#1
Ik ken een groep veteranen.. allemaal de diagnose PTSS. Ik beweer niet dat ze nu euforisch door het leven gaan. Maar Zodra de diagnose er was en de hulp of kennis die erna komt stopten ze met achteruit gaan. Soms was het hoogst haalbare stabiliseren. Maar vooruitgang was er ook.
Een prachtig initiatief zijn de hulphonden voor oud veteranen met PTSS.
Voor de diagnose leven ze bijna volledig in de oorlog. Ook al zijn ze hier.
Dan hebben ze zoveel last van flashbacks en bijbehorende aangeleerde reacties. Het laatste wat je dan doet is rustig je gedrag analyseren en en afvragen hoe het beter kan.
Zodra de diagnose komt..het haalt de flashbacks niet weg en alles wat erbij hoort.. maar vaak voor het eerst snappen ze waarom ze zo reageren. En sommigen kunnen steeds beter beseffen..ik ben niet in de oorlog, ik heb last van mijn PTSS.
Ik vind PTSS geen stoornis, maar denk wel.de aandoening waarbij een diagnose alleen maar voordelen kan opleveren.
Want vergeet hun naaste niet.. ook voor hun worden zoveel dingen duidelijker. Bij bv een woedeaanval of angst bij vuurwerk,kunnen ze onderscheid maken tussen hun man en de PTSS die dan domineert.
Een prachtig initiatief zijn de hulphonden voor oud veteranen met PTSS.
Voor de diagnose leven ze bijna volledig in de oorlog. Ook al zijn ze hier.
Dan hebben ze zoveel last van flashbacks en bijbehorende aangeleerde reacties. Het laatste wat je dan doet is rustig je gedrag analyseren en en afvragen hoe het beter kan.
Zodra de diagnose komt..het haalt de flashbacks niet weg en alles wat erbij hoort.. maar vaak voor het eerst snappen ze waarom ze zo reageren. En sommigen kunnen steeds beter beseffen..ik ben niet in de oorlog, ik heb last van mijn PTSS.
Ik vind PTSS geen stoornis, maar denk wel.de aandoening waarbij een diagnose alleen maar voordelen kan opleveren.
Want vergeet hun naaste niet.. ook voor hun worden zoveel dingen duidelijker. Bij bv een woedeaanval of angst bij vuurwerk,kunnen ze onderscheid maken tussen hun man en de PTSS die dan domineert.