Wow @Neo-Shulginist, je zoekt wel de controverse op de laatste tijd, hè?
Allereerst:Hehehe. Beetje wel he neo😜
Haha herkenbaar! Ik heb dat extra rondje in de supermarkt ook weleens gemaakt en nu ik erbij stilsta: het is meerdere keren voorgekomen dat ik een vrouw iets te vaak tegenkwam in de supermarkt.Dit is toch helemaal niet wat voorvalt bij een ´ziek´ hoofd vind ik.
Ik neem het net wel van je aan.
Hoe je dat uitschrijft geeft exact weer hoe het ook bij mij gebeurd. Ik vind het een ´natuurlijk´ proces dat gaande is in jezelf.
Ik ben zelf redelijk snel geprikkeld als ik iemand knap zie. Kijken doe je al voor je het beseft. Ik wil het zelf niet te opzichtig doen...
Eerlijk gezegd als het iemand is die heel knap voor me is bv in de supermarkt, dan rijd ik een extra rondje door de gangen om nog even te passeren en mss kort spontaan ´toevallig´ even contact te maken, meestal gebeurd dat niet maar soms is het sterker dan mezelf, de drang om kort ff in verbinding te staan. Andersom is het ook al gebeurd. Altijd toevallig onopvallend. Is dat iemand objectiveren? Vind ik niet. Het is gewoon iemand ´mooi´ ´aantrekkelijk in z´n totaliteit´vinden (uitstraling), eigenlijk is het meer een compliment dan een schunnig iets
Dit zou best kunnen.Juist dit doet me ook afvragen hoe verschillend dit is tussen mannen en vrouwen. Het zou best kunnen dat dit bij vrouwen wezenlijk anders werkt en we daarom elkaar hierin misschien soms minder snel begrijpen.
Dit topic begon al met een artikel over zorgelijke ontwikkelingen rondom homoseksualiteit in Polen. Niet bepaald een klein dingetje. Maar één bijdrage van @Neo-Shulginist en het gaat meteen ook over man-vrouw verhoudingen, consent, Islam, Christendom, de etiquette van de hedendaagse dating scene en het moderne vooruitgangsdenken (en dan mis ik nog een paar dingen). Niemand denkt dat we in de perfecte samenleving wonen, maar je kan ook overdrijven 😉Ik snap niet helemaal welke verwachtingen jullie van me hebben. Dachten jullie nou echt van 'oh, die @Neo-Shulginist weet echt heel veel van een taboe-onderwerp zoals drugs. Dat zal vast iemand zijn die de status quo een goed idee vindt.'
Ja maar WACHT, ik kan het uitleggen. Het is allemaal verbonden namelijk!Dit topic begon al met een artikel over zorgelijke ontwikkelingen rondom homoseksualiteit in Polen. Niet bepaald een klein dingetje. Maar één bijdrage van @Neo-Shulginist en het gaat meteen ook over man-vrouw verhoudingen, consent, Islam, Christendom, de etiquette van de hedendaagse dating scene en het moderne vooruitgangsdenken (en dan mis ik nog een paar dingen). Niemand denkt dat we in de perfecte samenleving wonen, maar je kan ook overdrijven 😉
Nog even over dit. Niet alle vrouwen zijn subtiel...Volgens mij kijken vrouwen ook, maar zijn ze gewoon beter in het sneaky doen zodat het niet zo opvalt.
Iedereen kijkt toch graag naar iets moois 😍❤Nog even over dit. Niet alle vrouwen zijn subtiel...
