#1
Die obsessie naar symmetrie lijkt me bij uitstek iets om met microdoseren te doorbreken eigenlijk.
Wat is er mis met foto's die recht aan de muur moeten hangen en handdoeken met randjes naar links?![:wink:]()
Die voorkeur voor orde en symmetrie is, in mijn geval dan, niet debiliterend en vaak zelfs handig. Bovendien hoort een beetje gekheid bij ieder mens (of dat nu lijkt op-OCD is of lijkt op-ADD of wat dan ook) vind ik
Mijn depressieve periodes waarbij ik mijn bed niet uit wilde komen liggen gelukkig al geruime tijd achter mij. Ik ben me wel bewust van de dunne lijn die er soms is richting een nieuwe depressie. Ik weet niet goed hoe ik dit moet omschrijven, ik ben me als het ware bewust van de donkere en zelf destructieve kant in mijzelf. Door die kant af en toe de overhand te geven lukt het mij om stabiel te blijven. Dat zijn nooit fijne periodes overigens maar door dat zo te doen voorkom ik dat deze zelf destructieve kant van mij definitiever en langer de overhand krijgt. Ik denk dat dat is wat @ZERO- hier ook schrijft.
Een periode slecht voelen is niet meteen een nieuwe depressie.
Als metafoor zou ik trippen willen gebruiken, wanneer je je gaat verzetten tegen de trip is die vervelender dan wanneer je je mee laat voeren in diezelfde trip. Ik kies er -soms- bewust voor om mezelf mee te laten voeren in mijn depressieve gevoelens zodat als het ware de druk van de ketel is.
Hierbij helpt het mij te weten dat ik eerdere depressies te boven ben gekomen waardoor ik dit relatief gezien zonder angst kan doen.
Of ik het gevecht heb gewonnen? Ik denk dat het een dunne lijn is tussen winst en verlies.
Hmmm. Mooie filosofie. Praten over winst en verlies is inderdaad misschien niet erg toepasbaar bij dit soort dingen. Goed dat je jezelf ondertussen zo grondig kent.
Het gaat redelijk alleen soms komt het me nog wel opzoeken. Ik kan er gelukkig wel mee omgaan
Fijn dat je er wel mee om kunt gaan. Als je ooit zin hebt om te praten of te klagen wanneer het kut gaat (of zomaar) mag je mij altijd @'en of een pb'tje sturen