#1
Ik denk dat de meeste mensen best weten dat drugs verslavend zijn. Maar altijd is het idee 'zoiets overkomt mij niet'.Slecht geïnformeerd zijn of zelf-overschatting zullen dikwijls verslaving vooraf gaan schat ik. Ik denk dat bij mij ook wel een zeker nihilisme mij niet vreemd was toen ik begon met roken. Ik was nog tiener toen, bij mij zoals bij zovelen niet echt een tijd van uitsluitend doorwrochte beslissingen, 😂.
Ik ben blij dat ik in die periode Naked Lunch van Burroughs gelezen heb: behalve dat dat fascinerende literatuur was heb ik daar ook wel een heilige schrik voor verslaving aan drugs van opgelopen. In mijn vroege jaren bleef ik ver weg van alles wat niet alcohol of tabak was, die drugs zag ik toen niet echt voor wat ze waren.
William Burroughs zei dat hij heel geleidelijk junk werd, beetje bij beetje en in elke fase leek hij nog voldoende controle te hebben tot hij niet meer zonder kon. Hij beweerde dat hij zo junk werd bij gebrek aan enige andere motivatie die zijn leven een andere wending had kunnen geven.
Volgens mij komt dat ook deels door de misrepresentatie van verslaving. Veelal wordt gedaan alsof het kwaadaardige middelen zijn die je in hun greep nemen. Maar als je gaat experimenteren met middelen dan zal de eerste les zijn dat het helemaal niet zo werkt. En daarna komt de echte valkuil. Want aangezien je niet hoeft te vertrouwen op de algemene opvatting over drugs, ga je dan zelf op zoek naar geschikte toepassingen, zoals ontspanning, of een prosociaal effect, of betere concentratie op werk, noem maar op. Hoe meer toepassingen je gaat vinden voor drugs, des te minder je nog een leven kunt voorstellen zonder middelen.
Imo moeten we dus vooral focussen op middelengebruik als een copingmechanisme.