Sure niets mis mee!Iedereen kijkt toch graag naar iets moois 😍❤
Ik voel mij aangetrokken tot zowel man als vrouw dus 2x zoveel kijk plezier 😇😇
Als man heb je vaak niet door dat je intimiderend over kan komen… of tenminste, als ik voor mezelf spreek, ik had dit vaak niet door. Ik had nooit slechte intenties met dit soort dingen (per ongeluk staren of nog een keertje langs lopen). Ik was dan juist onder de indruk van iemand en eigenlijk zat ik op een wondertje te hopen, zo van “misschien ziet ze me wel staan”.We gaan overigens totaal voorbij aan het feit dat mannen meestal fysieke overmacht hebben en dat staren en 2 keer langslopen (of vaker) of een extra rondje rijden sneller als intimiderend kunnen worden opgevat
🤣Zanz lapzwans
Omdat je je nog niet genoeg kunt verplaatsen in hoe de ander denkt. Hadden we het idd gisteren over maar nog unfinished. Deze opmerking, met name het laatste deel, maar ook het middelste deel, geeft wel weer aan dat we dat gesprek nog af moeten maken inderdaad. Call me😘We gaan overigens totaal voorbij aan het feit dat mannen meestal fysieke overmacht hebben en dat staren en 2 keer langslopen (of vaker) of een extra rondje rijden sneller als intimiderend kunnen worden opgevat omdat er nu eenmaal veel sneller een gevaar gevormd wordt*.
Wederom met Zanz lapzwans over gefilosofeerd en hij geeft aan dat het moeilijk is omdat die lijn dun is. Ik zie niet zo goed in waarom je, als die lijn dun is, deze lijn op zou zoeken want een vrouw die zich onveilig voelt zal je niet snel aantrekkelijk vinden maar okay we zijn er nog niet over uit.
*of moet ik nog even de cijfers van femicide en ander gendergerelateerd geweld zoals ongewenste seksueel gedrag erbij halen?
👏🏼👏🏼👏🏼👏🏼Kijk dan die kleine groep mannen aan, en niet de vrouwen die dit ervaren. Spreek die gasten aan, ook als het je eigen vrienden zijn. Spreek je hiertegen uit, geef dit je kinderen mee.
Ik ben door ditzelfde proces gegaan. Ben uit de kast gekomen als lesbisch en ontdekte op veel latere leeftijd dat ik mannen toch ook aantrekkelijk kan vinden. Herken heel erg wat je schrijft over jezelf opnieuw leren kennen en dat het voelt alsof je weer opnieuw uit de kast komt. Het is een proces en zo te lezen ben je hier al erg bewust mee bezig. Ik wil zeggen: het komt wel. Gun jezelf tijd en probeer jezelf daarin niet teveel beperkingen op te leggen, zowel letterlijk als meer figuurlijk, aka in je manier van denken.En daarmee wil ik liever ook dat waardeoordeel helemaal loslaten. Dat zou het een stuk eenvoudiger maken voor mezelf haha
Die waardeoordelen zitten mezelf alleen maar in de weg om open te kijken naar mijn gevoelens in het moment.
Het voelt een beetje als opnieuw een eerste keer uit de kast komen. De onzekerheid over hoe het nou precies werkt bij mezelf enzo. En dat ik daar ook graag zekerheid in wil hebben. Wat op het gebied van emoties en gevoelens volslagen onzin is natuurlijk. Want daarover zekerheid en controle hebben is onmogelijk. Gevoelens komen en gaan en liegen nooit, in tegenstelling tot gedachten.
Ik vraag me dan ook elke dag af: waarom doen we dit onszelf aan😂Inde kern zijn we ook gewoon allemaal 1 los van alle labels,kleuren en ideeën, overtuigingen 😇
Wow wat een interessante bijdrage! Hier ga ik me vanavond op de terugweg weer eens aan wagen😊Schoot gisterenavond toch nog wel het e.e.a. door m'n hoofd wat betreft deze. Ik ben toch weleens benieuwd waar die verschillen dan precies in zitten en of dat echt persoonlijk is of 'gemiddeld genomen' ook een man/vrouw verschil.
Als je eigenlijk nooit een onderscheid maakt in geslacht, maakt dat je dan niet automatisch panseksueel?
Als je altijd eerst uitgaat van de persoon en daarmee een band ontwikkeld, ben je in principe genderblind.
Nu hoeft natuurlijk niet elk contact te gaan over romantische of seksuele relaties 😂
Maar toch, als je altijd genderblind bent, en dus nooit onderscheid maakt tussen gender, zou dit bewust of onderbewust ook doorwerken op het vlak van romantische en seksuele relaties. Want dan zou je geen enkel waardeoordeel plaatsen op geslacht.
In bijvoorbeeld professioneel contact heb ik hier minder moeite mee om geen waardeoordeel te zetten op geslacht of andere uiterlijke kenmerken. Dan ga ik liever uit van iemands kracht om een waardeoordeel te plaatsen.
