Bee

"Probleem is ook dat die hyperfocus niet altijd de goede richting uit gaat. Emotioneel kan het bijvoorbeeld ook zorgen voor heel erg vasthouden aan bepaalde emoties, of bij een ruzie dat 0% los kunnen laten en er voortdurend over malen etc. Of een hyperfocus die wel extern is, maar perongeluk op het verkeerde onderwerp. Ik heb bijvoorbeeld een dag besteed aan het leren van bepaalde kaarttrucs terwijl ik daar zeker niet mijn prioriteiten had liggen. Je ziet iets, wordt enthousiast, probeert het enkele volledige dagen, dan wordt het stom en ga je weer verder met iets anders."

"Definieer "meerdere" Ritalin pillen? Als in; hoeveel, welke dosering en hoeveel tijd zat ertussen? Heb je verder klachten?"

"Ik gebruik het wel als medicatie (27mg) maar er zitten zeer zeker meer nadelen aan het gebruik van methylfenidaat naast slecht inslapen. Het verhoogt je hartslag, bij langdurig gebruik kan het zorgen voor hart- en vaatziekten als je genetisch een beetje pech hebt. Het is verslavend, lichamelijk en mentaal. Laat ik het zo zeggen, voor ik het mee kreeg is mijn familie binnenstebuiten gekeerd om te controleren of er verhoogd risico was op bepaalde aandoeningen, mijn hart is gecontroleerd, mijn bloeddruk is gecontroleerd, beginnen met een super lage dosering om te kijken wat voor effect het heeft, etc etc. Daarnaast kan de hogere hartslag weer leiden tot paniek/angstaanvallen, en het staken van langdurig gebruik tot afkickverschijnselen die niet superfijn zijn. Ga er dus vooral verstandig mee om als je het gebruikt."

"Dat mag je overdreven vinden, ikzelf vind het wel zo fijn en eerlijk volledige informatie te geven. Vooral wegens het zinnetje "Maar zie hier voor de rest geen andere nadelen aan.". Verslaving vind ik best een risico persoonlijk, ieder is natuurlijk anders maar ik heb zeer zeker mensen in mijn omgeving die er net wat te afhankelijk van zijn geworden. Het is ook niet bedoeld om mensen tegen te houden het te gebruiken, dat is niet mijn verantwoordelijkheid en ik gebruik het zelf ook maar meer dat men er bewust mee omgaat."

"Mijn ervaring is dat je met SSRIs handvatten krijgt om de problemen aan te maar het probleem oplossen doen ze niet. Je kunt het een beetje zien als gips rond een been, je been moet zelf genezen maar dat gaat makkelijker met gips dan zonder. In 10 jaar ben je ongetwijfeld persoonlijk toch minstens enigszins gegroeid en wie weet kun je inderdaad zonder. Ik heb zelf 4 jaar een SSRI geslikt (wel een andere maar in basis werken ze op dezelfde manier) en ben er sinds begin dit jaar mee gestopt. Mijn angst klachten zijn 95% weg, af en toe komen ze nog even om de hoek kijken maar veeeeeel minder en makkelijker te behappen. Ik ben ermee gestart ivm een combinatie van angststoornis, depressie en PTSS. Ik heb eerder geprobeerd af te bouwen, toen ging dat zacht uitgedrukt niet zo goed. Maar de tweede poging dus wel. Ik zou in overleg met je arts afbouwen en zogauw je merkt dat het niet goed gaat ga je de dosering gewoon weer aanpassen. Wie weet kun je niet gelijk helemaal stoppen, maar in ieder geval lager gaan qua dosering. Luister vooral naar je lijf en neem de tijd."

"Karentje zei: Ik heb besloten het vanaf nu nog 2 keer per week te nemen. En dan zie ik na zoveel maanden wel of dat goed gaat. Hopelijk kan ik er volledig mee stoppen. Ben het gewoon zo beu dat extra gewicht, terwijl ik vroeger echt een prachtig figuur had. Klik om te vergroten... In overleg met je arts neem ik aan? Ik denk van niet namelijk. Daarnaast is je mentale gezondheid mijn inziens wel belangrijker dan je figuur, mocht het echt dwars zitten overleg dan om andere medicatie te gebruiken of lagere doseringen. Ga desnoods naar een dieetist die om de medicatie heen kan werken. Ik ben ook gewoon afgevallen tijdens medicatiegebruik, het is alleen aangepast werk. Maar het kan dus echt."

