#1
True. Is misschien naïef van mij om te denken dat het zo zou werken 🥲
#3
Tja, ergens werd het ook wel een beetje tijd hoor. Mijn coming-out was zo'n 8 jaar nadat ik voor het eerst verliefdheid voelde voor een jongen. Toen ik dat voor het eerst meemaakte had ik dat helemaal nog niet door, dat dat verliefdheid was. Dat besef kwam pas maanden later hahaHmmm ik kan me voorstellen dat dit erg lastig is. In eerste instantie omdat het al best een ding is uit te vogelen dat je homoseksuele gevoelens hebt, dit van jezelf te accepteren en dit vervolgens aan de buitenwereld kenbaar te maken (ik had je tweede reactie nog niet gelezen en in retrospectief: voor jou NOG lastiger omdat je dit laatste niet op jouw tempo en voorwaarden hebt kunnen doen. Dat is vreselijk oneerlijk en daarmee kan ik de struggle die je bij bovenstaande voelt nog veel beter begrijpen…).
Maar toch, ik had het inderdaad liever op m'n eigen tempo afgemaakt. Ook omdat het me eigenlijk ontnomen is om dat stukje over mezelf te vertellen aan een paar mensen die me dierbaar zijn. Maargoed, het is eenmaal zo gelopen.
En dan vervolgens moet je dat niet vanzelfsprekende beeld van jezelf weer loslaten en dat acceptatieproces opnieuw aangaan. Ik durf daarmee misschien ook wel te zeggen dat het “geslachtsblind” maar misschien wel meer “seksueelblind” kijken maar mensen voor mij makkelijker zou kunnen zijn omdat ik hetro ben en al deze processen nooit heb doorstaan.
Ik snap 'm nu haha
Ik moet ook zeggen; het grootste deel van de tijd ben ik er ook niet veel mee bezig. Meestal is het, zoals je aangaf, de gedachte dat iemand knap is komt op en vervliegt weer. Nu ik erover nadenk gaat het ook wel met periodes dat ik er meer of minder mee bezig ben. Bepaalde dagen ook meer dan andere, vooral ook meer tijdens vrije tijd.
Nouja, mijn conclusie was ook wel een beetje dat maar heel weinig mensen er echt een goed beeld bij hadden. En velen vonden het toch ook maar wat ongemakkelijk. Het was inderdaad best leuk om te doen!Ik denk dat dit voor heel veel mensen heel verwarrend is! Je bent er iig echt niet “raar” door. En wat leuk om zo’n onderwerp op die manier aan te vliegen! Op veel vlakken heel leerzaam😊
Ik geloof dat veel mensen dit hebben, inderdaad. Dat ze toch ook een voorkeur in geslacht hebben voor vriendschappen of in elk geval soorten vriendschappen. Ik zou in eerste instantie dan toch wel het idee hebben dat je seksuele(/romantische) voorkeur je emotionele voorkeur beïnvloedt: het is moeilijk een goede hechte vriendschap op te bouwen als je alleen maar bezig bent met hoe sexy iemand is of hoe graag je er een ring om wil doen… maar dat is duidelijk niet jouw ervaring, en heel eerlijk gezegd ook niet de mijne.
Hoe het voor mij werkt: Ik kan wel echt heel stellig zeggen dat dit wat jij omschrijft voor mij niet opgaat. Ik heb heel veel soorten vrienden, en met zowel mannelijke als vrouwelijke vrienden heb ik de diep emotionele “alles delen en bespreken” relatie. Zo heb ik 1 vriendinnen groep van de middelbare school met wie dit enorm sterk is, maar van een andere vriendengroep 2 mannelijke vrienden met wie ik exact die relatie heb. Ik vind het vaak in eerste instantie makkelijker om contact te leggen met mannen, omdat het toch “iets minder drama is” en ik over het algemeen onzekerder ben rondom vrouwen. Maar als ik de juiste vrouwen tegenkom heb ik dat makkelijke contact net zo goed, en ik kan ook heul veul mannen noemen met wie ik geen hechte vriendschap hoef op te bouwen om die reden. Het ligt dus echt volledig aan iemands persoonlijkheid of en wat voor vriendschap ik kan/wil opbouwen, niet aan geslacht of dergelijken.
