Ik vind een dier doodmaken voor onze consumptie niet heel erg, zolang dit (zoveel mogelijk) pijnloos verloopt. Ik vind het belangrijker hoe de dieren hun leven hebben moeten doormaken.
Deze uitspraak hoor ik wel vaker, en hoewel ik geloof dat jij dit zo ervaart en denkt, denk ik wel dat jouw mening eigenlijk iets genuanceerder is dan deze uitspraak. Als je er verder over nadenkt. En het is helemaal niet bedoeld als aanval hoor, maar meer omdat ik nieuwsgierig ben naar of er inderdaad meer nuance in zit
![:)]()
Bijvoorbeeld, situatie: ik vraag me af hoe jij er tegenover staat, heel eerlijk, als nu bijvoorbeeld jouw buren je uitnodigen voor het diner. Ze maken pasta met tomatensaus en 'gehakt' en het vlees smaakt heerlijk, veel beter dan jij het ooit hebt klaargemaakt. Je vraagt ze waar het vandaan komt of hoe ze het klaarmaken, want dit smaakt naar meer... Het antwoord? Jack Russel! Ja, ze hebben hem opgehaald bij het dierenasiel, vanochtend nog. ('Ja, een Jack Russel, we hebben helaas geen grote vriezer') Daar is ze verteld dat het hondje 2 jaar lang bij mensen in kleine kennel, ter grote van een grote bench, heeft gezeten. Hij kon daar lekker in rondscharrelen, het hok was meerdere malen zijn eigen afmeting. Ze hielden echt heel veel van het hondje, maar wilden 'm gewoon niet in huis. Wel kwamen ze uiteraard gewoon om gezette tijden eten geven, vers drinkwater, en als hij ziek was gingen ze naar de dierenarts. Aan zorg geen gebrek... totdat dit gezin moest verhuizen. Daarop is Jack helaas bij het asiel terecht gekomen, waar hij dankzij jouw buren niet lang heeft hoeven te zitten. Ze hebben hem opgehaald en thuis eigenlijk direct een pin door het hoofd geknald, om zo jouw feestmaal te kunnen bereiden.
Goed... In zo'n situatie (los van wet en praktische bezwaren he
![:wink:]()
), zou je dan de eerdere uitspraak heroverwegen? Zou je in staat zijn je buurvrouw op zijn minst te vervloeken en te vertellen wat jij vindt van het afmaken van een hondje... of zou haar bedanken voor deze uitleg en vragen of er nog wat meer van het gerecht was? Met smaak er nog eens komen eten?
Ik ben zelf altijd wel benieuwd waar die grens ligt van een dier mogen doodmaken voor consumptie. Mijn gedachte zou namelijk zijn dat ik het gruwelijk zou vinden. Vreselijk, dat zo'n dier nooit écht vrijheid heeft gekend maar altijd in een beperkt hok heeft gewoond. Geen liefde heeft gekend, nooit echt heeft kunnen spelen. En vervolgens dit leven vroegtijdig beëindigd wordt.
Maar als ik er dan verder over nadenk is mijn mening eigenlijk niet anders als het hondje wél binnen had geleefd, liefde had gekend, gespeeld en gerend had. Dan nog vind ik de gedachte vreselijk dat iemand een hond zou afmaken om op te eten. Nog sterker: als iemand mij zou zeggen dat hun hond een natuurlijke dood was gestorven en dat ze hem daarna hebben gedoneerd aan het plaatselijk restaurant voor Kerst, zou ik ook een beetje beduusd zijn... Daarom ben ik zo benieuwd of er voor jou ook meer nuance in zit dan dat het oké is een dier dood te maken voor onze consumptie. En welke nuance dat dan is, en waarom
![:)]()
En wat vinden mensen hier er bijvoorbeeld van als je leest dat een kunstenares haar kat eigenhandig (maar pijnloos, of zo pijnloos als mogelijk!)
de nek heeft omgedraaid om er een tas van te maken? Een tas is natuurlijk geen consumptie, maar net als vlees een luxe-product en geen primaire behoefte: we kunnen makkelijk zonder. Als je zoiets leest, is dan jou eerste gedachte 'Wat een mooie tas zeg!' (als je hem mooi zou vinden) of denk je eerder 'Wie doet nou zoiets, wat is er mis met deze vrouw?'