poll: ben je neurodivers of neurotypisch of...? adhd, bipolair, autisme, dyslexie etc

Rivalrie zei:

Maar maakt je leven makkelijker

Klik om te vergroten...

Vervreemd me alleen maar van mezelf, uitstel van betaling zeg maar.

Dat is natuurlijk voldoende...

Iemand bekend met het impostor syndrome? Ik heb daar al sinds m’n jong volwassenheid last van. Als mensen me complimenten geven of ik haal goede resultaten in m’n studie of ik win een spel etc. dan schaam ik me ipv me trots te voelen.

“Impostor syndrome (also known as impostor phenomenon, impostorism, fraud syndrome or the impostor experience) is a psychological pattern in which an individual doubts their skills, talents, or accomplishments and has a persistent internalizedfear of being exposed as a "fraud". Despite external evidence of their competence, those experiencing this phenomenon remain convinced that they are frauds and do not deserve all they have achieved. Individuals with impostorism incorrectly attribute their success to luck, or interpret it as a result of deceiving others into thinking they are more intelligent than they perceive themselves to be. Impostor syndrome also occurs in normal human-to-human relationships. Based on this syndrome, continuing doubts about people and individual defense mechanisms are considered difficult to achieve healthy relationships. While early research focused on the prevalence among high-achieving women, impostor syndrome has been recognized to affect both men and women equally”

De Zandman zei:

Dank je voor dit begrip!
Dit zien maar weinig anderen in.
Maar, ik praat er nooit over. Niet meer.
Op een gegeven moment moet je ophouden met gesprekken met psychologen en dit soort hulpverleners.
Je krijgt het er nooit meer uit, nee..
Vuurwerk??
Ik lig ook plat onder medicatie...en anders duik ik onder mijn bed.
Of wat er in de nabijheid staat.
Het is onbeschrijfelijk, deze toestand, en iedere dag komt er de gedachte om eruit te stappen omhoog.
Ja. Wat een nare, vreselijke toestand.
Ik ga er niet mee verder, dit topic, want zelfs nu, na dit verhaal, want nu al loopt de spanning op..

Klik om te vergroten...

Ik begrijp je denk ik (ik wilde aanvankelijk zeggen helemaal maar volgens mij kun je een ander nooit helemaal begrijpen, zie solipsisme). Ik heb vorig jaar, na talloze “behandelingen” en gesprekken en een aantal opnames, besloten om er niet meer over te praten. Ik heb besloten om in eenzaamheid te lijden. Alles andere heeft toch geen zin meer.

Overigens weiger ik medicatie. Ben met het meeste gestopt, heb alleen nog iets om te helpen slapen, en zelfs dat werkt niet altijd. Psychofarmaca is symptoombestrijding en lost het probleem niet op.

Day is juist, maar soms is er geen oplossing mogelijk, en kan je simpelweg niet om medicatie heen.
Bij sommige mensen werken die therapieen niet.
En wdan zul je toch op zoek moeten gaan naar dat medicament, wat het meeste effect geeft, ofwel waarmee de beste resultaten kunnen worden behaald...
En dat betekent, dat je met dit gegeven moment, verder moet leven.
Lang niet alles is met een pilletje oplosbaar...en ook voor gespreks therapieen geldt, dat deze lang niet voor iedereen werkzaam zijn.
Groepstherapie.
Bij mij een absolute no go.
Van de 10 mensen in die groep waren er 2, die er wat aan hadden, 4 bleven staan, waar ze stonden, en 4 boerden alleen maar verder achteruit.
Wie geeft het achterste van zijn tong bloot?
Aan mensen, die je totaal niet kent?
Ik dus niet. Nee.