart, vindt plaats in jouw bewustzijn. Wat is er aanwezig in bewustzijn, behalve bewustzijn zelf? Kan ik echt zeggen dat wat ik verderop zie, niet mezelf is? Het enige waar ik mee in aanraking kom is bewustzijn: mezelf.

Maar er zijn denk ik wel punten "in" het lichaam waar onze energie gelokaliseerd kan worden. Onder andere dus in de pijnappelklier/derde oog. Deze punten worden wel chakra's genoemd. Zelf geloof ik niet dat ze echt ín het lichaam zitten, maar dat zolang we (schijnbaar) een lichaam hebben, ze op die punten ervaren worden.

Allemaal niet om mensen te overtuigen dit. Maar het blijft een mega interesse/fascinatie voor me om hierover te praten.

Mindless zei:

In de regel als iets achter je ogen, in het midden van je hoofd.

Klik om te vergroten...

In sommige filosofieën beschouwt men de epifyse (pijnappelklier) als de 'zetel van de ziel'.
De ogen worden beschouwt als spiegels van die ziel.


In complottheorieën verteld men dat de epifyse lijkt op een dennenappel en dat deze wordt aanbeden in het Vaticaan.

Guapo Temudgin zei:

Non dualiteit is in principe ook geen geloof maar een levensovertuiging. Het staat voor niet 2. Dus dat je niet een lichaam en een ziel bent maar dus die ziel bent. Jij bent het absolute, je gaat aan alles vooraf. Emotie gedachtes fysieke sensaties. De echte jij die dus verstopt zit in dat lichaampje is onschendbaar, het ziet de wereld maar de wereld ziet het niet.

Er komt niks voor bewustzijn alleen na bewustzijn, religie dus ook.

Klik om te vergroten...

ik weet niet zeker of ik helemaal kan volgen wat je hier uitlegt.
en wat is 't nut van je kijk, om met z'n allen zo fijn mogelijk te kunnen bestaan?

to just be.

Eindigheid is ook mooi ja. Dat is een groot deel van de schoonheid van het aardse bestaan.

Na enkele topics over verschillende aspecten over het hiernamaals, zoals reïncarnatie, vraag ik mij nu het navolgende af:

Wie is er bang voor de dood?
Wat zijn daarvan de redenen? Of zijn die er niet eens mbt jouw visie?

Er is, zoals wij allemaal weten, één ding zeker in het leven.
En dat is het feit, dat op een gegeven moment Magere Hein met de zeis, voor de deur staat en je meeneemt naar wellicht een "ander leven", of misschien naar helemaal niets.
Het oneindige heelal, als enkele stofdeeltjes.
Want aangezien er nog nooit iemand is teruggekomen uit deze toestand na een crematie of begrafenis, (behalve Lazarus zegt men in het oude boek), maar wij?
we weten het niet.

Een idee zou zomaar kunnen zijn dat Charon ons straks over zet, maar hij neemt en heeft totnogtoe niemand weer mee teruggebracht.
Hij doet dit niet.
Al betaal je hem een miljoen. Of nog meer...
Dit gaat het hem dus echt niet worden, nee.

Wie is hier echt bang voor, die dood, en wie niet?
Ikzelf ben niet bang voor deze laatste reis.
De laatste 40 jaar al niet, hetgeen soms roekeloos maakt. Nee. Ik ben zelfs nieuwsgierig of Charon echt bestaat, of niet.
Is de rivier de Styx breed?
Is het een mooie omgeving daar?
En..hoe ver is de andere oever? Hoelang duurt deze overtocht?

Nu aux serieux:
Ik veracht de dood net niet, ik heb er groot respect voor, maar ik ga ervan uit dat wanneer jouw tijd gekomen is, dat je vertrekt. c'est ca.
Soms overleef je een zwaar ongeluk, zonder een krasje, waarvan vele anderen het loodje zouden hebben gelegd, en ga je toch op reis bij een pietluttigheid...uitglijden over een bananenschil oid bijvoorbeeld. En net verkeerd terecht komt.

Het enige, wat ik van belang vind is de manier waarop je sterft.
Ik heb mensen op meer dan afschuwelijke manieren zien sterven, en best wel veel, ook.
In de nacht komen ze regelmatig terug in nachtmerries...

Sommige ziektes die je langzaam slopen, kennen we allemaal.
Zijn we daar dan bang voor?
Ik niet, nee, overigens.
Ik neem het zoals het komt.
Tegenwoordig hoeft niemand meer te creperen zogezegd, en mede hierom ben ik niet angstig. Nee.
Feit accomplit!

En nu zijn de leden hier aan zet.
Geef je mening (verhaal) maar eens!

Een gruwelijke pijnlijke dood vrees ik zeker voor het moment daar is.

Wellicht dat het ook afhangt hoeveel je verliest. Voor de dood zelf heb ïk vrede mee als het zich aandient.
Wellicht ziet mijn leven er over 10 jaar anders uit en verandert dat mijn kijk erop.

Ik vind ook dat er verschil is tussen dood willen en blijven leven. Puur dat 1e kan een bepaalde rust en acceptatie aantrekken. Willen blijven leven is wat anders. Kan het slecht uitleggen.

Jij en je Charon. Hoe komt het dat je precies daar zo gefascineerd door bent?

De Zandman zei:

Een idee zou zomaar kunnen zijn dat Charon ons straks over zet, maar hij neemt en heeft totnogtoe niemand weer mee teruggebracht.
Hij doet dit niet.
Al betaal je hem een miljoen. Of nog meer...
Dit gaat het hem dus echt niet worden, nee.