Binnen NA oefen ik er ook mee om waardeoordeel compleet los te laten. Dus ook als iemand fouten maakt, dat ik diegene altijd oneindig meerdere kansen geef. De kans om te groeien, om de volgende keer te laten zien dat ie van hun fout heeft geleerd. Eigenlijk probeer ik dus op een zenvolle manier te kijken naar die persoon. Wèl met de voorkennis die ik heb, maar met de onbevangen blik van een kind die alles voor de eerste keer meemaakt.
Als dat verduidelijkt wat ik bedoel haha
Maar buiten deze omgevingen hecht ik vaak nog wel waardeoordeel aan uiterlijke kenmerken. Of ik hier nou bewust van ben of dat er een aantal in mijn onderbewuste spelen, ik ben er zeker van dat ze er zijn.
Ik moet ook terugdenken aan de basisschooltijd waar ik andere kinderen regelmatig de vraag hoorde stellen: "ben jij nou een jongen of een meisje" aan kinderen waar het niet in een oogopslag duidelijk was.
Verder ben ik ook wel opgegroeid met de ideeën dat er twee geslachten zijn. Èn ook dat er verschillen zijn tussen die twee geslachten. Dat begint al heel jong en men zou zeggen relatief onschuldig (jongens doen aan voetbal, meisjes spelen met poppen, etc.) Dit vertelt een kind eigenlijk al heel duidelijk dat er duidelijke kaders zijn, en dat er dus wezenlijke verschillen zijn tussen de geslachten.
Het voed daarmee dan ook het waardeoordeel wat we plakken aan geslacht als je het mij vraagt.
Zelf ben ik o.a. best veel bezig met dit thema van een waardeoordeel plakken door de Zen levenswijze waar ik mee bezig ben.
Maar ook omdat ik in het laatste jaar aan mezelf toch echt wel heb mogen toegeven dat ik niet 100% homo ben.
Dat is opzich nog best een zoektocht geweest. In welke mate is er dan romantische, emotionele en/of seksuele aantrekkingskracht naar een geslacht en is die er dan?
Voor mij is wel duidelijk dat ik voornamelijk aangetrokken wordt naar mannen; seksueel, romantisch en emotioneel. Het zwaartepunt ligt bij dat geslacht zou je kunnen zeggen.
Maar gaandeweg ben ik er wel achter gekomen dat ik bij sommige vrouwen ook alle drie die vormen van aantrekkingskracht kan ervaren.
En daarmee wil ik liever ook dat waardeoordeel helemaal loslaten. Dat zou het een stuk eenvoudiger maken voor mezelf haha
Die waardeoordelen zitten mezelf alleen maar in de weg om open te kijken naar mijn gevoelens in het moment.
Het voelt een beetje als opnieuw een eerste keer uit de kast komen. De onzekerheid over hoe het nou precies werkt bij mezelf enzo. En dat ik daar ook graag zekerheid in wil hebben. Wat op het gebied van emoties en gevoelens volslagen onzin is natuurlijk. Want daarover zekerheid en controle hebben is onmogelijk. Gevoelens komen en gaan en liegen nooit, in tegenstelling tot gedachten.
Het schemerde eigenlijk al een beetje door in mijn lap tekst hierboven. Maar aseksualiteit gaat enkel over het niet hebben van seksuele aantrekkingskracht.
Nu worden uiterlijke kenmerken en de aantrekking daartoe vaak geschaard onder seksuele aantrekking.
Nu vraag ik mezelf dat ook wel af, want zou iemand die ace is dan ook niemand knap vinden? 🤔
Ik bedoel, ik vind ook heel veel mensen heel knap. Maar mijn eerste gedachte is dan niet: 'zo, die zou ik weleens alle hoeken van de -vul willekeurige kamer in- willen laten zien.'
Eerder: 'oh, die zou ik weleens beter willen leren kennen'
Maar eigenlijk nog vaker: 'zo dan, die is knap' om vervolgens gewoon verder te gaan met de dagelijkse gang van zaken.
Dus hoe seksueel is het dan om iemand knap te vinden.