Bij mij moet dit bij vrouwen meer groeien denk ik, die vertrouwensband. Maar die komt op een gegeven moment zéker wel. Mijn tweede coming-out (die ik zelf initieerde) was bij m'n beste vriendin. Dat was eigenlijk altijd al de planning geweest, dat ik het haar als eerst zou vertellen. Ook omdat ik wist dat het bij haar niets uit zou maken en ik eigenlijk al dacht dat ze het al wel door had (was dus niet zo lol). Daar heb ik gelijk alles op tafel kunnen gooien waar ik tegenaan liep in die hele situatie. Maar goed ook. Zeker toen was ik echt een enorme binnenvetter, maar ik zat er zo ver doorheen. Ik ben weleens benieuwd wat er was gebeurd als het nog even door was gegaan zonder dat ik er met iemand over praatte.
Ik vraag me weleens af hoeveel mannen dat ook doen, zichzelf uitdagen om te fantaseren over hetzelfde geslacht. In de meeste kringen waar ik kwam voor en tijdens mijn gebruikerstijd, was dat onderwerp onder mannen eigenlijk not-done om over te praten. Met drie ('hetero') vrienden heb ik er weleens over kunnen spreken; één werd heel open over zijn seksuele voorkeuren en vond ook dat er eigenlijk te weinig over gepraat werd een ander was toch ook wel een beetje bi en weer een ander niet. Dit was wel na mijn coming uit, maar voor de meeste mensen waren zij on the down low en hadden ze liever niet dat dit openbaar werd.Op romantisch en seksueel gebied ben ik dus waarschijnlijk enkel aangetrokken tot mannen. Ik heb mezelf ook wel eens uitgedaagd te fantaseren over vrouwen, maar werd er gewoon niet warm van. Zelfs nooit met een vrouw gezoend ofzo.
Maar meestal werd dat onderwerp heel snel van de hand gedaan
What the fuck. Ik vond het eerste deel van je verhaal hier al best kut (voor je) maar dit: what the fuck. Ik weet niet zo goed wat te zeggen behalve dat je dit niet hebt verdiend en dat ik het een bizarre actie vind.
Wat goed dat je met haar het gesprek durft aan te gaan en dat je hierin naar je eigen fouten/bijdrage kijkt. Ik ken het stappenplan van na niet zo goed dus weet niet of wat ik nu ga zeggen daar echt “op tegen is”, maar volgens mij kan dit gesprek ook andersom gevoerd worden en mag je daar ook best om vragen: uitleg (en excuses) over de outing en kwijt kunnen wat het met jou gedaan heeft. Want wat ze heeft gedaan gaat ook de boekjes te buiten. In elk geval: ik werd ook wel echt boos toen ik je tweede bijdrage las, en ook al snap ik dat je van die boosheid af wil: hij is zeker gegrond.
🍀💕
Haha, ja je zegt inderdaad iets wat erop tegen is.
Stap 8 - Wij maakten een lijst van alle mensen die wij schade berokkend hebben en werden bereid het met hen allen goed te maken.
Lastige stap, zeker met stap 9 in het achterhoofd ben je al snel bereid mensen weg te laten omdat je het met hun liever nooit goed gaat maken. Maar beter is om alles en iedereen op te schrijven. En vervolgens kan je met je sponsor overleggen wat dan verstandig en nodig is, met wie maak je het wel goed, met wie (nog) niet en bij wie moet je oppassen omdat een gesprek mogelijk meer schade kan berokkenen.
Uiteindelijk schrijf je ze op in drie kolommen: Nu, Ooit en Nooit. Een groot deel staat in de nu kolom en nodig ik een voor een uit voor een gesprek. Een deel, waaronder zij dus, staat in de ooit kolom. In het begin stond ze in de nooit kolom omdat ik ook vond dat zij mij heel veel heeft aangedaan en omdat er echt nog heel veel boosheid zat.
In de nooit kolom staat verder bijvoorbeeld ook mijn vader, die niet meer leeft. Maar ook daar ga ik een soort stap 9 mee doen, al is die dus heel anders dan je met een levend persoon zou doen.
Zoals ik net al aangaf is ze dus verschoven van de nooit kolom naar de ooit kolom. Ik ben gaan inzien dat ook zij ziek is en bepaald gedrag vertoont uit zeer disfunctionele coping. Kans is groot dat zij zich net zo kut voelt over haar gedrag, maar dat laat ze niet merken. Ik begin dus enigzins begrip te vormen voor wat zij heeft gedaan. Maar, uiteindelijk gaat stap 9 helemaal niet over wat een ander heeft gedaan. Het gaat om mijn aandeel en de schade die ik heb berokkend.
Ik ben verantwoordelijk voor mijn acties, niet die van een ander en kan dus ook niet eisen dat iemand excuses aanbied. Daarnaast heeft het helemaaaaal geen zin om een soort vingerwijswedstrijd te houden; ja, ik heb dit gedaan.... Maar jij, jij hebt dat gedaan. Dat is pas erg.
