Wij zijn hier beiden slachtoffer van 🤣
Ik vind dat je het goed onder woorden brengt hoor.
En ik begrijp je punt dat er toch ergens 'iets' is dat gemeten wordt met een IQ test en wat dan ook weer een correlatie heeft met opleidingsniveau.
Ik was dus net even bij mijn ouders op bezoek. Mijn vader is lange tijd basisschool meester geweest en heeft ook wel hoogbegaafde kinderen in de klas gehad. Hij zei dat het vooral opviel dat deze kinderen vaak sociaal minder sterk waren. Heel slim dus, maar vaak ging dat gepaard met een lager EQ. En hoogbegaafden besteden soms ook geen aandacht aan bepaalde dingen die zij niet interessant vinden en verwaarlozen zo toch wel belangrijke dingen. Mijn vader is er natuurlijk geen expert in, maar dat was zijn ervaring met kinderen die gediagnosticeerd waren als zijnde hoogbegaafd.
Ik zie mezelf ook als weirdo (maar ja dat kan iedereen op dit forum zo zien dat ik dat ben), wat voor label daaraan hangt maakt mij niet echt uit al vind ik het ook wel weer interessant om er wat over te weten te komen. Zeker als ik veel kenmerken in mezelf terug herken.
Beide een PhD en beide gelabeld IQ >130 maar ook bij beide gewoon op een bepaalde manier duidelijk merkbaar in de omgang. Wat me bij hen allebei opviel/opvalt is hun bizar grote algemene kennis. Over de meest uiteenlopende onderwerpen. Ze hadden ook allebei allerlei verschillende hobby’s naast hun onderzoekswerk, ‘tijd over’ dus (en ik kan uit eigen ervaring zeggen: promoveren is op zichzelf tijdrovend en zwaar) en dat liep echt van breien tot tuinieren tot fitness tot het leren van Chinees en (vloeiender) Frans. Maar wat ik dus wilde zeggen is dat beide ook wel ‘iets’ missen in hun emotioneel aanvoelingsvermogen.
Maar wat mis je dan in hun aanvoelingsvermogen?
Vind het raar om dit te zeggen over mezelf maar
ik ga binnenkort ook aan een PhD beginnen. Ik heb zelf ook het label hoogbegaafd (idd vanwege m’n IQ) maar ik heb juist het idee dat het bij mij omhoog komt vanwege mijn aanvoelingsvermogen. Natuurlijk kan ik goed ‘leren’, maar ik merk het juist ik in mijn daadwerkelijke leven in niet zozeer in mijn (wetenschappelijke) opleidingen of studies..
Het is inderdaad een interessante discussie want ik ondanks dat ik goed kan leren heb ik juist het idee dat mijn hoogbegaafdheid mij het leven moeilijker maakt. Ben ook niet iemand dat er mee te koop loopt (DF is een fijn platform om het erover te hebben zonder vooroordelen). Het feit dat ik goed kan studeren betekent juist niet dat ik beter ben dan iemand..
Dus.. een hoog IQ staat niet altijd gelijk aan een hoog praktisch IQ. Ik struggle enorm met het ‘leven’ en ben weer in behandeling voor recidiverende depressie.. lastig onderwerp dit. Desalniettemin vind ik discussies hierover wel leuk en interessant.
Ik ben hoogsensitief en ik ben momenteel aan het onderzoeken of het hand in hand gaat met hoogbegaafdheid.
Een aantal gebeurtenissen op de basisschool lijken erop te hinten en ik kan me vinden in wat bijbehorende valkuilen.
Waar ik vooral last aan ondervind, is de kloof tussen mijn cognitieve en verbale vermogen, die ook naar voren kwam uit een IQ-test. De laatstgenoemde is minder sterk ontwikkeld, waardoor ik het vaak lastig vind mezelf te verwoorden. Het is dan of er een stuk kennis ontbreekt en ik geen woorden kan vastknopen aan het beeld en/of gevoelens die zich vanbinnen afspelen, wat voor een vertraagde verwerkingstijd zorgt. Op dat soort momenten voel ik ontzettend dom.
Verder ben ik voorzichtig met labelen. Het is tenslotte het belangrijkste ernaar toe te werken dat het proces waarop ik informatie verwerk uiteindelijk natuurlijk aanvoelt
Ik dacht zelf altijd dat hoogbegaafd vooral stond voor het snel kunnen oplossen van (logische) problemen en het leggen van verbanden/herkennen van patronen.Volgens mij was het dat hoogbegaafden snel kunnen begrijpen wat de essentie van informatie is, en zich goed kunnen inleven in mensen.
Ik zou het haar opnieuw moeten vragen, maar dit was volgens mij in het kort waar het om draait
Zelf dat ik niet dat ik hoogbegaafd ben. Ik voel emotie namelijk niet intens en heb ook niet heel veel energie zoals van hoogbegaafden bekend is. Ik scoor wel hoog op IQ (rond de 130). Mijn psycholoog denkt dat ik wellicht joogbegaafd ben.
Ik dacht zelf altijd dat hoogbegaafd vooral stond voor het snel kunnen oplossen van (logische) problemen en het leggen van verbanden/herkennen van patronen.
Dat lijkt me zo ingewikkeld.... hoe ga je daar mee om dan?Een diagnose krijgen kan erg bevrijdend en verhelderend zijn. Het geeft je handvatten en zorg wordt vergoed. Ik en mijn vader hebben ook verkeerde diagnoses gehad vroeger. Het blijft moeilijk, en je mag het zelf zeggen: ben ik het ermee eens? Krijg je hulp en ontwikkel je jezelf dan kan het veranderen of blijkt het niet te kloppen. Heb ik wat aan diagnose? Of redt ik me wel in t leven zonder Tegelijk vind ik ook : ik ben gewoon zoals ik ben, bepaalde dingen hebben een naam en dat is t.
De diagnose genderdysforie die ik kreeg heeft mijn leven ten goede veranderd, ik overleef nu niet alleen maar ben ook echt gaan leven ! 😊
Met de genderdysforie ?Dat lijkt me zo ingewikkeld.... hoe ga je daar mee om dan?
En dan weet ik niet eens of ik daar ja of nee op moet antwoorden.Met de genderdysforie ?
Ik moet niks uitleggen , de belangrijke mensen in mijn leven weten het en verder tja. Tis ook niet echt te begrijpen als je het zelf niet hebt. En dat begrijp ik dan weer dat men het niet snapt en vaak per ongeluk kwetsende dingen tegen me zegt. Elke dag vang ik weer de klappen op en probeer t naast me neer te leggen. Onwetendheid is geen zonde tenslotte. Meeste mensen zijn van goede wil.En dan weet ik niet eens of ik daar ja of nee op moet antwoorden.
Jij voelt je zo, dus dat maakt wie jij bent (denk ik). Tegelijk staat dat ver af van hoe de meeste mensen zich voelen
Lijkt mij een hel.
En dan heb je een diagnose die je altijd uit moet leggen lijkt mij?
Mijn brein gaat in overdrive om dat alleen maar te proberen te begrijpen.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."