Al kan het best zijn dat deze thema's voor mij gewoon verwarrend zijn. Ik moest in de kliniek dan ook een soort onderzoekje doen en dan een 'spreekbeurt' geven over intimiteit.
Voor mij betekende intimiteit toen vooral iets dat bij seksuele en romantische relaties gebeurt en niet in platonische relaties. Haha daar zat ik dus goed naast.
(Was overigens best leuk om te doen. Je mocht uiteraard geen internet raadplegen, want je mag geen elektrische apparaten in bezit hebben. Dus je moest het doen door de mensen om je heen als bron te raadplegen. Heb toen iedereen, van cliënt tot counseler, uit zitten horen over intimiteit en hoe dat dan voorkomt in relaties met vrienden, geliefden, fwb's en wat intimiteit voor hun betekende. Ja dat was best leuk, om eens de leiding te hebben in gesprekken die over dat soort thema's gaan en dan de ander awkward zich terug zien trekken. Toen ik in de kast zat, was dat dus compleet andersom.
Leukste antwoord die ik heb gehad. Op de vraag over wat lust dan precies is: 'ja lust is gewoon pure neukdwang. Al is het met 6 bizons weet je, dat maakt niet uit.')
Anyway, ik dwaal een beetje af.
Maar je zou zeggen dat, juist door er zoveel mee bezig te zijn, heb ik er ook heel veel over geleerd.
Maar ik ben weleens benieuwd hoe dit soort dingen dan werken bij anderen. Want een waardeoordeel op geslacht hoef je niet enkel te plaatsen op seksueel vlak (iemand knap vinden dan dus blijkbaar i guess).
Maar kan ook op romantische of emotioneel vlak zijn.
Als ik met bepaalde zaken ergens tegenaan loop, bel ik eigenlijk altijd een mannelijke fellow om advies en even de boel uit te spreken. (Nu is dit bij NA en nog meer bij CA ook een beetje de sociaal geaccepteerde norm. Mannen helpen mannen, vrouwen helpen vrouwen. Ook om te voorkomen dat er ongewenste dingen gebeuren)
Maargoed, ook voor mezelf voelt dat makkelijker ofzo. Om problemen met een man te bespreken. Dus zou je zeggen dat ik ook op emotioneel gebied een waardeoordeel hecht aan geslacht.
Niet dat ik niets van een vrouw zou aannemen. Ik heb het nu vooral over hoe het gevoelsmatig aanvoelt waarbij het makkelijker is om over lastige emotionele zaken te spreken.
Zo... Tijd om weer te gaan werken 😂
Ook niet als je zin hebt in seks? Of als de vrouw zo mooi is dat het wel eens de liefde van je leven kan zijn? Of als je een glaasje of blowtje te veel op hebt?Dat doe je gewoon niet, als je je verstand hebt.
Maar nu ga je oordelen over wat iemand voelt… dat klopt toch niet? Dat is toch niet iets dat wel of niet te rechtvaardigen is? En zo wel: is het dan al niet gerechtvaardigd als je al (heel vaak) in situaties hebt gezeten die wel onprettig of gevaarlijk waren?!waar die angst niet gerechtvaardigd
Maar dat soort mannen krijgen tot nog toe ook de ruimte daarop te acteren… Hoe kan dat dan volgens jou? Waar zit hem dat in?dat soort mannen zullen er altijd zijn.
Nee… dat zeker niet. En ik denk dat jullie hier die situaties ook wel aardig kunnen inschatten als ik de reacties zo lees. Maar ik zou gewoon niet daarin de grens opzoeken. Ik plaats mezelf sowieso van nature buiten situaties waarin ik andere benadeel, daar overdrijf ik vaak ook wat in… maar als dit zo’n structureel probleem is, moeten we ons daar allemaal dan niet structureel op aanpassen?Een vrouw die alleen is op straat aanspreken gaat voor jouw sowieso te ver?
Hier word ik dan wel weer een beetje door getriggerd heheh. Want: vrouwen moeten hun angst voor wat (groepen) mannen ons aan kunnen doen wel opzij zetten want “niet alle mannen zijn zo” maar jullie hoeven je angst voor groepen vrouwen niet opzij te zetten?Oei, dat is wel lastig hoor, want een groepje vrouwen aanspreken is niet makkelijk.