Vaak is dat eigenlijk ook maar een rationalisatie om goed te praten van de schade die ik dan iemand heb aangedaan. Maar neemt niet weg dat ik fouten heb begaan.
Vaak is het ook een opeenstapeling van actie/reactie. Als ik een fout bega en op iemands tenen ga staan, dan kan ik de wind van voren verwachten. En als je dat dan over en weer blijft doen, dan maakt het uiteindelijk allemaal niet meer uit wie er is begonnen.Waar het eigenlijk om gaat is dat ik verantwoordelijkheid neem voor mijn aandeel in de situatie en wat de ander er mee doet is hun zaak.
Uiteindelijk is het ook de bedoeling dat een stap 9 niet over mij gaat, maar dat het voor een ander ook de kans is om open te vertellen hoe hij/zij het heeft beleefd. Vaak hebben we wel een idee van welke schade we hebben aangericht, maar heel vaak zitten we er ook compleet naast. Zeker bij twee vrienden kreeg ik terug dat het hun het meeste pijn heeft gedaan dat ik niet naar hun bezorgdheid heb geluisterd. Terwijl ik eigenlijk dacht dat er hele andere dingen waren die hun hadden beschadigd.
Stap 9 - Wij maakten het, waar mogelijk, direct goed met deze mensen. Behalve wanneer dit hen of anderen kan schaden.
Ik begin zo'n gesprek dus eigenlijk altijd met een introductie, waarom we dit doen, hoe het in z'n gang gaat, etc. En daarna geef ik eigenlijk het woord aan de ander en houd ik m'n mond. Om de ander écht de ruimte te geven alles te kunnen zeggen. En na verloop van tijd krijg ik weleens vragen of valt het een beetje stil en stel ik wat vragen en langzamerhand word het steeds meer een dialoog ipv een monoloog. Maar ik probeer nooit te reageren of dingen te corrigeren. Hoe ik iets heb beleefd gaat het op dat moment even niet om. Het gaat om de beleving van de ander.
Het is best lastig om dit echt goed uit te leggen merk ik haha
Uiteindelijk doen we dit om meerdere redenen. De voornaamste is een ander de gelegenheid te geven om uit te spreken wat er nog dwars zit. Om de lucht te klaren en met een schone lei te beginnen. Om die reden vragen we ook altijd of er nog iets is wat we kunnen doen om het goed te maken. Daarna kan je dus een relatie weer écht gaan opbouwen.
Daarnaast is het enorm leerzaam. Je ziet tijdens die gesprekken in dat soms heel andere dingen schadelijk waren dan je dacht. En als je hiervan leert, kan je dit in de toekomst voorkomen en dus ook gezondere relaties aangaan en behouden.
En uiteraard is het ook een stukje eigenbelang. Met elke stap 9 die je doet, valt er toch een bepaalde last weg die je meevoelt. Iets waarover je je niet meer kut hoeft te voelen. En daarmee verklein je dus ook de kans dat je daarop terugvalt in drugsgebruik. Het is eigenlijk een van de bouwstenen van de boog van vrijheid waar je doorheen kan lopen als je bent hersteld. Niet alleen vrijheid van verslaving, maar ook vrijheid van alle sores en dingen die je dwars zaten (stap 9 is daar maar een onderdeel in. Voor mij waren en zijn stap 4 t/m 7 ook heel belangrijk hiervoor).
Uiteraard zou ik het fijn vinden als zij ook haar fouten toe kan geven en haar excuses aan zou bieden. En ik zou ook graag willen weten wat er destijds allemaal echt gebeurd is en niet. Een ding weet ik zeker, ze loog over heel veel dingen, van een paar dingen weet ik waarover, maar van heel veel zaken niet. Dat was dus ook super verwarrend, want ik wist dus niet meer wat nu echt was en wat niet. Een beetje net zoals in een psychose
Zo ook met die vriend van mij, haar ex. Ik had sowieso niets met haar moeten proberen zo kort na hun relatie. Daar voel ik me wel schuldig over. Maar de vraag is maar of ik met hem volledig die lucht kan klaren. Want ik weet dus niet of hij weet dat wij weleens zijn gaan daten. En ik kan dat dus eigenlijk ook niet vertellen omdat ik hem dan mogelijk nog meer pijn kan doen ('behalve wanneer dit hen of anderen kan schaden')
Maar dat is ook nog iets dat ik met mijn sponsor ga bespreken. Hoe kan ik dat aanpakken. Misschien begint die vriend van mij er zelf wel over omdat hij het wel weet, of misschien vraagt hij ernaar en kan ik dan gewoon eerlijk antwoorden.