"Het klopt dat de farmaceutische industrie helaas ook een winstgevend iets is en daar zullen ongetwijfeld mensen de dupe van zijn. Het is echter wel zo dat ik echt, echt diep heb gezeten (PTSS met bijbehorende narigheid) en SSRI's gaven mij juist de mogelijkheden net die rand te verlichten zodat therapie enigszins aan zou slaan. Hoe donker het ook klinkt, ik denk dat ik dit niet meer had kunnen typen als ik die medicatie destijds niet had aangenomen. Ik had zodanig veel last van paniekaanvallen dat ik mijn huis niet meer uit durfde te gaan, je kunt je voorstellen dat het leven dan best eentonig wordt. Inmiddels heb ik het ver afgebouwd en is de dosering die ik nog slik echt nihil, en daar ben ik blij om want de bijwerkingen zijn inderdaad niet voor de poes. Los hiervan wordt er momenteel veel onderzoek gedaan naar andere behandelmethoden. Er lopen onderzoeken naar het gebruik van ketamine of psilocybine bij depressies/angsten/trauma. Dat schijnt behoorlijk goed aan te slaan. Het is helaas zo dat er gewoon nog veel verbeteringen en ontwikkelingen (moeten!) komen in deze richting, maar het is allemaal nog vrij nieuw en niet zomaar goedgekeurd (en dat is dan wel weer jammer). Het is een moeilijke wereld van belangen die tegen elkaar vechten en daar zijn patiënten slachtoffer van."

"acht.zes zei: Antidepressiva kunnen best hun nut hebben, maar die pakken het gevolg aan, en niet de oorzaak. Jammer genoeg wordt steeds minder energie gestoken in het oplossen van mentale problemen en zie je steeds meer mensen die met pillen een soort van stabiel worden gehouden zonder nog te kijken naar de achterliggende problematiek. Klik om te vergroten... Klopt, maar als je je been breekt doe je er ook gips omheen om je been de kans te geven te genezen. Dat behandelt ook de gevolgen, niet de oorzaak. Beetje een kromme redenering wellicht, maar ik hoop dat je het begrijpt. Desondanks vind ik ook dat er veel te vaak en te snel pillen voorgeschreven worden hoor, absoluut. Maar ik merk dat er vaak een vooroordeel ontstaat dat het helemaal overbodig is. De reden echter dat pillen zo gangbaar zijn vind ik dan wel weer jammer, het is maatschappelijk niet handig als je lang doet over je herstel. Zo gauw je buiten de boot valt "moet je je aanpassen" en dan wordt er niet veel rekening gehouden met de persoon zelf. Mijn inziens is de prevalentie van psychische problematiek ook gestegen met de sociale druk van bijvoorbeeld social media en het wegvallen van privacy. De wereld staat op stroomversnelling en zo gauw je daar niet in mee kan gaan ontstaan er problemen. Helaas is de kennis niet heel bekend dat er ook andere mogelijkheden zijn dan het reguliere wegstoppen van emoties, wat je dus vaak ziet bij huisartsen die om de haverklap benzo's geven als er (bijvoorbeeld) angstproblematiek is in plaats van een doorverwijzing naar specifieke hulp hierbij. Het lijkt alsof emoties verboden zijn, maar een andere optie is inderdaad het leren accepteren en uit de gedachtegang stappen dat het zo snel mogelijk weg moet zijn. Dat is veel zinvoller dan volproppen met angstremmende middelen. Het is gewoon vreselijk moeilijke en ingewikkelde materie. Er zijn immers ook hersenaandoeningen die echt neurologisch lijken te zijn (MS, Parkinson etc) dus waar ligt de grens? Hopelijk leert de tijd ons meer om gerichter te kunnen behandelen bij zulke problemen, maar zoals gezegd ben ik er vrij van overtuigd dat de hedendaagse maatschappij er een groot aandeel in heeft."

"Waar komt de anxiety vandaan?"