Ja helemaal waar, maar elke verslaving begint met gebruik. Misschien is in het begin nog de intentie om het leuk te hebben, maar op een gegeven moment gebruik je misschien om moeilijk gevoelens of situaties te vermijden. Bedoel je dat de intentie dan niet meer goed is? Omdat je dan aan het vluchten bent?
Ja zo zou je kunnen zien, maar in breder perspectief denk ik dat je ook in dat latere stadium uiteindelijk nog gelukkig probeert te zijn of probeert te functioneren (wat dan toch weer goede intenties zijn, alleen slecht uitgevoerd). Dus zelfs vluchtgedrag begint met goede intenties denk ik dan. Niemand wil fundamenteel iets slechts, je kies gewoon de verkeerde aanpak om iets goeds (geluk, functioneren) te bereiken.
Sowieso vluchtgedrag, en waarschijnlijk ook wel een periode waarbij doorgebruiken nog een netto positiever resultaat oplevert dan stoppen. Maar dat is dan met name bij fysiek verslavende middelen zo, denk ik. Ik ken in ieder geval mensen die als ze opstonden zo zaten te shaken van de alcoholontwenning zaten dat ze eerst een paar drankjes nodig hadden voordat ze ueberhaupt iets konden doen waarbij fijne motoriek nodig was. Ik weet niet precies wat dan de bedoeling is, maar iets in de trant van "weer kunnen functioneren" terwijl ze zich nog verder de put in zopen natuurlijk.
Of dat vluchtgedrag echt een intentie is weet ik niet. Ik ben altijd al een vermijder geweest, dat was gewoon mijn strategie om om te kunnen gaan met dingen waarmee ik niet om dacht te kunnen gaan (en op die manier leerde ik het natuurlijk ook nooit maar dat terzijde). Ik deed dat een groot deel van mijn leven al. Door me ziek te melden bijvoorbeeld, of door het zo te manipuleren dat 't niet meer hoefde. Dat was de manier toen ik nog geen drugs had.
Toen mijn hoofd eenmaal door kreeg dat ik dat vermijden ook kon gaan doen door te gebruiken, ging ik dat doen. Op alles waar ik mezelf bang voor maakte. Ik had het alleen niet bewust door dat mijn hoofd dat aan het doen was. Het heeft te maken mijn mijn oer-instinct: bij gevaar hard wegrennen. Maar als ik in onschuldige dingen gevaar ga zien dan gaat 't natuurlijk gigantisch mis 🤔.
Misschien wat herhaling van voorgaande posts, maar zo ervaar ik het als ik nu terug kijk. Maar wat
@PapaverMan zegt het is heel moeilijk te ontrafelen allemaal. Misschien kan ik het maar het best samenvatten als "proberen om te gaan met (delen van) een leven dat onmogelijk lijkt".