Ik ben door ditzelfde proces gegaan. Ben uit de kast gekomen als lesbisch en ontdekte op veel latere leeftijd dat ik mannen toch ook aantrekkelijk kan vinden. Herken heel erg wat je schrijft over jezelf opnieuw leren kennen en dat het voelt alsof je weer opnieuw uit de kast komt. Het is een proces en zo te lezen ben je hier al erg bewust mee bezig. Ik wil zeggen: het komt wel. Gun jezelf tijd en probeer jezelf daarin niet teveel beperkingen op te leggen, zowel letterlijk als meer figuurlijk, aka in je manier van denken.
Precies dat is waar ik het afgelopen jaar veel mee aan het oefenen benEn als je merkt dat je vanuit een waardeoordeel redeneert, erken die dan, en laat hem vervolgens los. Oordelen is menselijk. Jezelf daar bewust van zijn en het waardeoordeel kritisch bevragen is de stap die je zet om echt open naar mensen en de wereld te kunnen kijken en is werkelijk een bevrijding voor jezelf.
Beetje warrig verhaal geworden misschien 😅
Ik niet. Heb het tenminste nooit gedaan en zie het mezelf nooit doen.Ook niet als je zin hebt in seks? Of als de vrouw zo mooi is dat het wel eens de liefde van je leven kan zijn? Of als je een glaasje of blowtje te veel op hebt?
En dan het perspectief van de vrouw: kunnen wij weten wat iemands intenties zijn als we iemand(en) alleen op ons af zien komen, of kunnen we ons beter beschermen voor het mogelijke gevaar dat ook bestaat (want dat is wat angst uiteindelijk is he: je voorbereiden op een mogelijke situatie die voor jou gevaarlijk/ onprettig is. M.a.w.: zelfbescherming).
Wederom: dat begrijp ik, in zulke situaties.In elk geval: er zijn zat mensen die dit, met of zonder het bewustzijn van deze angsten, wel doen. En dat snap ik ook, maar ik vind er ook wat van. OOK omdat de “de meest vervelende opties” voor beiden groepen echt van een ander kaliber zijn: voor mannen die goede intenties hebben is het heel vervelend dat ze niet de vrijheid hebben advances te maken met hun goede bedoelingen, maar voor vrouwen betekent het de mogelijkheid dat je geïntimideerd wordt, onheus bejegend wordt, of nog veel erger.
Klopt dat dat niet kan, maar relativeer het nou eens Ljuv en kijk eens naar mijn voorbeeld: Overdag in een supermarkt met overal mensen in de buurt en een man probeert vriendelijk contact te maken met een vrouw. JA, je mag je als vrouw daardoor ongemakkelijk voelen, want inderdaad wat je zegt: jouw gevoelens zijn van jou en kunnen niet door iemand anders gedicteerd worden. En zo'n vrouw kan ook van alles meegemaakt hebben. Logisch dat ze dan meer op haar hoede is dan iemand die dat niet heeft.Maar nu ga je oordelen over wat iemand voelt… dat klopt toch niet? Dat is toch niet iets dat wel of niet te rechtvaardigen is? En zo wel: is het dan al niet gerechtvaardigd als je al (heel vaak) in situaties hebt gezeten die wel onprettig of gevaarlijk waren?!
O nee dan begrijp je me verkeerd. Natuurlijk leg ik ook de verantwoordelijkheid bij daders, zij zitten hartstikke fout. En de verantwoordelijkheid ligt ook bij omstanders. Helaas is wat betreft dat laatste geconstateerd dat hoe meer mensen dichtbij elkaar wonen (grote stad), hoe minder het verantwoordelijkheidsgevoel van omstanders is. Wordt iemand overvallen: "not my problem" Ligt iemand te creperen op de grond: "boog eromheen, not my problem". Idealistisch gezien moet dit wat mij betreft ook beter. Helaas is de realiteit echter vaak gewoon anders dan dat.Ik vind dit echt gevaarlijke uitspraken en je legt nogsteeds de verantwoordelijkheid bij (mogelijke) slachtoffers in plaats van daders. Ik vind het ook heel vervelend dat mannen met goede intenties ook zo worden aangekeken. Alleen volgens mij veranderen we dat niet met een cursus weerbaarheid voor vrouwen, maar door SAMEN een front te vormen tegen die mannen. En belangrijker: samen de werkelijke veiligheid te verbeteren. Ze staan al 10000 keer door mij vermeld op het forum maar nogmaals: wil je dat ik de cijfers opnieuw voor je opzoek? Het gevoel is niet feitelijk maar de onveiligheid voor (o.a.) vrouwen wel.
