Omgaan met angsten en depressieve gevoelens zonder medicatie en therapie

De Zandman zei:

Aan al die stoppende DF ers wens ik veel sterkte en kracht toe om in hun wens om niet meer te gebruiken, te slagen!

Klik om te vergroten...

Helemaal mee eens, tenminste vanuit mijn eigen perspectief. Mij is het ook gelukt om met verschillende verslavingen op verschillende momenten te stoppen (roken, blowen, coke). Maar ik wist toen wat ik wilde in het leven en was er helemaal klaar mee. Ik denk dat deze dingen heel belangrijke voorwaarden zijn. Daarnaast, ik bekijk het vanuit mijn eigen perspectief. Mijn leefwereld waarin ik geen depressie of bijzondere angsten ken.

De Zandman zei:

Wat stoppen met roken betreft, heb ik zeer veel respect voor wijlen mijn Vader.
Dat was ook een ijzervreter ( oud Para commando) en hij stopte in een keer met roken, cold turkey, na 25 jaar drie tot vier pakjes sigaretten per dag te hebben gerookt.
Zo stopte hij ook in 1 keer met drinken toen hij gepensioneerd werd. Toen hij nog werkte dronk hij twee flessen whiskey per week.

Klik om te vergroten...

Na vele jaren kettingroken (ik geloof begonnen met die troep toen hij pas twaalf was) stopte mijn vader ook heel ineens en heeft nooit meer een sigaret aangeraakt. Dit was in 1969 dus allemaal lang voor de nicotine pleisters, kauwgum, sprays, enz. En hij was geen doorzetter in zijn leven. Verbaasde eigenlijk iedereen toen dat hij dat kon. Veel respect voor want ondanks al mijn goede voornemens, hier uitvoerig beschreven in mijn eigen draadje, rook ik dus nog steeds. Alcohol drink ik dan weer nauwelijks. Ben een echte sociale drinker, niet iemand die in zijn uppie het ene blikje na het andere leegdrinkt. En drugs houd ik ook zeer beperkt tot heel af en toe een jointje en magic truffels. Nicotine is mijn enige verslaving en dat is wel vrij heftig. Al moet ik wel zeggen dat vier pakjes op een dag roken wel heel erg extreem is.. Ik rook gemiddeld een pakje per dag en dat is al veel te veel.

Deadwing zei:

Ik heb onlangs er aan gedacht Champix te bestellen. Maar een collega van mij had daar ook slechte ervaringen mee dus ik zag er vanaf. Nicotinell pleisters en kauwgum liggen hier klaar voor gebruik. Een vriend van mij heeft vorige week een vaper gekocht en raadde mij aan dat ook te doen. Volgens mij is de enige oplossing gewoon echt Cold Turkey stoppen zonder allerlei hulpmiddelen zoals mijn vader dat in 1969 deed.

Klik om te vergroten...

Cold turkey is in mijn optiek de enige ‘way to go’. Jouw beloningssysteem heeft een harde reset nodig. Het snelst en effectief is door dit recht in de ogen te kijken. Ik was drie dagen light headed. Daarna trokken de fysieke klachten weg. Dealen met de cravings wordt de uitdaging. Het onderscheid zich dan niet veel van andere verslavingen. In die zin is het wellicht ook goed eens wat algemene podcasts te beluisteren rond verslaving. Hoe het werkt en hoe ermee om te gaan.

Deadwing zei:

Stress over geld en mijn baan is niet de kern van mijn probleem. Het zit veel dieper en is al veel langer aan de gang. Maar ik heb me altijd wel kunnen redden op een of andere manier. De echte kern van het probleem ligt volgens mij in mijn jeugd.

Klik om te vergroten...

Dat kan wel zijn, maar de oplossing is altijd alleen nu. Ik zie (naar mijn mening) mensen vaak ook teveel graven in het verleden. Dat kan op die manier eindeloos doorgaan.

Deadwing zei:

Opgegroeid in een gezin met een vader die al jong arbeidsongeschikt was en zwaar depressief. Ik was altijd vrij timide en schuw als kind en werd vaak gepest in een typische arbeiderswijk waar je echt voor jezelf op moest komen. Dat veranderde allemaal wel na mijn achttiende maar ik ben altijd erg onzeker gebleven in relaties, werk, enz.

Klik om te vergroten...

Soort van herkenbaar in de zin van onzeker zijn gebleven in mijn volwassen leven.

