#1
Het is vaak ook semantisch:Dank voor je bericht.
Hoewel ik geen atheist ben, zie ik mezelf niet als een religieus persoon. Maar ik vind het goed hoor dat je zoveel houvast en steun vindt in je geloof. Helemaal niks mis mee, ook omdat je hebt uitgelegd dat het een individuele keuze is en dat je niet niemand wilt bekeren.
Wat ik wel graag doe is kerken en kathedralen bezoeken. Ik ben elke keer toch erg onder de indruk van de atmosfeer binnen en op een of andere manier drukt het verleden en de historie van zo'n plaats toch op me. Zo was ik eind december vorig jaar weer in de Sint.Janskathedraal in Den Bosch en ik voelde me erg kalm en rustig binnen. Datzelfde gevoel had ik nog veel sterker toen ik de Notre Dame in Parijs weer bezocht in 2017. Er waren toen honderden mensen bij een missie aanwezig. Maakte grote indruk op me en ik had de Notre Dame al een paar keer eerder bezocht.
Het lijden wat als begrip inderdaad vaak terugkeert in de bijbel fascineert me ook. Ik vind dat iets waar we in deze moderne tijd van escape, entertainment en instant gratification veel te licht mee omgaan. Niet dat lijden op zich goed is natuurlijk maar het verandert je wel degelijk als mens en ik denk vaak ten goede.
Wat de 1 "God" noemt, noemt de ander liefde, noemt de ander natuur, noemt de ander de Zelf, enzovoorts.
Al is er imo wel een heel groot verschil tussen dát en religie. Religie gebruikt God/een hogere macht als een machts- en controlemiddel (over andere mensen).