Is het niet vanzelfsprekend dat dit een verzameling van factoren is die daarvoor zorgt? De mannen met kwaad in de zin zijn waarschijnlijk bedreven in het sneaky doen. Of het gebeurd subtiel in huiselijke sfeer, waarbij de mishandeling er langzaam insluipt. Ook zijn omstanders vaak (al dan niet terecht) bang in te grijpen/zich ermee te bemoeien als ze getuige zijn van iets, zeker als het een agressief ogende man betreft. Ten derde (en dit is misschien een controversiële) zijn heel veel vrouwen aangetrokken tot het type man dat juist geneigd is naar mishandeling en komen keer op keer terecht bij hetzelfde soort type, hoe onbegrijpelijk dit misschien ook lijkt. En waarschijnlijk vergeet ik nog vele andere redenen. Oftewel: het ligt complex.Maar dat soort mannen krijgen tot nog toe ook de ruimte daarop te acteren… Hoe kan dat dan volgens jou? Waar zit hem dat in?
Ik denk dat BEIDE partijen een zeker risico moeten nemen, als zij contact willen met het andere geslacht. En dat dit een intelligent gecalculeerd risico moet zijn.Hier word ik dan wel weer een beetje door getriggerd heheh. Want: vrouwen moeten hun angst voor wat (groepen) mannen ons aan kunnen doen wel opzij zetten want “niet alle mannen zijn zo” maar jullie hoeven je angst voor groepen vrouwen niet opzij te zetten
Maw: jullie angst voor afwijzing is belangrijker dan onze angst voor gevaarlijke situaties. Of… ons ongemak bij mogelijke situaties wordt opzij gezet voor jullie ongemak om groepen vrouwen aan te spreken? (Jullie en ons is in deze niet persoonlijk bedoeld en ik weet dat niet alle mannen en vrouwen deze angsten delen). De laatste bijdrage van @Mindless sluit hier ook bij aan natuurlijk. Er is een reden dat vrouwen in groepen blijven, samen naar het toilet gaan, beschermend zijn over elkaar. En die reden is oa die cijfers waar ik t over heb. Het (intimidatie of erger) gebeurt niet sporadisch, het gebeurt structureel en in elke vriendinnengroep.
Herken hier eigenlijk niets van. Ik geef iedereen zijn/haar ruimte, ongeacht wie het is. Maar ik woon dan ook in een klein stadje en wellicht is dit heel anders in grotere steden/dichtbevolkte gebieden.Ik loop als man op straat meestal angstvallig proberen te vermijden dat vrouwen een angstige interpretatie van me kunnen hebben. Bijvoorbeeld niet te dichtbij komen tijdens het lopen. As ik iemand wil inhalen niet op de stoep blijven lopen maar aan de andere kant van de auto's gaan lopen zodat er veel ruimte tussen zit, en expres de andere kant op kijken zodat ik niet beschuldigd kan worden van goorlapperij.
Het gaat lang niet voor iedereen op hoor. Maar ik heb wel meer mannelijke vrienden die zich er ongemakkelijk bij voelen omdat ze weldegelijk zorgen van vrouwen serieus nemen en daarin hun steentje willen bijdragen. Ik zeg het ook vooral om de diversiteit binnenin de groep mannen (en dus ook binnenin de groep vrouwen) te onderstrepen. Juist daarom ben ik ook niet zo'n fan van cultureel bepaalde normen voor man-vrouwverschillen, en al helemaal niet van biologische verklaringen over dat het wel aan de testosteron zal moeten liggen.Herken hier eigenlijk niets van. Ik geef iedereen zijn/haar ruimte, ongeacht wie het is. Maar ik woon dan ook in een klein stadje en wellicht is dit heel anders in grotere steden/dichtbevolkte gebieden.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."