#1
Ja begrijpelijk.Klopt ook helemaal maar nogmaals, het ging mij eigenlijk meer over de lange periode waarin het vrijwel dagelijks regende.
Hoor je ook wel van mensen die echt noordelijk wonen en amper zon zien.
#16
Nog even hierop terugkomend:Is een drastische verandering nog mogelijk of is het al te laat? Dit zijn de angsten en twijfels waar ik mee dagelijks mee worstel.
Je moet hierin een keuze gaan maken. En niet alleen jij, maar wij allemaal.
Het is ook lastig, want we hebben verschillende zijden aan ons. 1 zo'n zijde zoekt of neigt naar de weg van de minste weerstand en naar "zekerheid": iets doen wat "goed genoeg" is, iets doen wat je (relatief) bekend is, iets doen waar je min of meer "garantie" hebt dat het zo zal gaan als je het voor jezelf gepland hebt.
Maar zoals je zelf misschien ook wel weet kun je al die dingen voor elkaar hebben en dat er dan toch nog iets knaagt. Dit draait namelijk allemaal alleen maar om overleven en is uiteindelijk gebaseerd op angst.
Maar er is iets anders in je dat daar allemaal geen genoegen mee neemt en dat is wat gaat knagen aan mensen als je alleen maar bezig bent met de relatief "veilige", "zekere", bekende dingen. Laat ik het beestje nou maar gewoon bij de naam noemen: je ziel neemt niet genoegen met deze dingen. Je kunt nog zo'n comfortabel leventje leiden met op het eerste oog (vanuit sociaal maatschappelijk standpunt bekeken) alles dik voor mekaar. Je ziel geeft geen moer om die dingen. Je ziel is hier niet om te overleven, maar om te léven. Om te groeien. Om jou je hart te laten volgen en dát te kiezen wat juist eng voor je is, maar waarvan je tegelijkertijd weet dat je het moet doen om volop te leven.
Imo is daar geen houdbaarheidsdatum aan. Het is nooit te laat om je hart te gaan volgen. Ja, misschien als je op je sterfbed ligt dan. Maar zolang je nog gewoon functioneert, kun je alles omgooien.
En dit is het gekke:
Je (en iedereen) hebt de volledige capaciteit om dat te doen, maar dat wéét je pas, wanneer je daadwerkelijk die stap zet en het diepe in springt.
Uiteindelijk komt het op 1 keuze neer:
Laat je je leiden door angst, of door liefde. En dan niet liefde in de zoetsappige romantische zin van het woord, maar liefde in de zin van een openheid in jezelf. In plaats van een NEE tegen het leven (angst) een volmondige JA (liefde).
Het begin is moeilijk, maar zolang je de keuze niet maakt zul je in die angst blijven leven, wat oneindig veel pijnlijker is.
We zijn hier om die held te worden. En wat dat dan precies inhoudt, die held, dat is compleet persoonlijk/verschilt per persoon. Dat weet je alleen zelf, wanneer je het voor jezelf realiseert in je daadwerkelijke leven middels je acties.
Je 'ziel' (je hoeft het niet zo te noemen, maar dan weet je misschien wat ik bedoel) speelt alleen high stakes games. Het is alles of niets. Het is ofwel lijden omdat je je volle potentie niet uitleeft, of het is je volle potentie uitleven. En het gaat ook niet om de held te worden in andermans' ogen, maar jij moet jezelf in de spiegel kunnen aankijken en zeggen (en menen): "ik ben trots op jou, op wat je (ik) bereikt hebt, ondanks alles." Dat begint met een idee, maar moet vervolmaakt worden middels actie.