Deadwing zei:

En ik ben nu al 55. Is een drastische verandering nog mogelijk of is het al te laat? Dit zijn de angsten en twijfels waar ik mee dagelijks mee worstel.

Klik om te vergroten...

Naar mijn mening is dat absoluut mogelijk. Ik heb het gedaan in mijn eind dertiger jaren. Misschien dat het moeilijker is in je mid 50's, maar ik geloof absoluut dat het kan míts je zélf op het punt kan komen dat je het zélf gelooft. Dat is cruciaal.

Deadwing zei:

Wat de toekomst betreft. Ik zal zeker niet de enige zijn die zich zorgen over de toekomst maakt als je ziet wat er de afgelopen jaren in Nederland alleen is gebeurd en natuurlijk de rest van de wereld. Op zich is bijvoorbeeld mijn baan wel ok maar het biedt weinig perspectieven en ik heb alleen maar een HAVO diploma. Kosten rijzen de pan uit en ik durf niet echt een jaar vooruit te kijken. Klinkt nogal negatief maar zo denk ik over mijn eigen toekomst.

Klik om te vergroten...

Misschien klinkt dat negatief ja, maar ik denk dat het goed is om eerlijk tegenover jezelf te zijn qua je gevoelens. Zie je het somber in, geef dat dan ook toe aan jezelf.

Tegelijkertijd denk ik dat dat allemaal compleet kan omslaan als je je mindset om weet te gooien. Als jij op het punt kan komen dat je daadwerkelijk gelooft in dat je een gouden toekomst hebt, is het een gouden toekomst die je zult krijgen.

Deadwing zei:

Ik ben ook wel van mening hoor dat een leven zonder depressieve gevoelens waarschijnlijk niet mogelijk is. Het is iets waar je mee moet leren leven en omgaan volgens mij.

Klik om te vergroten...

Sta er voor open dat je mening daarin misschien niet correct is. Als je je afsluit van die mogelijkheid, is er 0,0 kans dat je eruit komt.

Mijn mening hierover:

Trieste gevoelens van tijd tot tijd zullen er komen en mógen er ook komen. Maar depressie is iets anders. Ik wéét dat ik zelf beslis of ik mij depressief laat maken door gevoelens, of niet.

Deadwing zei:

En contact met mensen is inderdaad ook voor mij heel erg belangrijk. Gelukkig heb ik een paar goede vrienden waar ik veel mee kan bespreken. Twee zijn vorig jaar gescheiden (ook in de 50) en door een diep dal gegaan.

Klik om te vergroten...

Dat is ook zeer belangrijk.

Maar wees zéér kritisch op je vrienden en sowieso de mensen waarmee je omgaat. De mensen waarmee je omgaat bepalen voor een groot deel wie jij bent in de wereld.

Je bewust worden van psychologische denkfouten, die we allemaal maken. Dit zorgt ervoor dat je beter kan relativeren, en het leven wat minder zwaar voelt?
Zie deze link:

Natozlato zei:

Je bewust worden van psychologische denkfouten, die we allemaal maken. Dit zorgt ervoor dat je beter kan relativeren, en het leven wat minder zwaar voelt?
Zie deze link:

Klik om te vergroten...

Bedankt voor de link! Ik ga die morgen lezen.

Bedankt voor het delen @Natozlato !

Deadwing zei:

Is een drastische verandering nog mogelijk of is het al te laat? Dit zijn de angsten en twijfels waar ik mee dagelijks mee worstel.

Klik om te vergroten...

Nog even hierop terugkomend:

Je moet hierin een keuze gaan maken. En niet alleen jij, maar wij allemaal.

Het is ook lastig, want we hebben verschillende zijden aan ons. 1 zo'n zijde zoekt of neigt naar de weg van de minste weerstand en naar "zekerheid": iets doen wat "goed genoeg" is, iets doen wat je (relatief) bekend is, iets doen waar je min of meer "garantie" hebt dat het zo zal gaan als je het voor jezelf gepland hebt.

Maar zoals je zelf misschien ook wel weet kun je al die dingen voor elkaar hebben en dat er dan toch nog iets knaagt. Dit draait namelijk allemaal alleen maar om overleven en is uiteindelijk gebaseerd op angst.

