#1
Wat daarbij enorm kan helpen (in mijn ervaring) is het inzicht dat je altijd alleen maar in het hier en nu bent en nog nooit ook maar een milliseconde in het verleden of de toekomst bent geweest.Ik geloof ook wel dat teveel graven in het verleden niet veel zin heeft. Maar het kan wel nuttig zijn om het leren los te laten. Afhankelijk van hoe traumatisch je zelf je jeugd hebt ervaren. Dan kan erin diggen wel goed zijn maar het moet inderdaad niet eeuwig duren. Leven in het nu is eigenlijk de enige echte oplossing maar in de praktijk heel moeilijk vol te houden. Boeddhisme en Krishnamurti hebben me al vroeg in mijn tienertijd geleerd dat we lijden omdat we constant of in het verleden of in de toekomst met onze gedachten bezig zijn maar hoeveel mensen zijn nu werkelijk in staat om zo te leven..Ik in ieder geval niet.
Dat kun je met je verstand misschien al wel begrijpen, maar als die echte realisatie er een paar keer als een shock bij je inslaat: tijd. bestaat. niet. Dan kun je langzaam (of snel) uit de illusie ontwaken. Je zult nog steeds tijd als concept kunnen (en moeten) gebruiken, maar je weet dat de realiteit is dat je het hier en nu niet eens kúnt ontsnappen, al zou je het willen.
Snap ik!Ik ben zonder meer bereid toe te geven dat mijn mijn mening niet juist kan zijn. Ik hoop het zelfs van harte!
Zeker, dat is oneindig veel meer waard.Klopt ook als een bus. Ik heb me nogal eens vergist in de mensen waar ik mee omging. Geldt ook voor sommige relaties die ik lang geleden had. De meeste vrienden die ik heb ken ik al tientallen jaren. Intelligent, goed opgeleid, door en door fatsoenlijke mensen. Kan me geen betere vrienden voorstellen. Een paar van dit soort vrienden betekent veel meer voor me dan uithangen met een grote groep die vroeg of laat toch uit elkaar valt. Spreek uit ervaring.