Klik om te vergroten...

Ik heb de laatste tijd een aantal video's bekeken van mensen die NDE's (Near Death Experiences, Bijna Dood Ervaringen dus) mee hebben gemaakt. Velen zijn compleet overtuigd dat ze echt dood waren en toch terugkwamen. Velen geven ook aan dat hun ervaring daar vele malen 'echter' was dan hun ervaring hier op aarde.

Voor wat betreft mezelf: genoeg dingen in het leven waar ik een angst voor heb, maar niet voor de dood. Ik kan eigenlijk niet wachten om erachter te komen hoe het is. Tegelijk zeg ik dit nu, maar weet ik ook dat wanneer het moment daar is en complete loslating moet gebeuren, dat het waarschijnlijk is dat er toch even intense angst op zal komen zetten. Dit zeg ik door tripervaringen waar ik in mijn beleving ook ervoer hoe het is om alles los te moeten laten. Het is makkelijk om nu te zeggen dat je niet bang bent voor de dood, nu dat moment niet letterlijk seconden later lijkt te kunnen gebeuren. Maar als je weet dat je tijd is afgelopen, is dat een ander verhaal en zal er waarschijnlijk alsnog angst zijn. Of je moet de dood in het leven al volledig geaccepteerd hebben.

Ik heb echt geen idee. Vroeger dacht ik altijd dat het licht gewoon uit ging en dat ik in een eindeloos niks zou komen.

Dat was wel een eng idee.

Nu.. na een boel paddos en lsd. Ik zou het echt niet meer weten.

Misschien is alles wel mogelijk.

Dat idee roept meer nieuwschierigheid op dan angst.

Oog in oog met de dood staan. Wetend dat het gaat gebeuren(of je hebt tegen welke prijs dan ook, geluk)

Vind ik een andere angst dan over het algemeen bang zijn voor de dood.


Dood gaan of dood zijn. Even los van de discussie over de definitie van dood. Daar zijn al topics van

Absoluut niet bang voor de dood. Ik ben al een keer dood geweest en gereanimeerd... Heb toen de dood in z'n kruis geschopt en ging weer terug naar mij lichaam. (Dit laatste was een grapje....)

Waar ik wel erg verdrietig van kan worden is de gedachte wanneer ik jong zou sterven, dat ik mijn kinderen achterlaat.

Mrloverdj zei:

Oog in oog met de dood staan. Wetend dat het gaat gebeuren(of je hebt tegen welke prijs dan ook, geluk)

Vind ik een andere angst dan over het algemeen bang zijn voor de dood.

Klik om te vergroten...

Als je veel mensen die een NDE/BDE mee hebben gemaakt moet geloven, zijn wij degene hier die pech hebben. Zij ervoeren vaak ongelofelijke gelukzaligheid en verlossing van het lichaam en ervoeren het terugkomen in het lichaam vaak als een groot lijden.

Niet dat ik hen daar per se in geloof. Ik bedoel, niet dat ik geloof in dat er sowieso een soort hemel is na dit leven.

Zoals @Rivalrie niet bang voor de dood of pijnlijke dood.
Maar wel voor die die ik achter zou laten.

Ook wil ik euthanasie als ik terminaal zou zijn of een kamerplant.

Wat er na de dood gebeurd zal ik dan wel zien , daar ben ik totaal niet met bezig...

Voor dood zijn ben ik absoluut niet bang. Voor dood gaan hangt het er een beetje vanaf op welke (gruwelijke) wijze dit gebeurt.

Ik geloof overigens dat alles gewoon stopt na de dood. Geen nieuw leven, geen hiernamaals.

PsychedelicMagic zei:

Ik hou me veel met de dood bezig. Denk er veel over na. En ook ik ben er bang voor. Ik denk dat het juist heel normaal is om bang te zijn voor de dood. Het is onbekend. Je weet niet wat er precies allemaal gebeurt na je hartstilstand en nadat je compleet hersendood bent. De kunst is om te leren leven met de angst voor de dood, ook al ben je stervende... of zoiets... Het heeft ook met controleverlies te maken. Op het moment dat je sterft vertraagd de tijd en voel je je organen langzaam uitvallen. Het heeft ook te maken met leren loslaten, accepteren dat het gebeurt hoe kut het ook is. Ik ben jaloers op mensen die tijdens hun diepe slaap komen te overlijden aan een hartstilstand. En het is ook lullig als je een "mooie" dood krijgt, terwijl je veel heb geworsteld met de angst voor de dood...

Klik om te vergroten...

Jaa echthe ik snap het en wrm houd jij je zo bezig met de dood,? Als ik vragen mag.bij mij is het zo erg dat ik mezelf eerst wat aan wou doen man, echt erg ellende ook

Jbruinsma zei:

Jaa echthe ik snap het en wrm houd jij je zo bezig met de dood,? Als ik vragen mag.bij mij is het zo erg dat ik mezelf eerst wat aan wou doen man, echt erg ellende ook

Klik om te vergroten...

Mijn leven is niet rooskleurig. Veel buitensluiting en sociale isolatie. Veel mislukkelingen op maatschappelijk gebied. Tja, ik speel regelmatig met de gedachte om uit het leven te stappen. En dit ga ik op een zeker moment ook doen. Door veel met de dood bezig te zijn, bereid ik mij erop voor. Maar hoeveel ik van de dood ook weet; de angst die blijft gewoon aanwezig.