Maar er is iets anders in je dat daar allemaal geen genoegen mee neemt en dat is wat gaat knagen aan mensen als je alleen maar bezig bent met de relatief "veilige", "zekere", bekende dingen. Laat ik het beestje nou maar gewoon bij de naam noemen: je ziel neemt niet genoegen met deze dingen. Je kunt nog zo'n comfortabel leventje leiden met op het eerste oog (vanuit sociaal maatschappelijk standpunt bekeken) alles dik voor mekaar. Je ziel geeft geen moer om die dingen. Je ziel is hier niet om te overleven, maar om te léven. Om te groeien. Om jou je hart te laten volgen en dát te kiezen wat juist eng voor je is, maar waarvan je tegelijkertijd weet dat je het moet doen om volop te leven.

Imo is daar geen houdbaarheidsdatum aan. Het is nooit te laat om je hart te gaan volgen. Ja, misschien als je op je sterfbed ligt dan. Maar zolang je nog gewoon functioneert, kun je alles omgooien.

En dit is het gekke:

Je (en iedereen) hebt de volledige capaciteit om dat te doen, maar dat wéét je pas, wanneer je daadwerkelijk die stap zet en het diepe in springt.


Uiteindelijk komt het op 1 keuze neer:

Laat je je leiden door angst, of door liefde. En dan niet liefde in de zoetsappige romantische zin van het woord, maar liefde in de zin van een openheid in jezelf. In plaats van een NEE tegen het leven (angst) een volmondige JA (liefde).

Het begin is moeilijk, maar zolang je de keuze niet maakt zul je in die angst blijven leven, wat oneindig veel pijnlijker is.




We zijn hier om die held te worden. En wat dat dan precies inhoudt, die held, dat is compleet persoonlijk/verschilt per persoon. Dat weet je alleen zelf, wanneer je het voor jezelf realiseert in je daadwerkelijke leven middels je acties.

Je 'ziel' (je hoeft het niet zo te noemen, maar dan weet je misschien wat ik bedoel) speelt alleen high stakes games. Het is alles of niets. Het is ofwel lijden omdat je je volle potentie niet uitleeft, of het is je volle potentie uitleven. En het gaat ook niet om de held te worden in andermans' ogen, maar jij moet jezelf in de spiegel kunnen aankijken en zeggen (en menen): "ik ben trots op jou, op wat je (ik) bereikt hebt, ondanks alles." Dat begint met een idee, maar moet vervolmaakt worden middels actie.

Mindless zei:

Het is ook lastig, want we hebben verschillende zijden aan ons. 1 zo'n zijde zoekt of neigt naar de weg van de minste weerstand en naar "zekerheid": iets doen wat "goed genoeg" is, iets doen wat je (relatief) bekend is, iets doen waar je min of meer "garantie" hebt dat het zo zal gaan als je het voor jezelf gepland hebt.

Maar zoals je zelf misschien ook wel weet kun je al die dingen voor elkaar hebben en dat er dan toch nog iets knaagt. Dit draait namelijk allemaal alleen maar om overleven en is uiteindelijk gebaseerd op angst.

Klik om te vergroten...

Dit herken ik heel erg. Ik heb altijd dat conflict gevoeld van aanpassen aan de maatschappij en tegelijkertijd streven naar innerlijke rust. Op een of andere manier is het me nooit gelukt beiden in mijn leven goed te integreren. Ik mediteer bijvoorbeeld al ruim dertig jaar (wel met lange tussenpozen) en ben altijd op zoek geweest naar mezelf. De hang naar het spirituele (bij gebrek aan een beter woord) is er altijd geweest. En materialistisch ben ik ook nooit geweest.
Ik hecht zeker wel waarde aan bepaalde materiele spullen van goede kwaliteit maar niet eens zo heel veel. Ik heb ook al heel lang de behoefte om uit mijn çomfort zone te breken maar weet eigenlijk niet eens goed hoe..

Mindless zei:

Maar er is iets anders in je dat daar allemaal geen genoegen mee neemt en dat is wat gaat knagen aan mensen als je alleen maar bezig bent met de relatief "veilige", "zekere", bekende dingen. Laat ik het beestje nou maar gewoon bij de naam noemen: je ziel neemt niet genoegen met deze dingen. Je kunt nog zo'n comfortabel leventje leiden met op het eerste oog (vanuit sociaal maatschappelijk standpunt bekeken) alles dik voor mekaar. Je ziel geeft geen moer om die dingen. Je ziel is hier niet om te overleven, maar om te léven. Om te groeien. Om jou je hart te laten volgen en dát te kiezen wat juist eng voor je is, maar waarvan je tegelijkertijd weet dat je het moet doen om volop te leven.

