#1
Ik ben door ditzelfde proces gegaan. Ben uit de kast gekomen als lesbisch en ontdekte op veel latere leeftijd dat ik mannen toch ook aantrekkelijk kan vinden. Herken heel erg wat je schrijft over jezelf opnieuw leren kennen en dat het voelt alsof je weer opnieuw uit de kast komt. Het is een proces en zo te lezen ben je hier al erg bewust mee bezig. Ik wil zeggen: het komt wel. Gun jezelf tijd en probeer jezelf daarin niet teveel beperkingen op te leggen, zowel letterlijk als meer figuurlijk, aka in je manier van denken.
Ja dit is inderdaad een proces dat tijd kost. Ik heb voor afgelopen jaar weleens gedacht bij vrouwen; zo die is knap. Maar heb daar verder nooit wat achter gezocht, zeker omdat ik er op seksueel gebied niet echt mee bezig ben geweest. Ik heb zelfs weleens geprobeerd om een relatie te ontwikkelen met een vrouw, maar dat liep voor geen meter en was voor mij eigenlijk wel de bevestiging dat ik gay ben.
Maar.... destijds zat ik mentaal op een hele slechte plek. Ik was toen ook nog niet uit de kast, iemand kwam heel dichtbij. Er gebeurde allerlei heftige dingen in de privésfeer met vrienden, met haar, met mij. Achteraf gezien wilde ik graag 'testen' of het kon, maar was ik ook bang om haar af te wijzen. Ze had al een laag zelfbeeld. Ik heb daar compleet verkeerd gehandeld. Dat weet ik inmiddels. Tegelijkertijd was zij codependent / relatieverslaafd en was het net uit met haar vriend die tevens een goede vriend van mij is omdat hij haar fysiek zou mishandelen. Wat daar allemaal van waar is weet ik tot op de dag van vadaag nog steeds niet. Beiden hebben we ons enorm ziek gedragen. Uiteindelijk heb ik haar als eerste verteld dat het niet ging werken, dat dit niet aan haar lag, maar dat ik op mannen val. Dit was niet de coming-out die ik graag gepland had, maar whatever. Daarna heeft ze mij ge-out aan eenieder die het wilde horen.
Ik ben daar nog steeds erg kwaad over. Voel het al als ik erover schrijf. Vandaar weer zo'n epistel denk ik. Dit wordt nog een stap 9 gesprek. Ergens in de nabije toekomst ga ik haar uitnodigen met de vraag of ze hierover wil praten omdat ik vind dat ik haar schade heb berokkend. Maar nu ik dit schrijf voel ik dat ik daar op dit moment nog niet helemaal aan toe ben.
Anyway, daarna heb ik eigenlijk dus vastgehouden aan het idee dat ik gay ben. Maar afgelopen jaar heb ik wel echte verliefdheid gevoeld naar een vrouw toe. Dat was nieuw... Ik heb daar verder ook nog niets mee gedaan, geen avances gemaakt; om verschillende redenen. Maar één daarvan omdat ik eerst wil kunnen wennen aan het idee dat ik ook een leven zou kunnen delen met een vrouw. En daarnaast wil ik niet weer in half mentaal verwarde toestand iets met iemand proberen en wéér schade berokkenen
Al zal dat nu misschien stukken beter gaan omdat ik meer open kan praten over dit soort dingen. Wie weet wat de tijd brengt. Voorlopig zit ik hier even prima, single in mn nieuwe huis. Verandering genoeg haha
Precies dat is waar ik het afgelopen jaar veel mee aan het oefenen benEn als je merkt dat je vanuit een waardeoordeel redeneert, erken die dan, en laat hem vervolgens los. Oordelen is menselijk. Jezelf daar bewust van zijn en het waardeoordeel kritisch bevragen is de stap die je zet om echt open naar mensen en de wereld te kunnen kijken en is werkelijk een bevrijding voor jezelf.
Mooi verwoord ook. Geef je ook cursussen in kort en bondig formuleren? Ik meld me bij deze alvast aan
Beetje warrig verhaal geworden misschien 😅
Ik vond het goed te volgen hoor!
Ik zit normaal op mobiel en zie nu pas voor het eerst je handtekening. Lol, goeie username haha