Imo is daar geen houdbaarheidsdatum aan. Het is nooit te laat om je hart te gaan volgen. Ja, misschien als je op je sterfbed ligt dan. Maar zolang je nog gewoon functioneert, kun je alles omgooien.

Klik om te vergroten...

Zoals ik hierboven al zei. Een sterke behoefte om te breken met wat vertrouwd is en veilig maar tegelijkertijd eigenlijk al niet eens meer weten hoe te beginnen. Of ik weet het eigenlijk wel maar ben inderdaad heel bang opnieuw te beginnen of zelfs maar even te luisteren naar wat mijn ziel wilt.

Ik heb een ander lang bericht van je nog niet eens beantwoord en dat wil ik morgen of overmorgen nog doen. Het geeft me genoeg stof tot nadenken en ik moet jouw berichten altijd goed doornemen en op me in laten werken.

Heel erg bedankt voor alle tijd en moeite die je er in steekt!

Deadwing zei:

Zoals ik hierboven al zei. Een sterke behoefte om te breken met wat vertrouwd is en veilig maar tegelijkertijd eigenlijk al niet eens meer weten hoe te beginnen. Of ik weet het eigenlijk wel maar ben inderdaad heel bang opnieuw te beginnen of zelfs maar even te luisteren naar wat mijn ziel wilt.

Klik om te vergroten...

Kun je samen met een psycholoog prima aan werken 👍

Toen ik er eenmaal aan begon kwam ik er achter dat ik keuzes maken moeilijk vond omdat ik van mijzelf (o.a. door mijn opvoeding) geen fouten mocht maken. Dat zag ik daarvoor helemaal niet in. Dat is niet morgen of over een week of maand of jaar geregeld maar jij kunt er ook achter komen wat jou tegenhoudt en daar aan werken.

Depressie kan erg lastig worden als je erin blijft hangen. Ik heb dit als kind al, heb ook chronische depressie en medicatie wil ik ook niet.
Therapie ook geprobeerd, maar ook geen passende hulp kunnen vinden rondom de depressie.
Ik heb het geaccepteerd dat ik anders denk en doe dan anderen, en dat heeft me goed gedaan.
Momenteel zit ik weer in de lift omhoog, pak alles ervan wat ik kan pakken omdat ik weet dat dit tijdelijk is.
Mijn langste "goede" periode is 8 maanden geweest. Hoe ouder ik word, hoe langer de ups & downs zijn. Gelukkig beiden.
Het inzicht wat ik eruit heb gehaald afgelopen jaren, de signalen en mijn omgeving die me daarin steunen hebben het hoofd boven water weten te houden.

Je bent echt niet alleen hierin, en toch adviseer ik wel naar een HA of dergelijke te gaan, als je lang ermee blijft rondlopen word het misschien erger of verlies je grip op de situatie.
Veel succes en sterkte.

_shikantaza zei:

Kun je samen met een psycholoog prima aan werken 👍

Toen ik er eenmaal aan begon kwam ik er achter dat ik keuzes maken moeilijk vond omdat ik van mijzelf (o.a. door mijn opvoeding) geen fouten mocht maken. Dat zag ik daarvoor helemaal niet in. Dat is niet morgen of over een week of maand of jaar geregeld maar jij kunt er ook achter komen wat jou tegenhoudt en daar aan werken.

Klik om te vergroten...

Echt belangrijke keuzes maken, wordt volgens mij (voor mij in ieder geval) steeds moeilijker naarmate je ouder wordt. En ik ben ook nooit goed geweest in goede keuzes maken omdat ik altijd twijfel. Soms zelfs over de kleinste dingen. De vele positieve reacties op dit forum hebben me zeker al gemotiveerd sneller actie te ondernemen. Dus bij deze nogmaals bedankt!

Ei-Salade zei:

Depressie kan erg lastig worden als je erin blijft hangen. Ik heb dit als kind al, heb ook chronische depressie en medicatie wil ik ook niet.
Therapie ook geprobeerd, maar ook geen passende hulp kunnen vinden rondom de depressie.
Ik heb het geaccepteerd dat ik anders denk en doe dan anderen, en dat heeft me goed gedaan.
Momenteel zit ik weer in de lift omhoog, pak alles ervan wat ik kan pakken omdat ik weet dat dit tijdelijk is.
Mijn langste "goede" periode is 8 maanden geweest. Hoe ouder ik word, hoe langer de ups & downs zijn. Gelukkig beiden.
Het inzicht wat ik eruit heb gehaald afgelopen jaren, de signalen en mijn omgeving die me daarin steunen hebben het hoofd boven water weten te houden.

Je bent echt niet alleen hierin, en toch adviseer ik wel naar een HA of dergelijke te gaan, als je lang ermee blijft rondlopen word het misschien erger of verlies je grip op de situatie.
Veel succes en sterkte.

Klik om te vergroten...

Het erin blijven hangen is inderdaad een ernstig probleem. Gelukkig kan ik terugvallen op een paar goede vrienden die zelf ook het nodige op hun dak hebben gekregen. Scheiding, begeleid wonen via ggz, enz, enz. Ik heb ook collega's die adhd hebben en autistisch zijn. Ik realiseer me dus echt goed dat ik zeker niet de enige ben die depressief is.

Ik denk dat ik me in maart begon af te vragen of het niet veel erger was geworden dan daarvoor. Normaal heb ik altijd veel plezier als ik een avondje met vrienden naar een concert ga, uit eten of naar de bios. Ik besefte ineens de ochtend na een avondje uit dat ik me slechter voelde dan ik normaal doe na een uitje en dat vond ik wel beangstigend.

Een andere factor die ook zeker meespeelt maar in mijn topic nog niet eens besproken is, is het slechte weer van de afgelopen zeven maanden. Hier heeft iedereen natuurlijk last van maar de een zal er ongetwijfeld gevoeliger voor zijn dan een ander. Dit weekend hebben we prachtig weer gehad en mijn stemming was al een stuk beter en ik voelde me ook veel actiever.

Dank je wel. Ik wens jou ook veel succes en sterkte.

Mindless zei:

Dat kan wel zijn, maar de oplossing is altijd alleen nu. Ik zie (naar mijn mening) mensen vaak ook teveel graven in het verleden. Dat kan op die manier eindeloos doorgaan.

Klik om te vergroten...

Ik geloof ook wel dat teveel graven in het verleden niet veel zin heeft. Maar het kan wel nuttig zijn om het leren los te laten. Afhankelijk van hoe traumatisch je zelf je jeugd hebt ervaren. Dan kan erin diggen wel goed zijn maar het moet inderdaad niet eeuwig duren. Leven in het nu is eigenlijk de enige echte oplossing maar in de praktijk heel moeilijk vol te houden. Boeddhisme en Krishnamurti hebben me al vroeg in mijn tienertijd geleerd dat we lijden omdat we constant of in het verleden of in de toekomst met onze gedachten bezig zijn maar hoeveel mensen zijn nu werkelijk in staat om zo te leven..Ik in ieder geval niet.

Mindless zei:

Sta er voor open dat je mening daarin misschien niet correct is. Als je je afsluit van die mogelijkheid, is er 0,0 kans dat je eruit komt.

Klik om te vergroten...

Ik ben zonder meer bereid toe te geven dat mijn mijn mening niet juist kan zijn. Ik hoop het zelfs van harte!

Mindless zei:

Maar wees zéér kritisch op je vrienden en sowieso de mensen waarmee je omgaat. De mensen waarmee je omgaat bepalen voor een groot deel wie jij bent in de wereld.

Klik om te vergroten...

Klopt ook als een bus. Ik heb me nogal eens vergist in de mensen waar ik mee omging. Geldt ook voor sommige relaties die ik lang geleden had. De meeste vrienden die ik heb ken ik al tientallen jaren. Intelligent, goed opgeleid, door en door fatsoenlijke mensen. Kan me geen betere vrienden voorstellen. Een paar van dit soort vrienden betekent veel meer voor me dan uithangen met een grote groep die vroeg of laat toch uit elkaar valt. Spreek uit ervaring.

Deadwing zei:

Ik geloof ook wel dat teveel graven in het verleden niet veel zin heeft. Maar het kan wel nuttig zijn om het leren los te laten. Afhankelijk van hoe traumatisch je zelf je jeugd hebt ervaren. Dan kan erin diggen wel goed zijn maar het moet inderdaad niet eeuwig duren. Leven in het nu is eigenlijk de enige echte oplossing maar in de praktijk heel moeilijk vol te houden. Boeddhisme en Krishnamurti hebben me al vroeg in mijn tienertijd geleerd dat we lijden omdat we constant of in het verleden of in de toekomst met onze gedachten bezig zijn maar hoeveel mensen zijn nu werkelijk in staat om zo te leven..Ik in ieder geval niet.

Klik om te vergroten...

Wat daarbij enorm kan helpen (in mijn ervaring) is het inzicht dat je altijd alleen maar in het hier en nu bent en nog nooit ook maar een milliseconde in het verleden of de toekomst bent geweest.

Dat kun je met je verstand misschien al wel begrijpen, maar als die echte realisatie er een paar keer als een shock bij je inslaat: tijd. bestaat. niet. Dan kun je langzaam (of snel) uit de illusie ontwaken. Je zult nog steeds tijd als concept kunnen (en moeten) gebruiken, maar je weet dat de realiteit is dat je het hier en nu niet eens kúnt ontsnappen, al zou je het willen.

Deadwing zei:

Ik ben zonder meer bereid toe te geven dat mijn mijn mening niet juist kan zijn. Ik hoop het zelfs van harte!

Klik om te vergroten...

Snap ik!

Deadwing zei:

Klopt ook als een bus. Ik heb me nogal eens vergist in de mensen waar ik mee omging. Geldt ook voor sommige relaties die ik lang geleden had. De meeste vrienden die ik heb ken ik al tientallen jaren. Intelligent, goed opgeleid, door en door fatsoenlijke mensen. Kan me geen betere vrienden voorstellen. Een paar van dit soort vrienden betekent veel meer voor me dan uithangen met een grote groep die vroeg of laat toch uit elkaar valt. Spreek uit ervaring.

Klik om te vergroten...

Zeker, dat is oneindig veel meer waard.

Deadwing zei:

Een andere factor die ook zeker meespeelt maar in mijn topic nog niet eens besproken is, is het slechte weer van de afgelopen zeven maanden. Hier heeft iedereen natuurlijk last van maar de een zal er ongetwijfeld gevoeliger voor zijn dan een ander. Dit weekend hebben we prachtig weer gehad en mijn stemming was al een stuk beter en ik voelde me ook veel actiever.

Klik om te vergroten...

Jup wilde het nog posten. Voor mij ook heel merkbaar. We hebben dit jaar echt slecht weer gehad, het hield maar niet op. Vakantie met super weer deed me ook echt opbloeien. En dit weekend was ook top. Doet echt veel met een mens dat zonnetje ☀️.

Koffieb00n zei:

Jup wilde het nog posten. Voor mij ook heel merkbaar. We hebben dit jaar echt slecht weer gehad, het hield maar niet op. Vakantie met super weer deed me ook echt opbloeien. En dit weekend was ook top. Doet echt veel met een mens dat zonnetje ☀️.

Klik om te vergroten...

Not gonna lie, het is super fijn met het zonnetje er eindelijk weer meer bij en prefereer het ook boven dat grijze. Maar het is best slecht om je mood erg- of zelfs helemaal van het weer af te laten hangen. Want nu is het fijn, maar wat als we straks weer 8 maanden geen zon krijgen? Dan zal het weer zijn alsof die zon er nooit geweest is.

Hoe corny het misschien ook klinkt, de échte zon (die altijd schijnt) is niet die geel oranje bol daar buiten, maar is in jezelf, ís jezelf. Als je dat niet in dit leven realiseert, heb je het allerbelangrijkste in je leven gemist.

Kweenie man @Mindless . Iedereen is anders, en iedereen zoekt naar iets wat voor hem of haar werkt. Ik merk ook dat ik (nog) niet zo open sta jouw visie. Maar ik heb wel de hoop dat ik er met de tijd anders naar zal kijken.

In het nu leven is daarentegen wel iets wat mij helpt. Maar mijn hoofd heeft nu eenmaal iets dat zich altijd weer neigt om in het verleden te zitten of in de toekomst. Dus dat herken ik gelukkig wel vaker, en dan probeer ik daar weg van te blijven.

Koffieb00n zei:

Kweenie man @Mindless . Iedereen is anders, en iedereen zoekt naar iets wat voor hem of haar werkt. Ik merk ook dat ik (nog) niet zo open sta jouw visie. Maar ik heb wel de hoop dat ik er met de tijd anders naar zal kijken.

Klik om te vergroten...

Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen manieren om geluk proberen te vinden, ik geef alleen het feit aan dat de natuur van de zon zo is dat: soms is 'ie er, soms is 'ie er niet. Dat is een feit. Als je dáár veel gewicht aan geeft voor wat betreft je mood, dan maak je jezelf afhankelijk. Dan kan het niet anders dat je highs en lows ervaart in je mood door een externe factor.

Iedereen zal dit toch voor zichzelf moeten ontdekken, maar is het tenminste niet logisch om je mood niet af te laten hangen van externe factoren?